The king of War 1347

9 มิถุนายน 2019   @admin  

The king of War บทที่ 1347

“หลี่เป่าเฟิง!”

ผู้หญิงผมยาวลุกขึ้นมาโดยตรงแล้ว ขวางไว้ด้านหน้าหยางเฉิน พูดจาด้วยท่าทางโกรธเคือง “นายอย่าทำตัวเป็นเด็กขนาดนี้จะได้ไหม?”

“กัวฉูฉู่ เธอหลบไปให้ฉันเลยนะ!”

หลี่เป่าเฟิงพูดอย่างโมโห เรียกชื่อเต็มของผู้หญิงผมยาวออกมาตรงๆ

ผู้โดยสารรอบด้านเหล่านั้นล้วนตกใจค้างแล้ว เหมือนกับว่ายังไม่เคยเห็นคนทะเลาะกันบนเครื่องบนมาก่อน

เดิมทียังอยากเอ่ยปากพูดเตือน หลังจากรับรู้สถานะของหลี่เป่าเฟิงแล้ว ยังกล้าเอ่ยปากที่ไหน?

ตอนที่ทุกคนมองทางหยางเฉิน ในสายตาล้วนเป็นความเห็นใจ

เครื่องบินลำนี้เดิมทีก็คือบินไปยังเมืองราชวงศ์ซ่านกวน ส่วนตระกูลหลี่คือหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองราชวงศ์ซ่านกวน หลี่เป่าเฟิงยังเป็นคุณชายของตระกูลหลี่ หยางเฉินกลับลงมือต่อหลี่เป่าเฟิง แค่คิดก็รู้ได้ว่า รอถึงเมืองราชวงศ์ซ่านกวนแล้ว หยางเฉินจะต้องพบเจอกับอะไร

กัวฉูฉู่คุ้มครองอยู่ด้านหน้าหยางเฉินไม่ขยับไปไหน บนหน้ายังมีความรู้สึกเสียใจระดับหนึ่ง และพูดกับหยางเฉินว่า “นายวางใจได้ มีฉันอยู่ หลี่เป่าเฟิงทำอะไรนายไม่ได้หรอก”

มองผู้หญิงที่ขวางอยู่ตรงหน้าตนเอง ในใจหยางเฉินแปลกประหลาดพอสมควร

“คุณหนูกัว กรุณาหลบออกด้วยครับ เขากล้าลงมือกับคุณชาย จำเป็นต้องชดใช้!”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งมองทางกัวฉูฉู่แล้วบอกไป

กัวฉูฉู่หัวเราะเยาะ “หลี่เป่าเฟิงเขาสมควรโดน! ฉันเตือนพวกนายว่าดีที่สุดพาเจ้านายของพวกนายกลับที่นั่งของพวกนายซะ ถ้าหาเรื่องฉันเข้าจริงๆ อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจพวกนายนะ!”

“อย่าลืมสิ เมืองราชวงศ์ซ่านกวน ไม่ใช่จะมีแต่ตระกูลหลี่ ตระกูลกัวของฉันก็ไม่ด้อยเหมือนกัน!”

พอพูดแบบนี้ บอดี้การ์ดสองคนที่เดิมทียังโมโหเดือดดาล ชั่วขณะนั้นหงอยเหงาแล้ว

ที่เมืองราชวงศ์ซ่านกวน ตระกูลกัวก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถแกร่งกว่าตระกูลหลี่

“ไอ้หนุ่ม แน่จริงแกอย่าลงจากเครื่องบินแล้วกัน!”

หลี่เป่าเฟิงหลังชี้หน้าข่มขู่หยางเฉินไปทีหนึ่ง ก็หมุนตัวกลับที่นั่งของตนเองแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นี่อยู่บนเครื่องบิน และมีกัวฉูฉู่แทรกแซงด้วย หลี่เป่าเฟิงจึงลงมือไม่สะดวก

ไม่มีการรบกวนของหลี่เป่าเฟิง ในที่สุดในเครื่องบินก็กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง บนหน้ากัวฉูฉู่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นบอกว่า “รอไว้ถึงเมืองราชวงศ์ซ่านกวน นายอยากไปที่ไหน ฉันจะไปส่งนายเอง”

หยางเฉินมองกัวฉูฉู่แบบเรียบนิ่งแวบหนึ่ง จากนั้นส่ายหน้า “สถานที่ที่ฉันจะไป เธอไปไม่ได้!”

กัวฉูฉู่ตะลึงครู่หนึ่ง ถึงได้สติเข้ามา บนใบหน้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ชั่วพริบตาเดียวความรู้สึกผิดก็หายลับไป

“มีเจตนาดีแท้ๆ กลับไม่เข้าใจ!”

กัวฉูฉู่พูดแบบโมโห “ถ้าไม่ใช่กลัวว่าหลี่เป่าเฟิงจะแก้แค้นนาย ฉันก็ไม่สนใจนายหรอก!”

“ที่เมืองราชวงศ์ซ่านกวน นอกจากราชวงศ์ซ่านกวนแล้ว ไม่มีสถานที่ไหนที่คนอย่างฉันไปไม่ได้!”

“ตกลงตามนี้นะ รอเดี๋ยวลงจากเครื่อง นายตามฉันไว้ก่อน รอหลุดพ้นจากหลี่เป่าเฟิงแล้ว นายอยากไปที่ไหน ฉันไม่ขัดขวางนายเด็ดขาด!”

“โดยเฉพาะ นายโดนหลี่เป่าเฟิงหมายหัว ก็เป็นเพราะฉัน”

พูดจบ กัวฉูฉู่ไม่สนใจหยางเฉินอีก ถือหนังสือสงครามและสันติภาพเล่มหนึ่งไว้อ่านขึ้นมาแล้ว

เห็นหญิงสาวที่ท่าทางแสร้งหยิ่งยโส หยางเฉินทำหน้าจำใจ แต่ก็รู้ชัดเจนดีว่าอีกฝ่ายหวังดี

หลังจากหลี่เป่าเฟิงถูกกัวฉูฉู่ขัดขวาง ก็กลับมายังที่นั่งของตนเอง สีหน้าอึมครึมถึงขีดสุดแล้ว ดวงตาที่ราวกับเหยี่ยวคู่นั้น มองทิศทางของหยางเฉินอยู่ไม่ขาดสาย ในสายตาเต็มไปด้วยการข่มขู่

เพียงแต่ หยางเฉินไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว ยังคงหลับตาพักผ่อนต่อไป

เมื่อเห็นว่าสายตาข่มขู่ของตนเองถูกหยางเฉินเพิกเฉย ชั่วขณะนั้นหลี่เป่าเฟิงสีหน้าอึมครึมลงยิ่งกว่าเดิม กัดฟันพูดว่า “กล้าเมินเฉยการข่มขู่ของฉัน ไม่รู้จักที่ตายซะแล้ว!”

ไม่นาน ก็ผ่านไปสองชั่วโมง ในที่สุดภายในห้องโดยสารมีเสียงประกาศว่าเครื่องบินใกล้จะถึงสนามบินเมืองราชวงศ์ซ่านกวนดังขึ้น

กัวฉูฉู่เก็บหนังสือสงครามและสันติภาพเล่มนั้นแล้ว มองทางหยางเฉินด้วยแววตาที่สงสัยเต็มที่ เห็นหยางเฉินยังคงหลับตาพักผ่อน ในใจเธอกลับสนใจต่อผู้ชายคนนี้เพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง

ในฐานะสาวงามที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองราชวงศ์ซ่านกวน ไม่ว่าเธอจะเดินไปที่ไหน ล้วนเป็นจุดสนใจในฝูงชน ยังเจอเป็นครั้งแรกว่ามีคนสามารถเมินเฉยต่อความงามของตนเองได้

“แกล้งทำให้ตายใจแล้วจัดการเหรอ?”

กัวฉูฉู่แอบคิดอยู่ในใจ

“รอเดี๋ยวอย่าลืมตามฉันไว้ด้วย”

ในที่สุดเครื่องบินก็จอดสนิท กัวฉูฉู่มองทางหยางเฉินแล้วพูดขึ้น

“ไม่ต้องจริงๆ ที่ที่ฉันจะไป เธอไปไม่ได้จริงๆ”

หยางเฉินบอกแบบท่าทางจำใจ

เห็นบนใบหน้ากัวฉูฉู่ปรากฏความเคียดแค้น เขารีบพูดอธิบายอีกว่า “ฉันจะไปราชวงศ์ซ่านกวน ถ้าเธอไปส่งฉันเข้าไปได้ ฉันก็ยินยอมรับความหวังดีของเธอ”

“ฮาๆ!”

ในเวลานี้เอง เสียงหัวเราะที่ไม่เหมาะสมดังขึ้น เป็นหลี่เป่าเฟิง ตอนเขาเดินผ่านหยางเฉิน ได้ยินหยางเฉินบอกว่าจะไปราชวงศ์ซ่านกวนพอดี

เขาพูดจาด้วยท่าทางเย้ยหยัน “ไอ้หนุ่ม แกกลัวฉันแก้แค้นแก เลยตั้งใจบอกว่าตัวเองจะไปราชวงศ์ซ่านกวน จะให้ฉันปล่อยแกไปเพราะเหตุนี้เหรอ?”

“ราชวงศ์ซ่านกวนคือที่ไหน อย่างแกมีสิทธิ์เข้าไปงั้นเหรอ?”

“ดีที่สุดแกตามหลังฉูฉู่เอาไว้ตลอด ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่!”

ในคำพูดของหลี่เป่าเฟิงเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการข่มขู่

ถึงแม้ กัวฉูฉู่ก็คิดว่าหยางเฉินกำลังพูดอวดอ้างเช่นกัน แต่ความรำคาญที่มีต่อหลี่เป่าเฟิงมากยิ่งกว่า ทำจึงหน้าโกรธเคืองพูดว่า “หลี่เป่าเฟิง ฉันจะเตือนนายเป็นรอบสุดท้าย เรื่องราวระหว่างฉันกับนาย อย่าเชื่อมโยงไปถึงคนไม่มีความผิด!”

หลี่เป่าเฟิงไม่ได้สนใจกัวฉูฉู่แต่ว่ายื่นนิ้วชี้ออกมา ชี้ไปยังหยางเฉินแล้วบอกว่า “ไอ้หนุ่ม แกจะต้องเสียใจ!”

พูดจบ เขาจึงลงเครื่องบินไปภายใต้การอารักขาของบอดี้การ์ดสองคน

กระเป๋าเดินทางของกัวฉูฉู่เรียบง่ายมาก มีเพียงกระเป๋าสะพายหลังหนึ่งใบ จากนั้นมองหยางเฉินแวบหนึ่งอย่างอารมณ์เสีย ในสายตายังมีความผิดหวังระดับหนึ่ง “นายฉลาดมาก ต่อให้เข้าไปคฤหาสน์ซ่านกวนไม่ได้ อย่างน้อยอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์ซ่านกวน หลี่เป่าเฟิงคงไม่กล้าแตะต้องนาย”

“ตอนนี้ฉันจะส่งนายไปที่คฤหาสน์ซ่านกวนฉันเพียงแค่ส่งนายไปที่หน้าประตูเท่านั้น ต่อจากนั้น เรื่องระหว่างนายกับหลี่เป่าเฟิง ก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว”

หยางเฉินหัวเราะขมขื่นพยักหน้าแล้ว “ได้!”

ระหว่างพูดจา ทั้งสองคนก็มาถึงด้านนอกสนามบิน โรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งกำลังจอดอยู่หน้าประตู

“คุณหนู!”

ผู้ชายวัยกลางคนที่สวมสูทรองเท้าหนังคนหนึ่ง รีบเข้ามาทันที รับกระเป๋าสะพายหลังจากในมือของกัวฉูฉู่มาด้วยท่าทางเคารพนบนอบ จากนั้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถด้านหลังแล้ว

และบริเวณที่ไม่ห่างจากรถคันนี้มากนัก ยังมีโรลส์-รอยซ์อีกคันหนึ่ง หลี่เป่าเฟิงกำลังยืนอยู่หน้าประตู ตอนที่มองทางหยางเฉิน ในสายตาเต็มไปด้วยการคุกคาม

“ปัง!”

หลี่เป่าเฟิงทำมือเป็นรูปปืนอันหนึ่งเล็งใส่หยางเฉิน และควบคู่กับการทำมือ ส่งเสียงที่ยิงปืนออกมาทีหนึ่ง จากนั้นขึ้นรถไป

“ขึ้นรถเถอะ!”

เวลานี้กัวฉูฉู่พูดเร่งอยู่ในรถ หยางเฉินถึงรีบขึ้นรถไป

“ไปหน้าประตูคฤหาสน์ซ่านกวนก่อน!”

หลังจากหยางเฉินขึ้นรถ กัวฉูฉู่พูดกำชับกับผู้ชายวัยกลางคน

“ครับ คุณหนู!”

ผู้ชายวัยกลางคนรีบตอบรับ ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ถามเรื่องไร้สาระเพิ่มสักประโยคเดียว

หลังขึ้นรถ หยางเฉินหลับตาทั้งสองข้างลงอีกครั้ง และไม่ได้มีความหมายอยากพูดคุยกับกัวฉูฉู่

ในใจกัวฉูฉู่หัวเราะเยาะ มองท่าทางนิ่งเฉยของหยางเฉิน เธอมักจะรู้สึกว่าหยางเฉินกำลังเสแสร้ง เป็นการแกล้งทำให้ตายใจแล้วค่อยจัดการ

มองเสื้อผ้าที่หยางเฉินสวมใส่ ก็คือชายหนุ่มที่ธรรมดามากคนหนึ่ง เวลานี้กลับแกล้งทำตัวเหมือนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นี่ทำให้หยางเฉินในความทรงจำในใจของกัวฉูฉู่แย่ถึงขีดสุดในชั่วขณะนั้นแล้ว

ทันใดนั้นกัวฉูฉู่เสียใจอยู่บ้าง ไม่ควรส่งหยางเฉินไปที่หน้าประตูคฤหาสน์ซ่านกวนเลย ต่อให้หลี่เป่าเฟิงอยากจัดการหยางเฉินจริง ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ

“คุณหนูครับ รถของเจ้าหนุ่มตระกูลหลี่คนนั้น ตามพวกเรามาตลอดเลยครับ!”

ทันใดนั้น ผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับ ขมวดคิ้วพูดขึ้น

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง