สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot สล็อต บาคาร่า

Divine Doctor Daughter of the First Wife 976

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่975 วิธีการของวังซวน

คำพูดเหล่านี้ทำให้หลิวซื่อตกตะลึงในขณะที่นางไม่อยากเชื่อหูของตัวเองโดยถามว่า“เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ”
บ่าวรับใช้คนนั้นพูดซ้ำว่า“บ่าวรับใช้จากคฤหาสน์ใหญ่บอกว่าท่านใต้เท้าจะอยู่กับฮูหยินใหญ่ในคืนนี้ และจะไม่มาที่นี่เจ้าค่ะ”
“นังแม่มดแก่! ” ใบหน้าของหลิวซื่อเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ถ้วยน้ำชาที่นางถืออยู่ถูกปาทิ้งบนพื้น ขณะที่นางกัดฟัน “ตอนกลางวันนางป่วยอยู่ไม่ใช่หรือ ? นางจะให้ท่านพี่พักค้างคืนได้อย่างไร ? ข้าคิดว่านางแกล้งป่วยและขอความเห็นอกเห็นใจจากท่านพี่”
ชูเต๋าคล้อยตามอย่างรวดเร็วโดยกล่าวว่า“ต้องเป็นเพราะนางแกล้งป่วยเพื่อให้ท่านใต้เท้าอยู่ด้วยทั้งคืนแน่เจ้าค่ะ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านใต้เท้าใช้เวลาทุกคืนที่นี่ และฮูหยินใหญ่ต้องหมดความอดทน อนุ เราทำอย่างไรดีเจ้าคะ ? ”
หลิวซื่อโบกมือแล้วขับไล่บ่าวรับใช้ที่มาส่งข่าวจากนั้นนางก็ยืนขึ้นและดูเตียงพร้อมผ้าปูที่นอนที่เตรียมไว้แล้ว เพื่อปรับอารมณ์ เทียนสีแดงถูกวางไว้รอบเตียงเพื่อรอสามีมา แม้กระนั้นใครจะรู้ว่าเขาจะถูกขโมยไปตอนที่ 976 ไม่มีใครสามารถแตะต้องฉันได้!
ตอนที่976 ไม่มีใครสามารถแตะต้องฉันได้!
เมื่อได้ยินว่าเสียงนั้นไม่ใช่ของซินจี้กงหยูคลั่งและไปอยู่ด้านหลังม่านโดยตรง นางเห็นพ่อบ้านฉีและหลิวซื่อกำลังร่วมรักกันอยู่ ดวงตาของหลิวซื่อปรือเล็กน้อยและแก้มของนางเป็นสีแดงสด มีเสียงดังข้างนอก แต่จริง ๆ แล้วนางไม่ได้ยินเลย สำหรับพ่อบ้านฉี เขาเชื่ออย่างเต็มที่ว่ากงหยูคือชูเต๋า และกำลังคิดในสิ่งที่เขาควรจะกล่าว แต่เมื่อเขาหันหน้าไป เขาก็เห็นว่ามันคือกงหยูและบ่าวรับใช้อยู่ข้างหลังนาง
เขานิ่งงันทันทีเนื่องจากอยู่ในสภาพเช่นนี้แต่หลิวซื่อกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าหยุดทำไม ? ” จากนั้นนางก็ลืมตาของนาง และพบว่ากงหยูกำลังจ้องมองนางด้วยความโกรธก่อนที่จะปล่อยเสียงกรีดร้องโหยหวน
ในท้ายที่สุดความจริงก็ไม่สามารถซ่อนได้และสถานการณ์ในเรือนของหลิวซื่อก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วคฤหาสน์จู้ วังซวนวิ่งไปที่เรือนของฮูหยินใหญ่โดยไม่สนใจสิ่งกีดขวางจากบ่าวรับใช้คนอื่น นางพุ่งเข้าหาด้านในแล้วกล่าวเสียงดัง “ท่านใต้เท้า! ท่านฮูหยินหใญ่ ! รีบไปดูเร็วเจ้าค่ะ ! อนุและพ่อบ้านฉีมีความสัมพันธ์แบบลับ ๆ กัน และคุณหนูใหญ่ไปพบเจ้าค่ะ ! ”
ทั้งสองอยู่ข้างในห้องเพิ่งหลับไปและกรนเบาๆ พวกเขาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงตะโกนของวังซวน จู้ซินจี้ไม่ได้ยินชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ? เจ้าตะโกนทำไม ? ”
ฮูหยินใหญ่ยังไม่หลับและได้ยินอย่างชัดเจนนางลอบยิ้มในใจ อย่างไรก็ตามใบหน้าของนางดูเหมือนจะไม่เชื่อ ในขณะที่นางกล่าว “ดูเหมือนมีคนมาพูดว่าอนุหลิวและพ่อบ้านฉีมีอะไรกัน สิ่งนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านพี่ ท่านรีบไปเร็ว ข้าจะออกไปดู บ่าวรับใช้คนใดกล้าที่จะเอ่ยเรื่องเหลวไหลเช่นนั้น อนุหลิวเป็นคนดี นางจะมีอะไรกับพ่อบ้านฉีไดอย่างไร ในสายตาของนาง ท่านพี่แย่กว่าพ่อบ้านหรือ ? ”
เมื่อคำเหล่านี้ออกมาและเข้าไปในหูของจู้ซินจี้มันเป็นความอัปยศอดสู่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา พ่อบ้านฉีอายุน้อยกว่าเขา 2 ปี เป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะดีกว่า
ท้องของจู้ซินจี้เต็มไปด้วยความโกรธเขาสวมใส่เสื้อผ้าของเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ฮูหยินใหญ่ของเขาออกจากห้องไป ด้านนอกวังซวนเห็นทั้งสองออกมาและก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว บอกพวกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของหลิวซื่อ จู้ซินจี้โกรธจนควันออกหู เขาตะโกนเสียงดัง “ข้าจะฆ่านังเพศยาคนนั้นอย่างแน่นอน ! ” จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่งไปที่เรือนหลิวนั้น
ฮูหยินใหญ่ก็รีบวิ่งตามข้างหลังเขาไปด้วยความดีใจแอบมีความสุขอยู่ในใจ ! นางคิดกับตัวเองว่าบุตรสาวของนางยอดเยี่ยมจริง ๆ จับหลิวซื่อได้คาหนังคาเขา ใบหน้าของนางจะเหลืออยู่ไหม แม้ว่ากงซานจะมีคุณูปการมากมาย พวกมันไม่สามารถเปรียบเทียบกับสิ่งที่หลิวซื่อเพิ่งทำไป
พวกมาถึงเรือนหลิวหลิวซื่อและพ่อบ้านฉีถูกแม่นมมัดไว้ด้วยคำสั่งของกงหยู แม้ว่าพวกนางจะเป็นผู้หญิงแต่พวกนางก็แข็งแรงมาก พ่อบ้านฉีก็รู้สึกผิด เขาถูกมัดไว้ก่อนที่เขาจะตอบโต้และพยายามหนี เมื่อมองไป เขายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย เขานั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงขณะที่เปลือยกาย
เมื่อมองที่หลิวซื่อนางไม่ได้แตกต่างจากเขามากนัก นางขดตัวเปลือยกายบนเตียง นางกล่าวพึมพำซ้ำ ๆ “มันไม่เกี่ยวกับข้าเลย ! มันเข้ามาในห้องของข้าและข่มเหงข้า ! ข้าต้องการรายงานสิ่งนี้ ! ข้าต้องการรายงานสิ่งนี้ ! ”
พ่อบ้านฉีโกรธมากจนเขาอยากยกมือขึ้นตบนางน่าเสียดายที่มือของเขาถูกมัด แม้ว่าเขาต้องการจะตบนาง เขาก็ไม่สามารถทำได้ เขาทำได้แค่สาปแช่ง “เจ้ามันอีตัว ! เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนหลอกข้ามา และเห็นได้ชัดว่าเจ้าคือผู้ที่ให้ชูเต๋าหญิงเลวนั้นไปเรียกข้า เจ้าล่อลวงข้ามากี่ครั้งแล้ว แต่เจ้ากล้าพูดจริง ๆ ว่าข้าเข้ามาข่มเหงเจ้าถึงในห้อง ? ”
เช่นเดียวกับที่คำพูดของเขาออกมาจู้ซินจี้พุ่งเข้ามาในห้องจากข้างนอกพร้อมกับฮูหยินใหญ่ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าพวกเขา พวกเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร ซินจี้ก้าวไปข้างหน้าและดึงหลิวซื่อลงจากเตียง เมื่อยกมือขึ้น เขาตบหน้านาง 2 ครั้ง ตบนี้ทำให้เลือดไหลออกจากมุมปากของหลิวซื่อ อย่างไรก็ตามนางยังกล่าวต่อไปว่า “อนุผู้นี้ไม่ผิด ! อนุผู้นี้ถูกข่มเหง ! พ่อบ้านฉีเป็นคนเข้ามาหาข้าในห้อง ข้าไม่มีแรงป้องกันตัวเอง!”
“อีบ้า! ” พ่อบ้านฉีโกรธ เขาจ้องมองชูเต๋าที่ยังคงคุกเข่าอยู่และสะอื้น เขากล่าวว่า “เจ้าบอกไปว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หลังจากวังซวนเข้ามานางยืนอยู่ที่ด้านข้างของกงหยู ในเวลานี้นางเตือนชูเต๋า “พูดความจริง ความจริงอาจทำให้เจ้ามีโอกาสรอดชีวิต ไม่อย่างนั้นแม้ว่าเจ้านายของเจ้าไม่ตาย เจ้าก็จะไม่มีโอกาสรอด”
ชูเต๋าตัวสั่นและรู้ว่าการพูดกับหลิวซื่อนั้นไร้ประโยชน์ไม่ว่านางจะทำบาปหรือไปหาเขา นี่เป็นเรื่องอื้อฉาวสำหรับคฤหาสน์จู้ หลิวซื่อสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วและไม่สามารถพึ่งพาได้อีกต่อไป ชูเต๋ายิ้มพร้อมกัดฟันของนางและตัดสินใจสารภาพความจริง “วันนี้ท่านใต้เท้าตัดสินใจนอนกับท่านฮูหยินใหญ่ อนุหลิวไม่พอใจ ดังนั้นนางจึงให้ข้าใช้ข้ออ้างเรื่องไฟเตาอั้งโล่ไม่แรง ให้ข้าไปเรียกตัวพ่อบ้านฉีมาเจ้าค่ะ”
“เจ้า! ” หลิวซื่อสาปแช่ง “ข้าปฏิบัติต่อเจ้าดีแค่ไหน ? เจ้าเลือกเวลานี้เพื่อขายข้าหรือ ? ท่านพี่” นางโน้มตัวไปหาซินจี้ และกล่าวซ้ำ “อย่าฟังคำพูดของอีตัวนี้ นางต้องการปีนขึ้นไปบนเตียงของท่าน แต่อนุผู้นี้หยุดนางหลายครั้ง ด้วยความแค้นนี้จึงทำให้นางพูดเรื่องเลวร้ายเกี่ยวกับอนุผู้นี้ ! มันไม่เป็นเช่นนั้นเลย ท่านพี่ต้องเชื่อใจอนุผู้นี้ ! ”
“ข้าไม่ต้องการขึ้นไปบนเตียงของท่านใต้เท้าเจ้าค่ะ! ” ชูเต๋าก็โกรธเช่นกัน “มันเป็นพระสนมหลิวที่คอยพูดอยู่เสมอว่าเมื่อนางได้เป็นฮูหยินใหญ่ของคฤหาสน์จู้ ไม่ช้าก็เร็วคุณหนูสามจะกลายเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ ด้วยเหตุนี้นางจึงสัญญาหลายครั้งว่านางจะให้ข้าเป็นหนึ่งในผู้ดูแลท่านใต้เท้า แต่ข้าไม่เคยคิดจริงเลย ! ท่านใต้เท้าได้โปรดฟังข้าอธิบายให้ชัดเจนเจ้าค่ะ”
จู้ซินจี้มองบ่าวรับใช้คนนี้แต่ไม่ฟังสิ่งที่นางกล่าว เขาถามว่า “พูดมา ! อนุหลิวและพ่อบ้านนี้อยู่ด้วยกันกี่ครั้งแล้ว ? ”
ชูเต๋าตัวแข็งและเริ่มคิดหลังจากคิดมานาน นางไม่สามารถตอบได้ว่ากี่ครั้งแล้ว
จู้ซินจี้เห็นนางเป็นแบบนี้และอดไม่ได้ที่จะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง“หลายครั้งจนเจ้านับไม่ถูกเลยหรือ ? ”
ชูเต๋าพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมามาก“เจ้าค่ะ ! หลายครั้งมาก ข้าไม่สามารถนับได้อย่างชัดเจน น่าจะตั้งแต่คุณหนูสามอายุ 5 ขวบเจ้าค่ะ”
จู้ซินจี้แทบกลั้นใจตายเขาลากหลิวซื่อและ เขาหยิบไม้ขนไก่ขึ้นมาจากโต๊ะและเริ่มตีผู้หญิงคนนั้น การตีครั้งนี้ทำให้หลิวซื่อร้องเสียงดังและรอยเลือดเริ่มปรากฏขึ้นบนร่างกายของนาง จู้ซินจี้ยังคงไม่ปล่อยให้นางตายและเขาตีราวกับว่าจะให้นางตาย
หลิวซื่อเป็นกังวลและกรีดร้องเสียงดัง“เจ้าตีข้าไม่ได้ ! ข้าเป็นน้องสาวของพระสนมหลี่และท่านผู้หญิงหยวน ข้าเป็นป้าขององค์ชายแปดและองค์ชายหกด้วย บุตรสาวของข้าอยู่ในเมืองหลวง และในไม่ช้าจะกลายเป็นพระชายาเอกขององค์ชายแปด ! เจ้าตีข้าจนตายจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นสำหรับตระกูลจู้ องค์ชายแปดจะไม่ปล่อยเจ้าไป ! ”
เสียงกรีดร้องของนางทำให้ไม้ขนไก่หยุดลงคำพูดของหลิวซื่อทำให้จู้ซินจี้เริ่มคิด ถูกต้องแล้ว ! ผู้หญิงคนนี้มีเสาสนับสนุนขนาดใหญ่ หากเขาทุบตีนางจนตาย เมื่อเมืองหลวงไล่ตามเรื่องนี้ แม้ว่าความผิดพลาดจะเกิดขึ้นกับหลิวซื่อ องค์ชายแปดก็ไม่ยอมให้เขามีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข
เมื่อเห็นว่าจู้ซินจี้หยุดตีหลิวซื่อกล่าวต่ออย่างรวดเร็ว “อนุผู้นี้ดูแลท่านพี่มาหลายปีแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้มีส่วนร่วม แต่ก็ยังทำงานหนัก แม้ว่าท่านพี่ไม่ได้พิจารณาความรู้สึกเหล่านั้น ท่านพี่ก็ควรคิดถึงกงซาน ตระกูลจู้ไม่มีเสาค้ำยันใด ๆ เพื่อรับการเลื่อนตำแหน่งและรับความมั่งคั่ง นอกจากกงซาน ท่านพี่ไม่มีเส้นทางอื่นให้เลือก เป็นไปได้หรือไม่ว่าท่านพอใจแค่ตำแหน่งขุนนางขั้นหกตลอดชีวิตที่เหลือของท่าน ท่านพี่ ! เมื่อกงซานกลายเป็นพระชายาเอกขององค์ชายแปดแล้ว มีอะไรที่ท่านไม่สามารถทำได้ ? องค์ชายแปดเป็นผู้ที่มีเกียรติ ไม่ช้าก็เร็วพระองค์จะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ท่านพี่ควรคิดถึงอนาคตและลืมเรื่องนี้ไป ! ”
หลิวซื่อเป็นคนฉลาดนางใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ทันทีเพื่อดึงดูดจู้ซินจี้ คำพูดเหล่านี้ทำให้หัวใจของจู้ซินจี้เต้นแรง ฮูหยินใหญ่และกงหยูยืนข้างกัน ขณะที่ฮูหยินใหญ่ซับน้ำตาและกล่าวด้วยความโศกเศร้า “อนุหลิว คำพูดของเจ้าแปลว่าอะไร ? เจ้ารังเกียจท่านพี่ที่มีตำแหน่งต่ำหรือ? เป็นเพราะเหตุนี้เจ้าจึงมีความสัมพันธ์กับพ่อบ้านฉีงั้นหรือ ? นอกจากนี้เจ้าก็เป็นผู้หญิงของท่านพี่ แม้ว่าเจ้าจะได้รับการสนับสนุนในเมืองหลวง เจ้าก็ไม่สามารถทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้ได้ ! ”
“ถ้าข้าทำเจ้าจะทำอย่างไร ? ” หลิวซื่อจ้องที่ฮูหยินใหญ่และกล่าวว่า “เจ้าอยู่ในตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของคฤหาสน์จู้มาหลายปีแล้ว แต่เจ้าช่วยอะไรตระกูลจู้ได้บ้าง ? ข้าสามารถมอบความรุ่งโรจน์และความสูงส่งให้กับตระกูลจู้ได้ นั่นคือสิ่งที่เจ้าไม่สามารถมอบให้ได้แต่อย่างใด ! ”
“แต่ท่านแม่ของข้าไม่เคยสวมหมวกเขียวให้ท่านพ่อ! ” กงหยูไม่สามารถทนที่จะดูต่อไปได้และกล่าวว่า “หลิวซื่อ มีผู้คนมากมายที่เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ ท่านพ่อจะต้องอับอายขนาดไหน”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมาจู้ซินจี้สังเกตเห็นปัญหานี้ ใช่ ! แม้ว่าเขาจะโหยหา “อนาคต” นี้ที่หลิวซื่อกล่าวถึง ด้วยผู้คนมากมายที่มุงดู ถ้าเขาปล่อยให้สิ่งต่าง ๆ เป็นแบบนี้ เขาจะต้องเผชิญกับผู้คนได้อย่างไร
ในเวลานี้กงหยูกล่าวอีกครั้ง“หลิวซื่อ ! อย่าได้พูดอีกเลยว่ากงซานจะช่วยตระกูลจู้อย่างไร ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าบ่าวรับใช้ 2 คนที่ข้าส่งไปกับกงซานที่เมืองหลวงส่งจดหมายกลับมา คุณหนูสามของเราไม่ได้คิดถึงตระกูลจู้แม้แต่น้อย ! ”
กงหยูโกรธนางนำเนื้อหาของจดหมายของอาฮวนและอาหรูออกมาด้วยความโกรธ หลังจากกล่าวจบแล้ว นางก็ถามจู้ซินจี้ “ท่านพ่อยังคาดหวังในตัวนางอีกหรือไม่ ? ”.Aileen-novel
จู้ซินจี้เสียศรัทธาในตัวหลิวซื่อทันทีแต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถทุบตีนางจนตายได้ ถ้าเมืองหลวงมาขอตัวนางไปล่ะ ? ความโกรธของเขาไม่มีที่ที่จะระบาย ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่พ่อบ้านฉีและกล่าวว่า “ไปกันเถิด ! เปลี่ยนเขาให้เป็นเนื้อบด ! ”
พวกบ่าวรับใช้ก็ก้าวไปข้างหน้าทันทีและทำงานร่วมกันเพื่อกำจัดพ่อบ้านฉีออกไป บ่าวรับใช้แบบนี้จะต้องอดทนต่อการสาปแช่งและการเฆี่ยนตีจากเจ้านายของพวกเขา แม้แต่สิทธิ์ในการมีชีวิตและการตายก็อยู่ในมือของเจ้านาย!
พวกเขาได้ยินเสียงกรีดร้องของพ่อบ้านฉีและหลิวซื่อทรุดลงกับพื้นด้วยความกลัว เป็นเวลานานนางไม่รู้ว่านางควรจะพูดอะไร
จู้ซินจี้มองหลิวซื่อและคิดสักครู่ก่อนกล่าวว่า”ขังผู้หญิงคนนี้ไว้ในห้องเก็บฟืน ให้อาหารสามมื้อต่อวันเหมือนปกติ อย่าปล่อยให้นางอดตาย สำหรับทุกอย่าง มันจะถูกจัดการในภายหลัง”
เมื่อหลิวซื่อถูกกักตัวไว้ในห้องเก็บฟืนในที่สุดละครเรื่องนี้ก็จบลงฮูหยินใหญ่ และบุตรสาวของนางสนุกไปกับชัยชนะอย่างเต็มที่ และพวกนางก็หยุดยิ้มรอการจัดการของจู้ซินจี้
ในเวลานี้จู้ซินจี้สงบลงและสั่งอย่างใจเย็น”ห้ามกระจายข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกไป เรื่องนี้ต้องไม่ไปถึงเมืองหลวงอย่างแน่นอน” หลังจากที่เขากล่าวจบ เขามองไปที่ฮูหยินใหญ่ “จะปิดปากของพวกเขาอย่างไร ท่านฮูหยินจะเป็นคนจัดการ”
ฮูหยินใหญ่รีบกล่าวว่า“ท่านพี่ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเรื่องเหล่านี้เอง ท่านพี่จะต้องไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งนี้ สุขภาพของท่านเป็นสิ่งสำคัญ”
จู้ซินจี้ไม่สนใจเรื่องนี้ถามกงหยู”บ่าวรับใช้ 2 คนนี้ส่งจดหมายแบบนั้นมาจริง ๆ หรือ ? ”
กงหยูพยักหน้าและสั่งวังซวน“ไปนำจดหมายมาให้ท่านพ่อ”
วังซวนออกไปและกลับมาอย่างรวดเร็วจดหมายจากอาฮวนและอาหรูถูกส่งให้ซินจี้ หลังจากซินจี้อ่านจบ เขาก็โกรธมัน เขาขยำจดหมายและกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า “หลิวซื่อ กงซาน ตระกูลจู้ได้เลี้ยงดูเจ้า 2 คนในเพราะแม่มดแก่ช่วงหลายปีที่ผ่านมาอย่างเสียข้าวสุก ! ”

นางรู้สึกว่าสิ่งต่างๆ ไม่ยุติธรรมและกระแทกเทียนคู่หนึ่งเพื่อระบายความโกรธของนาง เมื่อมองดูเทียนที่เท้าของนาง นางรู้สึกว่าการทำลายพวกมันด้วยความโกรธนั้นเป็นการสิ้นเปลืองมากเกินไป นางจึงก้มตัวลงและหยิบมันขึ้นมา จากนั้นนางก็หันไปกล่าวกับชูเต๋า “ไปเรียกพ่อบ้านฉีมา เพียงแค่พูดว่าเตาอั้งโล่ในห้องไฟไม่แรง ให้เขามาดู”
ชูเต๋ายิ้มให้หลิวซื่อและกล่าวอย่างเงียบๆ ว่า “ท่านฮูหยินไม่ต้องกังวล ข้าจะไปทันที และบ่าวรับใช้ในเรือนก็พักผ่อนกันแล้ว พวกเขาไม่ทำอะไรมากมาย”..ไอลีนโนเวล
หลิวซื่อพยักหน้าและนั่งลงบนเตียงเมื่อมองชูเต๋าออกจากห้อง นางเริ่มทำผมของนางให้เรียบร้อยและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่บางกว่าเดิม “จู้ซินจี้ ถ้าเจ้าไม่มา อย่าโทษข้าที่ข้ามีคนอื่นทำหน้าที่แทน”
ในท้ายที่สุดวังซวนจากคฤหาสน์นางออกไปก่อนที่มันจะมืดและซื้อขนมอบที่กงหยูชอบกินมากที่สุด เมื่อนางกลับมา นางก็พบกับชูเต๋า บ่าวรับใช้สาวของหลิวซื่อพูดกับพ่อบ้าน ชูเต๋าดูมีเสน่ห์ตามธรรมชาติและขนตาของนางก็กระพืออย่างบ้าคลั่งขณะพูด พ่อบ้านก็ดูเหมือนจะเข้าใจชัดเจน ขณะที่ทั้งสองกล่าว พ่อบ้านเดินออกจากประตูไปที่บ่าวรับใช้ ในขณะที่เขาจะไปที่เรือนของอนุหลิวเพื่อซ่อมเตาอั้งโล่ จากนั้นเขาติดตามชูเต๋าไป
วังซวนกะพริบตาและรู้สึกว่าทั้งสองคนนี้มีความกล้าหาญเกินไปเจ้าชู้อย่างเปิดเผยในสวนด้านหน้าภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย ? แต่เมื่อมองดูคนอื่น นางพบว่าไม่มีใครคิดว่ามันแปลกเพราะพวกเขาเพียงแค่ทำสิ่งที่พวกเขาควรทำ นางรู้ว่านี่เป็นผลมาจากการที่บางคนเห็นสิ่งที่นางต้องการเห็น ในความเป็นจริง พวกเขากำลังทำหน้าที่ตามปกติ
นางยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและตัดสินใจที่จะติดตามไปอย่างลับๆ วังซวนเป็นคนแบบไหน ! นางเป็นหนึ่งในบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเฟิงหยูเฮงและนางได้รับการฝึกฝนจากตำหนักหยู ถ้านางต้องการจะแอบติดตามคนสองคนในคฤหาสน์หลิว มันจะง่ายและตัดสินใจทำ เดินไปที่ด้านหน้า พ่อบ้านฉีและชูเต๋าไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังตามหลังพวกเขา ระหว่างทางไปที่เรือนของหลิวซื่อ เมื่อพวกเขาเดินผ่านห้องโถงที่คดเคี้ยว พ่อบ้านฉีเอื้อมมือออกไปและจับก้นของชูเต๋าซึ่งกระตุ้นเสียงร้องจากชูเต๋า หลังจากนี้นางก็จ้องมองเขาและกล่าวว่า “ทำไมมือของเจ้าไม่เชื่อฟัง ? เราใกล้จะถึงแล้ว เจ้าไม่กลัวว่าอนุหลิวจะรู้หรือ ? ”
“มีอะไรให้กลัว? ” พ่อบ้านฉีเต็มไปด้วยความมั่นใจ “มันไม่ใช่ครั้งแรก กี่ครั้งที่ข้าเห็นการแสดงออกที่น่ารักของเจ้า ชูเต๋า ? ถ้าพูดถึงเจ้าและอนุหลิว หัวใจของข้าโปรดปรานเจ้า อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรที่สามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ นางเป็นเจ้านาย ถ้าข้าดูแลนางไม่ดี คงเป็นการยากที่จะพูดกับนางเกี่ยวกับการรับเจ้าเข้าบ้าน”
ชูเต๋าปล่อยเสียง“หึ” “เจ้าแก่แล้ว เจ้าอยากจะรับข้าเข้าบ้าน ? การได้รับความเพลิดเพลินเป็นสิ่งที่ดี แต่อนุหลิวบอกว่านางจะหาทางออกที่ดีในอนาคต ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่ตกอยู่ในมือเจ้า”
พ่อบ้านฉีได้ยินสิ่งนี้และตะโกนเล็กน้อย“อย่ามองโลกในแง่ดีเกินไป เป็นไปได้ว่าเจ้าอาจต้องขอให้ข้ารับเจ้าเข้าบ้าน ! ลืมมันไปเถอะ เจ้ายังเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนโยน เมื่อเปรียบเทียบกับความรู้สึกของหลิวซื่อ เจ้าค่อนข้างห่างไกล เมื่อเร็ว ๆ นี้หลิวซื่อได้รับสิ่งดี ๆ มาบ้าง ถ้าข้าดูแลนางคืนนี้ ข้าอาจได้รับประโยชน์บางอย่าง ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่านใต้เท้าที่อยู่กับท่านผู้หญิงในคืนนี้ ! ” เมื่อทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็เพิ่มความเร็ว
วังซวนขมวดคิ้วขณะฟังจากข้างหลังและคิดกับตัวเองกงหยูซึ่งเป็นคุณหนูใหญ่พูดถูกต้องที่สุด หลิวซื่อไม่ใช่คนที่ง่ายต่อการดูแล จริง ๆ แล้วนางมุ่งไปที่พ่อบ้านของคฤหาสน์ นางแอบตามหลังมาแล้วเห็นว่าพ่อบ้านฉีเข้าเรือนของหลิวซื่อ เขาพูดคุยเกี่ยวกับเตาอั้งโล่ ก่อนที่ชูเต๋าจะถอยออกจากห้อง นางปิดประตูเบา ๆ หลังจากนั้นไม่นานเทียนที่อยู่ข้างในห้องก็สว่าง และได้ยินเสียงหัวเราะของหลิวซื่อ…
วังซวนขดมุมปากของนางและถอยออกจากลานอย่างรวดเร็วนางหันไปตามชูเต๋าซึ่งกำลังมุ่งหน้าออกไป นางเดินตามต่อไปจนกระทั่งนางเห็นชูเต๋าถึงเตา ที่นั่นนางเห็นชูเต๋าขอน้ำร้อนจากบ่าวรับใช้ข้างใน ใจของนางไปทำงานและนางก็เข้ามา เมื่อเห็นชูเต๋าถือกาต้มน้ำร้อน นางมองไปที่เตาว่างและกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “นี่น้ำร้อนที่เตรียมไว้สำหรับคุณหนูใหญ่ไม่ใช่หรือ ? ทำไมคนอื่นถึงเอาไปได้ ? ”
บ่าวรับใช้ในห้องครัวรีบกล่าวว่า“ยังไม่มีคนของคุณหนูใหญ่มา บ่าวรับใช้ของอนุหลิวเข้ามาขอมัน ดังนั้นจึงมอบให้ชูเต๋า อาชวน ถ้าเจ้าต้องการ ข้าจะต้มให้ใหม่”
“ไม่อยู่ที่นี่หรือ? ” วังซวนชี้ไปที่กาต้มน้ำซึ่งชูเต๋าถืออยู่และกล่าวว่า “เนื่องจากต้มใหม่สำหรับคุณหนูใหญ่ ตอนนี้ข้ามาแล้วก็ควรมอบให้ข้า สำหรับฝ่ายอนุหลิวก็รอไปก่อน”
“บนพื้นฐานอะไร? ” ชูเต๋าจ้องที่นางและกล่าวกับวังซวน “ข้ามาที่นี่ก่อน กาต้มน้ำนี้ไม่มีชื่อของเจ้าเขียนไว้ ทำไมต้องมอบให้เจ้า ? เจ้าอ้างว่าเจ้าต้องการมันก่อนอย่างนั้นหรือ ? หลักฐานอยู่ที่ไหน ? ” นางจับกาต้มน้ำในมือข้างหนึ่งและเอามืออีกข้างเท้าสะโพกของนาง ถ้าเป็นเช่นนี้ ในอดีตบ่าวรับใช้จากเรือนของอนุคงไม่กล้าที่จะต่อต้านบ่าวรับใช้ของบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ อย่างไรก็ตามหลิวซื่อได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเมื่อไม่นานมานี้ และกงซานได้พบเสาหลักของการสนับสนุนในเมืองหลวง ประการที่สองวังซวนมาใหม่ ในขณะที่ชูเต๋าเป็นคนที่อยู่ในคฤหาสน์มานาน นางจะคิดยังไงกับบ่าวรับใช้ที่เพิ่งเข้ามา
แต่วังซวนปฏิเสธที่จะกลับนางกล่าวอย่างดื้อรั้น “ไม่ว่าข้าจะสั่งน้ำนี้ก่อนหรือไม่ คุณหนูใหญ่คือบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะต้องทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อนาง ถึงแม้ว่าอนุหลิวจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งของท่านใต้เท้า แต่นางก็เป็นเพียงอนุ กฎของคฤหาสน์มักจะวางกับคุณหนูและคุณชายเหนือกว่าอนุ ไม่ว่าอนุจะได้รับการสนับสนุนเพียงใด นางจะต้องคารวะเมื่อพบคุณหนูใหญ่ ชูเต๋า ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจตรรกะนี้เลยหรือ ? ”
“เจ้า…”ชูเต๋าเห็นว่าอาซวนไม่ยินยอมและนางก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ “ถึงตอนนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าใครที่เป็นคุณหนูใหญ่ กาต้มน้ำร้อนนี้ได้รับการร้องขอจากอนุหลิว และอนุหลิวไม่ได้ง่ายเหมือนอนุคนอื่น หากเจ้าไม่เชื่อข้าเพียงไปหาท่านใต้เท้า ดูว่าท่านใต้เท้าจะยืนอยู่ข้างใคร ? ฮึ่ม ! ถ้าวันนั้นมาถึง เมื่อคุณหนูสามกลับมาที่คฤหาสน์ เจ้าอาจถูกไล่ออกจากคฤหาสน์จู้ ! ”
วังซวนขมวดคิ้วและมองนางซักพักหนึ่งในขณะที่บ่าวรับใช้ทำหน้าที่ต้มน้ำแนะนำ “อาซวน ข้าจะช่วยต้มน้ำให้เจ้าทันที อย่าทะเลาะกับชูเต๋าเลย” ผู้คนในคฤหาสน์จู้รู้ว่าอนุหลิวได้รับความโปรดปรานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และนางก็ได้รับการสนับสนุนจากองค์ชายและสมาชิกของพระราชวังแห่งฮ่องเต้ในเมืองหลวง พวกเขาไม่กล้าทำผิด นางจึงวิงวอนขอวังซวน
วังซวนคิดเล็กน้อยจากนั้นจึงก้มหัวลงแล้วกล่าวเบาๆ “ลืมไปเถอะ แค่ต้มอีกรอบ ! ในที่สุดข้าก็หาที่ทำงานได้และไม่ต้องการออกจากคฤหาสน์จู้ ข้าไม่ต้องการแยกจากคุณหนูใหญ๋”
ชูเต๋าเห็นว่าตัวเองมีคนหนุนหลังและยิ้มแย้มแจ่มใสนางจับกาต้มน้ำเอาไว้
วังซวนไม่เพียงแต่รออยู่เฉยๆ ในห้องครัวโดยบอกว่านางจะกลับมา จากนั้นนางก็กลับไปที่ด้านข้างของกงหยูอย่างรวดเร็ว กงหยูกำลังรู้สึกเบื่อในห้องของนาง เมื่อเห็นการกลับมาของวังซวน นางอดไม่ได้ที่จะตำหนินาง “เจ้าเพิ่งไปซื้อขนมอบ ทำไมเจ้ากลับมาช้ามาก ? ข้างนอกมันมืดแล้ว ข้าจะได้กินขนมอบหรือไม่ ? ”
วังซวนขอโทษซ้ำๆ “มันเป็นความผิดของข้าเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่โปรดสงบสติอารมณ์ ในความเป็นจริง ข้ากลับมาที่คฤหาสน์นานแล้ว ข้าจะไปเอาน้ำร้อนให้คุณหนูใหญ่ ใครจะรู้… ใครจะรู้… ”
”มันคืออะไร? ” กงหยูเห็นว่านางลังเลที่จะพูดต่อและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มันแค่กาต้มน้ำร้อนไม่ใช่หรือ ? เกิดอะไรขึ้น ? ”
วังซวนถอนหายใจ“ก่อนที่ข้าจะออกไป ข้าแจ้งให้ห้องครัวต้มน้ำร้อนให้คุณหนู เพื่อให้ความอบอุ่น เมื่อข้ากลับมาข้าจะไปเอา ใครจะรู้ว่ากาต้มน้ำจะถูกฉวยเอาไปก่อนโดยชูเต๋าจากเรือนของอนุหลิว ข้าแย่งกับนางเล็กน้อย แต่ชูเต๋ากล่าวว่าคนที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดในคฤหาสน์คืออนุหลิว แม้ว่าจะเป็นคุณหนูใหญ่ของฮูหยินใหญ่ แต่คุณหนูก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแย่งจากอนุหลิวได้ นางยังกล่าวอีกว่าเมื่อวันนั้นมาถึง เมื่อคุณหนูสามกลับมา ตำแหน่งของบุตรสาวของฮูหยินใหญ่จะต้องเป็นของนางอย่างแน่นอน นางจะไล่พวกเราทุกคนออกไป และนาง…”
“ฝันไปเถิด! ” กงหยูโกรธมาก “นั่นอนุหลิว ข้าไว้หน้านางแต่นางไม่ต้องการ ตอนนี้หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ โดยไม่มีการทุบตี นางต้องการที่จะรื้อบ้านลงหรือ ? ไม่ต้องพูดถึงบุตรสาวของนางยังไม่กลับมา แต่ถึงแม้ว่านางมีท่านแม่ของข้ายังคงอยู่ในตำแหน่งฮูหยินใหญ่ ไม่มีการสัมผัสหรือเหตุผลที่จะทำให้นางก้าวลง ต่ำช้า นังแพศยาน่าตายคนนั้นไม่สามารถที่จะนั่งนิ่ง ๆ และต้องการที่จะแทนที่เราหรือ ? ”
วังซวนช่วยกล่าว“ข้าก็รู้สึกว่าคนของอนุหลิวกลายเป็นพวกที่หยิ่งเกินไป แม้ว่าพวกนางจะคิดแบบนี้ ก็ไม่ควรพูดอย่างเปิดเผย ! ” นางเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟซึ่งดูเหมือนว่าไม่กลัวว่ากงหยูจะโต้เถียงกับคนในห้องครัว หลังจากคืนนี้ใครจะรู้ว่าสถานการณ์แบบไหนที่หลิวซื่อจะพบตัวเอง ใครจะพูดแทนนางบ้าง “คุณหนูอยู่ห้องหนังสือแบบนี้ ต่อไปจะไม่มีทางทำสิ่งใด ! พวกเราจะไม่ถูกกลั่นแกล้งตายเพราะพวกนางหรือเจ้าคะ ? ”
กงหยูก็คิดแบบนี้เช่นกันนางกระทืบเท้าของนางและตอบว่า “อาซวน เรียกบ่าวรับใช้และยายไปที่ลานบ้าน ไปพร้อมกับข้า ทั้งสองวิธี ท่านพ่อไม่ได้อยู่ในห้องของนางในคืนนี้ คุณหนูผู้นี้อยากถามหลิวซื่อเป็นการส่วนตัวว่า นางต้องการทำอะไร ! ”
นี่เป็นการตัดสินใจที่วังซวนรออยู่และนางออกจากห้องทันทีเพื่อเรียกบ่าวรับใช้ทั้งหมดในลานบ้าน จากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่เรือนของหลิวซื่ออย่างจริงจัง คฤหาสน์ตระกูลจู้ ขุนนางขั้นหก ไม่มีบ่าวรับใช้มากมาย ที่พักก็ไม่ใหญ่มาก พวกนางไปถึงโดยไม่เดินนานนัก กงหยูเตะประตูและพุ่งตรงเข้าหาห้องหลิวซื่อ
เพื่อไม่ให้บ่าวรับใช้เกิดความสงสัยพวกบ่าวรับใช้ถูกชูเต๋าไล่ไปนอนที่ห้องของบ่าวรับใช้ ในเวลานี้มีเพียงชูเต๋าคนเดียวเท่านั้นที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก
แต่ผู้หญิงคนนี้ก็มีความยากลำบากในการระงับความปรารถนาชั่วร้ายของนางแทนที่จะยืนเฝ้าอย่างเหมาะสม นางก็เปิดประตูเล็กน้อยเพื่อฟังเสียง ในท้ายที่สุดนางยังคงเป็นแค่บ่าวรับใช้และนางขาดความกล้าหาญมากเกินไป ดังนั้นเมื่อกงหยูพุ่งเข้าชน บ่าวรับใช้จึงหวาดกลัวอย่างมาก ปฏิกิริยาแรกของนางคือหนี
วังซวนจะอนุญาตให้นางหนีไปได้อย่างไรนางก้าวไปข้างหน้า นางจับตัวอีกฝ่ายไว้และนำกงหยูเข้ามาใกล้ห้องของหลิวซื่อ เสียงจากอีกฝั่งหนึ่งดังชัดเจนเข้าไปในหูของกงหยูและนางก็สับสน บิดาของนางไม่ได้นอนอยู่กับมารดาของนางหรือ ?
ขณะที่นางรู้สึกอายและอยากจากไปนางได้ยินเสียงของชายข้างในกล่าวว่า “ชูเต๋าเป็นคนเฝ้าประตูอย่างไร ? เจ้าเห็นหนูหรือแมวหรือไม่ ? เจ้าไม่ตั้งใจทำงานของเจ้าให้ดี”
กงหยูตกตะลึงนี่ไม่ใช่เสียงบิดาของนาง !

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน