สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot สล็อต บาคาร่า

NO.1 คุณชายอันดับหนึ่ง 1398

NO.1 คุณชายอันดับหนึ่ง – บทที่ 1398 งานแต่งงาน

ในทำนองเดียวกัน ฉินวี่เฟยมีความคิดแบบเดียวกับหยางฉง เธอไม่อยากไปเผชิญหน้ากับคนทั้งโลกเลยจริงๆ เรื่องบางอย่างรู้แค่ตัวเองก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกให้โลกรู้ ยิ่งไปกว่านั้นแค่งานแต่งงาน จะจัดหรือไม่มันไม่สำคัญ ที่สำคัญที่สุดคือหลี่ฝางจริงใจกับพวกเขาก็พอแล้ว

“วี่เฟย ทำไมคุณก็…” หลี่ฝางดูไม่ค่อยมีความสุข ฉินวี่เฟยตอนนั้นก็พูดไม่ออก สักพักก็ถอนหายใจหนักๆ แล้วพูดว่า “งั้นเรื่องนี้รอฉันกลับมาจากเผากู่ก่อนค่อยว่ากัน” ถึงตอนนั้นถ้าพวกเธอไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ผมก็จะแล้วแต่พวกคุณ เอาญาติและเพื่อนมาเป็นพยานก็พอ”

แม้ว่าฉินวี่เฟยและหยางฉงจะต้องเผชิญกับสายตาแปลก ๆ ของคนอื่นไม่ช้าก็เร็ว แต่หลี่ฝางก็ไม่อยากที่จะบังคับพวกเขาให้เผชิญหน้า สามารถสบายใจได้นานเท่าไหร่ก็สบายใจเท่านั้น

“แล้วผิงอันล่ะ?ตอนนี้เขาเป็นอย่างไร?ร่างกายของเขาไม่น่าจะมีอาการอื่น ๆ ใช่ไหม”

เกลี้ยกล่อม ฉินวี่เฟย และ หยางฉงเสร็จ หลี่ฝางถึงเริ่มสนใจลูกชายของเขา

“เขาอยู่กับแม่ ร่างกายแข็งแรงดี ต้องดื่มนมวันละหลายๆครั้ง และตอนนี้เขาน้ำหนักขึ้นมาแล้ว ไม่ต้องพึ่งกล่องสำหรับทารกเพื่อรักษาโภชนาการแล้ว”

เมื่อพูดถึง เสี่ยวผิงอัน ใบหน้าของหยางฉงก็แสดงความรักที่เป็นของแม่ แม้ว่าเสี่ยวผิงอันจะมีประสบการณ์ความเป็นความตายในประเทศญี่ปุ่นมาก่อน แต่ก็รอดจากภัยพิบัติมาได้ หลังจากนั้นก็มีความสุข

นับตั้งแต่ที่เสี่ยวผิงอันกลับประเทศ สมรรถภาพทางกายก็ดีขึ้นมาก น้ำหนักก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น เดิมจำเป็นต้องอยู่ในกล่องสำหรับทารกอีกสองสามวัน แต่ตอนนี้กลับออกมาเร็วกว่าปกติ

นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งที่หยางฉงและฉินวี่เฟยผลัดกันดูแลเสี่ยวผิงอัน พอไม่ได้เจอเพียงไม่นานก็อดที่จะคิดถึงไม่ได้

เพียงเพราะพวกเขารู้ว่าหลี่ฝางกำลังจะแต่งงานกับชิราอิชิ ฮานาซากิเพื่อไม่ให้เสี่ยวผิงอันตกใจ ถึงได้ส่งเขาไปอยู่กับเมี๋ยวชุ่ย

“สุขภาพของแม่น่าจะดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม เรื่องของพ่อเขารู้หรือเปล่า”

พูดถึงเมี๋ยวชุ่ย หลี่ฝางก็มีความกังวลในใจ เรื่องของหลี่ต๋าคางก็ไม่รู้ว่าเมี๋ยวชุ่ยรู้รึป่าว ถ้ารู้ว่าหลี่ต๋าคางไม่กลับมาแล้ว กลัวว่าเมี๋ยวชุ่ยจะเสียใจจนขาดใจตาย

“พวกเรายังไม่ได้บอกเรื่องของพ่อให้แม่ฟัง แม้ว่าตอนนี้ร่างกายเธอจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถรับการสะเทือนจิตใจได้มากเกินไป ดังนั้นพวกเราจึงรอให้คุณกลับมา แล้วค่อยให้คุณไปคุยกับแม่”

ฉินวี่เฟยนึกถึงเมี๋ยวชุ่ยที่ยังคงรอให้หลี่ต๋าคางกลับมา และคิ้วที่สวยทั้งสองข้างก็ม้วนเป็นปมขึ้นมา

เพื่อปกปิดเมี๋ยวชุ่ย พวกเขาใช้ความพยายามและความคิดไปอย่างมาก ทุกวันก็จะเอาเสี่ยวผิงอันมาเปลี่ยนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ไม่ให้ไปคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของหลี่ต๋าคาง

“โธ่ ลำบากพวกเธอเลย แม่อยู่ไหน ให้ผมไปพูดละกัน สักพักพวกคุณก็พาผิงอันกลับห้องไป”

หลี่ฝางถอนหายใจและพูดอย่างช่วยไม่ได้ กระดาษยังไงก็คุมไฟไว้ไม่ได้ ดังนั้นการที่จะปิดบังเมี๋ยวชุ่ยจึงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แต่ตามที่หลี่ฝางรู้เกี่ยวกับเมี๋ยวชุ่ย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลี่ต๋าคาง เมี๋ยวชุ่ยก็จะมีปฏิกิริยาแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

จากนั้นหลี่ฝางกับ ฉินวี่เฟยและหยางฉงก็มาถึงห้องของเมี๋ยวชุ่ย ในตอนนั้นเมี๋ยวชุ่ยกำลังเล่นอยู่กับเสี่ยวผิงอัน ทันทีที่เห็นหลี่ฝาง เมี๋ยวชุ่ยก็ตกใจในทันที

“ลูก! ในที่สุดลูกก็กลับมาสักที แม่คิดถึงเธอมากเลย! ทำไมมือถึงหยดล่ะ ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ?ร้ายแรงไหม ให้ฉันดูเร็ว”

เมี๋ยวชุ่ยกอดหลี่ฝางไว้แน่น แสดงถึงความคิดถึงและเป็นห่วงหลี่ฝาง เมื่อเห็นว่าหลี่ฝางได้รับบาดเจ็บ เขาก็รีบจับมือมองดูอาการบาดเจ็บอย่างกังวลใจ

มองไปที่เมี๋ยวชุ่ยที่เป็นห่วงตัวเอง หลี่ฝางรู้สึกอึดอัดมาก เขาจะบอกเมี๋ยวชุ่ยยังไงดีเรื่องที่หลี่ต๋าคางถูกนำตัวไปอีกโลกหนึ่งแล้ว

“แม่ ได้เวลาให้นมผิงอันแล้ว ฉันกับพี่วี่เฟยพาเขาไปก่อน คุณกับพี่หลี่ฟางคุยกันไปก่อน เดี๋ยวพวกเราค่อยมาทีหลัง”

หยางฉงอุ้มเสี่ยวผิงอันที่กำลังขยับไปมาอยู่บนเตียงขึ้นมาอย่างมีสติ และรีบหาข้ออ้างที่จะพาฉินวี่เฟยออกไป

เมี๋ยวชุ่ยมองหยางฉงที่รีบร้อนออกไป นัยน์ตาดำคล้ำ และจับมือหลี่ฝางนั่งลงบนโซฟาข้างๆ

“เสี่ยวฝาง ลูกบอกความจริงกับแม่มา มีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อใช่ไหม”

เมี๋ยวชุ่ยกุมมือหลี่ฝางไว้แน่น มองหลี่ฝางด้วยสายตาที่กระตือรือร้นอย่างมาก

ลูกกระเดือกของหลี่ฝางขยับไปมาสองสามครั้ง และฝ่ามือก็มีเหงื่อออก เขาไม่รู้ว่าจะพูดกับเมี๋ยวชุ่ยยังไงดี และเขายังไม่ได้พูดอะไรเลย เมี๋ยวชุ่ยรู้ได้อย่างไรว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับหลี่ต๋าคาง?

“แม่ ทำไมแม่ถึงมั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ?” ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย หลี่ฝางถามด้วยรอยยิ้มที่หวาดผวา

“เธอเป็นลูกของฉัน ต่อให้เธอไม่พูด ฉันก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แล้วก็ เมื่อกี้เสี่ยวผิงอันดื่มนมมาก่อนแล้ว ยังไม่ถึงชั่วโมงเสี่ยวฉงก็จะให้นมลูกอีก นี่มันไม่ปกติแล้ว”

“ดังนั้น ฉันจึงเดาได้ว่าเธอต้องปิดบังอะไรบางอย่างจากฉันอยู่ และสิ่งนั้นก็มีแค่เรื่องเกี่ยวกับพ่อของเธอเท่านั้น”

หลังจากฟังคำพูดของเมี๋ยวชุ่ย หลี่ฝางชื่นชมความสามารถในการจินตนาการของแม่ เธอสามารถเดาความน่าจะเป็นของเรื่องได้จากสิ่งเหล่านี้เพียงอย่างเดียว น่าเสียดาย ที่เธอไม่ได้ไปเป็นนักสืบ

“เห้อ แม่ ในเมื่อแม่รู้เรื่องนี้หมดแล้ว งั้นฉันจะไม่ปิดบังแม่แล้ว ตอนที่พ่อกำลังต่อสู้กับเทพอ้านในร่างของฉัน พ่อเลยปลดล็อกร่างกายทั้งหมดเพื่อที่จะช่วยฉันและพวกวิ่เฟย”

“ถึงแม้จะปราบเทพอ้านได้ แต่ก็ถูกสรวงสวรรค์รับรู้ หลังจากนั้นก็มีคนสองคนมาพาพ่อไป”

แม้ว่าเมี๋ยวชุ่ยจะทำใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินหลี่ฝางพูดว่าหลี่ต๋าคางถูกคนนำตัวไป หัวใจของเธอก็แสบร้อนขึ้นมาทันที น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ มือทั้งสองจับหลี่ฝางไว้แน่นและสะอื้นอย่างเงียบๆ

“แม่ ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาพ่อกลับมาให้ได้ อย่าร้องไห้ ฉันสาบานว่าฉันจะทำตามที่พูดไว้ให้ได้!”

เห็นเมี๋ยวชุ่ยน้ำตาไหล หลี่ฝางไม่ต้องโทษตัวเองและทุกข์ใจหรอก กอดแม่ไว้แน่น หลี่ฝางแอบสาบานในใจ

ยังไงก็ต้องพาหลี่ต๋าคางกลับเข้ามายังโลกนี้ให้ได้ แม้จะต้องทรยศฟ้าดินเขาก็ไม่กลัว

“ฉันก็ว่าทำไมช่วงนี้เปลือกตาของฉันกระตุกตลอดเวลาและรู้สึกกระสับกระส่าย ที่แท้เกิดเรื่องบางอย่างกับหลี่ต๋าคา ง ผู้ชายคนนี้ เกิดอะไรขึ้นก็ไม่บอกฉัน นี่ยังเป็นพ่อของเธอ เขาทิ้งฉันไว้อย่างนี้อย่างไม่สนใจเลย”

“เมื่อก่อนตอนฉันให้กำเนิดเธอ ฉันก็ยังคิดโชคดีอยู่เลยที่ไม่ใช่ผู้หญิง ไม่อย่างนั้นคงต้องแบ่งความรักของพ่อเธอไปจากฉัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เพื่อเธอแล้วพ่อของเธอก็ยอมทำทุกอย่าง”

เมี๋ยวชุ่ยก้มหน้า ปกปิดการแสดงออกทางสีหน้า พึมพำกับตัวเอง

หลี่ฝางฟังคำพูดของเธอก็รู้สึกอึดอัดในใจเป็นพิเศษ ถ้าเขาแข็งแกร่งมากกว่านี้อีกสักนิด สองคนนั้นก็คงเอาตัวหลี่ต๋าคางไปไม่ได้ เรานี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ!

“แม่ ฉันขอโทษ ฉันมันไร้ประโยชน์ ถ้าฉันแข็งแกร่งกว่านี้ ก็คงไม่ต้องให้พ่อมาปกป้องฉัน คนพวกนั้นก็คงไม่พาพ่อฉันไป ขอโทษนะแม่ อย่าเศร้าไปเลย คุณจะทุบตีจะดุฉันยังไงก็ได้ เพียงแค่คุณหยุดร้องไห้ โอเคไหม ”

หลี่ฝางคุกเข่าลงไป จับมือของเมี๋ยวชุ่ย เงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูดว่า

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน