ราชันย์เร้นลับ แปลไทย Lord of the Mysteries 1399

ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries ราชันย์เร้นลับ – ราชันเร้นลับ 1399 : วันธรรมดาของคนธรรมดา (5)

หลังจากอ่านร่องรอยประโยคบนกระดาษ ปาเชโก้หันกลับมาพูดกับบาร์ตันด้านข้าง

“ขั้นตอนหลังจากนี้ค่อนข้างซับซ้อน ผมต้องขอความช่วยเหลือจากตำรวจ… คุณสามารถกลับไปยังสำนักงานและรอการสอบปากคำเพิ่มเติม”

บาร์ตันที่กำลังยืนจ้องกระดาษ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ไม่เพียงจะไม่ผิดหวัง แต่ยังยินดีและรีบผงกศีรษะ

“ตกลง”

หลังจากอ่านสิ่งที่แฟร์นันเขียนไว้ สัญชาตญาณของบาร์ตันรีบเตือนตัวเองว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอันตราย

ในฐานะคนธรรมดา การหลีกเลี่ยงอันตรายคือตัวเลือกจากสามัญสำนึก

แน่นอน ส่วนหนึ่งเพราะแฟร์นันเป็นเพียงเพื่อนทั่วไป ไม่ใช่เพื่อนสนิทจนถึงกับต้องยอมเสี่ยงอันตราย

ตอบเสร็จ บาร์ตันหันหลังกลับทันที เดินผ่านเจ้าของโรงแรมและบริกร ลงมาเรื่อยๆ จนถึงถนนด้านนอก

ในคราวนี้ มันไม่ได้กลับด้วยรถม้าสาธารณะ แต่เป็นการขึ้นรถม้าเช่า

การออกนอกสำนักงานของบาร์ตันถือเป็นกรณีพิเศษที่ค่อนข้างเร่งด่วน รองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบสามารถเป็นพยานให้ได้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจึงสามารถเบิกจากกองทุน

การใช้เงินของกองทุน กับการใช้เงินส่วนตัว เป็นสองความรู้สึกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ระหว่างทาง บาร์ตันมองออกไปนอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของแฟร์นัน:

หมอนั่นยังมีชีวิตอยู่ไหม…

กลิ่นเลือดในห้องค่อนข้างแรง…

ขอให้ยังมีชีวิต ขอให้องค์วายุสลาตันอวยพร…

ถ้าเขายังมีชีวิต ตอนนี้เขาไปที่ไหน?

ที่ไหน…

หรือว่า…

ที่นั่น!

ท่ามกลางกระแสความคิด บาร์ตันฉุกคิดถึงความเป็นไปได้ จึงรีบบอกให้คนขับรถม้าเปลี่ยนเส้นทางไปยังละแวกบ้านตน

เพียงไม่นาน มันกลับมาถึงบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” ภรรยาบาร์ตันทักทายด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ปัจจุบันยังมีเวลาอีกพอสมควรกว่าจะถึงมื้อเที่ยง จึงไม่ต้องพูดถึงเวลาเลิกงาน

บาร์ตันไม่ถอดหมวกหรือเสื้อนอก ไม่ตอบคำถาม เพียงถามเข้าประเด็น

“แฟร์นันแวะมาที่นี่ไหม?”

“เขามาหาคุณเมื่อสิบห้านาทีก่อน ฉันบอกให้เขารออยู่ในห้องหนังสือและส่งเวลส์ไปตามคุณที่สำนักงานกองทุน” ภรรยาบาร์ตันตอบเถรตรง

เวลส์คือคนงานของครอบครัว ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ระยะเวลาเพียงสิบห้านาทีนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายไปถึงสำนักงานกองทุนขุดค้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณแห่งโลเอ็น

นี่คือสิ่งที่ภรรยาของบาร์ตันประหลาดใจมากที่สุด

“อา…” บาร์ตันพยักหน้าหนักแน่น รีบเดินผ่านห้องรับแขก ขึ้นไปยังชั้นสองและเข้าไปในห้องหนังสือ

ในห้องหนังสือ หน้าต่างกำลังเปิดอ้า ผ้าม่านแกว่งไกวแผ่วเบา แต่นอกจากนั้นก็มีเพียงความว่างเปล่า

“แฟร์นัน?” บาร์ตันตะโกน แต่ไม่มีใครตอบ

เขากระโดดออกไปทางหน้าต่าง… บาร์ตันขมวดคิ้ว มองไปรอบตัวอย่างระมัดระวัง พบว่าหนังสือหลายเล่มบนชั้นถูกวางผิดจากตำแหน่งเดิม

เป็นหนังสือชุดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ แบ่งออกเป็นสามเล่ม: เล่มแรก เล่มกลาง และเล่มจบ

บาร์ตันชอบที่จะเรียงมันจากขวาไปซ้าย แต่ปัจจุบันมันถูกเรียงจากซ้ายไปขวา

มันสูดลมหายใจเงียบ เร่งฝีเท้าเดินไปหยิบหนังสือทั้งสามเล่มออกมา

ตรวจสอบอย่างละเอียดสักพัก บาร์ตันพบว่าหนึ่งในหน้ากระดาษของเล่มกลางถูกพับมุมไว้

มันรีบเปิดไปยังหน้าดังกล่าวและคลี่มุมออก

ด้วยดินสอ ข้อความถูกเขียนด้วยตัวหวัดๆ

“ผู้อพยพในยุคสมัยที่สี่บูชาวิญญาณมาร”

ซี้ด… บาร์ตันหวาดกลัวเจือตื่นตระหนก รีบปิดหนังสือในมือกลับ

โดยไม่มัวคิดมาก มันรีบออกจากห้องหนังสือและวิ่งลงบันได เตรียมย้อนกลับไปหารองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบปาเชโก้ เพื่อเล่าให้อีกฝ่ายฟังว่าตนพบเจอสิ่งใดมา และขอร้องให้ช่วยส่งตำรวจมาคุ้มครองครอบครัวตน

เมื่อออกจากบ้าน บาร์ตันค่อยๆ ลดความเร็วลง ครุ่นคิดถึงประเด็นหนึ่งที่สำคัญ:

แล้วเราต้องไปหาปาเชโก้ที่ไหน?

โรงแรมคลอฟ สถานีตำรวจสโตน หรือสำนักงานกองทุน?

ไตร่ตรองสักพัก บาร์ตันตัดสินใจกลับไปยังสำนักงานกองทุนเพื่อมองหาเจ้าหน้าที่แผนกกฎระเบียบคนอื่น

แต่ทันใดนั้นเอง รถม้าเช่าแล่นมาหยุดหน้าประตูบ้านบาร์ตัน โดยมีปาเชโก้·ดอนก้าวลงมา

“เราพบว่าแฟร์นันแวะมาที่บ้านคุณอีกครั้ง” รองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบอธิบายด้วยประโยคเดียว

บาร์ตันโล่งอก ตอบกลับโดยไม่ลังเล

“ใช่ แต่เขาออกไปแล้ว… เขาทิ้งเบาะแสบางอย่างไว้”

กล่าวจบ บาร์ตันนำทางปาเชโก้เข้าไปในบ้าน ไปยังห้องหนังสือ ยื่นหนังสือเล่มดังกล่าวให้อีกฝ่าย

ปาเชโก้มองอยู่สักพัก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วลูบไปบนผิวตัวหนังสืออย่างอ่อนโยน

ถัดมา มันนำดินสอแท่งเดิมที่เคยใช้ เขียนลงไปด้านข้างข้อความของแฟร์นัน:

“แจ้งตำรวจ!”

จัดการเสร็จ ปาเชโก้สอดหนังสือกลับไปไว้ที่เก่า

แต่มันไม่ได้ดันเข้าไปจนสุด

แถวดังกล่าวจึงมีสันหนังสือยื่นโดดเด่นออกมาเพียงเล่มเดียว

“เอาล่ะ คุณกลับไปยังสำนักงานกองทุน รับประทานอาหารกลางวัน จากนั้นก็รอฟังข่าวดีจากตำรวจ” ปาเชโก้ปรบมือหนึ่งครั้ง

บาร์ตันยังไม่ค่อยเข้าใจพฤติกรรมของทนายความอาวุโส แต่ก็ไม่ได้ถามถึงเหตุผล

ด้วยความสัตย์จริง มันไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้อีก เพราะคิดว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ตนจะรับมือไหว

บาร์ตันกุเหตุผลสองสามข้อขึ้นมาอธิบายภรรยา จากนั้นก็ตามปาเชโก้กลับไปยังสำนักงานและเริ่มทำงานตามกิจวัตรปรกติ

เมื่อถึงช่วงเวลาชายามบ่าย ขณะเพิ่งเสร็จสิ้นการประเมินหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง มันได้ยินเสียงเคาะประตู

“ผมได้เบาะแสแล้ว จำเป็นต้องแวะไปที่บ้านคุณ” ปาเชโก้ที่มีผ้าพันคอสีเทาพันรอบคอ ยืนอยู่หน้าประตู

“เบาะแส?” บาร์ตันลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ปาเชโก้ไม่ตอบ เพียงแสดงภาษากายเชื้อเชิญ

บาร์ตันมิอาจปฏิเสธ ทำได้เพียงกลับไปที่บ้านพร้อมกับอีกฝ่าย

“แฟร์นันแวะมาอีกแล้ว!” ภรรยาบาร์ตันที่เริ่มตระหนักถึงความผิดปรกติ เปิดประตูด้วยสีหน้าหวาดผวา

“ไม่มีอะไร แค่ปัญหาเล็กน้อย” บาร์ตันยังคงทำตัวเป็นหัวหน้าครอบครัวด้วยการปลอบประโลมภรรยา

หลังจากเข้ามาในห้องหนังสือ มันและปาเชโก้พบว่าแฟร์นันชิงออกไปก่อนอีกแล้ว

“บ้าจริง รอกันสักนิดไม่ได้หรือไง” บาร์ตันอดไม่ได้ที่จะบ่น

“ไม่เป็นไร” ปาเชโก้เดินไปยืนหน้าชั้นหนังสือและหยิบเล่มเดิมออกมา

เห็นได้ชัดว่าแฟร์นันเห็นคำแนะนำของมันแล้ว เพราะหนังสือถูกผลักเข้าไปจนสุด

“บางทีผมอาจจะทราบว่าแฟร์นันอยู่ที่ไหน” ปาเชโก้หรี่ตาลง กล่าวด้วยรอยยิ้ม

บาร์ตันผงะ

“คุณรู้ได้ยังไง?”

ปาเชโก้ลืมตาขึ้น ยิ้มและตอบ

“เขารับสินบนจากผม… ไม่สิ ของขวัญ… ไม่สิ… คำนิยามที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นคำแนะนำ… แต่แน่นอน เขาอาจไม่ทำตามนั้น”

กล่าวจบ รองหัวหน้าแผนกกฎระเบียบเดินผ่านบาร์ตัน เดินออกจากห้องหนังสือ

บาร์ตันเดินตามโดยจิตใต้สำนึก ออกจากละแวกบ้านของตนไปจนถึงถนนใกล้เคียง

สุดสายของถนน ที่นั่นมีบ้านหลังหนึ่งซึ่งพังไปเพราะเหตุอัคคีภัย

“ยังไม่ซ่อมอีกหรือ” บาร์ตันพึมพำ

ปาเชโก้สวมถุงมือสีขาวอีกครั้ง กล่าวด้วยสีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม

ผ่านประตูที่มีสภาพค่อนข้างดี มันเดินเข้าไปในห้องโถงที่พังถล่ม

เศษไม้ไหม้เกรียมบางส่วนกองสุมกันบนพื้น บดบังครึ่งท่อนล่างของร่างหนึ่ง

ร่างดังกล่าวสวมแจ็กเกตสีน้ำตาล จมูกแดง ร่างกายกำยำ ไม่ใช่ใครนอกจากนักโบราณคดีแฟร์นัน

บาร์ตันแอบถอนหายใจ ก่อนจะรีบส่งเสียงถาม:

“ทำไมถึงไม่แจ้งตำรวจ?”

“พวกมันจับตามองสถานีตำรวจ” แฟร์นันตอบเสียงเรียบ

บาร์ตันโพล่งถามอีกครั้ง

“ทำไมถึงไม่ออกจากสโตนและแจ้งตำรวจของเมืองอื่น?”

“พวกมันจับตามองสถานีรถไฟ” แฟร์นันตอบด้วยเสียงเดิม

บาร์ตันครุ่นคิดสักพัก ตามด้วยขมวดคิ้ว

“มีหลากหลายวิธีที่จะออกจากเมืองสโตน พวกมันปิดเมืองไม่ได้สักหน่อย”

ได้ยินประโยคดังกล่าว สีหน้าแฟร์นันค่อยๆ มีชีวิตชีวา เสียงของมันเริ่มล่องลอย

“ฉันสัมผัสถึงเจตจำนงของตัวตนที่ยิ่งใหญ่…”

เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง