Genius Doctor Black Belly Miss 2249

1 เมษายน 2019   @admin  

Genius Doctor Black Belly Miss บทที่ 2249

 

เมื่อนึกถึงตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก นางก็เป็นเช่นนี้ อยู่ในสภาพย่ำแย่และอ่อนแอ ราวกับลมฝนเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางล้มหายตายจากได้ ในเวลานั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวที่ใกล้ตายคนนี้จะเป็นคนที่โชคชะตาผูกพันกับเขา
ความเฉยเมยของนาง ความไร้เดียงสาของนาง รอยยิ้มของนาง ความเข้มแข็งของนาง ทั้งหมดนี้แวบเข้ามาในหัวของนาง ทุกๆภาพช่างสวยงาม เขาไม่สามารถลืมช่วงเวลาเหล่านั้นได้แม้แต่วินาทีเดียว
เขาได้เห็นการพัฒนาของนางด้วยตัวเอง จากคนที่เฉยเมยไร้หัวใจกลายเป็นคนที่ค่อยๆรู้จักความรักความโกรธและอารมณ์ต่างๆ จากที่ตึงเครียดกันในตอนแรก กลายเป็นอ้อมกอดอันอบอุ่นในภายหลัง
เขาจำอุณหภูมิร่างกายของนางได้
จำกลิ่นของนางได้  จำสัมผัสเรียบลื่นของเส้นผมนางได้
จำจูบที่เขินอายแต่อ่อนโยนของนางได้
จำความสุขและความพอใจขณะที่มีนางอยู่ในอ้อมกอดได้
ดวงตาของจวินอู๋เหยากำลังยิ้ม ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย
“ได้พบเจ้า ช่างดีจริงๆ”
เสียงเคร้งดังก้อง เขาเอาโซ่ตรึงวิญญาณที่เคยล่ามเขาไว้นับพันปีล่ามข้อมือของตัวเองอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาเป็นคนเอาโซ่ล่ามด้วยตัวเอง
จวินอู๋เสียยืนนิ่งอยู่กับที่ เลือดหยดจากชุดของนางลงบนพื้น นางมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง แม้ว่าเขาจะอยู่ใกล้มาก แต่ก็ดูเหมือนห่างไกล
เขาอยู่ใกล้แค่นี้เอง
ทันใดนั้น ร่างของจวินอู๋เสียก็พุ่งเข้าใส่ลั่วชิงเฉิง  ลั่วชิงเฉิงถูกกระตุ้นด้วยคำพูดของจวินอู๋เหยามานานแล้ว นางใกล้จะบ้าเต็มที เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของจวินอู๋เสีย นางก็อดประหลาดใจไม่ได้
บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น จวินอู๋เสียยังเคลื่อนไหวได้อย่างไร!
“รนหาที่ตาย!” ลั่วชิงเฉิงยิ้มเยาะ แล้วโจมตีอย่างรุนแรงเข้าใส่จวินอู๋เสียที่พุ่งเข้ามา
แต่ในตอนที่ลั่วชิงเฉิงโจมตีออกไปนั่นเอง จวินอู๋เหยาก็ปรากฏตัวขึ้นและกอดจวินอู๋เสียเอาไว้ ใช้หลังของตัวเองป้องกันการโจมตีของลั่วชิงเฉิง
เมื่อถูกล่ามด้วยโซ่ตรึงวิญญาณ เขาจึงไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะป้องกันได้ด้วยซ้ำ
จวินอู๋เสียที่ถูกปกป้องอยู่ในอ้อมแขนของจวินอู๋เหยาอ้าปากค้าง แม้ว่าเขาจะกอดนางแน่นมาก แต่มันก็อ่อนโยนมากเช่นกัน เลือดสดๆไหลลงมาตามคางของเขาและหยดลงบนหน้าผากของนาง มันอุ่นจนร้อนไปถึงหัวใจของนาง  จวินอู๋เสียมองเขาด้วยความตกใจ มือสองข้างยันหน้าอกของจวินอู๋เหยาไว้ ในสมองว่างเปล่าไปหมด
“อย่าหุนหันพลันแล่น เป็นเด็กดีนะ” เสียงของจวินอู๋เหยาดังขึ้นที่ข้างหูจวินอู๋เสีย ทั้งอ่อนโยนและเอาใจ
เสี่ยวเสียเอ๋อร์ของเขายังไม่โตเลย นางต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย
“อย่าไป……” จวินอู๋เสียจับเสื้อของจวินอู๋เหยาเอาไว้แน่น
จวินอู๋เหยาไม่พูด แค่ลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน ในแววตาของเขากำลังข่มกลั้นความอาลัยอาวรณ์อย่างรุนแรง
“เย่เจว๋ ถ้าเจ้าไม่ตามข้ามาเดี๋ยวนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าข้าจะทำตามสัญญาได้รึเปล่า” ลั่วชิงเฉิงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว นางพูดออกมาด้วยความโกรธ
ถ้าไม่ใช่เพราะคำขู่ของจวินอู๋เหยา นางฆ่าจวินอู๋เสียแน่!   จวินอู๋เหยายกมือขึ้นและค่อยๆแกะนิ้วของจวินอู๋เสียออกจากเสื้อของเขา
นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาจะปกป้องเสี่ยวเสียเอ๋อร์ไว้ได้
“รอข้านะ” จวินอู๋เสียพูดด้วยเสียงมุ่งมั่น
“ได้”
“ข้าจะไปช่วยท่านแน่”
“อืม ข้าจะรอเจ้า”
จวินอู๋เสียปล่อยมือ แต่นางสั่นไปทั้งตัว ไม่รู้ว่านางต้องใช้พลังใจมากแค่ไหนในการข่มกลั้นความปรารถนาที่จะจับเขาไว้ให้แน่น
ลั่วชิงเฉิงสั่งให้คนพาจวินอู๋เหยาออกไปทันที นางมองไปจวินอู๋เสียอย่างเย็นชา และเมื่อนางจากไป นางก็ส่งสัญญาณให้คนชุดดำที่อยู่ด้านข้าง
ฆ่าให้หมด!
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่นางจะปล่อยให้จวินอู๋เสียมีชีวิตรอด!

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง