The king of War 1296

1 มิถุนายน 2019   @admin  

The king of War บทที่ 1296

หยางเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมาที่มุมปาก แล้วพยักหน้าอย่างแรง “ผมจะเป็นพี่เสี่ยวของพวกคุณตลอดไป!”

พูดจบ เขาก็เดินจากไป

พวกกษัตริย์ก็เดินตามหลังไปติดๆ

ลู่ฉิงเสว่กับมู่เชียนเชียนได้แต่มองดูหยางเฉินเดินจากไป จนหยางเฉินลับสายตาไปแล้ว ลู่ฉิงเสว่ก็พังทลายโดยสมบูรณ์จนร้องไห้ฟูมฟายออกมา

“พี่คะ!”

มู่เชียนเชียนกอดลู่หยวนเสว่ไว้แน่นๆ

“คุณหยาง ตอนนี้จะไปไหนครับ?”

หลังจากที่ขึ้นรถ กษัตริย์ไป๋ก็ถามขึ้นมา

หยางเฉินครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปว่า “ไปแถวภูเขาหนิง หาสถานที่ที่สงบพักก่อนช่วงหนึ่ง!”

“ครับ!”

กษัตริย์รีบตอบรับ

รถค่อยๆ ออกห่างจากบ้านตระกูลลู่ พอจากไปไกลมากๆ แล้วหยางเฉินถึงได้ถอนหายใจออกมายาวๆ และได้สั่งการไปว่า “ปล่อยข่าวออกไป จากนี้ในหนิงโจวตระกูลลู่ถือเป็นราชา ใครกล้าต่อต้าน ฆ่าทิ้งไม่มีเว้น!”

“ครับ!”

กษัตริย์ทั้งสามตอบรับทันที

หยางเฉินรู้ดี นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาสามารถทำให้ลู่หยวนเสว่ได้

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น รถก็ขับมาจอดที่ยอดเขาหนิง บ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่บนยอดเขา บ้านหลังนี้ค่อนข้างเงียบสงบรอบๆ ไม่มีใครอาศัยอยู่ เหมาะให้หยางเฉินพักอาศัยมาก

“คุณหยาง มีอะไรจะสั่งอีกมั้ยครับ?”

ภายในห้อง กษัตริย์ทั้งสามยืนอยู่ตรงหน้าหยางเฉิน แล้วถามอย่างนอบน้อม

หยางเฉินส่ายหน้า “พวกคุณกลับกันก่อนเถอะ ผมจะอยู่ที่นี่ช่วงหนึ่ง”

กษัตริย์ทั้งสามมองตากัน จากนั้นก็พากันออกไป

ไม่นาน วิลล่าใหญ่โตบนยอดเขาก็เหลือหยางเฉินแค่คนเดียว

เขายืนอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ สองมือไขว้หลัง สองตามองไปยังที่ไกลๆ ส่วนลึกของนัยน์ตากลับปรากฏความเคร่งขรึมขึ้น

เหตุผลที่เขาออกจากบ้านตระกูลลู่นั้น เป็นเพราะไม่อยากทำให้ตระกูลเดือดร้อน เนื่องจากตอนที่เขายังไม่สูญเสียความทรงจำ เขาก็ได้ส่งทุกคนที่อยู่ข้างกายออกไปหมดแล้ว บ่งบอกว่าได้มีเรื่องกับคนใหญ่คนโตเข้า

ในตอนนี้ เขายังมีชีวิตอยู่ ถ้าให้ศัตรูของเขารู้เข้า จะต้องตามมาล้างแค้นเขาอย่างแน่นอน

ถ้าเขายังอยู่ในบ้านตระกูลลู่ต่อ ถึงตอนนั้นตระกูลลู่อาจจะล่มสลายไปเลยก็ได้

ในเวลาเดียวกัน พวกกษัตริย์ไป๋ได้ออกจากยอดเขาหมิงแล้ว

“กษัตริย์ไป๋ ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?”

กษัตริย์หม่าถามด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

กษัตริย์ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองไปที่กษัตริย์เซว

กษัตริย์เซวครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ผมคิดว่า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่เราจะได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ของเรากับหยางเฉิน พวกคุณคิดว่ายังไง?”

กษัตริย์หม่าทำหน้าเป็นกังวล แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นโอกาสนะ”

“ตอนนี้หยางเฉินสูญเสียความทรงจำไปแล้ว ทุกอย่างที่ผ่านมาก็ได้ลืมไปหมดแล้ว ถ้าวันหนึ่ง เขาเกิดจำทุกอย่างได้ขึ้นมา ความเคียดแค้นที่มีต่อเราก็จะฟื้นกลับคืนมาด้วย”

“ต่อให้ตอนนี้เราจะทำดีกับเขาแค่ไหน เกรงว่าหลังจากที่เขาฟื้นความทรงจำได้ คงไม่ปล่อยเราไปแน่”

กษัตริย์เซวขมวดคิ้ว “งั้นกษัตริย์หม่าคิดว่า ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดีถึงจะเข้าท่าที่สุด?”

นัยน์ตาของกษัตริย์หม่าเป็นประกาย กัดฟันแล้วพูดไปว่า “กำจัดทิ้งสิถึงจะสะใจ!”

กษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซวสูดอากาศเย็นๆ เข้าปอด ดูท่า ความอาฆาตที่กษัตริย์หม่ามีต่อหยางเฉินนี่มันมีมากจริงๆ!

“ตอนนี้ ฝีมือของหยางเฉินได้ก้าวสู่ระดับแดนเหนือธรรมชาติไปแล้ว ส่วนพวกเราแม้แต่แดนเทพยังก้าวไม่ถึง แล้วจะเอาอะไรไปฆ่าเขา?”

กษัตริย์เซวถาม

กษัตริย์ไป๋ก็พูดขึ้นมาเหมือนกันว่า “ถูกต้อง ต่อให้เป็นราชวงศ์ ก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ ลำพังแค่พันธมิตรตระกูลเดอะคิงของเราคิดจะกำจัดเขา มันไม่มีหวังเลยสักนิด”

กษัตริย์หม่าหรี่ตาทั้งสองลง “ผมไม่ได้พูดสักหน่อยว่าเราจะเป็นคนลงมือ”

“หืม?”

กษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซวเข้าใจขึ้นมาทันที ทั้งสองเข้าใจสิ่งที่กษัตริย์หม่าต้องการจะสื่อแล้ว

“สิ่งที่คุณต้องการจะสื่อคือ ยืมมือคนอื่นมาฆ่าสินะ?”

กษัตริย์ถาม

กษัตริย์หม่าพยักหน้า “ตอนนี้ หยางเฉินมีเรื่องกับกองกำลังหลายฝ่ายมาก บางทีกองกำลังมากมายอาจไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ขอแค่เราปล่อยข่าวนี้ออกไป มันก็ไม่จำเป็นต้องให้เราลงมือ ก็จะมีคนมากมายมาฆ่าเขาแล้ว”

“โดยเฉพาะหลิวเหล่าก้วยแห่งเมืองเหมียว ถ้าให้เขารู้ว่าหยางเฉินยังมีชีวิตอยู่ พวกคุณคิดว่าเขาจะบุกมาด้วยตนเองรึเปล่า?”

“ผมได้ยินมาว่า หลังหลิวเหล่าก้วยถูกผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาติจากเมืองเหมียวช่วยกลับไปแล้ว ก็ใกล้จะฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์แล้ว และอาจจะบรรลุถึงแดนเหนือธรรมชาติแล้วก็เป็นได้”

ข้อมูลนี้ กษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซวก็รู้มาเหมือนกัน ตอนนี้ทั้งสองกำลังทำหน้าเคร่งขรึมพวกเขารู้ดี เมื่อไหร่ก็ตามที่เปิดเผยตำแหน่งของหยางเฉินไป คิดว่ากองกำลังมากมายน่าจะส่งผู้แข็งแกร่งมหาหยางเฉินแน่นอน

ด้วยฐานะและตำหน่งของพวกเขา ถ้าคิดจะเข้าถึงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาตินั้น ยากมาก

ในตอนนี้ หยางเฉินก็เป็นโอกาสที่ดีมาก แต่พวกเขาก็กลัวว่า หลังจากที่หยางเฉินฟื้นความทรงจำแล้ว จะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปเหมือนเดิม

“กษัตริย์ไป๋กษัตริย์เซว พวกคุณช่วยพูดออกมาหน่อยว่าตกลงจะเปิดเผยตำแหน่งของหยางเฉินออกไปมั้ย”

พอเห็นทั้งคู่ไม่พูด กษัตริย์หม่าก็พูดเร่งขึ้นมา

เห็นได้ชัด กษัตริย์หม่าไม่เชื่อว่าการทำดีกับหยางเฉินตอนนี้ พอหยางเฉินได้ความทรงจำกลับมาแล้ว จะละเว้นความแค้นระหว่างพวกเขาจริงๆ

หลังกษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซวสบตากันแล้ว กษัตริย์ไป๋ก็ได้พูดไปว่า “ผมคิดว่า เรื่องนี้จำเป็นต้องจัดการอย่างรอบคอบผมเสนอว่าเราควรรอก่อนดีกว่า”

กษัตริย์เซวพยักหน้า “ผมเห็นด้วยกับความคิดของกษัตริย์ไป๋ เดิมทีพวกเราก็มีความแค้นกับหยางเฉินอยู่แล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา นอกจากจะสามารถจัดการเขาได้ในทีเดียว เพราะถ้าปล่อยให้เขามีโอกาส เขาต้องทำลายตระกูลเดอะคิงทั้งสามของเราทิ้งอย่างแน่นอน”

พอได้ฟังคำพูดของกษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซว กษัตริย์หม่าก็ขำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “นี่พวกคุณกำลังกลัวสินะ?”

“กษัตริย์หม่า คุณอย่าทำอะไรด้วยอารมณ์ หยางเฉินไม่ใช่ธรรมดา ลำพังแค่ความสามารถของพันธมิตรตระกูลเดอะคิง มันไม่มีทางต้านทานความโกรธของหยางเฉินได้หรอก”

กษัตริย์ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ “อีกอย่าง ถ้าเขาต้องการจะกำจัดพวกเขาจริง ก็คงลงมือไปนานแล้ว แต่ทำไมถึงยังไม่ลงมือสักทีล่ะ? ผมจะบอกอะไรคุณให้ นั่นก็เพราะว่า เขาเห็นว่าเราไม่มีค่าพอให้มองด้วยซ้ำยังไงล่ะ”

“ฟังแล้วมันอาจจะเหยียดหยามเรา แต่นี่มันก็เป็นโอกาสครั้งหนึ่งที่เขามอบให้กับเราไม่ใช่รึไง?”

“ต่อให้เราจะมีความแค้นต่อกัน แต่ถ้าครั้งนี้เราคอยติดตามเขาดีๆ เมื่อเขาฟื้นความทรงจำกลับมาแล้ว ก็ไม่มีทางทำร้ายเราอย่างแน่นอน”

กษัตริย์เซวพยักหน้า “กษัตริย์หม่า คุณช่วยใจเย็นลงก่อน เมื่อเทียบกับการที่เปิดเผยตำแหน่งของหยางเฉิน แล้วเราเลือกที่จะช่วยเขาเก็บเป็นความลับ ไม่แน่ก็อาจจะได้รับการคุ้มครองจากผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาติคนหนึ่งก็ได้”

“ตามที่ผมรู้มา ศึกชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตูก่อนหน้า หยางเฉินไม่เพียงล่วงเกินเมืองเหมียว แต่ยังล่วงเกินราชวงศ์หลงกับราชวงศ์เย่ด้วย”

“สำหรับพวกเราแล้วนี่คือโอกาส ถ้าราชวงศ์หลงกับราชวงศ์เย่กล้ามาวุ่นวายตรงหน้าหยางเฉิน พวกเขาก็อยู่ห่างจากความล่มสลายไม่ไกลแล้ว”

“เมื่อไหร่ก็ตามที่ราชวงศ์หลงกับราชวงศ์เย่สูญสิ้น มันก็จะเป็นโอกาสของพวกเรา!”

แววตาของกษัตริย์เซวเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

กษัตริย์หม่าค่อนข้างหนักแน่น กัดฟันแล้วพูดไปว่า “ผมจะบอกพวกคุณไว้ หยางเฉินมันต้องตายสถานเดียว! ถ้ามันฟื้นความทรงจำได้เมื่อไหร่ ก็คือเวลาล่มสลายของพันธมิตรตระกูลเดอะคิงของเรา!”

กษัตริย์ไป๋กับกษัตริย์เซวไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในแววตาของทั้งคู่ ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“กษัตริย์หม่า!”

ในที่สุดกษัตริย์ไป๋ก็ทนไม่ไหวจนตะคอกออกมา

“ทำไม? ผมพูดอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ?”

กษัตริย์พูดด้วยสีหน้าที่เยาะเย้ย “คุณอยากไปเป็นหมารับใช้ของหยางเฉินไม่ใช่รึไง? หลังจากที่ได้เป็นตระกูลเดอะคิง ศักดิ์ศรีของคุณมันหายไปไหนหมดแล้ว?”

“อยากตายใช่มั้ย!”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง