สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot บาคาร่า

Divine Doctor Daughter of the First Wife 894

ตอนที่ 893 แต่ละคนไร้ยางอายมากกว่าคนล่าสุด !
ตอนที่893 แต่ละคนไร้ยางอายมากกว่าคนล่าสุด !บีซู่กระอักเลือด โชคดีมีรองแม่ทัพช่วยประคองเขาจากด้านข้างซึ่งทำให้มั่นใจได้ว่าเขาไม่ได้ตกลงมาจากอูฐของเขาด้วยเสียงระเบิดของสายฟ้าสวรรค์ กองทัพของกูซูก็รู้สึกตัวว่าพวกเขาวู่วามและพวกเขาก็หยุดอยู่ในเส้นทางของพวกเขา ไม่กล้าที่จะก้าวหน้าอีกต่อไป บางคนหวังว่ากองทัพสัมพันธมิตรจะช่วยต่อสู้ด้วยเช่นกัน แต่เมื่อพวกเขาหันหลังกลับไป พวกเขาพบว่าเมืองจือปิงนั้นว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของกองทัพพันธมิตรที่สามารถมองเห็นได้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกด่าทอสิบอาณาจักรเล็ก ๆ ในใจทหารของกูซูไม่เดินหน้าอีกต่อไป และทหารของราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้ผลักดันเรื่องนี้ พวกเขายืนอยู่ที่นั่นในขณะที่มองดูอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ราวกับว่าพวกเขากำลังหยอกล้อเด็ก แต่ทหารของกูซูซึ่งผลีผลามออกมาต่อสู้ในตอนแรกเริ่มเสียใจ นอกจากนี้แล้ว ความแข็งแกร่งของราชวงศ์ต้าชุนนั้นชัดเจนสำหรับทุกคนที่เห็น แม้ว่าอีกฝ่ายจะหยามเกียรติพวกเขา พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเลย ทหารทุกคนเริ่มคิดอย่างเงียบ ๆ ว่าพวกเขาจะหนีไปอย่างเงียบ ๆ ได้อย่างไร หากศัตรูจู่โจมด้วยสายฟ้าสวรรค์อีกครั้ง พวกเขาจะไม่ตายกันหมดหรือ ?บีซู่ถูกล้อมรอบไปด้วยทหาร และไม่กล้าที่จะโผล่ศีรษะของเขาออกมาแม้แต่น้อย เขาเข้าใจชัดเจนว่านอกจากสายฟ้าสวรรค์ ผู้คนของราชวงศ์ต้าชุนยังมีอาวุธลับที่สามารถเอาชีวิตของผู้คนได้จากระยะไกล แต่พวกเขาไม่สามารถติดหนึบอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนว่า “ซวนเทียนหมิง ! หากเจ้ามีความสามารถก็ออกมาต่อสู้กับแม่ทัพผู้นี้ตัวต่อตัว ! ไม่ใช่นำทหารจำนวนมากมาปิดล้อมเมืองเช่นนี้ ! ”เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา ไม่ต้องพูดถึงทหารของราชวงศ์ต้าชุน แต่แม้แต่ทหารของกูซูก็ไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของพวกเขาไว้ได้ นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพ ! เจ้าไม่ได้นำกองทัพนับแสนหรอกหรือ หากนับจำนวนทหาร เจ้ามีทหารจำนวนมากกว่าราชวงศ์ต้าชุน เมื่อทั้งสองอาณาจักรต่อสู้กัน เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวมากกว่าการต่อสู้แบบกลุ่ม ? แม่ทัพดื่มมากไปแค่ไหนในสมองจึงมีแต่ผายลมแบบนี้ ?ซวนเทียนหมิงก็หัวเราะดังเสียงดัง “บ่าง เจ้าเมา แต่องค์ชายผู้นี้ไม่เมา แทนที่จะใช้สายฟ้าสวรรค์ที่เรามี เจ้าจะให้องค์ชายผู้นี้ออกไปต่อสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าคนเดียวใช่หรือไม่ ? เจ้าไม่มีความคิดอื่นที่ดีไปกว่านี้อีกแล้วหรือ ? ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาไม่ได้ให้เวลาแก่กองทัพของกูซูเตรียมการและโยนระเบิดใส่ ด้วยเสียง “ตูม” ทหารอีกกลุ่มหนึ่งของกูซูก็กลายเป็นก้อนเนื้อไร้ค่าแม้ว่าจะไม่มีกลุ่มพันธมิตรสิบอาณาจักร กูซูเองก็มีกองทัพ 300,000 นาย แต่จากการต่อสู้ในเมืองชาปิงและเมืองจือปิง จำนวนของพวกเขาก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ ไม่เพียงลดความกลัว “สายฟ้าสวรรค์” ของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเพิ่มขึ้นอีกโดยเฉพาะเมื่อเฟิงหยูเฮงเข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ ใครจะรู้ว่ามันเป็นผลมาจากการที่บิดาและมารดาขององค์หญิงจี่อันเสียชีวิตหรือไม่ที่ทำให้นางดุดันเป็นพิเศษ แต่วัตถุสีดำที่นางถือยังคงเปล่งแสงที่ร้อนแรง มันยังคงยิงอย่างต่อเนื่องในทิศทางของกูซู และการยิงแต่ละครั้งจะทำให้ผู้คนตายในพื้นที่ขนาดใหญ่ ทหารของกูซูค่อย ๆ เข้าใจว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างกองทัพทั้งสอง นี่เป็นเพียงกองทัพของราชวงศ์ต้าชุนที่เข่นฆ่าพวกเขาเพียงฝ่ายเดียว ! ทหารของกูซูไม่ได้ต่อสู้ พวกเขาเริ่มร้องไห้เรียกหาบิดามารดาของพวกเขาด้วยความกลัว ในขณะที่เอามือกุมหัว พวกเขาไม่ให้ความสนใจบีซู่ ผู้ซึ่งขาดสติและคำสั่งที่เขาตะโกนออกมาอีกต่อไป แม้แต่กองกำลังหุ้มเกราะก็โยนเกราะของพวกเขาทิ้งขณะที่ปิดหูและวิ่งเข้าไปในเมืองอย่างสิ้นหวังดวงตาของบีซู่เปลี่ยนเป็นสีแดง แต่พวกมันไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงจากการฆ่า ความจริงแล้วแม้แต่เส้นผมเพียงเส้นเดียวของทหารของราชวงศ์ต้าชุน พวกเขาก็ยังไม่ได้สัมผัส พวกเขายังอยู่ห่างไกลและยังคงปาสายฟ้าสวรรค์มาไม่หยุดหย่อน พวกเขายังยิงอาวุธที่แปลกประหลาดของพวกเขาไปทั่ว เลือดที่ไหลออกมาจากกองทัพของกูซูเหมือนแม่น้ำในขณะที่ศพถูกกองสูงเป็นภูเขารองแม่ทัพดึงแขนเสื้อของบีซู่ “แม่ทัพ ถอยทัพกันเถิดขอรับ ! ไม่มีทางต่อสู้ในการต่อสู้ครั้งนี้แล้วขอรับ ! ”ในเวลานี้บีซู่เงียบขรึมลงโดยสิ้นเชิง เมื่อเขาเห็นสถานการณ์ต่อหน้าอย่างชัดเจน เขาดูเหมือนว่าความล้มเหลวที่เมืองจือปิงจะซ้ำรอย เขาหลับตาลง เมื่อเขาลืมตาอีกครั้งในที่สุดเขาก็ออกคำสั่งให้ถอยทัพ !เมื่อแม่ทัพสั่ง ทหารวิ่งไปด้วยความเร่งรีบ เสียงที่อยู่ด้านหลังพวกเขาสั่นท้องฟ้า และไม่มีใครรู้ว่าสายฟ้าสวรรค์อาจมาถึงหัวของพวกเขาเมื่อไหร่ พวกเขาวิ่งไปโดยไม่กังวลอะไรเลย แค่วิ่งกลับเข้าไปในเมืองก็ไม่พอ พวกเขาต้องวิ่งไปทางใต้ต่อ พวกเขาวิ่งออกจากประตูทางใต้ และมันจะดีที่สุดถ้าพวกเขาสามารถวิ่งกลับไปที่เมืองเย่ปิง เช่นนั้นพวกเขาอาจมีเวลาในการตอบโต้บีซู่กลับไปที่เมือง เมื่อเขาเดินผ่านกระโจมสีแดง เขาเห็นเด็กผู้หญิงวิ่งออกไปข้างนอกอย่างหมดความกลัวว่าพวกเขาจะถูกสายฟ้าสวรรค์หากพวกเขาช้า ในทันใดนี้ประสาทเขาก็สั่น ในบรรดาเด็กผู้หญิงที่หนีไปดูเหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูเหมือนกับองค์หญิงจี่อัน มันเป็นเช่นนั้นจนเกือบเชื่อว่าตาของเขาฝาด”เจ้าเป็นใคร?” เขาชี้ไปที่หญิงสาวคนนั้น และถามรองแม่ทัพ “นั่นเด็กผู้หญิงในกระโจมสีแดงของเราหรือไม่ ? ”รองแม่ทัพมอง และรู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง “องค์หญิงจี่อัน ? ”ทหารคนหนึ่งที่เคยได้ยินพวกเขาตอบว่า “นั่นคือผู้หญิงคนใหม่ที่เราจับได้นอกเมืองขอรับ ! ”“ผู้หญิงคนใหม่ที่เราจับได้หรือ ? ” ดวงตาของบีซู่เป็นประกายขึ้นมาขณะที่เขาบังคับอูฐเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เขาลงมาอูฐและดึงตัวเด็กผู้หญิงเข้ามาเด็กผู้หญิงกรีดร้องเสียงดัง แล้วมองด้วยความกลัวพลางเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นใคร ? “บีซู่จ้องที่ใบหน้าอีกครั้งและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความตกใจ “จริง ๆ แล้วมีคนเหมือนกันมากในโลกนี้หรือ ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขาเป็นฝาแฝดกัน ? หรืออาจเป็น…หนึ่งในสายลับของราชวงศ์ต้าชุน ? ” เมื่อคำเหล่านี้ออกมามีลักษณะดุร้ายปรากฏในสายตาของเขา เขากอดรอบเอวของหญิงสาวนั้นแน่นขึ้น และความเจ็บปวดทำให้เด็กผู้หญิงร้องเสียงแหลม“ท่านแม่ทัพเป็นไปได้หรือไม่ว่าคนผู้นี้เป็นสายลับของราชวงศ์ต้าชุนจริง ๆ ” รองแม่ทัพมองดูเด็กผู้หญิงอย่างมืดมนและดึงดาบออกมาอีกครั้ง เขากำลังจะตัด !เป็นช่วงเวลาที่เด็กผู้หญิงคนนั้นตะโกนเสียงดังว่า “ข้าไม่ใช่ ! ข้าเป็นหนึ่งในคนขององค์ชายแปด ข้าอยู่ข้างเจ้า ! ” เสียงตะโกนนี้ทำให้นางชัดเจน มันคือเสี่ยวหยาที่หลบหนีจากหลานโจว นางเคยได้ยินเกี่ยวกับตัวตนของแม่ทัพ และพูดออกมาทันทีด้วยเสียงดัง “แม่ทัพเกลียดองค์หญิงจี่อันใช่หรือไม่ ? ข้าก็เกลียดนางเช่นกัน ! ในเมื่อองค์ชายแปดต้องการใช้ใบหน้าของข้าสร้างความปั่นป่วน ทำไมแม่ทัพถึงไม่รู้เรื่องเลยหรือ ? ”คำเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนความจำให้กับบีซู่ ในเวลาเดียวกันมันทำให้เขาจำข่าวลือที่ว่าองค์ชายแปดได้รับตัวเด็กผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนองค์หญิงจี่อัน มันกลับกลายเป็นว่ามันเป็นเรื่องจริง ! เขาส่งเสียงหัวเราะดังขึ้นและอุ้มเสี่ยวหยาขึ้นมานั่งตรงหน้าเขา มืออันใหญ่ของเขาคว้าปทุมถันของนางอย่างเอาเป็นเอาตาย เสี่ยวหยาส่งเสียงกรีดร้อง บีซู่มีความสุขมากและกล่าวเสียงดัง “เนื่องจากเป็นแบบนี้ แม่ทัพคนนี้จะพาเจ้าไปที่เมืองหยูปิง ! ”ในคืนเดียวกูซูได้สูญเสียเมืองอีกเมืองไป ย้อนกลับไปที่ฝั่งของราชวงศ์ต้าชุน ข่าวเดินทางผ่านเมืองชาปิงและไปถึงชายแดนภาคใต้ จากนั้นไปที่หลานโจว ภายในครึ่งวัน ข่าวที่องค์ชายเก้าได้รับชัยชนะเหนือเมืองจือปิงได้แพร่สะพัดไปทั่วภาคใต้ข่าวลือเรื่ององค์ชายเก้าที่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามสืบเชื้อสายมาจากสวรรค์แพร่กระจายไปในหมู่พลเมืองอีกครั้ง แม้กระทั่งทหาร 300,000 นายในกองทัพภาคใต้ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากชื่นชมความสามารถขององค์ชายเก้า ต้องรู้ว่าการยึดเมืองของกูซูนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ความร้อนเป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าของกองทัพของราชวงศ์ต้าชุนในอดีต ไม่ใช่ว่าองค์ชายแปดไม่เคยลอง แต่เมื่อทหารมาถึงด้านนอกของเมืองชาปิง พวกเขาส่วนหนึ่งล้มลงจากโรคลมแดด คนที่เหลืออยู่ก็จะหมดสติไป แม้แต่การยืนก็ยาก ดังนั้นไม่ต้องแม้แต่จะพูดถึงเรื่องการต่อสู้เลยไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้คิดจะต่อสู้ในเวลากลางคืน แต่ใครจะคิดว่าพวกเขาสามารถพิชิตเมืองได้ภายในคืนเดียว ? เมื่อพวกเขาล้มเหลวที่จะพิชิตมัน พวกเขาจะทำอะไรในวันถัดไปการต่อสู้ครั้งนี้ทำให้สถานะทางทหารของซวนเทียนหมิงดีขึ้นเล็กน้อย แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากยึดเมืองจือปิง พวกเขาจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ยากลำบากปัญหาที่ยากลำบากเหล่านี้ปรากฏขึ้นพร้อมกับพลเมืองของจือปิง พลเมืองของเมืองจือปิงไม่ยอมรับการปกครองของราชวงศ์ต้าชุน ในฐานะชาวเมืองชาปิง เขตการปกครองของเมืองจือปิงนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กองทัพของบีซู่หนีไปแล้วและเข้าครอบครองเมืองจือปิง เขารู้สึกผิดต่อผู้ปกครองของกูซู ในขณะที่กองทัพของซวนเทียนหมิงดูแลสนามรบนอกเมือง ในตอนเช้าที่พวกเขาเข้าไปในเมืองจือปิง เขาพาทุกคนในครอบครัวของเขาทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ มาฆ่าตัวตายที่หน้าสำนักงานของทางการการฆ่าตัวตายครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความกลัว พวกเขาเสียชีวิต มีบางคนที่ใช้ดาบแทงท้อง บางคนเอาหัวโหม่งผนัง บางคนแขวนคอตัวเองอยู่หน้าทางเข้า และเด็กวัยหัดเดินสองคนก็ถูกอุดปากอุดจมูกจนตาย เมื่อซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเฮงนำทัพไปยังทางเข้าของสำนักงานของทางการ พวกเขาพบศพหลายสิบศพนอนเรียงกันพวกเขาไม่เคยคิดว่ากูซูจะมีขุนนางที่ซื่อสัตย์เช่นนี้ ชั่วครู่หนึ่งพวกเขาค่อนข้างตกใจ เหตุการณ์โศกนาฏกรรมได้เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้เพื่อแก้ไขสถานการณ์ ซวนเทียนหมิงสั่งให้เก็บศพครอบครัวของเจ้าเมืองใส่โลงศพก่อนที่จะหาสถานที่ฝังศพอย่างไรก็ตามการตายของครอบครัวเจ้าเมืองทำให้เกิดความปั่นป่วนในหมู่พลเมืองในเมืองจือปิง พวกเขาตะโกนเสียงดัง “คนของราชวงศ์ต้าชุนเป็นฆาตกร ! ผู้คนของราชวงศ์ต้าชุนทำลายบ้านเกิดของเรา ! ไล่สุนัขของราชวงศ์ต้าชุนออกจากเมืองจือปิง เราจะต่อสู้กับพวกเขา ! ”พลเมืองทุกคนในเมืองแทบจะมีส่วนร่วมโดยไม่คำนึงถึงอายุหรือเพศ พวกเขานำสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเขาสามารถใช้เป็นอาวุธและบุกเข้าไปในถนนเพื่อคัดค้านการโจมตีของซวนเทียนหมิงอย่างรุนแรงทหารของราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้แสดงท่าที นอกจากนั้นทุกคนเป็นพลเรือน และทหารเป็นทหาร ทหารที่เข้าสู่สนามรบเพื่อต่อสู้กับความตายเป็นสิ่งที่โชคชะตา แต่พวกเขาไม่เคยหวังที่จะเข่นฆ่าชีวิตมนุษย์เหมือนผักหญ้า พวกเขาไม่ต้องการทำร้ายพลเรือนผู้บริสุทธิ์ ซวนเทียนหมิงได้รับคำสั่งล่วงหน้าแล้ว ไม่ว่ากองทัพจะโจมตีที่ไหนพวกเขาจะต้องไม่สังหารหมู่แต่วันนี้ผู้อยู่อาศัยในเมืองจือปิงมุ่งเน้นไปที่การเรียกร้องให้คืนเมืองนี้ให้กับกูซู มีแม้แต่บางคนที่ชี้ไปที่ซวนเทียนหมิงและสาปแช่ง “เจ้าเป็นกลุ่มของสุนัข ! แทนที่จะอยู่บ้านของเจ้าเอง เจ้ามาทำลายบ้านของคนอื่น เจ้าเป็นเพียงกลุ่มคนพาล ! เจ้าเป็นอาชญากร ! ”คำพูดเหล่านี้ทำให้ซวนเทียนหมิงหัวเราะด้วยความโกรธ และเขาถามพลเรือนว่า “เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าไม่รู้ว่ากูซูโจมตีเราก่อน ? ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีอะไรระหว่างสองอาณาจักรของเรา ราชวงศ์ต้าชุนมอบสิทธิประโยชน์ทุกอย่างให้กูซูของเจ้า และส่งมอบสิ่งดี ๆ มากมายตั้งแต่อาหารไปยังสิ่งจำเป็น แม้ว่าจะไม่ได้ถึงขั้นเหลือกินเหลือใช้ แต่มันคืออะไร ไม่เพียงแต่เจ้าไม่แสดงความกตัญญู แต่ยังหันหลังกลับมาแว้งกัดและต้องการยึดครองราชวงศ์ต้าชุนด้วย”พลเรือนของเมืองจือปิงนั้นไร้ยางอายมากกว่าคนทั่วไป เนื่องจากพวกเขาพูดจาตอบโต้ซวนเทียนหมิงว่า “ทำไมราชวงศ์ต้าชุนจึงควรครอบครองสถานที่ที่ดีเช่นนี้ ? ทำไมกูซูของเราถูกบังคับให้อยู่ในทะเลทราย ? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเราที่สละเมืองของเจ้าไปสองสามเมือง ? เป็นเจ้าที่บีบบังคับเราจนถึงระดับนี้หรือไม่ ? ทุกคนบอกว่าราชวงศ์ต้าชุนมีดินแดนกว้างใหญ่และทรัพยากรมากมาย ทำไมเจ้าไม่มอบบางส่วนให้กับพวกเราบ้าง ? ”“หืม?” ซวนเทียนหมิงค่อนข้างสับสนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาหันหน้าไปถามเฟิงหยูเฮงว่า “ได้ยินอย่างนี้ ทำไมองค์ชายผู้นี้จึงรู้สึกราวกับว่าตระกูลเฟิงฟื้นขึ้นมา ? แต่ละคนไร้ยางอายกว่าคนล่าสุด คนเหล่านี้ไม่มีใครแซ่เฟิงใช่หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเฮงยังรู้สึกว่านางเคยเห็นฉากนี้มาก่อน ลองนึกย้อนกลับไปดูตระกูลเฟิงเป็นอย่างไรในอดีต มันไม่ได้เป็นแบบนี้เหรอ! พวกเขาสามารถใช้ประโยชน์จากเจ้าในทางใดทางหนึ่ง แต่ถ้าเจ้าตอบโต้ เจ้าก็ผิดไปหมดนางตะคอกอย่างเย็นชาและแสดงออกอย่างไร้เมตตา “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ มันจะง่ายต่อการจัดการ ข้ามีประสบการณ์ในการจัดการกับตระกูลเฟิง ! ทุกคนไม่สามารถใช้เหตุผลได้ ! ”ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ถูกต้อง เมื่อสถานการณ์เรียกร้องต้องใช้กำลังในการปราบปราม ! ” เมื่อคำพูดเหล่านี้กล่าวออกมา เขายกมือขึ้นแล้วกล่าวเสียงดังว่า “ทหาร รับคำสั่งของข้า ! ใครก็ตามที่ขัดขวางทางกองทัพควบคุมเมืองจือปิง ฆ่าพวกเขาให้หมด ! ”
ตอนที่ 894 น้ำหอมสมุนไพร
ตอนที่894 น้ำหอมสมุนไพรไม่ว่าพลเรือนจะแข็งแกร่งและไร้เหตุผลเพียงใด พวกเขาไม่สามารถอดทนต่อการปราบปรามทางทหารได้อย่างแท้จริง ด้านของซวนเทียนหมิงไม่ได้แตะแม้แต่เส้นผมเพียงเส้นเดียวของพวกเขา มันถูกทิ้งไว้ให้เฮกาน ในขณะที่เขาสั่งกลุ่มพลธนูยิงขึ้นไปบนฟ้าอยู่พักหนึ่ง พลเรือนที่รวมตัวกันเพื่อสร้างความวุ่นวายและปฏิเสธที่จะมอบดินแดนกูซูให้แม้แต่ตารางนิ้วเดียวเริ่มกลายเป็นความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าและปิดปาก มีดปังตอและขวานก็ถูกวางลงเมื่อพวกเขากลัวจนหงอแล้วกลับไปบ้านของตนเองเฟิงหยูเฮงตะคอกอย่างเย็นชา “พวกตาขาว”ซวนเทียนหมิงได้เริ่มสั่งให้ทหารเข้ามาทำความสะอาดทางเข้าสำนักงานของทางการ ลานหน้าจะเป็นสำนักงานและเรือนหลังบ้านจะใช้เป็นที่พักอาศัย กองทัพออกจากประตูด้านใต้อีกครั้งและตั้งค่ายนอกเมือง พวกเขาเตรียมที่จะต่อสู้กับความร้อนที่จะโจมตีพวกเขาอย่างรวดเร็วพวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมีความเชี่ยวชาญ เพราะได้รับประสบการณ์จากเมืองชาปิง พวกเขาทุกคนรู้อย่างคร่าว ๆ ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนที่ความร้อนจะครอบงำร่างกายของพวกเขา พวกเขาจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อทำทุกอย่างที่จำเป็นให้สำเร็จภายในครึ่งวันความคาดหวังของพวกเขาถูกต้อง ในช่วงเย็นวันนั้นเมืองจือปิงส่งผลให้ทหารล้มลงมากกว่าความร้อนในเมืองชาปิง ส่วนใหญ่เป็นทหารที่มาจากเฉียนโจว โชคดีที่เฟิงหยูเฮงอยู่ในเวลานี้ จากมุมมองทางจิตวิทยา มันรู้สึกสบายใจกว่าครั้งก่อนมาก พวกเขาไม่กลัว พวกเขาทุกคนรู้ว่าไม่ว่าอาการป่วยจะรุนแรงเพียงใด องค์หญิงจี่อันสามารถรักษาพวกเขาได้ พวกเขาต้องการรอสักครู่แน่นอน เฟิงหยูเฮงก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ก่อนที่จะย้ายไปที่หน่วยงานของทางการ นางได้นำกลุ่มแพทย์ทหารของซางคังมาที่ค่ายทหารทางใต้ ภายในเมืองมีสิ่งของเหลือให้ซวนเทียนหมิงและทหารที่ยังมีสุขภาพดี เมื่อนางไปถึงค่ายทหาร พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน มีความแตกต่างของเวลาระหว่างทะเลทรายกับดินแดนในราชวงศ์ต้าชุน เฟิงหยูเฮงคิดว่าประมาณสองชั่วโมงที่ต่างกัน พระอาทิตย์ตกดินค่อนข้างช้า และกลางวันนายกว่ากลางคืนมากทหารที่ตั้งค่ายพักแรมตั้งกระโจมแพทย์ทันที หลังจากตั้งกระโจมของแม่ทัพ เฟิงหยูเฮงเข้าไปในกระโจมแพทย์ก่อนเพื่อนำของจำเป็นออกมาทั้งหมด ทุกคนได้รับยามากขึ้น มียาจีนและยาตะวันตก พวกเขาบอกว่าใช้มันเพื่อรักษาผู้ป่วยที่รุนแรง สำหรับพวกเขา พวกเขาจะไปรอบ ๆ กระโจมต่าง ๆ พร้อมกับทหารที่ป่วย และจัดเตรียมยาไว้ให้พวกเขา ในขณะเดียวกันยารักษาอาการท้องร่วงก็ถูกส่งออกไป กลัวว่าทหารจะไม่คุ้นเคยกับอาหารในพื้นที่ เช่นเดียวกับความร้อนที่ไม่สามารถทนได้ ใครสามารถล้มป่วยด้วยอาการท้องเสียได้อย่างง่ายดายเมื่อนำเสนอเฟิงหยูเฮง อาการที่ส่งผลกระทบต่อทหารในค่ายทหารจะถูกเก็บอย่างรวดเร็ว ซวนเทียนหมิงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ภายในเมืองจือปิง พลเรือนยังคงต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ต้าชุน พวกเขาไม่ได้สร้างความวุ่นวายและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติในเมือง อย่างไรก็ตามพวกเขาใช้วิธีการที่แตกต่างกันในการแสดงออกถึงความขัดแย้งของพวกเขากับราชวงศ์ต้าชุน “น้ำหอมนี้จะขายให้กับผู้คนในกูซูเท่านั้น ครีมบำรุงผิวหน้านี้จะขายให้กับผู้คนในกูซูเท่านั้น หากคนของราชวงศ์ต้าชุนต้องการเข้ามาในร้านของเรา ข้าไม่กล้าหยุดเจ้า แต่สิ่งเหล่านี้เป็นของข้า ข้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะขายให้เจ้าหรือไม่”วันนี้เฟิงหยูเฮงเพิ่งมาที่เมืองจือปิง นางมาเดินเล่นและนางก็เห็นร้านขายน้ำหอม นางต้องการซื้อของบางอย่างและเข้าไปข้างในเพื่อดู ไม่ต้องพูดถึงความร้อนจัดของทะเลทราย แต่แสงอาทิตย์ก็ยังสดใสเช่นกัน ผิวหนังบนใบหน้าของทหารจำนวนหนึ่งได้เริ่มลอกแล้ว มีบางคนที่ถูกแดดเผา พวกเขาได้ยินมาว่าผู้คนในกูซูได้ค้นคว้าครีมบำรุงผิวหน้าชนิดหนึ่งที่ใช้ป้องกันแสงแดดโดยเฉพาะ มันมีประสิทธิภาพมาก แน่นอนว่าไม่จำเป็นที่ผู้ชายจะต้องใช้สิ่งนั้น และมันถูกขายให้กับเด็กผู้หญิงทั้งหมด นางคิดว่าถ้านางสามารถหาซื้อได้อีกมากเพื่อแจกจ่ายให้กับทหารของราชวงศ์ต้าชุน พวกเขาน่าจะดีขึ้นได้เล็กน้อย มิติของนางมีครีมกันแดด แต่การหยิบออกมาจะดูเด่นเกินไปน่าเสียดายที่เมื่อเข้าไปที่ประตู นางก็พบกับการต่อต้าน เจ้าของธุรกิจของกูซูไม่เคยเต็มใจที่จะขายสิ่งของให้กับพลเมืองของราชวงศ์ต้าชุน พวกเขายังกล่าวอีกว่า “หากเจ้าเป็นพลเมืองของราชวงศ์ต้าชุนและมาเพื่อขโมยมันงั้นหรือ ! แต่นั่นจะเหมือนกับวิธีที่เจ้าขโมยเมืองกูซูของเรา พวกเจ้าไม่ต่างจากโจร ? ”หวงซวนหัวเราะด้วยความโกรธ “เนื่องจากคนของเจ้ามองว่าราชวงศ์ต้าชุนเป็นโจร แม้ว่าเราจะไม่ปล้นร้านของเจ้า เราก็ยังคงเสื่อมเสียชื่อเสียงของเราในฐานะโจร ถ้าคิดแบบนี้จะดีกว่าถ้าเราปล้นเจ้า ! ”วังซวนก็โกรธมากเห็นด้วยกับสิ่งนี้ และกล่าวว่า “กองทัพของกูซูไม่สามารถยึดเมืองของตัวเองได้เป็นผลมาจากความสามารถ เจ้าในฐานะพลเมืองควรใช้ชีวิตของเจ้า เรื่องไร้สาระนี้มาจากไหน กองทัพของเรายังไม่สังหารพลเมืองเลย นี่ถือได้ว่าเป็นไว้ชีวิตของเจ้า เจ้าไม่รู้สำนึกอีกหรือ”เมื่อเห็นว่าทั้งสองโกรธมาก และพวกนางทั้งคู่ถือดาบ พลเมืองของกูซูรู้ว่าบ่าวรับใช้สองคนนั้นอาจจะเป็นเด็กผู้หญิง แต่พวกนางรู้ศิลปะการต่อสู้ด้วยเช่นกัน ถ้ามันพูดถึงการต่อสู้ พวกเขาไม่สามารถชนะแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังจำคุณหนูที่อยู่เคียงข้างพวกนาง มันเป็นองค์หญิงจี่อัน นางสามารถก้าวขาเข้าไปในสนามรบและโยนสายฟ้าสวรรค์ หากคนเหล่านี้ถูกรุกรานจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงการดำเนินธุรกิจดังนั้นผู้คนของกูซูก็กลับมาหวาดกลัวอีกครั้ง แม้กระนั้นมันก็ทำในลักษณะที่จำยอม ขณะที่พวกเขายอมรับทัศนคติของ “ไม่สนใจ” พวกเขา เจ้าของร้านและพนักงานที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างพร้อมกับสีหน้าที่บอกว่า “ขโมยเท่าที่เจ้าต้องการ” สิ่งนี้ทำให้หวงซวนและวังซวนอยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจบ่าวรับใช้มองเฟิงหยูเฮงเพื่อถามว่า “เราขโมยหรือไม่เจ้าคะ”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงส่ายหัว “มีอะไรที่จะขโมย มันเป็นแค่น้ำหอมและครีมบำรุงผิวหน้า ข้าจำได้ว่าเจ้าของเดิมของร้านค้าใกล้เคียงเป็นฮูหยินของเจ้าเมืองใช่หรือไม่ ตอนนี้ครอบครัวของเจ้าเมืองคนก่อนตายไปแล้วเพื่อชาติ เราก็อาจจะเปิดร้านค้าประเภทนี้เช่นกัน เราจะให้ผู้คนในเมืองจือปิงรู้ว่าน้ำหอมและครีมบำรุงผิวหน้าของราชวงศ์ต้าชุนเป็นอย่างไร ! ”นางทำตามที่นางพูด บ่ายวันนั้นนางเรียกให้ทหารไปทำความสะอาดร้าน ก่อนหน้านี้ร้านนั้นเป็นร้านขายเครื่องประดับ โดยธรรมชาติอุปกรณ์เหล่านั้นถูกยึด เฟิงหยูเฮงยังคงอยู่ในร้านจนข้ามวันข้ามคืน เนื่องจากนางนำยาและน้ำหอมทุกชนิดออกจากมิติของนาง ต้องบอกว่านางไม่กล้ารับประกันครีมกันแดดของนางเมื่อเปรียบเทียบกับครีมกันแดดที่ผลิตโดยกูซู อย่างไรก็ตามน้ำหอมของนางจะได้รับการพิจารณาว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในยุคนี้อย่างแน่นอน แม้แต่เรื่องอื้อฉาวที่องค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูได้นำพานางไปยังพระราชวังของฮ่องเต้ราชวงศ์ต้าชุนก็ถูกปราบปราม ตอนนี้สิ่งเดียวกันก็ถูกนำไปขาย นางไม่เชื่อว่าบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากครอบครัวที่ร่ำรวยของเมืองจือปิงจะไม่รู้เรื่องนี้ความภักดีต่อกูซูคืออะไร การทรยศต่อชาติคืออะไร? ไม่ต้องพูดถึงปัญหาเกี่ยวกับการกำกับดูแลของกูซู แต่เพิ่งได้รับว่าเป็นกูซูที่ได้โจมตีราชวงศ์ต้าชุนก่อน ราชวงศ์ต้าชุนหลีกเลี่ยงได้รับการพิจารณา ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหน พวกเขาจะสามารถอธิบายได้ ใครเคยได้ยินว่าถูกโจมตีแล้วไม่ได้รับอนุญาตให้โจมตีกลับ เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกเขาต้องไปบอกอาจารย์เฟิงหยูเฮงทำงานตลอดทั้งคืน และเคาน์เตอร์บนชั้นแรกนั้นได้รับการคุ้มครองอย่างสมบูรณ์ ชั้นสองไม่สามารถเปิดได้ชั่วคราว นางใช้เป็นที่เก็บข้อมูล สิ่งนี้จะเป็นที่เก็บสินค้าของนางทำให้ไม่มีปัญหาในเรื่องสินค้าหมดและต้องการที่จะเติมเต็มจากมิติของนางหวงซวนและวังซวนถูกเรียกตัวเข้ามาในร้านเพื่อรับ “การฝึกอบรมในนาทีสุดท้าย” ในขณะนี้เฟิงหยูเฮงไม่มีผู้ช่วยใด ๆ นางได้แต่ใช้บ่าวรับใช้ของนางเพื่อทำหน้าที่เป็นพนักงานเท่านั้น วังซวนและหวงซวนสามารถทำความเข้าใจสิ่งแปลกประหลาดที่เฟิงหยูเฮงสามารถนำออกมาได้ในทันที เมื่อตอนที่พวกนางช่วยล้างพิษทหารในค่ายทหาร พวกนางได้เห็นคุณหนูของพวกนางเอาสิ่งของจำนวนมากออกมาจากแขนเสื้อของนางบ่าวรับใช้สองคนเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว พวกนางมีความชัดเจนมากเกี่ยวกับการใช้งานและผลกระทบของรายการต่าง ๆ กลุ่มยังเตรียมกระดาษสองสามแผ่นเพื่อเตรียมพร้อมที่จะติดตามว่าใครมาซื้อของ เนื่องจากสิ่งต่าง ๆ ได้รับการจัดทำอย่างเร่งด่วน และเมืองจือปิงไม่ได้มีแต่คนจากกูซูที่ประสงค์จะทำธุรกิจกับคนของราชวงศ์ต้าชุน พวกเขาไม่ได้มีสัญลักษณ์สำหรับร้านค้าของพวกเขา ไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเฮงทำได้ นางใช้กระดาษสีขาวและเขียนตัวหนังสือขนาดใหญ่ จากนั้นนางก็ติดมันที่ด้านบนของป้ายด้านนอก และเรียกมันว่า “น้ำหอมร้อยสมุนไพร”เช่นนี้นางทำงานทั้งเช้า หลังจากผ่านไปประมาณเที่ยง น้ำหอมร้อยสมุนไพรประกาศเปิดตัว มันไม่วุ่นวายและไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เข้ามาดู มันเพิ่งเปิดโดยไม่มีการประโคมข่าว เมื่อผู้คนผ่านไปมา พวกเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าร้านนี้ทำอะไรแต่เร็วมาก มีคนคิดออกเพราะพวกเขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ เมื่อผ่านประตูทางเข้าร้าน มันโชยออกมาด้านนอกทางเข้า มันไม่ใช่กลิ่นที่ฉุน แต่เป็นกลิ่นหอมที่น่าหลงใหลมาก ความประทับใจที่ทิ้งไว้กับคนที่ได้กลิ่นนั้นลึกซึ้งมาก มันเป็นแบบที่พวกเขาจะโหยหามันจนกว่าพวกเขาจะกลับถึงบ้านในวันแรกไม่มีคนเข้าร้าน แต่มีคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ข้างนอกเพื่อดมกลิ่น สิ่งนี้เป็นไปตามความคาดหวังของเฟิงหยูเฮง วันรุ่งขึ้นนางเขียนรายการสินค้าและติดมันไว้ที่ผนังด้านนอก มันไม่แตกต่างจากร้านข้าง ๆแต่เจ้านายของร้านนั้นไม่ได้กลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย ในท้ายที่สุดนั่นคือร้านเปิดโดยคนจากราชวงศ์ต้าชุน พลเมือนของเมืองจือปิงบรรลุข้อตกลงแล้ว ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ขายสิ่งของให้กับพลเมืองของราชวงศ์ต้าชุน แต่พลเมือนก็จะไม่ซื้อของที่ขายโดยพลเมืองจากราชวงศ์ต้าชุนเช่นกัน เจ้านายคนนั้นก็เอาเก้าอี้ออกมานั่งหน้าทางเข้าเพื่อหัวเราะเยาะร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพร เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าร้านในช่วงเช้า เขามีความสุขมากจนเกือบจะเรียกร้องให้มีการเฉลิมฉลองอย่างไรก็ตามสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ความจริง ไม่มีใครเข้าไปในร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพรผ่านทางเข้าด้านหน้า แม้กระนั้นทางเข้าด้านหลังเกือบจะแย่งกันจนเหยียบกันตาย คนที่มาคือฮูหยินและยายจากครอบครัวที่ร่ำรวย พวกเขาทั้งหมดได้กลิ่นหอมที่มาจากทางเข้าด้านหน้าผู้คนของกูซูต่างก็รู้ว่าครอบครัวของราชวงศ์กูซูนั้นมีน้ำหอมพิเศษ แต่ก็ยากที่จะหามาได้ มันถูกสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับครอบครัวของฮ่องเต้ แม้ว่าคนเหล่านี้มีเงินจำนวนมาก พวกเขาก็ไม่อาจหาซื้อได้ ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาได้กลิ่นน้ำหอมที่มาจากร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพร และพวกเขาได้เห็นคำแนะนำที่ติดอยู่กับผนัง พวกเขารู้ว่านี่เป็นบางสิ่งที่เหมือนกันคือน้ำหอมชนิดพิเศษ อย่างไรก็ตามมันก็ดีกว่าน้ำหอมชนิดพิเศษนั้นมากเหลือเกิน แม้แต่องค์หญิงเจ็ดของกูซูที่นำน้ำหอมพิเศษไปที่พระราชวังของราชวงศ์ต้าชุนก็พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วด้วยน้ำหอมแบบนี้ดังนั้นบรรดาฮูหยินและคุณหนูตระกูลที่ร่ำรวยไม่สามารถนั่งนิ่ง ๆ ได้ พวกเขาส่งบ่าวรับใช้และยายไปที่ร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพรเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสินค้า แต่เนื่องจากตัวตนของพวกเขาในฐานะพลเมืองของเมืองจือปิง มันไม่สะดวกสำหรับพวกเขาที่จะเข้าออกผ่านทางเข้าด้านหน้า พวกเขาสามารถลอบเข้าไปด้านหลังเท่านั้นเฟิงหยูเฮงเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้แล้ว ขณะที่นางแยกน้ำหอมออกเป็นขวดเล็ก ๆ เพื่อใช้เป็นตัวอย่างซึ่งถูกขายในราคาที่สูงให้กับผู้คนที่มาถามเรื่องนี้ ปริมาณน้ำหอมน้อยมากและเพียงพอสำหรับการใช้เพียง 2 ครั้งเท่านั้น ในเวลาเดียวกันนางประกาศว่าทางเข้าด้านหลังของร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพรจะเปิดให้บริการเป็นเวลา 3 วันเท่านั้น หลังจากช่วงเวลา 3 วันนั้นมันจะไม่เปิดอีก ผู้ที่ต้องการซื้อสินค้าต่าง ๆ จะต้องผ่านประตูทางเข้าด้านหน้านี่ทำให้เห็นได้ชัดว่าถ้าเจ้าต้องการซื้อสินค้าดี ๆ อย่าคิดว่าจะจงรักภักดีต่อกูซู หากเจ้าต้องการเป็นพลเมืองที่ดีของกูซูต่อไป อย่ามาซื้อของจากร้านน้ำหอมร้อยสมุนไพรสำหรับเมือง นอกเหนือจากเจ้าเมืองที่มีอิทธิพลมากที่สุด จะเป็นตระกูลที่ร่ำรวย สำหรับผู้ที่สามารถเปลี่ยนใจของตระกูลที่ร่ำรวยเหล่านั้น ผู้หญิงในครอบครัวมีข้อได้เปรียบอย่างแน่นอน บรรดาฮูหยิน อนุ และบุตรสาว ตราบใดที่พวกนางพูดจาอย่างอ่อนหวาน สิ่งนี้เกี่ยวกับการเป็นพลเมืองที่ซื่อสัตย์ของกูซู ? จะเปรียบเทียบได้อย่างไรกับความสวยงามของครอบครัว ยิ่งกว่านั้นน้ำหอมนั่นเป็นสิ่งที่พวกนางชอบ …

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน