เทพปีศาจหวนคืน แปลไทย Reverend Insanity 1883

23 เมษายน 2019   @admin  

เทพปีศาจหวนคืน แปลไทย Reverend Insanity บทที่ 1883

โรงละครแห่งความทรงจํา วิหารอดีตปัจจุบัน ทั้งกระเรียนใบไม้ร่วง นาวานิรันดร์ ฉลามล่องคลื่น และวิหารสุริยันจันทรา

 

กู่หลิวรู่ ฟงจิวเก้อ ซิงเย่หวัง เทพธิดาเก้าวิญญาณ

 

วังสวรรค์ระดมกําลังรบมายังสายธารแห่งกาลเวลาและตั้งใจรับมรดกที่แท้จริงของเทพปีศาจบัวแดง

 

ในทางตรงข้าม ฟางหยวนมีเพียงเรือรบหมื่นปี แม้มันจะเป็นคฤหาสน์วิญญาณอมตะระดับแปด แต่มันยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับความยิ่งใหญ่ของวังสวรรค์

 

คฤหาสน์วิญญาณอมตะหกหลังของวังสวรรค์ปิดล้อมเรือรบหมื่นปีเอาไว้อย่างสมบูรณ์

 

เรือรบหมื่นปีตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแต่ฟางหยวนยังหัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้าต้องการเกาะบัวหินงั้นหรือ? หากข้าไม่ได้รับ ผู้อื่นก็ไม่มีสิทธิ์!”

 

ท่าไม้ตายอมตะล่าหมื่นปี!

 

กลิ่นหอมแพร่กระจายออกจากเรือรบหมื่นปีและดึงดูดฝูงอสูรปีจํานวนนับไม่ถ้วนเข้ามา

 

คลื่นสัตว์อสูรก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

ในชีวิตก่อนหน้าฟางหยวนร่วมมือกับปิงชายฉวยต่อสู้กับวังสวรรค์เพื่อแย่งชิงเกาะบัวหิน สุดท้ายมันถูกทําลายโดยฟงจิวเก้อ

 

ครั้งนี้ฟางหยวนตัดสินใจเช่นเดียวกัน เขาใช้ท่าไม้ตายอมตะล่าหมื่นปีดึงดูดฝูงอสูรปีเข้ามาทําลายเกาะบัวห็น

 

นี้เป็นวิธีที่ทรงพลังที่สุดของเรือรบหมื่นปีแต่มันมีจุดอ่อนที่เห็นได้ชัด ฝูงอสูรปีไม่แยกมิตรหรือศัตรู เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคือเรือรบหมื่นปี

 

ครั้งก่อนผู้อมตะของวังสวรรค์ตกลงสู่หลุมพรางของฟางหยวน พวกเขาคิดว่าฟางหยวนสามารถควบคุมกองทัพอสูรปี หลังจากได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่ ในที่สุดผู้อมตะของวังสวรรค์ก็ตระหนักว่าฟางหยวนไม่สามารถควบคุมกองทัพอสูรปี จุดอ่อนนี้ถูกเปิดเผย

 

แต่ครั้งนี้ฟางหยวนใช้มันโจมตีจุดอ่อนของวังสวรรค์ พวกเขากําลังจัดตั้งค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหิน พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องต่อสู้กับฝูงอสูรปีเพื่อปกป้องค่ายกลวิญญาณอมตะเอาไว้

 

กู้หลิวรู่ก่นเสียงเย็น “ปีศาจตนนี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก เขาใช้ท่านี้อีกครั้ง”

 

เขาเร่งออกคําสั่งให้นาวานิรันดร์และฉลามล่องคลื่นออกจากสนามรบ ในเวลาเดียวกันเทพธิดาเก้าวิญญาณก็กระโดดออกจากคฤหาสน์วิญญาณอมตะและเปลี่ยนร่างเป็นอสูรปีแรกกําเนิด

 

ฟางหยวนที่ถูกปิดล้อมไม่สามารถหยุดคนเหล่านี้จากการหลบหนี

 

หลังจากออกจากสนามรบ นาวานิรันดร์และฉลามล่องคลื่นก็ปลดปล่อยแสงสว่างที่มีกลิ่นอายคล้ายกับวิญญาณอมตะปีไหลผ่านราวกับสายน้ําออกมา

 

ฝูงอสูรปีแปดสิบส่วนถูกล่อลวงไปทางคฤหาสน์วิญญาณอมตะทั้งสองหลัง

 

ฝูงอสูรปีอีกยี่สิบส่วนถูกปิดกั้นโดยเทพธิดาเก้าวิญญาณที่อยู่ในร่างอสูรปีแรกกําเนิด

 

“เป็นนาง!”

 

“เทพธิดาเก้าวิญญาณ…ผู้อมตะระดับแปดบนเส้นทางแห่งทางจิตวิญญาณและเส้นทางแห่งการเปลี่ยนแปลงที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ของภาคกลาง”

 

ภายในเรือรบหมื่นปี ผู้อมตะบางคนตระหนักถึงตัวตนของเทพธิดาเก้าวิญญาณแล้ว

 

ตอนนี้ร่างหลักของฟางหยวนอยู่ที่ทะเลตะวันออก มีเพียงเจตจํานงของเขาเท่านั้นที่อยู่ในเรือรบหมื่นปี เจตจํานงของเขาสามารถคิดและเปรียบเทียบเหตุการณ์ปัจจุบันกับเหตุการณ์ในชีวิตก่อนหน้า

 

ครั้งก่อนเทพธิดาเก้าวิญญาณไม่ได้ตื่นขึ้นในช่วงเวลานี้ แต่ครั้งนี้นางตื่นขึ้นล่วงหน้าและกระทั่งเข้าร่วมในเหตุการณ์นี้

 

นี่เป็นสถานการณ์ที่แตกต่างกันมาก

 

เมื่อนางกลายเป็นอสูรปีแรกกําเนิด สายธารแห่งกาลเวลาก็ไม่ใช่อุปสรรคของนางอีกต่อไป

 

แม่วังสวรรค์จะไม่สามารถทําลายท่าไม้ตายอมตะล่าหมื่นปีได้โดยตรงแต่พวกเขาก็มีวิธีจัดการกับท่าไม้ตาย

 

นี่คือรากฐานของวังสวรรค์และเป็นเหตุผลที่ฟางหยวนต้องเก็บซ่อนความแข็งแกร่งของตนเองมาตลอด

 

เมื่อเขาเปิดเผยวิธีการใดๆออกมา วังสวรรค์จะตอบโต้มันอย่างรวดเร็ว ในการเผชิญหน้าครั้งต่อไป วิธีการเหล่านั้นจะไม่สามารถใช้งานได้อีก

 

นี่เป็นกรณีเดียวกับท่าไม้ตายอมตะดาบรุ่งอรุณ คลื่นน้ําไหลเชี่ยว และล่าหมื่นปี

 

ท่าไม้ตายอมตะล่าหมื่นปีไม่สามารถเปลี่ยนสถานการณ์

 

คฤหาสน์วิญญาณอมตะอีกสี่หลังของวังสวรรค์ยังปิดล้อมเรือรบหมื่นปีเอาไว้อย่างแน่นหนาและโจมตีมัน อย่างต่อเนื่อง

 

“ฟางหยวน หากเจ้ามีวิธีใดเหลืออยู่ก็ใช้มันออกมา!” กู้หลิวรู่เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน

 

ภายในเรือรบหมื่นปี เจตจํานงของฟางหยวนเงียบ เขาไม่ตอบ

 

การต่อสู้ยังดําเนินต่อไป เรือรบหมื่นปีถูกสะกดข่มและไม่สามารถพลิกสถานการณ์ แม้มันจะพยายามทะลวงฝ่าวงล้อมออกไปแต่ก็ไม่ประสบความสําเร็จ

 

คฤหาสน์วิญญาณอมตะระดับแปดโรงละครแห่งความทรงจํานําโดยผู้อมตะระดับแปดบนเส้นทางแห่งกาล เวลากู้หลิวรู่อยู่ด้านหน้า มันไม่ด้อยกว่าเรือรบหมื่นปี

 

ขณะเดียวกันคฤหาสน์วิญญาณอมตะอีกสามหลังก็ร่วมมือกันให้การสนับสนุนอย่างมีประสิทธิภาพ

 

เห็นได้ชัดว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาผู้อมตะเหล่านี้ไม่ได้นิ่งนอนใจ พวกเขาทํางานอย่างหนัก นั่นท่าให้ความแข็งแกร่งของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

 

“ฟางหยวนติดกับแล้ว เขาไม่ใช่ภัยคุกคามของเราอีกต่อไป”

 

“ระวัง เราไม่สามารถประมาทปีศาจตนนี้”

 

“ค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ฟางหยวนจะสามารถหยุดพวกเราได้อย่างไร?”

 

ผู้อมตะของวังสวรรค์เต็มไปด้วยขวัญกําลังใจ

 

หลายคนมองเห็นความพ่ายแพ้ของฟางหยวนแล้ว

 

แต่ในจังหวะนี้กลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่กลับปะทุออกมาจากเกาะบัวหิน

 

แสงสีทองระเบิดออกมาขณะที่ยักษ์หินยืนขึ้นอย่างช้าๆ

 

“มันคือสิ่งใด? มันปลดปล่อยกลิ่นอายบนเส้นทางแห่งกาลเวลาออกมา!”

 

“เรายังไม่ได้สํารวจเกาะบัวหิน มันเป็นผู้พิทักษ์ของเกาะบัวหินแห่งนี้งั้นหรือ?”

 

“โอ้ ไม่ ค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินยังไม่เสร็จ”

 

การแสดงออกของกลุ่มผู้อมตะวังสวรรค์เปลี่ยนแปลงไป

 

ยักษ์หินคํารามด้วยเสียงพยัคฆ์ คลื่นเสียงระเบิดออกไปทุกทิศทางและทําให้ค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลุ่มผู้อมตะที่กําลังจัดตั้งค่ายกลฟนเลือดออกมาจากปาก

 

“เร็วเข้า รักษาเสถียรภาพของค่ายกล!”

 

“ค่ายกลกรุงกระดาษพังทลายลงแล้ว เราต้องซ่อมมัน!”

 

“กลุ่มที่สี่เสริมกําลังเร็วเข้า!”

 

ผู้อมตะของวังสวรรค์ท่างานอย่างหนัก

 

หลังจากค่าราม แขนของยักษ์หินก็ขยายใหญ่ขึ้นสามเท่า เขากระทิงงอกขึ้นบนหน้าผากของมัน มันก้มศีรษะลงเล็กน้อยและประสานแขนไว้ที่หน้าอกก่อนจะอ้าปากและฟนเกลียวนออกมา

 

กู้หลิวรู่ตกใจมาก เขาตระหนักว่ามันเป็นร่องรอยของพลังงานแห่งเต๋าบนเส้นทางแห่งกาลเวลา

 

เกลียวน้ําควบรวมเป็นบอลวารีสีเงินขนาดใหญ่ ยักษ์หินใช้แขนทั้งสองข้างขว้างบอลวารีสีเงินออกไปอย่างสุดกําลัง

 

บอลวารีสีเงินพุ่งออกไปราวกับดาวตก

 

กลุ่มผู้อมตะของวังสวรรค์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

“เร็ว ปิดกั้นมัน!” กู้หลิวรู่กัดฟันตะโกน เขาควบคุมโรงละครแห่งความทรงจําพุ่งเข้าปิดกั้นบอลวารีสีเงิน

 

“บึม!”

 

วินาทีต่อมา บอลวารีสีเงินกับโรงละครแห่งความทรงจําก็พุ่งชนกันและเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ โรงละครแห่งความทรงจําราวกับบ้านที่ถูกพายุไต้ฝนถล่ม มันถูกส่งลอยกลับหลังโดยไม่สามารถต่อต้าน

 

“มันหยุดลงแล้ว” กู้หลิวรู่สูดหายใจลึก โรงละครแห่งความทรงจําได้รับความเสียหายจนแทบพังทลาย มันเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว วิญญาณระดับมนุษย์จํานวนมากตายขณะที่วิญญาณอมตะหลายดวงได้รับบาดเจ็บสาหัส

 

ผู้อมตะที่อยู่ภายในโรงละครแห่งความทรงจําเร่งซ่อมแซมมัน พวกเขาไม่สามารถผ่อนคลายเหมือนก่อนหน้าอีกต่อไป

 

ผลที่ตามมาจากการระเบิดของบอลวารีสีเงินทําให้เกิดสายลมกรรโชกแรง ค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินได้รับความเสียหายไม่น้อยเช่นกัน

 

เมื่อเห็นการโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ผล ยักษ์หินเริ่มสร้างบอลวารีสีเงินอีกครั้ง

 

กู้หลิวรู่กัดฟันแน่นและควบคุมโรงละครแห่งความทรงจําพุ่งเข้าเผชิญหน้าอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยง

 

แต่เมื่อโรงละครแห่งความทรงจําาเข้าใกล้เกาะบัวหิน มันกลับถูกกีดขวางโดยพลังงานอันไร้รูปลักษณ์และไม่สามารถเข้าไป

 

ในช่วงเวลานี้ยักษ์หินก็ส่งบอลวารีสีเงินพุ่งออกมาอีกหน

 

กู้หลิวรู่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้โรงละครแห่งความทรงจําต่อต้านบอลแสงสีเงินเป็นครั้งที่สอง

 

“บึม!”

 

เสียงระเบิดดังขึ้น ส่วนหน้าของโรงละครแห่งความทรงจําพังยับเยิน

 

เมื่อเห็นโรงละครแห่งความทรงจํายังอยู่ ยักษ์หินเริ่มโกรธและควบรวมบอลวารีสีเงินลูกต่อไป

 

กู้หลิวรู่ขมวดคิ้วลึก “ยักษ์หินตัวนี้ใช้วิธีการบนเส้นทางแห่งกาลเวลา ผู้ใดจะคิดว่าเทพปีศาจบัวแดงจะทิ้งสิ่งนี้ไว้เบื้องหลัง”

 

“อย่างไรก็ตามแม้ข้าจะรู้วิธีการของมัน แต่ตอนนี้ข้าทําได้เพียงป้องกันการโจมตีนี้โดยการเสียสละโรงละครแห่งความทรงจําเท่านั้น ข้าต้องปกป้องค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหิน”

 

วิธีการที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโรงละครแห่งความทรงจําคือการเคลื่อนย้ายตําแหน่งจากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งในช่วงเวลาหนึ่ง

 

นี่ไม่ใช่วิธีบนเส้นทางแห่งห้วงมิติแต่เป็นเส้นทางแห่งกาลเวลา มันเป็นการบีบอัดเวลาและทําให้มันสามารถเดินทางไกลได้ในระยะเวลาสั้นๆ

 

กู้หลิวรู่มีเป้าหมายที่ชัดเจน เขาต้องปกป้องค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหิน ตราบเท่าที่มันถูกสร้างขึ้น เกาะบัวหินจะไม่สามารถหลบหนี การป้องกันของเกาะบัวหินจะอ่อนแลลงและถูกควบคุมในที่สุด

 

เมื่อเวลานั้นมาถึงการป้องกันของค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินจะแข็งแกร่งมากเช่นกัน

 

ฟางหยวนต้องการเข้าไปแต่ยังถูกกีดขวางโดยคฤหาสน์วิญญาณอมตะหลายหลัง

 

เห็นได้ชัดว่าฟางหยวนเข้าใจตรรกะนี้และพยายามทำลายมัน

 

สถานการณ์ของวังสวรรค์เริ่มแย่ลง กู้หลิวรู่ต้องออกจากโรงละครแห่งความทรงจําและเข้าร่วมในการปิดล้อมเรือรบหมื่นปี

 

กู้หลิวรู่เป็นผู้อมตะบนเส้นทางแห่งกาลเวลา เขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระในสายธารแห่งกาลเวลา ด้วยการแทรกแซงของเขา สถานการณ์ของวังสวรรค์จึงเกิดเสถียรภาพอีกครั้ง

 

“อดทนไว้ เราจะได้ชัยชนะในที่สุด!”

 

“เมื่อค่ายกลวิญญาณอมตะเสร็จสมบูรณ์ มันจะเป็นเวลาตายของฟางหยวน!”

 

กู้หลิวรู่ให้กําลังใจคนของเขา

 

ในที่สุดค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินก็ถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์ มันก่อตัวเป็นปราการแสงทรงกลมขนาดใหญ่ที่ไม่เพียงปิดผนึกเกาะบัวหินแต่ยังรวมถึงสนามรบทั้งหมด

 

เมื่อค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินถูกกระตุ้นใช้งาน ยักษ์หินเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่พยายามสะกดข่มมัน

 

ท่าไม้ตายอมตะล่าหมื่นปีได้รับผลกระทบเช่นกัน กลิ่นหอมไม่สามารถกระจายออกไป ฝูงอสูรปีไม่ถูกดึงดูดเข้ามาอีก

 

“กำจัดฟางหยวนก่อน จากนั้นไปส่ารวจเกาะบัวหิน!” กู้หลิวรู่ตะโกน

 

โดยปรากฏการรบกวนจากฝูงอสูรปี นาวานิรันดร์ ฉลามล่องคลื่น และเทพธิดาเก้าวิญญาณจึงสามารถกลับมาช่วยปิดล้อมฟางหยวน

 

“ฟางหยวน ที่นี่จะเป็นที่ตายของเจ้า!” ดวงตาของกู้หลิวรู่ส่องประกายเย็นชา

 

“จักรพรรดิปีศาจจะตายที่นี่หรือไม่?” ฟงจิวเก้อหรี่ตามอง แรงบันดาลใจเกี่ยวกับเพลงพรหมลิขิต ปรากฏขึ้นในใจของเขาในจังหวะนี้

 

“ฆ่ามัน!” ซิงเย่หวังบังคับฉลามล่องคลื่นโจมตีศัตรูด้วยเจตนาสังหาร

 

เทพธิดาเก้าวิญญาณเงียบแต่ลอบเตรียมท่าไม้ตายอมตะของนางอย่างลับๆ

 

อย่างไรก็ตามในจังหวะนี้ฟางหยวนกลับหัวเราะเสียงดัง “โอ้ วังสวรรค์ พวกเจ้าติดกับแล้วแต่พวกเจ้ายังไม่รู้สึกตัวอีกงั้นหรือ?”

 

ก่อนที่เขาจะกล่าวจบประโยค เกาะบัวหินก็ระเบิดแสงสว่างออกมา เสาแสงนับสิบเสาพุ่งขึ้นรอบเกาะ

 

เสาแสงพุ่งเข้าหลอมรวมกันและปิดผนึกค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินเอาไว้ ผู้อมตะที่อยู่ในค่ายกลตกตะลึง บางคนตะโกน “เกิดสิ่งใดขึ้น? เราสูญเสียการควบคุมค่ายกล!”

 

ผู้อมตะระดับแปดทั้งสี่ของวังสวรรค์รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ แต่ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทั้งหมดเป็นกับดักของฟางหยวน!

 

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ตายของข้าแต่เป็นของพวกเจ้า” ฟางหยวนกล่าวขณะที่ปีกไก่ปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของยักษ์หิน มือของมันกลายเป็นกรงเล็บพยัคฆ์ มันบินออกมาและเปิดทางให้กับเรือรบหมื่นปี

 

กู้หลิวรู่เข้าใจทันที เขาตะโกนด้วยความโกรธ “นี่คือค่ายกลวิญญาณอมตะรูปแบบการต่อสู้โบราณสนามรบสิบสองราศี ผู้ใดจะคิดว่าฟางหยวนจะครอบครองมัน!”

 

“ทั้งหมดเป็นแผนการของฟางหยวน!”

 

“เขาได้รับมรดกที่แท้จริงของเทพปีศาจบัวแดงไปแล้ว เขาสามารถควบคุมเกาะบัวหิน!”

 

“รากฐานบนเส้นทางแห่งกาลเวลาของเขาเติบโตขึ้นมาก เขาสามารถกําหราบค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินของพวกเรา!”

 

“เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ เราต้องถอย!”

 

ผู้อมตะระดับแปดทั้งสีพูดคุยและตัดสินใจ

 

แต่สิ่งที่น่าอึดอัดใจที่สุดก็คือค่ายกลวิญญาณอมตะผนึกบัวหินที่พวกเขาสร้างขึ้นกําลังกีดขวางพวกเขาอยู่

 

“ต้องการจากไปงั้นหรือ? สายไปแล้ว!” เสียงหัวเราะของฟางหยวนดังขึ้นพร้อมกับดาบรุ่งอรุณที่พุ่งเข้าโจมตีรังกระเรียนใบไม้ร่วงและฉลามล่องคลื่น

 

ยักษ์หินครามและกระโจนเข้าไปหาวิหารอดีตปัจจุบัน

 

วิหารอดีตปัจจุบันปลดปล่อยสายลมกรรโชกแรงออกมาแต่ยักษ์หินไม่แยแส มันก้าวไปข้างหน้าและส่งหมัดพุ่งเข้าโจมตีวิหารอดีตปัจจุบันโดยตรง

 

เสียงคํารามของมังกรดังขึ้นในสนามรบขณะที่หมัดของยักษ์หินปะทะวิหารอดีตปัจจุบัน

 

“บึม!”

 

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ วิหารอดีตปัจจุบันพังทลายลงทันที

 

ผู้อมตะส่วนใหญ่เสียชีวิตขณะที่ฟงจิวเก้อตกอยู่ในสภาพที่น่าอนาถ

 

แต่ในช่วงเวลาสําคัญ โรงละครแห่งความทรงจําพุ่งเข้ามาช่วยฟงจิวเก้อเอาไว้

 

ยักษ์หินเพิกเฉยต่อมันและหันไปโจมตีวิหารสุริยันจันทรา

 

วิหารสุริยันจันทราเป็นคฤหาสน์วิญญาณอมตะบนเส้นทางแห่งกาลเวลาของนิกายคฤหาสน์วิญญาณ มันอ่อนแอกว่าคฤหาสน์วิญญาณอมตะหลังอื่นๆ มันไม่สามารถหลบหนีจากยักษ์หินได้ทันเวลา

 

ยักษ์หินเร็วเกินไป มันอยู่ในสายธารแห่งกาลเวลาและได้รับการสนับสนุนจากเกาะบัวหิน ที่ทําให้ความแข็งแกร่งของมันพุ่งสูงขึ้นอีกมาก

 

“บึม!”

 

การระเบิดครั้งที่สองท่าให้วิหารสุริยันจันทราแตกสลาย ผู้อมตะส่วนใหญ่เสียชีวิต

 

“ไม่!” กู้หลิวรู่กัดฟันแน่น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงค่ําขณะที่ร่างกายสันสะท้านด้วยความเกลียดชัง

 

ตอนนี้ผู้อมตะของวังสวรรค์ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ความแข็งแกร่งของยักษ์หินทําให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวัง

 

ทะเลตะวันออก

 

กลุ่มผู้อมตะตื่นเต้นมากกับการปรากฏตัวของเจ้าสมุทรจิตวิญญาณสีดําจางหยิน

 

จางหยินเป็นผู้บ่มเพาะสันโดษระดับแปดของทะเลตะวันออก ทุกคนรู้จักเขาเป็นอย่างดี

 

แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าคนผู้นี้จะกล้าท้าทายบรรพชนทะเลปราณ อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่เรื่องแปลก หลังจากทั้งหมดการต่อสู้ระหว่างราชันมังกรกับบรรพชนทะเลปราณมีเพียงซ่งฉีหยวนและเฉินกงเจิ้งเท่านั้นที่เห็นเหตุการณ์

 

ภายใต้สายตาของทุกคน บรรพชนทะเลปราณเผยรอยยิ้มบาง “จางหยิน เจ้าช่างกล้าหาญนัก แต่เจ้าจะสามารถรับการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวของข้าได้หรือไม่?

 

จางหยินเผยรอยยิ้มยโส “อย่าดูถูกข้า อา…”

 

เขาหยุดกล่าวอย่างกะทันหันขณะที่การแสดงออกของทุกคนเปลี่ยนแปลงไป

 

พวกเขารู้สึกถึงกระแสปราณจํานวนนับไม่ถ้วนจากทุกหนทุกแห่ง

 

รูม่านตาของเหล่าผู้อมตะหดเล็กลง เหงื่ออันเย็นเยียบไหลลงมาจากหน้าผากขณะที่พวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่รุนแรง

 

“มันคือสิ่งใด?”

 

“นี่เป็นวิธีการของบรรพชนทะเลปราณงั้นหรือ?”

 

“พวกเราอยู่ด้านข้างแต่ยังรู้สึกถึงแรงกดดัน จางหยินที่เผชิญหน้ากับมันโดยตรงจะรู้สึกอย่างไร?”

 

ทุกคนมองใบหน้าของจางหยินที่เปลี่ยนเป็นสีแดง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะที่เขาพยายามดิ้นรนขัดขึ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านแต่เขาไม่สามารถหลบหนีจากแรงกดดันนี้

 

หัวใจของกลุ่มผู้อมตะสั่นไหว

 

เป็นเพียงเวลานี้ที่ทุกคนได้ยินเสียงดังลงมาจากด้านบน เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของพวกเขาก็กลายเป็นซีดเผือด

 

มือขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากพลังปราณปิดบังท้องฟ้าเอาไว้ทั้งหมด

 

กลุ่มผู้อมตะรู้สึกหายใจไม่ออกราวกับพวกเขาถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ

 

“พลังชนิดนี้!”

 

“หากข้าไม่เห็นมันกับตาของตนเอง ข้าจะไม่มีวันเชื่อ!”

 

“ข้าเกรงว่ามันจะมีพลังอํานาจเทียบเท่ากับระดับเก้า!”

 

“บรรพชนทะเลปราณ!”

 

ผู้อมตะหลายคนผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่สามารถควบคุม ร่างกายของพวกเขาสันสะท้านด้วยความหวาดกลัว

 

จางหยินตะโกนอย่างสุดกําลัง เขาระเบิดพลังงานความมืดออกมาแต่ยังถูกขังอยู่กลางอากาศ

 

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ซ่งฉีหยวนและผู้อมตะระดับแปดคนอื่นๆยิ่งรู้สึกตกใจและหวาดกลัว

 

“ดูเหมือนจางหยินจะใช้พลังเต็มที่แล้วแต่เขายังไม่สามารถหลบหนีงั้นหรือ?”

 

“เขาจะตายหรือไม่?

 

“บรรพชนทะเลปราณแข็งแกร่งเกินไป เขาจะใช้ชีวิตของจางหยินเพื่อสร้างชื่อเสียงในทะเลตะวันออกหรือไม่?”

 

ผู้อมตะระดับแปดของทะเลตะวันออกเต็มไปด้วยความกังวล

 

แต่เมื่อมือยักษ์เข้าใกล้จางหยิน มันกลับค่อยๆสลายตัว

 

ไม่มีการระเบิดใดๆเกิดขึ้น กระแสปราณกระจัดกระจายออกไปและหลอมรวมเข้ากับทะเลปราณที่อยู่ด้านล่าง

 

จางหยินได้รับอิสระภาพแต่การแสดงออกของเขาค่อนข้างน่าสมเพช

 

“ดูทะเลปราณ!” ทันใดนั้นซ่งฉีหยวนพลันส่งเสียงตะโกน

 

ทุกคนก้มหน้ามองไปยังทะเลปราณที่เคยปั่นป่วนแต่ตอนนี้กลับสงบนิ่งราวกับกระจก

 

กลุ่มผู้อมตะของทะเลตะวันออกตกใจมาก บางคนอ้าปากค้างและไม่สามารถกล่าวสิ่งใด

 

“ข้าตระหนักถึงพลังเทพของบรรพชนอย่างเต็มที่แล้ว” จางหยินสูดหายใจลึกก่อนจะแสดงความเคารพ “ขอบคุณที่ไว้ชีวิต”

 

บรรพชนทะลปราณโบกมือเบาๆ “นั่งลง”

 

“ขอบคุณ” จางหยินนั่งลงท่ามกลางความเงียบ

 

ผู้อมตะจํานวนมากยังยืนอยู่ที่เดิมราวกับรูปปั้น

 

บรรพชนทะเลปราณเอาชนะจางหยินในกระบวนท่าเดียว ทุกคนถูกข่มขู่จากเหตุการณ์นี้

 

“บรรพชนมีพลังเทพ!” หลังจากไม่นานซ่งฉีหยวนก็ยืนขึ้นและเปิดปากกล่าวเป็นคนแรก

 

“บรรพชนมีพลังเทพ!” เฉินกงเจิ้งยืนขึ้นยกย่อง

 

“บรรพชนมีพลังเทพ! บรรพชนมีพลังเทพ!” ผู้อมตะของทะเลตะวันออกทั้งหมดยืนขึ้นและโห่ร้องสรรเสริญ

 

ฟางหยวนเผยรอยยิ้มบาง “ทุกคน นั่งลงเถิด งานเลี้ยงกําลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง