The king of War 1264

23 พฤษภาคม 2019   @admin  

The king of War บทที่ 1264

เห็นลักษณะท่าทางน้ำตาคลอของลูกสาว ฉินซีก็รู้สึกแย่เช่นกัน ตาแดงก่ำบอกว่า “เสี้ยวเสี้ยว ปะป๊าทำงานยุ่ง ไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนพวกเรา”

“รอเขาทำงานเสร็จแล้ว จะมาหาพวกเราที่นี่ ตอนนี้ หม่าม้าพาหนูไปทุ่งหญ้าที่สวยงาม ดีมั้ย?”

เสี้ยวเสี้ยวส่ายหน้าแล้ว เบ้ปากน้อยๆ อยากจะร้องไห้แล้ว “หม่าม้า เสี้ยวเสี้ยวอยากจะให้หม่าม้ากับปะป๊าอยู่เป็นเพื่อนเสี้ยวเสี้ยวด้วยกันค่ะ!”

“เสี้ยวเสี้ยว!”

ฉินซีไม่มีทางควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อีก โอบลูกสาวเข้ามาในอ้อมอก

“ฮือ……”

เสี้ยวเสี้ยวส่งเสียงร้องดัง

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอก็มองเห็นพ่อขึ้นเครื่องบินมาแล้ว ไปที่ห้องพักผ่อนด้านในสุด แต่ว่าตอนนี้ กลับไม่เจอพ่อแล้ว

เสี้ยวเสี้ยวเสียใจมาก

ฉินซีกอดลูกสาวไว้แน่น ฝืนกลั้นไม่ให้ตนเองร้องไห้ส่งเสียงออกมา แต่บนใบหน้า กลับเต็มไปด้วยน้ำตา

ฉินยีแอบน้ำตาไหลเหมือนกัน ในใจของหล่อน เห็นหยางเฉินเป็นพี่ชายของตนเองตั้งแต่แรกแล้ว

ถึงแม้ต้วนหวูหยาจะอธิบายกับพวกเขาแล้ว เป็นเพราะหยางเฉินไม่อยากทำให้พวกเขาพลอยลำบากไปด้วย ถึงส่งพวกเขาออกมา

แต่ฉินยีรู้ว่า ความยุ่งยากที่หยางเฉินเจอในครั้งนี้ จะต้องใหญ่หลวงมากแน่ ต้องใหญ่กว่าความยุ่งยากในอดีต มีความเป็นไปได้มากว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว

นึกถึงตรงนี้ ฉินยียิ่งเศร้าใจกว่าเดิม น้ำตาไหลพราก

ฉินต้าหย่งถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง พูดปลอบใจด้วยเสียงต่ำ “หยางเฉิน ก็คือหมดหนทางจริงๆ ถึงส่งพวกเราออกมาจากเมืองเยี่ยนตู”

“ตอนนี้สิ่งที่พวกเราทำได้ ได้เพียงรอ รอเขากลับมาอย่างปลอดภัย! และไม่ใช่กลายเป็นภาระของเขา!”

ต้วนหยู่เยียนมองดูฉากนี้อยู่ อดน้ำตาไหลไม่ได้ หน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในใจและตำหนิตนเอง

ตอนนั้นที่ราชวงศ์ต้วน ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยชีวิตเธอ หยางเฉินจะฆ่าต้วนหวูเหยียนได้อย่างไรกัน?

ถ้าต้วนหวูเหยียนไม่ตาย จะผิดใจอู่หยู่หลานได้อย่างไร?

หยางเฉินคงไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพังแล้ว?

ในใจต้วนหวูหยารู้สึกไม่ดีมากเหมือนกัน เป็นเขาพาหยางเฉินกลับมาที่ราชวงศ์ต้วน ถึงก่อให้เกิดสถานการณ์ในวันนี้

แทบจะในขณะเดียวกัน สนามบินนานาชาติเขตโจวหนัน หม่าชาวกับอ้ายหลิน ยังมีเฝิงเสียวหว่าน ก็เดินลงมาจากเครื่องบินแล้ว

ระหว่างทางที่มาเขตโจวหนัน สองสามคนนี้ล้วนทำหน้ากังวล ปัจจุบันนี้มาถึงเขตโจวหนันแล้ว ความกังวลบนหน้าของสองสามคนนี้ยิ่งเข้มขึ้น

“ที่รัก!”

ทันใดนั้น อ้ายหลินมองทางหม่าชาวก่อนจะเรียกไปทีหนึ่ง

หม่าชาวมองทางภรรยา ถามอย่างอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้ “ที่รัก มีอะไรเหรอ?”

อ้ายหลินไม่ได้พูดอะไร มือทั้งสองข้างจับมือของหม่าชาวไว้แน่น ดวงตาจ้องสามีมาตลอด

ทั้งสองแต่งงานกันนานขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่อ้ายหลินจ้องหม่าชาวเป็นเวลานานเช่นนี้

“ที่รัก คุณไปหาพี่เฉินเถอะ!”

สองคนจ้องมองกันหนึ่งนาทีเต็มๆ อ้ายหลินเอ่ยปากบอกกะทันหัน

หม่าชาวสั่นไปทั้งตัว ทำหน้างุนงง “ที่รัก คุณ……”

อ้ายหลินยื่นนิ้วออกมา บังบนปากของหม่าชาวแล้ว บนหน้าของเธอ กลับเผยรอยยิ้มออกมา แต่ว่าดวงตากลับเปียกชุ่มพอสมควร

“คนอื่นไม่รู้ชัดถึงความสัมพันธ์เพื่อนพ้องระหว่างคุณกับพี่เฉิน แต่ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน?”

อ้ายหลินหัวเราะบอกว่า “ถึงตอนนี้ ฉันยังจำได้แม่นเลยว่า นั่นคือศึกใหญ่ครั้งหนึ่งเมื่อสามปีก่อน คุณบุกเดียวเข้าไปในถิ่นศัตรู ใช้ความสามารถของแดนราชาขั้นกลาง สังหารผู้แข็งแกร่งกึ่งแดนเทพคนหนึ่งแล้ว”

“เป็นครั้งนั้นเอง คุณมีชื่อเสียงในศึกแรก ถูกพี่เฉินตั้งเป็นหนึ่งในเก้ากษัตริย์แห่งชายแดนเหนือ แต่ก็เป็นครั้งนั้นเองที่คุณได้รับบาดเจ็บหนัก เป็นพี่เฉินบุกเข้าไปถิ่นของศัตรู พาคุณกลับมาแล้ว”

“ส่วนคุณ สลบไปสามวันสามคืนเต็มๆ และพี่เฉินก็ออกไปสามวันสามคืนเต็มเหมือนกัน”

“ก่อนออกไป เขาบอกมาประโยคหนึ่ง ให้ฉันจำได้เหมือนเพิ่งเกิดใหม่ เขาบอกว่า ‘ใครกล้าแตะต้องเพื่อนพ้องของฉันหยางเฉิน อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องตาย’ ”

“จนกระทั่งต่อมา ฉันถึงรู้ว่า สามวันนั้นที่พี่เฉินออกไป บุกไปค่ายประเทศศัตรูทั้งสี่ข้างนอกตามลำพัง อาศัยแรงคนเดียว ฆ่าเทพสงครามสิบกว่าคนของประเทศศัตรูทั้งสี่แล้ว

“พี่เฉินกลายเป็นคนมีชื่อเสียงในการรบครั้งแรก ถูกผู้นำประเทศศัตรูชื่นชมว่าเป็น หยางปูไป้‘คนเดียวสู้ได้ครึ่งประเทศ’ ”

อ้ายหลินพูดถึงตรงนี้ หม่าชาวก็ดวงตาแดงก่ำ เฝิงเสียวหว่านที่แอบฟังอยู่ด้านข้าง น้ำตานองหน้าหมดแล้ว

ถึงแม้หล่อนจะไม่เคยไปสนามรบ กลับรู้ว่าพ่อแม่ของตนเอง ตายอยู่ในสนามรบ ส่วนหล่อน กลับเป็นคนที่เกิดมาในสนามรบ

เวลานี้ฟังอ้ายหลินเล่าเรื่องราวความกล้าหาญที่หยางเฉินและหม่าชาวผ่านมาในสนามรบ หล่อนเพียงรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันในใจยังมีความรู้สึกภาคภูมิใจแบบเข้มข้น

“ครั้งนี้ พี่เฉินให้พวกเราออกมากันหมด เผชิญหน้าทุกอย่างตามลำพัง คุณในฐานะเพื่อนตายของเขา ความจริงเสียใจมาก ฉันเป็นภรรยาของคุณ ฉันเข้าใจคุณ!”

อ้ายหลินตาแดงก่ำพูดว่า “ฉันรู้ คุณอยากไปหาพี่เฉิน ต่อให้ต้องตาย คุณก็ไม่กลัว!”

“แต่ว่า คุณเป็นห่วงฉัน อีกทั้งยังมีลูกน้อยที่ยังไม่เกิดด้วย”

พูดอยู่ อ้ายหลินก้มหน้ามองทางท้องที่นูนสูงออกมาของตนเอง ใช้มือทั้งสองลูบเบาๆ พูดเสียงนุ่มนวล “โยวโยว ลูกจะต้องไม่อยากกลายเป็นข้อผูกมัดของพ่อ ถูกมั้ย?”

อ้ายหลินพูดจบ ทันใดนั้นเด็กทารกในท้องขยับตัวขึ้นมา แม้กระทั่งพวกเขายังมองเห็นเท้าน้อยอย่างชัดเจน

“ที่รัก คุณเห็นแล้วหรือยัง? โยวโยวกำลังตอบรับคุณ เขาบอกว่าไม่อยากกลายเป็นข้อผูกมัดของพ่อ เขาไม่อยาก”

อ้ายหลินพูดอยู่ น้ำตาไหลผ่านแก้มอย่างไร้เสียง

หม่าชาวเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก เวลานี้ก็อดไม่ไหวน้ำตาไหลแล้ว

เขาโอบภรรยาเข้ามาในอ้อมอกทันที พูดสะอึกสะอื้น “ที่รัก ผมปล่อยพี่เฉินไปไม่ได้ และจะปล่อยคุณกับลูกน้อยไปได้อย่างไร?”

“ที่รัก ผมลำบากใจ! ผมลำบากใจนะ!”

หม่าชาวอารมณ์พังทลายในชั่วขณะนั้น ร้องไห้ส่งเสียงออกมาแล้ว

ผู้ชายไม่ใช่ว่าไม่ร้องไห้ เพียงแต่ไม่ถึงจุดที่รู้สึกเศร้าใจ

ปัจจุบันนี้ ทางหนึ่งคือเพื่อนรักเผชิญหน้าผู้แข็งแกร่งตามลำพัง และไม่รู้จะเป็นหรือตาย อีกทางหนึ่งเป็นภรรยาสุดที่รักที่ตนเองเห็นเป็นเหมือนชีวิต ยังมีลูกที่ยังไม่คลอดอีก

หม่าชาวลำบากใจมากจริงๆ และรู้สึกประทับใจต่อความเข้าใจที่ภรรยามีให้เขา

“ที่รัก คุณต้องเข้าใจนะ คุณเป็นทหารคนหนึ่งของพี่เฉินก่อน จากนั้นถึงเป็นสามีของฉัน พ่อของลูก!”

อ้ายหลินซบศีรษะไว้ที่หน้าอกของหม่าชาว ร้องไห้อยู่บอกว่า “พวกเราต้องการคุณ พี่เฉินก็ต้องการคุณเหมือนกัน อย่างน้อย ตอนที่พวกเราต้องการคุณ ยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนที่พี่เฉินต้องการคุณ อาจจะ……”

พูดถึงตรงนี้ อ้ายหลินไม่ได้พูดต่อไป ผลักหม่าชาวออกเบาๆ ทันใดนั้นกอดคอของหม่าชาวไว้ จูบเข้าไปอย่างดูดดื่ม

จูบนี้ กินเวลาสามนาทีเต็มๆ ถึงเสร็จสิ้นลง

“ที่รัก มีเสียวหว่านอยู่ ฉันกับลูกจะไม่เป็นอะไร”

อ้ายหลินมองหม่าชาวด้วยท่าทางลึกซึ้งพูดว่า “พวกเรา จะรอคุณอยู่เสมอ รอคุณกลับมาอย่างปลอดภัย จนถึงวันนั้นที่มารับพวกเรา!”

“คุณ ไปเถอะ!”

พูดจบ อ้ายหลินหมุนตัว ออกไปทีละก้าว

เฝิงเสียวหว่านถูกเหตุการณ์ตรงหน้าทำประทับใจจนน้ำตาไหลตั้งแต่แรกแล้ว เธอวิ่งมาด้านหน้าหม่าชาว กอดหม่าชาวเอาไว้แน่น ร้องไห้พูดว่า “พี่หม่า ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนข้างกายพี่สะใภ้ตลอด จะอยู่เป็นเพื่อนหล่อนกับลูกน้อย รอพี่กับพี่หยาง กลับมาอย่างปลอดภัยด้วยกัน!”

พูดจบ เธอหมุนตัว วิ่งตามอ้ายหลินไปแล้ว

หม่าชาวยืนอยู่ที่เดิม น้ำตาไหลเป็นสายฝน ตั้งแต่ต้นจนจบดวงตาจ้องที่ภาพด้านหลังของภรรยา จนกระทั่งมองไม่เห็นภาพด้านหลังโดยสิ้นเชิง เขาถึงเช็ดน้ำตา ตาแดงก่ำพูดว่า “ที่รัก รอผมนะ ผมกับพี่เฉิน ต้องกลับมาด้วยกันอย่างปลอดภัยแน่!”

พูดจบ เขาหมุนตัวออกไป

เวลานี้ หนิงโจว เมฆดำคลุมเมือง ฟ้าแลบฟ้าร้อง ลมแรงพัดขึ้น

ทันใดนั้น ฝนตกห่าใหญ่มาเยือน

ยอดของภูเขาหนิง ภาพคนคนหนึ่งกำลังนอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนไม่มีพลังชีวิตแล้ว

ท้องฟ้า เหมือนว่ากำลังร้องไห้เพราะเขา

ดอกเตอร์แบล็กพาหัวยินเจ๋ไปจากหนิงโจวแล้ว สายตาเขามองทางภูเขาหนิง มุมปากวาดเส้นรัศมีวงกลมขึ้น “หยางเฉิน ไม่มีแก ฉันก็สร้างร่างทดลองที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าออกมาได้เหมือนกัน!”

ฝนตกหนักรอบนี้ ตกมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ จนกระทั่งเช่ารุ่งเช้าวันต่อมา ดวงอาทิตย์ขึ้นมาจากทางตะวันออก แสงแดดสาดส่องมายังโลก

ทั้งภูเขาหนิง ล้วนเหมือนเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่หมด

ยอดของภูเขาหนิง หยางเฉินนอนอยู่บนพื้นมาตลอด ทันใดนั้น นิ้วของเขาขยับแล้ว

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง