Divine Doctor Daughter of the First Wife 828

17 ตุลาคม 2019   @admin  

ตอนที่ 827 เชิญองค์หญิงจี่อันมาเร็ว !
ตอนที่827 เชิญองค์หญิงจี่อันมาเร็ว !
ขุนนางที่ถูกเรียกเป็นผู้ช่วยเสนาบดีคณะทำงานโยธา,หยินกวง ฮูหยินสามนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าอนุของคฤหาสน์ แต่นางไม่ใช่อนุปกติ นางเป็นที่รักในวัยเด็กของเขา ครั้งหนึ่งทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมากและพวกเขาก็ได้ทำข้อตกลงที่จะหมั้นหมายกัน แต่เขาก็เหมือนเฟิงจินหยวน หลังจากเข้าสู่เมืองหลวงเข้าร่วมในการสอบจอหงวนและได้เป็นขุนนาง เขาก็แต่งงานกับบุตรสาวของขุนนางอีกคน แต่ความแตกต่างก็คือว่าเฟิงจินหยวนแต่งงานกับเหยาซื่อพร้อมกับแผนการของการได้รับอำนาจของตระกูลเหยา แต่หยินกวงถูกบังคับให้ทำเช่นนั้น มันเป็นบุตรสาวของขุนนางผู้นั้นที่มีความสนใจในตัวเขา และบังคับให้บิดาของนางร้องขอการแต่งงานครั้งนี้จากฮ่องเต้ คำสั่งของฮ่องเต้นั้นยากที่จะจัดการและเขาไม่มีอำนาจที่จะปฏิเสธ เขาได้แต่ยอมรับชะตากรรมของเขา และยอมรับการแต่งงานครั้งนี้เท่านั้น หลังจากการแต่งงานบุตรสาวของขุนนางใช้อำนาจของนางในฐานะฮูหยินใหญ่ส่งบ่าวรับใช้ส่วนตัวของนางเข้าไปในห้องของหยินกวงให้เป็นอนุของเขา
ต่อมาในที่รักในวัยเด็กได้ยินเรื่องนี้และแขวนคอตัวเองโชคดีที่มีคนเจอนางและช่วยชีวิตนางไว้ และครอบครัวของนางสนับสนุนนางโดยส่งนางมาที่เมืองหลวงเพื่อตามหาหยินกวนผู้ไร้เดียงสาเพื่อชำระหนี้นี้ เมื่อย้อนกลับไป เรื่องนี้ทำให้เกิดความปั่นป่วนและเมืองหลวงทั้งหมดก็รู้เรื่องนี้ นอกจากนี้ทุกคนรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ถูกอนุมัติโดยฮ่องเต้ และเป็นขุนนางที่ได้อ้อนวอนกับฮ่องเต้เป็นเวลา 1 เดือนเพื่อให้ได้มา สำหรับหยินกวง เขาก็ไม่เต็มใจมาก ในทันใดนั้นที่รักวัยเด็กได้รับความเห็นอกเห็นใจจากพลเมือง และบุตรสาวของขุนนางไม่สามารถทนต่อความกดดันได้ นางสามารถตกลงที่จะอนุญาตให้นางเข้าไปในคฤหาสน์ในฐานะอนุ
และนางควรได้รับการขนานนามว่าเป็นอนุสามแต่เป็นหยินกวงที่ยืนยันให้เรียกนางว่าฮูหยินสาม และความคิดของเขาช่างแน่วแน่มาก เขาปกป้องนางในหลาย ๆ ด้าน และมันก็เป็นปัญหาที่บุตรสาวของขุนนางซึ่งตอนนี้เป็นฮูหยินใหญ่ก็พยายามที่จะทำฝ่าการป้องกันของหยินกวง
แต่การให้กำเนิดบุตรในคฤหาสน์แบบนี้ก็ยังไม่ง่ายนักฮูหยินใหญ่ไม่ใช่คนที่ไม่มีวิธีการของนางเอง พวกเขาแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว และฮูหยินสามได้ตั้งครรภ์ 2 ครั้ง อย่างไรก็ตามไม่ใช่เด็กครบกำหนดคลอดแล้วจะปลอดภัยหรือ ตอนนี้ที่การตั้งครรภ์ในปัจจุบันครบกำหนดคลอดแล้ว ยังมีการคลอดยากอีกหรือ ?
หยินกวงได้ยินข่าวนี้และไม่สามารถอยู่ได้อีกต่อไปโดยไม่ได้คิดว่าจะโบกมือให้กับสหายของเขา เขาก็ตามบ่าวรับใช้ของเขาทันที และขึ้นรถเพื่อรีบกลับไปที่คฤหาสน์ของเขา
เมื่อเขามาถึงคฤหาสน์ฮูหยินใหญ่และอนุซึ่งเป็นบ่าวรับใช้ก็ยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องคลอด ฮูหยินใหญ่มีสีหน้าไม่สนใจและพูดเป็นเชิงเสียดสีว่า “คนที่โชคร้ายเช่นนี้ต้องการคลอดลูกคนหนึ่งของสามีงั้นหรือ บ้า ! ไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินผู้นี้ไปจัดการเจ้า สวรรค์จะจัดการเจ้าเอง ! เพียงไปข้างหน้าและร้องไห้ออกมา ! แม้ว่าเจ้าจะตายจากความเหนื่อยล้าก็ไม่มีใครสนใจ ! หมอถูกเรียกมาแล้ว แต่หมอก็ส่ายหน้าแล้วก็บอกว่าไม่มีอะไรที่จะทำได้ หืม ถึงแม้ว่าสามีจะกลับมา ชีวิตของนางก็ยังคงจะสิ้นสุดลง มันตำหนิข้าไม่ได้”
บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ นางก็สะท้อนความรู้สึกเช่นนี้ “แน่นอน ! การไม่สามารถคลอดบุตรครั้งแล้วครั้งเล่า มันก็หมายความว่าแม้แต่สวรรค์ก็ไม่ยอมให้เด็กคลอด ! ใครจะรู้ว่าเจ้าทำบาปอะไรไว้ในชีวิตที่ผ่านมา มันถึงทำให้เจ้าเป็นแบบนี้ มันดูเหมือนว่าเจ้าจะต้องไปพบยมบาลในเร็ว ๆ นี้ ! ”
เพี้ยะ!เพี้ยะ!
ทันใดนั้นก็ถูกตบ2 ครั้ง และบ่าวรับใช้ล้มลงกับพื้น ขณะที่นางกำลังจะเริ่มสาปแช่ง นางเงยหน้าขึ้นและพบว่าผู้ที่ตบนางเป็นใต้เท้าหยิน ใบหน้าของหญิงสาวนั้นซีดเซียวด้วยความกลัว และนางก็คุกเข่าลงอย่างรวดเร็วไม่กล้าส่งเสียงอีกต่อไป ฮูหยินใหญ่ของตระกูลก็ขี้กลัว แต่อย่างน้อยนางก็รู้ว่าหยินกวงจะไม่ตีนาง และเขาจะไม่ไว้หน้านางมากเกินไป นางได้แต่พูดอย่างไม่พอใจว่า “สามี หมอสามคนได้รับเชิญ แต่พวกเขาทั้งหมดส่ายหน้า นอกจากนี้ยังไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้” นางไม่กล้ามองหยินกวง ตอนนี้หยินกวงเป็นผู้ช่วยเสนาบดีประจำสำนักโยธา และเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่คนที่ผ่านการสอบจอหงวนอีกต่อไป ครอบครัวของนางไม่สามารถมีอิทธิพลต่อหยินกวงอีกต่อไป แต่เมื่อต้องการดูบ่าวรับใช้ของนางถูกตบเช่นนี้ นางรู้สึกว่ามีบางอย่างที่นางไม่สามารถกลั้นได้ เมื่อคิดถึงอนุสามที่ได้รับความโปรดปรานมากมายในแต่ละวัน นางก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวพึมพำ “ความคิดเดิมคือการใช้โสมเพื่อช่วยชีวิตนาง แต่สามีก็รู้ว่าคฤหาสน์ของเราว่างเปล่าไปหมด ในช่วงเวลานี้สิ่งเดียวที่สามารถรองรับชีวิตของนางคือโสมอายุร้อยปี แต่ครอบครัวไม่สามารถหาโสมแม้แต่อายุสิบปีได้”
หยินกวงกระทืบเท้าของเขา“ถ้าไม่มีก็ให้ออกไปซื้อเลย ! ”
“เงินมาจากไหน! ” ฮูหยินใหญ่มีบางอย่างที่จะกล่าวว่า “ครอบครัวยากจนมากจนไม่สามารถหาเงิน 50 เหรียญเงินออกมาได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ แม้แต่หมอสามคนก็ยังได้รับเชิญให้ใช้เงินส่วนตัวของข้า ! ปีศาจตัวน้อยนั้นไม่เคยแสดงความเคารพใด ๆ แก่ข้าเลย แต่ข้าก็ไม่เคยเถียงกับนาง แต่ข้าก็ทำทุกอย่างที่ทำได้ในวันนี้ ! แม้ว่าสามีจะตำหนิก็ไม่สามารถตำหนิข้าได้”
”ไม่มีเงิน? ” หยินกวงมองไปที่ภรรยาของเขา และยกมือขึ้นแตะศีรษะของนาง ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็ถอดเครื่องประดับจำนวนหนึ่งออกมา “แม้ว่าไม่มีเงิน เจ้าก็ยังคงสวมเครื่องประดับราคาแพงเช่นนี้” หลังจากพูดแบบนี้ เขาก็โยนพวกมันไปที่แม่บ้าน “เอาไปแลกกับโสมอายุร้อยปีมา ! ”
ฮูหยินใหญ่ร้องด้วยความโกรธแต่หยินกวงไม่ได้สนใจนาง เขาเพิกเฉยต่อบ่าวรับใช้ที่ไม่เห็นด้วยกับเขาในห้อง แต่เขาก็ยังหยุดอยู่ข้างนอกในห้องด้านนอกเพื่อยืนกับหมอทั้งสาม
เขาระงับความโกรธอย่างรุนแรงและถามหมอทั้งสามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ทำไมถึงคลอดยาก”
หนึ่งในนั้นกล่าวอย่างรวดเร็วว่า“ร่างกายของท่านฮูหยินนั้นไม่มีแรงตั้งแต่ต้น ข้าเกรงว่านางจะไม่ได้ทานอาหารบำรุงในระหว่างตั้งครรภ์ของนาง และเด็กก็ต้องพึ่งพาพลังของมารดาเพื่อความอยู่รอดจนกว่าจะคลอด มันทำให้มารดาอ่อนแรง ท่านฮูหยินยังขาดพละกำลัง นอกจากทารกในครรภ์ที่อยู่ในทิศทางที่ไม่ดีโดยที่เด็กหันหน้าไปทางนี้ทำให้เกิดการคลอดยาก ตอนนี้นางเริ่มมีเลือดออกมาก ข้ากลัว… กลัวว่า…”
“ไม่มีแรง?ไม่เคยทานอาหารเสริมเลยหรือ ? ” ความคิดของหยินกวงนั้นเน้นไปที่สองสิ่งนี้ เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่า “ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ ข้าดูแลนางทุกวัน โดยไม่มีข้อยกเว้น เมื่อข้าอยู่ที่บ้าน ข้าจะเฝ้าดูแลนางด้วยตัวเอง นางกินอาหารบำรุง นางไม่มีแรงได้อย่างไร”
หมอได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกประหลาดใจมากพวกหมอสบตากันและพวกเขาทั้งหมดอยู่ในความสูญเสีย คนที่พูดก่อนหน้านี้กล่าวอีกครั้ง “แต่เราตรวจนาง ท่านผู้หญิงไม่ได้อยู่ในสภาพที่นางได้ทานอาหารบำรุงทุกวัน ! ข้าเป็นหมอมานานกว่า 20 ปี เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผิดพลาด”
หยินกวงขมวดคิ้วทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างจากนั้นก็หันไปร้องเสียงดัง “องครักษ์เงา ! ไปเรียกบ่าวรับใช้ทั้งหมดที่ทำงานในลานของท่านฮูหยินสาม ! ให้พวกนางคุกเข่าข้างนอก เมื่อท่านฮูหยินสามคลอดเสร็จ ข้าจะซักถามพวกนางด้วยตัวเอง ! ”
หยินกวงได้ออกคำสั่งฮูหยินใหญ่และบ่าวรับใช้ของนางได้ยินเรื่องนี้ ทั้งสองรู้สึกตกใจ อาหารบำรุงได้ถูกเตรียมไว้สำหรับฮูหยินสามในแต่ละวัน แต่พวกเขาได้เตรียมบ่าวรับใช้ที่พวกเขาติดสินบนเพื่อแลกเปลี่ยนพวกมัน พวกมันทั้งหมดทำด้วยยาคุณภาพต่ำ พวกมันไม่ใช่อาหารบำรุง ตอนนี้หยินกวงกำลังจะสอบสวน พวกมันจะถูกค้นพบอย่างแน่นอน ฮูหยินใหญ่มองไปที่บ่าวรับใช้และนางก็เข้าใจทันที นางยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและวิ่งไปที่สนามหลังบ้าน นางต้องเคลื่อนไหวก่อนคนเหล่านั้นจะถูกค้นพบขึ้น ไม่ว่าสถานการณ์จริงจะต้องเงียบ คนข้างในห้องนั้นบอบบางมากและเสียงของนางก็เงียบลง และเงียบกว่าหยินกวงเดินเป็นวงกลมด้วยความวิตกกังวล ขณะที่เขาถามหมอทั้งสามต่อไปว่า “ควรทำอย่างไร ? พูดมาว่าควรทำเช่นไร ? ” ในเวลาเดียวกันเขาก็รีบบ่าวรับใช้ซ้ำ ๆ ว่า “รีบไปดูสิ โสมรักษาชีวิตมาถึงแล้วหรือยัง ? ไปเร็ว ! ”
น่าเสียดายที่หมอกล่าวว่า“ใต้เท้า แม้ว่าโสมจะมาที่นี่ตอนนี้ ชีวิตนี้น่าจะไม่รอดแล้ว ในความเป็นจริง การที่ท่านฮูหยินสามจะสามารถให้กำเนิดสำเร็จได้ก็มี”
”มันคืออะไร? บอกให้ข้ารู้เร็ว ๆ ว่าวิธีการนั้นคืออะไร ! ” หยินกวงโกรธมากจนเขาอยากจะฆ่าใครซักคน
จากนั้นเขาก็ได้ยินหมอคนหนึ่งพูดว่า“เพื่อรักษาชีวิตมีเพียงองค์หญิงจี่อันเท่านั้นที่สามารถช่วยได้ เพราะองค์หญิงจี่อันรู้วิธีการคลอดที่เกี่ยวข้องกับการตัดแผลเปิดท้องของมารดาเพื่อดึงเด็กออกมา จากนั้นมารดาก็จะถูกเย็บปิดและปล่อยให้หายเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นทุกอย่างจะเรียบร้อย หรือบางที…” เขาคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีหมอหญิง 2 คนที่ร้านห้องโถงสมุนไพรที่ได้เรียนรู้ทักษะนี้”
“องค์หญิงจี่อัน? ” หยินกวงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก องค์หญิงจี่อันได้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว และนางก็จากไปในเช้าวันนั้น และ… เป็นคนที่ไล่นางออกไป ตอนนี้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ไม่ต้องพูดถึงนางจากไปแล้ว แม้ว่านางจะไม่ได้จากไป เขาก็ไม่มีหน้าที่จะไปขอความช่วยเหลือ ! นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะขอร้อง นางก็อาจไม่เต็มใจช่วยก็ได้ ตัดเปิดหน้าท้องออกแล้วช่วยเด็กออกมาแล้วเย็บปิด สิ่งนี้ฟังดูน่าตกใจ แต่เขาเชื่อมั่นในความสามารถขององค์หญิงจี่อันอย่างแน่นอน น่าเสียดาย…“ฮะ ! ” เขากระทืบเท้าและตะโกนดัง ๆ ข้างใน “เนี่ย ! หยินกวง เจ้าทำผิด ! ”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกตะโกนออกมาคนที่อยู่ข้างในก็หมดความแข็งแกร่งและหลับตาด้วยความสิ้นหวัง ในทันทีห้องก็เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้
ด้วยเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในคฤหาสน์ของผู้ช่วยเสนาบดีของสำนักโยธามันแพร่กระจายอย่างรวดเร็วรอบเมืองหลวง ใครจะรู้ว่าผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวนี้จนพูดคุยกันทั่วเมืองหลวง ทุกคนบอกว่าใต้เท้าหยินกำลังเก็บเกี่ยวสิ่งที่เขาหว่านไว้ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาร่วมมือกันบังคับให้องค์หญิงจี่อันปิดร้านห้องโถงสมุนไพร และบังคับให้องค์หญิงจี่อันออกจากเมืองหลวง สิ่งนี้จะเกิดขึ้นหรือไม่ ลองค์หญิงจี่อันเป็นคนที่มีน้ำใจมากที่สุด นางจะเอื้อมมือออกมาช่วย ใต้เท้าหยินได้รับกรรมจากการกระทำของเขา ในเวลาเพียงไม่กี่วันมันก็กลับมาหาเขาแล้ว
คำพูดเหล่านี้มาถึงหูของหยินกวงแม้กระนั้นเขาก็ไม่ได้โกรธโดยไม่คาดคิด เขาพยักหน้าแล้วกล่าวกับตัวเองว่า “แท้จริงแล้วความชั่วย่อมได้รับการตอบแทนด้วยความชั่วร้าย ! เนียนเอ๋อต้องมีจุบจบที่เลวร้ายเช่นนี้ เป็นเพราะข้า ข้าเป็นคนที่ทำร้ายเนียนเอ๋อ ข้าเป็นคนที่ทำให้เจ้าและลูกของเราตาย” หยินกวงกัดฟันของเขาและรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิเขาได้อย่างแท้จริง ในท้ายที่สุดมันเป็นความผิดขององค์ชายแปด ถ้าไม่ใช่เพราะองค์ชายแปดที่วางแผนล่วงหน้าว่าจะให้องค์หญิงจี่อันสูญเสียอำนาจในเมืองหลวง พวกเขาจะเรียกร้องให้องค์หญิงจี่อันปิดห้องโถงสมุนไพรได้อย่างไร? หากคฤหาสน์ไร้ทั้งคนและเงิน หนี้นี้จะถูกชำระด้วยใคร ?
หยินกวงค่อนข้างมีอารมณ์ด้วยความคิดที่รวดเร็ว จิตใจของเขาจึงกลายเป็นความคิดใหม่ เขารวบรวมผู้คนที่เขาไว้วางใจในคฤหาสน์ทันที ให้คำอธิบายแก่พวกเขาพวกเขาแยกย้ายกันไปทุกทิศทุกทาง และเล่าเรื่องราวที่พูดเกินจริงถึงความโศกเศร้าของคฤหาสน์หยินต่อฝ่ายขององค์ชายแปด
ตระกูลหยินกำลังไว้ทุกข์แต่องค์หญิงจี่อันสามารถช่วยนางได้ อย่างไรก็ตามนางถูกไล่โดยองค์ชายแปด วันนี้มันเป็นคฤหาสน์หยินของเขาที่ได้รับความเดือดร้อน ในวันถัดไปใครจะรู้ว่าจะเป็นตระกูลใด เมื่อขุนนางคิดเช่นนี้ พวกเขาก็เริ่มเสียใจกับเรื่องที่ทำไป…
ตอนที่ 828 มันสายเกินไปแล้ว
ตอนที่828 มันสายเกินไปแล้ว
มันเป็นไปไม่ได้ที่ตำหนักเซียงจะไม่ได้รับผลกระทบจากความรู้สึกของขุนนางแต่สำหรับซวนเทียนโม ในปัจจุบันคนเหล่านี้ไม่มีความสำคัญอีกต่อไป เขาจำเป็นต้องเติมเต็มตำแหน่งของเขาและวางแผนเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาอีกครั้งโดยเฉพาะในเมืองหลวง เขาต้องใช้ประโยชน์จากเวลาที่ทั้งเฟิงหยูเฮงและซวนเทียนหมิงออกไปเพื่อเสริมกำลังของเขา เขาต้องจัดระเบียบความแข็งแกร่งของเขาโดยไม่ยับยั้งและปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น
ในเวลานี้ที่บ้านของตระกูลเฟิงเฟิงเฟินไดนำพาดงหยิงมาเดินเล่นในบ้านพัก และต่อเนื่องเป็นเวลาสองวัน ดงหยิงมากับนาง และถึงแม้ว่าเฟิงเฟินไดจะไม่พูดอะไรสักคำ แต่บ่าวรับใช้ที่ฉลาดคนนี้สามารถเข้าใจความคิดของคุณหนูของนาง
เช้าวันก่อนองค์หญิงจี่อันออกจากเมืองหลวงและคุณหนูของนางหายตัวไปอย่างลับ ๆ เพื่อไปส่งนาง เป็นเพียงว่านางไม่ได้เปิดเผยตัวตนอย่างเปิดเผย นางไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อพูดอะไรสักอย่าง คุณหนูสี่ที่มักเย่อหยิ่งและทะนง ซึ่งไม่เคยเห็นด้วยกับองค์หญิงจี่อันเผยให้เห็นความลังเลใจเล็กน้อยในแววตาของนางยามที่มององค์หญิงจี่อันออกจากเมืองหลวง นอกจากนี้ยังมีความอิจฉาที่ยากที่จะซ่อนเร้น มันเป็นครั้งแรกที่นางเคยเห็นคุณหนูของนางคิดถึงเรื่องนี้ แววตาจากช่วงเวลานั้นยังคงชัดเจนในใจของนาง และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัด
หลังจากกลับมาที่บ้านพักแล้วคุณหนูสี่ไม่ได้ก็เดินเล่นรอบ ๆ ที่พัก นางยืนอยู่หน้าลานเป็นเวลานานซึ่งคุณหนูสามและอนุอันไม่ได้อาศัยอยู่ ใครจะรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
ดงหยิงเงียบไปกับเฟิงเฟินไดซึ่งเดินรอบบ้านจนกระทั่งเท้าของนางเริ่มเจ็บในที่สุดเฟิงเฟินไดก็ยืนอยู่หน้าห้องหนังสือของเฟิงจินหยวน และทันใดนั้นก็สบประมาทพูดกับตัวเอง “บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิง ? ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้ามีความปรารถนาอย่างยิ่งที่จะขึ้นสู่ตำแหน่งบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิง ลองคิดดูตอนนี้ มันเป็นเรื่องตลกจริง ๆ ! ไม่มีตระกูลเฟิงอีกต่อไป แล้วเกิดจากฮูหยินใหญ่หรือเกิดจากอนุจะมีความแตกต่างอันใด ? ”
นางโกรธมากจนตัวสั่นเทานางทุบหมัดกับรั้วด้านนอกเรือนจนนิ้วมือของนางเริ่มมีรอยถลอกและเลือดออก ดงหยิงดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างรวดเร็วและไปช่วยพันมือของนางพร้อมกับปลอบโยนว่า “คุณหนูอย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะ สิ่งต่าง ๆ ผ่านไปแล้ว ในอนาคตเราควรใช้ชีวิตของตัวเอง มันมีความสำคัญอะไรกับแซ่ที่ใช้ ? ไม่ช้าก็เร็วคุณหนูจะแต่งงานเข้าตำหนักหลี่ ในเวลานั้นผู้คนจะรู้จักคุณหนูในฐานะพระชายาเอกของตำหนักหลี่ มันจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิงอีกต่อไปเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้อยู่กับเฟิงเฟินไดมานาน และนางก็เห็นการกระทำที่ทำร้ายตนเองของเฟิงจินหยวนทั้งหมด อาจกล่าวได้ว่าแม้แต่คนเดียวในบ้านตระกูลเฟิงที่ไม่ดูถูกเฟิงจินหยวน ตราบใดที่พวกเขาคิดเรื่องจินหยวน แม้แต่เฟิงเฟินไดผู้รนหาที่ตายด้วยตัวนางเอง พวกเขารู้สึกว่านางน่าเห็นใจเล็กน้อย
เฟิงเฟินไดไม่ได้ปฏิเสธผ้าของดงหยิงนางยืนอยู่ที่นั่นและมองห้องตรงหน้านางทันที และถามว่า “ดงหยิง ถ้าข้าเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกับเฟิงหยูเฮง สถานการณ์ในวันนี้จะแตกต่างกันหรือไม่ ? ”
ดงหยิงตกใจและนางไม่รู้ว่าเฟิงเฟินไดคิดเรื่องต่างๆ หรือรู้สึกหงุดหงิดหรือไม่ และนางก็ไม่กล้าตอบสนองสักครู่
เฟิงเฟินไดกล่าวเสริมว่า“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นบ่าวรับใช้ที่รอบคอบ แค่พูดตามจริง แค่พูดในสิ่งที่เจ้าคิด”
ดงหยิงตัดสินความคิดของนางและผูกผ้าเช็ดหน้าเสร็จช่วยวางมือของเฟิงเฟินได นางก้มศีรษะลงแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อคุณหนูถาม ข้าผู้เป็นบ่าวรับใช้จะกล้าพูดอะไรบางอย่าง ในอดีตเมื่อเราอยู่ในคฤหาสน์เฟิง ข้าก็ยังเด็กและถูกส่งตัวไปทำงานตามเรือนต่าง ๆ และความรู้ของข้าเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านายก็มีเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อเริ่มเป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนู ข้าก็ยังไม่รู้ในตอนแรกโดยรู้เพียงว่าคุณหนูสี่เป็นเจ้านายของข้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป และข้าเห็นสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น และประสบกับการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ข้ารู้สึกว่าคุณหนูรองทำถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ”
“ทำถูกต้องแล้ว? ” เฟิงเฟินไดยิ้มอย่างขมขื่น “พูดอธิบายมาสิ สิ่งที่เจ้าบอกว่านางทำถูกต้องคืออะไร ? ”
“คุณหนูรองปฏิบัติต่อนายท่านเฟิงไม่ดีปฏิบัติกับอดีตฮูหยินใหญ่ไม่ดีนัก แต่ปฏิบัติต่อท่านฮูหยินผู้เฒ่าตามปกติ ในขณะที่ไม่ต่อสู้กับคุณหนู เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ จากมุมมองของเรา นางเป็นคนไม่ดี แต่ถ้าเรามองจากมุมมองของคุณหนูรอง ถ้านางไม่ทำสิ่งนี้ อาจเป็นไปได้ว่านางจะต้องตายในคฤหาสน์นั้น แม้ว่าข้าจะไม่ได้รับใช้เจ้านายคนอื่น ๆ อีกหลายปีหลังจากได้ยินเรื่องต่าง ๆ จากตระกูลใหญ่อื่น ๆ การมีคนถูกฆ่าตายในคฤหาสน์เป็นเรื่องง่ายมากที่จะทำ คุณหนู เราจะกล้าบอกว่าถ้าคุณหนูรู้ก่อนหน้านี้ว่าท่านใต้เท้าเฟิงจะเป็นเช่นนี้ คุณหนูจะยังคงทำตามที่คุณหนูเคยทำมาก่อนหรือไม่ ? คุณหนูจะยังคงดิ้นรนเพื่อตำแหน่งบุตรสาวของฮูหยินใหญ่หรือไม่เจ้าค่ะ ? ”
เมื่อเผชิญกับคำพูดและคำถามของบ่าวรับใช้เฟิงเฟินไดก็ไม่ได้โกรธ นางพยักหน้าอย่างสงบ “ข้าจะไม่ทำ โชคไม่ดี ข้าจะรู้เรื่องอนาคตได้อย่างไร”
“แต่คุณหนูรองรู้เจ้าค่ะ”ดงหยิงกล่าวเสริม “ข้าหมายความว่าคุณหนูรองมองการณ์ไกล แน่นอนว่านางมีอายุมากกว่าสองสามปี และนางก็ได้รับการเลี้ยงดูจากภายนอก นางได้พบกับอาจารย์ที่แปลกประหลาดและได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง ความรู้ของนางก็กว้างขวางขึ้นเช่นกัน นางจึงได้มองการณ์ไกล… คุณหนูได้โปรดอภัยความอวดดีของบ่าวรับใช้ผู้นี้ แต่คุณหนูรองนั้นสามารถเห็นได้ว่าหัวหน้าตระกูลเฟิงนั้นไม่มีอะไรดี นั่นคือเหตุผลที่นางวางแผนเหล่านี้ อย่างไรก็ตามคุณหนูช้าไปหนึ่งก้าวเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงเฟินไดยิ้ม“ใช่แล้ว ! ข้าไม่สามารถมองเห็นได้และข้าก็ตาบอดด้วยอำนาจ ในเวลานั้นข้ารู้สึกว่าตำแหน่งบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงนั้นยอดเยี่ยม และเป็นที่ต้องการอย่างไม่น่าเชื่อ ข้ายังคิดว่าถ้าข้าสามารถดำรงตำแหน่งนั้นได้ นั่นจะเป็นการก้าวไปสู่สวรรค์ แต่คิดถึงตอนนี้มันไม่คุ้มค่าอะไรเลย ข้าแค่ไม่ใช้แซ่เฟิง… แค่ไม่ได้มีสายตายาวไกลเท่าพี่รอง ดังนั้นข้าจึงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้”
ดงหยิงได้ยินนางเต็มใจพูดถึงเฟิงหยูเฮงในฐานะพี่สาวคนที่สองและผ่อนคลายเล็กน้อย นางแนะนำอย่างรวดเร็ว “ไม่มีสถานการณ์ใดเลวร้าย คุณหนูยังคงเป็นว่าที่พระชายาเอกของตำหนักหลี่ ความรู้สึกที่องค์ชายห้ามีให้คุณหนู ทุกคนจะอิจฉาเมื่อทุกคนที่เห็นมัน ! นอกจากนี้หากคุณหนูต้องการคืนดีกับคุณหนูรอง มันก็ยังไม่สายเกินไป คุณหนูเห็นคุณหนูสามที่ได้ออกจากเมืองหลวงหรือไม่เจ้าค่ะ คุณหนูเป็นน้องสาวของนาง คุณหนูสามารถทำตัวสนิทสนมกับพวกเขาได้เช่นกัน”
“ข้าน่ะหรือ? ” เฟิงเฟินไดยักไหล่และยิ้ม “นั่นเป็นไปได้อย่างไร? แต่เซียงหรูเป็นคนที่มีความคิด ในอดีตข้ามักจะรู้สึกว่านางเป็นคนอ่อนแอ แม้ว่านางจะแก่กว่าข้าสองสามเดือนและบอกให้ข้าเรียกพี่สาว ข้าก็รู้สึกว่านางแย่กว่าข้าในทุก ๆ ด้าน ดูสิ ข้ากลายเป็นว่าที่พระชายาเอกขององค์ชายห้า แต่นางล่ะ ? นางไม่ได้รับอะไรเลยสำหรับตัวนางเอง โอ้ มณฑลลู่ส่งสินเดิมไปให้ แต่ประเด็นของการมีสินเดิมคืออะไร นางวางแผนแต่งงานกับใคร ? ” แม้ว่านางจะพูดแบบนี้ แต่ความอิจฉาก็ยังปรากฏอยู่ในดวงตาของเฟิงเฟินได แต่ในที่สุดนางก็ระงับความอิจฉาได้และกล่าวว่า “ไม่ว่านางจะแต่งงานกับใครก็ตาม อย่างน้อยที่สุดนางก็จากไปกับพี่รอง และนางก็มีพี่รองคอยปกป้องนาง ไม่ช้าก็เร็ว นางจะมีการแต่งงานที่ดี ไม่จำเป็นสำหรับข้าที่จะต้องกังวลกับมัน”
“คุณหนู”ดงหยิงแนะนำนางอีกครั้ง “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ ! ” ดงหยิงไม่ใช่สายลับที่ส่งโดยเฟิงหยูเฮง นางแค่คิดถึงตัวเอง นางต้องการลากเฟิงเฟินไดไปยังเส้นทางที่ถูกต้อง อย่างน้อยที่สุดนางก็ไม่ต้องตายพร้อมกับเฟิงเฟินได ตามเส้นทางปัจจุบันของเฟิงเฟินได นางไม่เชื่อว่าคุณหนูสี่จะประสบความสำเร็จในวันเกิดครบรอบ 15 ปีของนาง นางเป็นบ่าวรับใช้และสัญญาของนางอยู่ในมือของเฟิงเฟินได นางไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ เพื่อความอยู่รอด นางทำได้แค่ขอร้องและให้คำแนะนำ
แต่เฟิงเฟินไดส่ายหน้า“มันสายเกินไปแล้ว การมองหาการสนับสนุนในตอนนี้สายเกินไป มีความเป็นศัตรูมากเกินไประหว่างข้ากับเฟิงหยูเฮง ข้ากลัวว่าแม้ว่าข้าจะคุกเข่าแทบเท้านาง นางก็จะไม่ให้อภัยข้า” นางยิ้มขณะที่ท่าทางปกติของนางกลับมา “ลืมไปเถิดเพราะมันสายเกินไปแล้ว เราจะดำเนินต่อไปจนกระทั่งจบ ข้าจะไม่หันหลังกลับและไม่มีวันหันหลังกลับ ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่ได้รับชีวิตที่ร่ำรวยและดีที่สุดสำหรับตัวเอง! ดงหยิง ให้คนส่งข้อความ พรุ่งนี้ข้านี้จะไปทักทายองค์ชายหก”
ความหวังที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาในหัวใจของดงหยิงนั้นถูกนำออกไปทันทีนางหมดหวังและนางก็ไม่เชื่ออีกต่อไปว่านางจะพาคุณหนูสี่กลับไปยังเส้นทางที่ถูกต้องได้ ลืมมันไปเถอะ ไม่มีที่ว่างให้มองกลับไป คุณหนูสี่เพิ่งพูด นางต้องวิ่งไปตามเส้นทางนี้ได้จนจบและนางจะต้องไม่หันหลังกลับ เนื่องจากนางไม่สามารถมองย้อนกลับไปได้ นางได้แต่ติดตามเจ้านายไปเท่านั้น ดังนั้นนางจึงต้องติดตามเฟิงเฟินไดอย่างถูกต้อง ช่วยวางแผนและช่วยเหลือทุกอย่าง นางแค่หวังว่าคุณหนูสี่จะมีชีวิตที่ดีอย่างแท้จริง และมีวันหนึ่งที่นางจะมีชีวิตที่ดี เช่นนั้นดงหยิงจะได้รับอนาคตเพื่อตัวเอง
นอกเมืองหลวงกลุ่มของเฟิงหยูเฮงได้ออกเดินทางจากมณฑลเป่ยซุ่ยแล้ว และเดินทางต่อไป เนื่องจากการเตรียมการของซวนเทียนฮั่ว โรงเตี้ยมในมณฑลเป่ยซุ่ยได้รับการดูแลเป็นอย่างดี พวกเขาทำเตียงอีกครั้งและเพิ่มความหนาของฟูกบนเตียง ห้องพักอบอุ่นมาก ถ้าไม่มีใครเฝ้ายามค่ำคืน นางก็นอนหลับอย่างสบายใจ เมื่อชำระเงินในตอนเช้า ทางโรงเตี้ยมบอกว่าจะไม่รับเงิน หลังจากมีการซักถามเพิ่มเติมก็มีการกล่าวว่าองค์ชายเจ็ดจ่ายเงินให้แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถยอมรับการจ่ายเงินเพิ่มเติมได้ เฟิงหยูเฮงไม่ได้ยืนกรานต่อไปเพียงแค่ขอบคุณนาง จากนั้นก็ออกเดินทาง
เฟิงเซียงหรูนั่งอยู่ในรถม้าและเริ่มถอนหายใจมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาห่างออกจากเมืองหลวงมากขึ้นทุกที และนางก็เริ่มคิดถึงอันชิและกังวลว่าอันชินั้นมีชีวิตที่ดีหรือว่านางจะถูกรังแก เฟิงหยูเฮงเห็นว่านางเป็นห่วงจึงกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าเชื่อมั่นว่าองค์ชายสี่จะดูแลแม่รองอันอย่างแน่นอน”
“องค์ชายสี่? ” เฟิงเซียงหรูส่ายหน้าของนาง “เมื่อข้าออกมา ข้าก็ไม่ได้บอกพระองค์เกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้ากลัวว่าพระองค์จะสาปแช่งข้าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พระองค์จะดูแลท่านแม่ได้อย่างไรเจ้าคะ”
เฟิงหยูเฮงยิ้ม“แม้ว่าพระองค์จะไม่สนใจก็ตาม องค์ชายเจ็ดก็ยังอยู่ องค์ชายเก้าจะต้องกลับไปยังค่ายทหารอย่างแน่นอน และจะต้องเดินทางไปภาคใต้หลังจากนั้นไม่นาน นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าพูดกับพี่เจ็ดให้พระองค์ช่วยดูแลเมืองหลวง รวมถึงแม่รองอันเช่นกัน ไม่ต้องห่วงหรอก จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
”จริงหรือเจ้าคะ? ” ดวงตาของเฟิงเซียงหรูเป็นประกายขึ้นเมื่อนางถอนหายใจ “เช่นนั้นข้าก็รู้สึกสบายใจ ข้าวู่วามไป ตอนแรกท่านแม่ไม่เห็นด้วยกับข้า แต่หลังจากเห็นว่าข้าตั้งใจแน่วแน่ ในที่สุดนางก็ยอมให้ข้ามา พี่รอง อันที่จริงแล้วคนอื่นจะไม่สามารถรังแกท่านแม่ได้ แต่ข้าเป็นห่วงเรื่องเฟิงเฟินได”
เมื่อเฟิงเฟินไดถูกพูดถึงเฟิงหยูเฮงก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน บุตรสาวคนสุดท้องของตระกูลเฟิงเริ่มทำตัวเหมือนเป็นบุตรสาวของอนุอย่างแท้จริง ในความเป็นจริง ความอดทนของอนุในเมืองหลวงนั้นไม่สูงมากนัก แม้ว่าตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงมีอนุ แต่การดำรงอยู่ของพวกนางในฐานะอนุทำให้พวกนางไม่สามารถปรากฏตัวได้ เมื่อใดก็ตามที่พวกนางถูกเลี้ยงดู ภรรยาใหญ่มักจะสาปแช่งพวกนาง แม้แต่เด็กที่เกิดจากท้องของอนุก็ยังรังเกียจ ทุกคนบอกว่าพวกนางจะเป็นเหมือนมารดาของพวกนาง และจะใช้เวลาทั้งวันพยายามที่จะได้รับความช่วยเหลือจากการปีนขึ้นเตียง ทุกสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้นั้นเกี่ยวข้องกับการปีนขึ้นเตียง
เฟิงเฟินไดเป็นคนแบบนี้นางเป็นเด็กที่เลี้ยงดูโดยอนุ นางมีนิสัยไม่ดีทั้งหมด อย่างไรก็ตามความภาคภูมิใจของนางยิ่งใหญ่กว่าบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ เฟิงหยูเฮงยังไม่รู้ว่านางไปเอาความมั่นใจในการเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่มาจากไหน
“พี่รอง”เฟิงเซียงหรูกระตุกแขนเสื้อของเฟิงหยูเฮงและถามอย่างเงียบ ๆ “หากเฟิงเฟินไดฉลาดขึ้นและไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อน พี่รองจะเต็มใจให้อภัยนางหรือไม่เจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเฮงตกตะลึงนางไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน เป็นเพราะนางไม่เชื่อว่าเฟิงเฟินไดสามารถเปลี่ยนแปลงได้ นั่นคือเหตุผลที่นางครุ่นคิดอยู่นานเกี่ยวกับคำถามของเฟิงเซียงหรู ในที่สุดคำตอบของนางคือ…

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง