สล็อตออนไลน์

Divine Doctor Daughter of the First Wife 800

ตอนที่ 799 แม้ว่าจะสามารถรักษาให้หายขาดได้ ข้าก็จะไม่รักษาเจ้า
ตอนที่799 แม้ว่าจะสามารถรักษาให้หายขาดได้ ข้าก็จะไม่รักษาเจ้า
ตระกูลหลู่กำลังสวดอ้อนวอนและในที่สุดก็เห็นเฟิงหยูเฮงมาถึง เก้อซื่อนำเฟิงหยูเฮงไปที่เรือนของหลู่หยาน ในขณะที่เดินนางกล่าวว่า “อาการของหยานเอ๋อกำลังกำเริบรุนแรงขึ้นทุกทีหลังจากถูกวางยาพิษ นางไอเป็นเลือดในตอนเช้า และเลือดบางส่วนก็เป็นสีดำ แม้แต่คนธรรมดาก็สามารถบอกได้ว่านางถูกวางยาพิษ แต่หลังจากหมอมา พวกเขาก็ไม่สามารถหาแหล่งที่มาของพิษได้ บ่าวรับใช้ที่ทำงานในคฤหาสน์ก็ถูกสับเปลี่ยน และยานี้ฮูหยินของข้าเป็นคนเคี่ยวเองกับมือ แม้แต่ภาชนะสำหรับเตรียมยาก็เปลี่ยน และมันก็ยังไม่มีผล” เก้อซื่อกำลังจะร้องไห้ แต่นางรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะร้องไห้ ตราบใดที่เฟิงหยูเฮงมาถึงมันก็ดี แม้ว่าค่ารักษาจะยังไม่ถูกกล่าวถึง แต่นางก็ขอร้องให้เฟิงหยูเฮงช่วยชีวิตของหลู่หยานด้วย
ขณะนี้เสนาบดีหลู่ซ่งถอนหายใจในห้องของหลู่หยานบ่าวรับใช้คนหนึ่งมารายงานว่าองค์หญิงจี่อันมาถึงแล้ว ดังนั้นเขาจึงรีบลุกขึ้นเพื่อต้อนรับนาง เขามีความเคารพนับถือมาก คุกเข่าแสดงความยินดีอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงโบกมือแล้วกล่าวว่า “ท่านเสนาบดีไม่จำเป็นต้องสุภาพมาก ข้ามาวันนี้เพื่อตรวจร่างกาย มารยาทเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ” หลังจากพูดแบบนี้นางเดินไปที่เตียงของหลู่หยานกับวังซวนและหวงซวนที่ประกบอยู่ด้านข้างของนาง
บ่าวรับใช้หรูยี่ยืนอยู่ข้างเตียงของหลู่หยานเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงมา นางก็คำนับอย่างรวดเร็วเช่นกัน อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงไม่สนใจนางแม้แต่น้อย ในท้ายที่สุดมันเป็นเก้อซื่อที่ดึงนางไปด้านข้างเพื่อป้องกันไม่ให้นางขวางทางเฟิงหยูเฮง
หลู่หยานไม่รู้สึกตัวนางค่อนข้างกระสับกระส่าย แต่ผิวของนางไม่มีรอยแดง ราวกับว่าร่างกายทั้งหมดของนางไม่มีเลือดหลงเหลือ และร่างกายของนางดูซีดเซียว
พูดตามความเป็นจริงเมื่อได้เห็นนางเป็นเช่นนี้ทำให้เฟิงหยูเฮงตกใจกลัว ในเวลาเพียงไม่กี่วันนางก็สามารถจบลงในสภาพเช่นนี้ได้ ผู้ที่วางยาพิษนี้ต้องการที่จะเอาชีวิตของหลู่หยาน นี่มันรุนแรงเกินไป
เมื่อเห็นเฟิงหยูเฮงมาหลู่หยานดีใจเล็กน้อย นางพยายามดิ้นรนและลุกขึ้นนั่ง อย่างไรก็ตามนางไม่มีแรง นางไม่สามารถยกแขนขึ้นเพื่อจับมือเฟิงหยูเฮง นางทำอะไรไม่ถูก นางทำได้เพียงนอนและจ้องมองไปที่เฟิงหยูเฮงด้วยสายตาที่คาดหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา แต่นางปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะห้พวกมันไหลลงมา
“องค์หญิงจี่อัน! ” นางรวบรวมพลังที่จะพูด oheเสียงของนางอ่อนแอ แม้กระนั้นก็ไม่ถึงขนาดที่ไม่มีใครได้ยินนาง “องค์หญิง ข้าไม่กลัวที่จะตาย ข้าแค่อยากรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายข้า ข้าขอโทษ ข้ารู้ว่าการหมั้นหมายของข้ากับองค์ชายแปดมาจากความช่วยเหลือขององค์หญิง ข้าจะไม่พยายามเดาสถานการณ์ อย่างไรก็ตามข้าก็เข้าใจด้วยเช่นกันว่ามันเป็นกลอุบายที่องค์หญิงวางไว้ให้องค์ชายแปด แต่ข้าจะไม่เถียงกับมัน ข้าชอบองค์ชายแปดและต้องการแต่งงานกับพระองค์ ไม่ว่าการแต่งงานจะเป็นอย่างไร ข้าก็ยินดี นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าจึงต้องขอบคุณ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครซักคนที่ชั่วร้ายจริง ๆ พวกเขาพยายามวางยาพิษให้ข้าตายเพื่อป้องกันไม่ให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้กับพวกเรา ! องค์หญิง ผู้ที่วางยาพิษข้าคือคนที่ทำลายแผนการของท่าน ท่านต้องไม่ปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ! ”
หลู่หยานกัดฟันพูดพิษไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการพูดของนาง แม้ว่าน้ำเสียงของนางจะอ่อนแอ แต่นางยังคงมีความกล้าหาญ เฟิงหยูเฮงไม่เถียงกับนาง
นางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า“ไม่ต้องห่วง มันจะถูกตรวจสอบอย่างระมัดระวัง” จากนั้นนางก็ยื่นมือออกมาเพื่อสัมผัสถึงชีพจรของหลู่หยานอยู่พักหนึ่ง นางถูกวางยานั่นเอง พิษทำหน้าที่ของมันอย่างโจ่งแจ้งและรุนแรง มันจะทำให้เกิดความทุกข์ทรมานบ้างและจะไม่ฆ่าเหยื่อทันที แม้กระนั้นเหยื่อจะตายภายในสิบวัน ในที่สุดร่างกายมนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง คนผู้นั้นจะเป็นเหมือนลูกโป่งที่ค่อย ๆ ยุบในแต่ละวันที่ผ่านไปจนกระทั่งตาย นางบอกหลู่หยานว่า “มันรักษาไม่ได้ และไม่มียาที่สามารถรักษาได้ นับตั้งแต่วันที่เจ้าได้รับพิษจนถึงวันตาย เจ้ามีเวลาไม่เกินสิบวัน ข้าสามารถช่วยเพิ่มระยะเวลาให้เจ้าอยู่ได้ แต่มันจะไม่เกินหนึ่งเดือน เจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก และมันจะเลวร้ายยิ่งกว่าการตายหลังจากสิบวัน นี่คือสิ่งที่เจ้าควรคิดถึงตัวเอง”
นางไม่ได้กลัวพวกเขาไม่มีทางที่จะรักษาพิษแบบนี้ได้ คนที่วางยาพิษนี้ต้องการเอาชีวิตอีกฝ่าย และนางก็สามารถคาดเดาได้ว่ายาชนิดใดที่จำเป็นในการทำยาพิษนี้ เมื่อสิ่งต่าง ๆ ปะปนกันเข้าด้วยกัน แม้แต่เทพเซียนก็ไม่สามารถรักษาพิษได้
แน่นอนว่าถ้านางต้องการที่จะทำเหมือนกับว่ามันไม่มีทางรักษาได้ผู้คนในสมัยโบราณไม่ได้เตรียมยา แต่นางสามารถใช้เทคนิคที่ทันสมัยเพื่อบังคับให้พิษออกจากร่างกาย ในสถานการณ์เช่นนี้มันจะเป็นยาปฏิชีวนะ เมื่อร่างกายฟื้นตัวในระดับหนึ่ง เลือดทั้งหมดในร่างกายจะถูกแทนที่ เลือดที่เป็นพิษทั้งหมดจะถูกสกัดและแทนที่ด้วยเลือดชนิดเดียวกัน เช่นนั้นพิษจะได้รับการจัดการอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่นางไม่ต้องการรักษาหลู่หยานนางไม่ได้เป็นนางฟ้า นางเบื่อหรือไม่ที่จะใช้ยาในมิติของนาง และใช้ความพยายามของนางเพื่อช่วยคนอย่างหลู่หยาน นั่นจะไม่เป็นความคิดหรือไม่ ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหนึ่งเดือนถึงได้ให้มากที่สุด และเหตุผลก็คือไม่น่าเสียดาย นางต้องการให้หลู่หยานกลับมาอยู่พักหนึ่ง นางต้องการเห็นปฏิกิริยาของผู้ที่วางยาพิษหลู่หยาน
เฟิงหยูเฮงเป็นหมอเทวดาที่เก่งที่สุดในโลกนี่คือสิ่งที่ผู้คนตัดสินใจแล้ว ถ้านางบอกว่าไม่มีความหวัง ไม่มีใครสงสัยว่าจะมีคนอื่นที่สามารถช่วยนางได้ เมื่อเก้อซื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ นางก็ทรุดลงกับพื้น แม้ว่านางจะยังมีสติอยู่ แต่นางก็ไม่สามารถพูดได้เป็นเวลานาน หลู่ซ่งรีบถามว่า “แค่เดือนเดียวจริง ๆ หรือ ? ”
เฟิงหยูเฮงไม่ตอบกลับนางพูดไปแล้วอย่างชัดเจนก่อนหน้านี้ นางไม่ต้องการที่จะพูดอีกครั้ง หลู่ซ่งไม่ไว้หน้านางและถามคำถามเช่นนี้ เขาแค่มองหลู่หยานด้วยความทุกข์ ในมือข้างหนึ่งเขากำลังรอคำตอบของหลู่หยาน ในทางตรงกันข้าม เขารู้สึกเงียบ ๆ ถ้าเขารู้ว่าใครทำเช่นนี้ เขาจะไม่ปล่อยคนผู้นั้นให้มีชีวิตอย่างแน่นอน !
หลู่หยานค่อนข้างสงบกว่ามารดาและบิดาของนางคำพูดของเฟิงหยูเฮงไม่ได้เกินความคาดหมายของนาง นางมีความโกรธเล็กน้อยที่เก็บกดไว้ตลอดเวลา นางรู้ว่าองค์ชายแปดไม่มีความรู้สึกกับนางเลยแม้แต่น้อย แต่ก็มีหลายวิธีที่จะหยุดการแต่งงาน ทำไมฝ่ายค้านถึงใช้วิธีการที่สุดโต่ง ? นางอายุเท่าไหร่ นางไม่ได้มีชีวิตอยู่นานพอ แต่นางต้องบอกลากับโลกนี้
หลู่หยานเย้ยหยันและจ้องที่เฟิงหยูเฮงหลังจากนั้นไม่นานนางพยักหน้า “ได้ หนึ่งเดือนใช่หรือไม่ ข้าขอถามองค์หญิง หากพบผู้ที่ได้รับพิษ อย่างน้อยก็บอกชื่อพวกเขา เช่นนี้แม้ว่าข้าจะไปลงนรก ข้าก็จะไม่ให้อภัยพวกเขา แม้ว่าข้าจะกลายเป็นปีศาจร้าย ข้าก็จะทวงหนี้แค้นนี้กับพวกเขา ! ”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีกนางหันมารับชุดยาจากวังซวน หลังจากเปิดมันครั้งแรก นางได้เก็บตัวอย่างเลือดจากหลู่หยานเพื่อตรวจสอบในภายหลัง จากนั้นนางก็เริ่มใช้ยาปฏิชีวนะมารักษาหลู่หยานด้วยการให้ยาผสมน้ำเกลือ
สมาชิกในตระกูลหลู่มองขวดของเหลวที่ห้อยอยู่ข้างเตียงแล้วมองไปที่หลู่หยานดูเหมือนว่านางจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง แสงแห่งความหวังปรากฏขึ้นในใจของเก้อซื่อ บางทีนางอาจจะดีขึ้นหรือไม่
เฟิงหยูเฮงบอกพวกเขาว่า“การให้น้ำเกลือต้องใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วยาม ในช่วงเวลานี้ตราบใดที่หลู่หยานไม่ขยับ มือที่ถูกแทงด้วยเข็มมันจะไม่เป็นไร หลังจากผ่านไป 1 ชั่วยาม ข้าจะเอาเข็มออก หลังจากนี้หมอหญิงจากร้านห้องโถงสมุนไพรจะมาหานางทุกวันเพื่อให้ยาแก่นาง อย่างน้อยที่สุดมันก็จะดำเนินต่อไปอีกสิบวัน”
เก้อซื่อมองไปที่หลู่หยานหลังจากพร่ำขอบคุณเฟิงหยูเฮงซ้ำ ๆ จากนั้นนางก็นั่งข้างเตียงของหลู่หยานและเช็ดน้ำตา
หลู่ซ่งรู้สึกว่าการที่เฟิงหยูเฮงรออยู่1 ชั่วยามนั้นไม่ดี และมันจะน่าอึดอัดใจสำหรับเจ้าหน้าที่อย่างเขาที่จะคุยกับนาง หลังจากคิดไปเล็กน้อยเขาก็กล่าวว่า “ข้ามีบุตรสาวอีกคนในคฤหาสน์ ข้าขอคุยกับองค์หญิงซักครู่ได้หรือไม่ขอรับ ! เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว องค์หญิงเคยพบนางระหว่างงานเลี้ยงฉลองเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง นางเป็นบุตรสาวคนโตของข้า, หลู่ปิง”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ“ไม่เป็นไร ให้คนนำข้าไปที่เรือนของหลู่ปิง ข้าจะไปหาคุณหนูหลู่ปิงสักครู่”
โดยที่ไม่ต้องเอ่ยเรื่องนี่ขึ้นมาหลู่ซ่งก็เล่าเรื่องหลู่ปิงให้นางฟัง นี่เป็นสิ่งที่แม่นยำตามที่เฟิงหยูเฮงคิดไว้ ในขณะที่เดินไปที่เรือนของหลู่ปิง บ่าวรับใช้คนหนึ่งนำทางให้นางนึกขึ้นมากล่าวว่า “คุณหนูใหญ่มีอาการป่วยซับซ้อน องค์หญิงได้โปรดอย่ารังเกียจคุณหนูเลยเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้คนนี้เป็นคนที่ทำงานในเรือนของหลู่หยาน หลูหยานคุ้นเคยกับการกลั่นแกล้งหลู่ปิง และแม้แต่บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นางก็คุ้นเคยกับมัน หลู่หยานกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แต่บ่าวรับใช้คนนี้ยังล้อเลียนหลู่ปิง นี่เป็นเรื่องตลกจริง ๆ
การมาถึงของเฟิงหยูเฮงสร้างความไม่คาดคิดให้กับหลู่ปิงนางต้อนรับเฟิงหยูเฮงอย่างเหมาะสม และพานางไปที่ห้องของนาง จากนั้นนางก็กล่าวกับบ่าวรับใช้ที่พานางมา “เจ้ากลับไปได้แล้ว น้องสามต้องไม่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ตอนนี้มีคฤหาสน์มีคนน้อย นางต้องได้รับการดูแล”
บ่าวรับใช้ต้องการที่จะอยู่ใกล้ๆ และฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูดกัน แต่คำเตือนของหลู่ปิงฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับนาง ตระกูลหลู่เสียเงินเป็นจำนวนมาก และมันทำให้บ่าวรับใช้จำนวนมากต้องออกไป พวกเขาขาดแรงงานอยู่แล้ว ถ้าอุบัติเหตุโชคร้ายบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณหนูสาม ‘นางจะทำอย่างไรถ้านางไม่ได้อยู่ด้วย? ดังนั้นนางจึงโค้งคำนับและวิ่งกลับไปตามทางที่นางมา
หลู่ปิงมองบ่าวรับใช้ที่ออกไปก่อนที่จะสบประมาทและกล่าวว่า “ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลู่หยานสัญญาเมื่อวานนี้ว่าแม้ว่าตระกูลหลู่จะไม่มีเงินเหลืออยู่มาก นางก็ยังมีเครื่องประดับดี ๆ อยู่บ้าง และทุกคนที่ทำงานเพื่อดูแลนางจนกว่านางจะตายจะได้รับส่วนหนึ่ง พวกเขาล้วนแต่เป็นบ่าวรับใช้ที่ใช้ไม่ได้ เพื่อประโยชน์ของสิ่งเหล่านี้ แน่นอนพวกเขาจะต้องดูแลนางเป็นอย่างดี” หลังจากพูดอย่างนี้นางยิ้มขอโทษเฟิงหยูเฮงและกล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้คารวะองค์หญิงอย่างถูกต้องเลย ได้โปรดอย่าตำหนิข้าเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเฮงส่ายหน้า“ไม่เป็นไร”
หลู่ปิงเชิญให้นางนั่งข้างในแล้วรินชาให้อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงไม่ต้องการดื่มเลย กลิ่นจากร่างกายของหลู่ปิงเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ แม้แต่น้ำหอมก็ไม่สามารถปกปิดได้ ยิ่งกว่านั้นนี่เป็นห้องที่นางอาศัยอยู่ กลิ่นในห้องนั้นน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
หลู่ปิงก็รู้สถานการณ์เช่นกันเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงไม่ดื่มชา นางก็เปิดหน้าต่างทั้งหมดในห้องอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่ามันจะเย็นกว่านี้เล็กน้อย แต่ก็มีกลิ่นเล็กน้อย
เฟิงหยูเฮงรับความคิดริเริ่มที่จะกล่าวว่า“เจ้าไม่ได้ออกไปไหนเลยหลังจากงานเลี้ยงฉลองเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงใช่หรือไม่ ? ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาหาข้า และมันไม่สะดวกที่ข้าจะมาที่คฤหาสน์หลู่ เรื่องนี้เลยล่าช้า”
หลู่ปิงกล่าวอย่างไร้จุดหมาย“ด้วยหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ หลู่เหยาก็เสียชีวิต ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อนุญาตให้ข้าออกไปข้างนอก ถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงมาเยี่ยมในวันนี้ บางทีเราอาจไม่ได้พบกันเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้า“ถูกต้องแล้ว ! ” นางไม่ได้พูดอะไรอีกเลย และรับชุดยาจากวังซวน จากนั้นนางกล่าวว่า “ไปที่ห้องด้านใน ข้าจะดูสภาพร่างกายของเจ้า”
ทั้งสองเข้าไปในห้องด้านในและบ่าวรับใช้สองคนนั้นยังคงอยู่ข้างนอก เฟิงหยูเฮงดึงถุงมือทางการแพทย์ออกมา หลังจากวางพวกมันแล้ว หลู่ปิงก็ถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายส่วนบนของนาง นางตรวจสอบนางอย่างใกล้ชิด และนำตัวอย่างเลือดไปตรวจสอบในภายหลัง จากนั้นนางก็กล่าวว่า “มันเป็นความผิดปกติของกลิ่นตัว ไม่มีอาการป่วยอื่น ๆ มันง่ายที่จะรักษา ข้าจะเอายาให้เจ้า” ในขณะที่นางพูด นางดึงบางสิ่งออกมาจากชุดยาที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้า “กินยาวันละ 1 เม็ด กินก่อนเข้านอน กินมันเป็นเวลา 5 วันติดต่อกัน นอกจากนี้ยังมีสเปรย์นี้ ฉีดสเปรย์ 3 ครั้งต่อวัน ตอนเช้า ตอนเที่ยง และตอนกลางคืน หลังจากห้าวันข้าจะกลับมาอีกครั้งเพื่อตรวจหลู่หยาน ในเวลานั้นข้าจะมาฉีดยาให้เจ้า”
หลู่ปิงพยักหน้าอย่างซาบซึ้งหลังจากสวมเสื้อผ้าแล้วนางก็กล่าวกับเฟิงหยูเฮงว่า “ข้าเชื่อใจความสามารถทางการแพทย์ขององค์หญิง หากท่านบอกว่าสามารถรักษาได้ก็สามารถรักษาได้อย่างแน่นอน ข้าไม่รู้ว่าข้าจะขอบคุณท่านอย่างไร มีเพียงบางสิ่งที่ท่านควรให้ความสนใจ ข้าจะนำมาให้ท่านดูเจ้าค่ะ”
ตอนที่ 800 ตำหนักเซียงที่ล่มสลาย
ตอนที่800 ตำหนักเซียงที่ล่มสลาย
รายการถูกนำออกมาในกล่องไม้โดยหลู่ปิงเฟิงหยูเฮงมองเข้าไปและพบว่ามันเป็นรังนกที่กินได้
หลู่ปิงกล่าวว่า“นี่เป็นสิ่งที่ข้าขโมยมา เนื่องจากเป็นสิ่งที่มาจากพระราชวังจึงมีค่ามากและถูกดูแลโดยเก้อซื่อ เป็นเพราะหลู่หยานล้มป่วยเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ นางจึงไม่มีแก่ใจที่จะจับตาดูสิ่งเหล่านี้อีกต่อไป และข้าก็สามารถเอามาได้” ขณะที่นางพูดนางส่งมอบสิ่งของให้เฟิงหยูเฮง “ครั้งที่แล้วองค์ชายเก้าและองค์หญิงมาที่คฤหาสน์เพื่อมอบของกำนัล และยังมีรังนกเหล่านี้ด้วย ข้าไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างองค์หญิงกับฮองเฮานั้นเป็นอย่างไร แต่ข้าจะพูดตามความเป็นจริง แม้ว่าหมอมักจะพูดเสมอว่าไม่มีปัญหากับรังนกเหล่านี้หลังจากตรวจสอบพวกมันแล้ว หลู่หยานถูกวางยาพิษหลังจากกินรังนกนี้เจ้าค่ะ”
หลู่ปิงหยุดและรอให้เฟิงหยูเฮงตรวจสอบในความเป็นจริง เฟิงหยูเฮงไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอย่างรอบคอบ ย้อนกลับไปตอนที่หลู่ปิงเปิดกล่อง นางก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นกับรังนก กลิ่นที่รุนแรงที่มาจากภายในนั้นเหมือนกับยาพิษที่นางวินิจฉัยว่าเป็นพิษที่หลู่หยานเจอ ปัญหาอยู่กับรังนก แต่…ทำไมฮองเฮาถึงทำเช่นนี้ ?
ชั่วครู่หนึ่งนางไม่สามารถหาเหตุผลในการทำสิ่งนี้และกล่าวกับหลู่ปิงว่า “ขอบคุณ หากเจ้าไม่ได้ขโมยรังนกนี้ ข้าจะหาวิธีที่จะได้ตรวจสอบ อันที่จริงมีปัญหาเล็กน้อย ข้าจะเอามันไปเดี๋ยวนี้ ถ้าเก้อซื่อรู้ว่ามีบางอย่างหาย ให้แบกรับความรับผิดชอบไว้”
หลู่ปิงยิ้มอย่างขมขื่อ“เก้อซื่อจะมีแก่ใจกังวลเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร ข้าขโมยมันเมื่อเช้าวานนี้ และนางก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งใดหายไป นางให้ความสำคัญกับหลู่หยานเป็นอย่างมาก นางอาจจำไม่ได้ว่ากินไปเท่าไหร่แล้วเจ้าค่ะ” นางเป็นบุตรสาวของอนุ แต่นางไม่เคยเรียกเก้อซื่อว่าท่านแม่ จะเห็นได้ว่าเก้อซื่อเคยตำหนิบุตรสาวของอนุในอดีต
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและทั้งสองคุยกันซักพักหนึ่งหลังจากผ่านไปประมาณ 1 ชั่วยาม นางก็กล่าวคำอำลากับหลู่ปิงและนำทางกลับไปที่ฝั่งของหลู่หยาน เมื่อนางมาถึงขวดน้ำเกลือก็เกือบจะว่างเปล่า เฟิงหยูเฮงรอจนกระทั่งหยดสุดท้ายก่อนที่จะเอาเข็มออกจากด้านหลังของมือหลู่หยาน หลู่หยานดีขึ้นเล็กน้อยและมีบ่าวรับใช้ช่วยประคองให้นั่งบนเตียง นางขอบคุณเฟิงหยูเฮงอย่างซาบซึ้ง แม้แต่เก้อซื่อและหลู่ซ่งก็ขอบคุณนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่เก้อซื่อกล่าวว่า “คฤหาสน์ไม่ได้มีอะไรดีพอที่จะมอบให้กับองค์หญิง มีของที่หายากอยู่บ้าง แต่สิ่งเหล่านั้นถูกส่งมาจากองค์ชายแปดและฮองเฮาเมื่อไม่นานมานี้ และครอบครัวของเราไม่กล้าสัมผัสสิ่งเหล่านั้น”
หลังจากที่นางพูดจบหลู่ซ่งก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีความผิดพลาดในถ้อยคำและเขาก็กล่าวเสริม “องค์หญิงอย่าเข้าใจผิด คำพูดของภรรยาของข้าไม่มีความรู้สึกขุ่นเคืองใจต่อตระกูลเหยาขอรับ” เก้อซื่อพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก และตระหนักว่านางเลือกคำพูดของนางผิด
เฟิงหยูเฮงรู้ว่าพวกเขาทำมันโดยไม่เจตนาและไม่สนใจ นางเพิ่งบอกหลู่หยานว่า “ถึงแม้ว่าเจ้าจะดูดีขึ้นแล้ว แต่เจ้าก็ยังไม่ดีขึ้นอย่างแท้จริง มันคือผลของยา เมื่อผลของยาหมดลง อาการของเจ้าจะกลับคืนสู่สภาพเดิมทันที” คำพูดของนางไม่ชัดเจนในขณะที่นางพูดโดยตรง นางไม่กลัวว่าหลู่หยานจะไม่สามารถยอมรับได้ ขณะที่นางพูดนางดึงกล่องยาออกมาแล้วส่งให้เก้อซื่อกล่าว่า “กิน 2 เม็ดก่อนนอนทุกคืน ให้นางกินต่อไป อย่าหยุด”
นี่คือยาที่เสริมสร้างภูมิคุ้มกันอย่างเข้มแข็งและรวดเร็วความจริงแล้วมันค่อนข้างแพงและเป็นการยากที่จะซื้อ แม้แต่ในศตวรรษที่ 21 มีเพียงคนสำคัญและแพทย์เท่านั้นที่สามารถใช้สิ่งนี้ได้ แน่นอนมิติของเฟิงหยูเฮงเก็บไว้บ้าง แต่ก็มีไม่มาก มีไม่เกิน 10 กล่อง แต่มิติของนางมีความสามารถในการเติมเต็มอัตโนมัติ นางไม่กลัวว่ายาจะเสียเปล่า ในความเป็นจริงการวางยาพิษของหลู่หยานนั้นง่ายมากที่จะอธิบายโดยใช้ยาแผนปัจจุบัน ในด้านหน้าหนึ่งมันทำให้ความสามารถของไขกระดูกในการสร้างเลือดในขณะที่แพร่กระจายไปทั่วเลือด ในอีกทางหนึ่งมันทำลายระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย เมื่อมีคนเสียระบบภูมิคุ้มกันของพวกเขาก็ไม่สามารถป้องกันอาการป่วยได้แม้แต่น้อย มันจะเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องธรรมดาที่นางจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
เก้อซื่อได้รับยาและเช็ดน้ำตาอย่างไรก็ตามหลู่หยานกล่าวว่า “ท่านแม่อย่าร้องไห้ แม้ว่าท่านแม่จะร้องไห้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา มันจะเป็นการดีกว่าถ้าท่านแม่คิดจะแก้แค้นให้ข้า” หลังจากพูดแบบนี้นางมองเฟิงหยูเฮงอีกครั้ง “หากท่านพบผู้กระทำผิด ท่านต้องบอกข้า ไม่ว่าผู้ร้ายจะอยู่ที่ไหน แม้ว่าข้าจะต้องกัดพวกเขา ข้าจะกัดพวกเขาจนตาย ! ”
ปัจจุบันหลู่หยานก็เหมือนวิญญาณแค้นอยู่แล้วเฟิงหยูเฮงไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่ในคฤหาสน์ต่อไป นางเพียงแค่ตอบแล้วบอกพวกเขาว่านางจะมาเยี่ยมอีกครั้งหลังจากสองสามวัน จากนั้นนางก็ออกจากคฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่ายซ้ายอย่างรวดเร็ว รังนกถูกเหวี่ยงเข้าไปในมิติของนางเช่นเดียวกับตัวอย่างเลือดของหลู่หยานและหลู่ปิง พวกมันทั้งหมดจะต้องได้รับการตรวจสอบเมื่อนางกลับไป
นางอยู่ในคฤหาสน์หลู่จนถึงช่วงบ่ายอย่างไรก็ตามนางไม่รู้ว่าตำหนักเซียงอยู่ในสภาพวุ่นวายมาตั้งแต่เช้า มันเริ่มต้นจากบ่าวรับใช้ที่เข้าไปในคลังของภูเขาเพื่อทำความสะอาดน้ำที่รั่วไหลลงมาได้ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ตามนี้เจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบและรู้สึกตกใจเมื่อพบว่าห้องที่เต็มไปด้วยสมบัติก่อนหน้านี้แต่กลับกบายเป็นว่างเปล่าในตอนนี้ นอกจากแอ่งน้ำและกำแพงเย็นทั้งสี่ด้านสมบัติที่องค์ชายเซียงของเขาสะสมมานานหลายปีได้หายไปอย่างลึกลับ
ทหารองครักษ์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแม้ว่าจะเคยมีโจรบางคนขนสมบัติใส่หีบ อย่างมากก็น่าจะแค่ 2 หีบ นั่นจะถือว่าเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่สำหรับพวกเขาแล้ว แน่นอนว่าถ้ามีเพียงหนึ่งหรือสองหีบเท่านั้นที่ถูกขโมยไปก็จะไม่ถูกสังเกตเห็น สิ่งเหล่านี้เปิดโดยทหารองรักษ์เป็นครั้งคราวเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตรวจสอบทุกวัน มีหีบมากมายและเพียงหีบเดียวก็จะไม่มีใครสังเกตเห็น หรือหากหยิบเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นในแต่ละหีบ มันจะไม่สังเกตเห็นด้วยตาเปล่าเลย แต่ตอนนี้หีบทั้งหมดได้หายไปแล้ว มันหมายความว่าอะไร ? นั่นหมายความว่ามีวิธีที่ใช้ในการนำพวกมันออกไป ! การป้องกันที่นี่แน่นหนามาก ที่นี่มีองครักษ์เงาอยู่ 10 คน
ผู้คนในตำหนักต่างวิเคราะห์สถานการณ์และคิดว่าอาจเป็นไปได้ว่าองค์ชายได้เปลี่ยนที่ตั้งของตนเป็นการส่วนตัว และไม่ได้บอกพวกเขา แต่นี่เป็นเพียงความคิด พวกเขายังต้องถามอย่างชัดเจนก่อนที่จะตัดสินใจอะไรได้ แน่นอนพวกเขาไม่กล้าไปหาซวนเทียนโมเพื่อถามคำถามนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกหาพ่อบ้าน ระหว่างทางพวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ และพ่อบ้านไม่เชื่อ แต่กล่าวว่า “เป็นไปได้อย่างไร สำหรับหีบมากมายที่ต้องถูกขโมยไป แม้แต่คนตาบอดก็สามารถได้ยินการเคลื่อนไหวไม่ใช่หรือ ? เป็นไปได้อย่างไรที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้” แต่เมื่อพวกเขาพาเขาเข้าไปในห้องนิรภัยและให้เขาดูที่เกิดเหตุเป็นการส่วนตัว พ่อบ้านก็ส่งเสียงอุทานแปลก ๆ
บ่าวรับใช้ก็วิตกกังวลเช่นกันแม้แต่คนโง่ก็ยังเห็นว่าพ่อบ้านไม่รู้ เนื่องจากพ่อบ้านไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นหมายความว่าองค์ชายไม่ได้ทำสิ่งนี้ด้วยตนเอง เนื่องจากเขาไม่ได้… ทุกคนตัวสั่น คลังได้ถูกยกเค้าและสมบัติได้หายไป นั่นคือคลังทั้งหมดของตำหนักเซียง ! ในส่วนของทองคำมีมากกว่าหนึ่งล้านเหรียญทอง นั่นยังไม่รวมอัญมณีที่มีค่าทั้งหมด พวกเขาควรรายงานสิ่งนี้อย่างไร
บางคนรู้สึกสบายใจ“โชคดีที่ตั๋วแลกเงินถูกเก็บไว้ในห้องของเหรัญญิก มิฉะนั้นตำหนักของเราก็จะยากจนอนาถา ข้ากลัวว่าแม้กระทั่งค่าแรงรายเดือนของเราก็ไม่สามารถจ่ายได้ ? ”
ไม่มีใครรับเรื่องนี้ได้ค่าจ้างรายเดือนสถานการณ์แบบใดที่พวกเขายังคงกังวลเกี่ยวกับค่าจ้างรายเดือน จะสามารถรักษาชีวิตของพวกเขาได้หรือไม่ก็ยังแน่ใจ ! คนฉลาดพูดในเวลานี้ “ไปเรียกองครักษ์เงามาเร็ว และหาองครักษ์เงา ตะโกนขึ้นไปบนต้นไม้ และควรออกมา พวกเขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบอย่างแท้จริงในการคอยจับตาดูคลัง แม้ว่าจะมีความผิดที่จะได้รับมอบหมาย แต่เราก็ไม่สามารถปล่อยวางได้ ! ”
คำพูดเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจให้ทุกคนดังนั้นใครบางคนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกองครักษ์เงาให้เข้ามา มีทั้งหมด 5 คน อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ใช่คนที่ถูกส่งไปประจำกลางคืนก่อนหน้า แต่เมื่อพวกเขาเห็น “สภาพ” ในห้องคลัง พวกเขาตัดสินใจรายงานองค์ชายแปดทันที !
ซวนเทียนโมเศร้าโศกอย่างมากขณะที่มองเห็นฉากนี้เขารู้สึกกระตุ้นอย่างฉับพลันเพื่อฆ่าผู้คน แม้กระนั้นเขาบังคับมันไว้ เขาไม่ได้โง่ จิตใจของเขาครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ทหารรักษาการณ์บอกว่าพวกเขาเข้าไปข้างในโดยเฉพาะในระหว่างการสับเปลี่ยนองครักษ์เงาเพื่อตรวจสอบห้องคลังยังคงเต็ม ทุกอย่างยังคงอยู่ที่นั่น ในช่วงเวลาเพียงคืนเดียวทุกอย่างหายไป แต่พวกเขาไม่เห็นคนเข้าไปหรือออกมา คลังนี้เป็นสิ่งที่ซวนเทียนโมสั่งการก่อสร้างเป็นการส่วนตัว มีทางเข้าเพียงทางเดียว และเขารู้อย่างชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ที่ใครบางคนจะนำสิ่งเหล่านี้ออกไปภายใต้สายตาขององครักษ์เงาทั้งหมด แม้ว่าทุกคนในปัจจุบันจะถูกวางยา
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นมีช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เขารู้สึกราวกับว่ามันเป็นผี มิฉะนั้นจะสามารถทำได้โดยใช้วิธีการทั่วไปได้อย่างไร
แน่นอนว่ายังมีประเด็นที่เขาไม่สามารถวางใจได้นั่นคือการมีสายลับในตำหนักของเขา และมันไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งคน
มีเครือข่ายสายลับที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถซ่อนสิ่งนี้ได้เกิดการรบกวนอย่างใหญ่หลวงในพระราชวัง ดังนั้นเครือข่ายสายลับจึงต้องเกี่ยวข้องกับหัวหน้าทหารรักษาการและองครักษ์เงาของตำหนัก
ในไม่ช้าซวนเทียนโมก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเขาไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวงสองปี หากพระราชวังกลายเป็นเช่นนี้จริง ๆ แล้ว เขาไม่ได้อาศัยอยู่ในถ้ำหรอกหรือ ? เมื่อได้รับการเริ่มต้น เขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว การสูญเสียหีบเป็นเรื่องน่าสังเวช แต่ถ้าเขาจัดการกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในพระราชวังของเขาได้ มันก็ไม่ใช่การสูญเสีย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามอย่างไรก็ตาม สิ่งที่สูญเสียไป เขาจะต้องได้รับมันกลับมา
ในด้านนี้ตำหนักเซียงได้เริ่มค้นหาสายลับอย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงไม่เคยคิดว่าเขาจะคิดในแง่นี้ มันอาจถือได้ว่าเป็นการลงมือที่ดี เพราะบรรยากาศที่ไม่ดีนั้นล้อมรอบตำหนักเซียง
เมื่อนางกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงเป่ยจื่อก็ออกมา เมื่อเห็นนาง เขาก็ทักทายอย่างรวดเร็วโดยกล่าวว่า “พระชายา ข้ามาพบคุณหนูเป่ย ข้ากำลังคิดว่าจะรอจนกว่าองค์หญิงจะกลับมาเพื่อทักทายท่าน แต่องค์ชายหยูได้เรียกให้ข้ากลับด่วน ขอขอตัวกลับก่อนขอรับ”
เฟิงหยูเฮงตกใจ”มีอะไรผิดปกติกับพระองค์ ? ”
เป่ยจื่อส่ายหน้าของเขา“ไม่มีอะไรขอรับ พระองค์จะไปค่ายทหารนอกเมืองหลวงเป็นช่วงปีใหม่ พระองค์จะส่งของกำนัลให้ทหารขอรับ”
จากนั้นเฟิงหยูเฮงก็สงบลงและให้เป่ยจื่อกลับไปได้ จากนั้นนางก็ไปที่ห้องรับแขกซึ่งเป่ยฟูหรงอาศัยอยู่
เมื่อนางมาถึงเป่ยฟูหรงกำลังอยู่ระหว่างการเย็บปักถักร้อยพัก เมื่อเห็นเฟิงหยูเฮงมาถึงนางวางมือลงแล้วไปพบกับเฟิงหยูเฮง ร่างกายของนางดีขึ้นมากและนางก็ไม่ได้ดูเหมือนกับนางป่วยอีกต่อไป
เฟิงหยูเฮงยิ้มและกล่าวกับนางว่า“อย่าอยู่ในห้องของเจ้าตลอดทั้งวัน เดินไปรอบ ๆ คฤหาสน์สักหน่อย แม้ว่าข้าจะไม่สามารถสร้างฉากในคฤหาสน์ได้ แต่ที่ตั้งของที่พักนี้ค่อนข้างดี มีอะไรให้เจ้าชื่นชมมากมาย”
เป่ยฟูหรงส่ายหน้าของนางแล้วกล่าวว่า“ข้าจะอยู่ในอารมณ์ที่จะชมดูสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างไร แค่รู้สึกว่ากลับมามีชีวิตอีกครั้งก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว แน่นอนว่าเป็นเจ้าที่มอบชีวิตใหม่ให้กับข้า ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี แต่เจ้าก็รู้ว่านอกจากคำขอบคุณแล้ว ข้าไม่มีอะไรมากที่ข้าสามารถให้เจ้าได้ อาเฮง ได้โปรดอย่าเกลียดข้าเลย”
เฟิงหยูเฮงทำอะไรไม่ถูก“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าสำหรับเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าจะไม่ใช่เจ้าในตอนนั้น ศัตรูก็จะหาคนอื่น ตระกูลต้วนและดวงตาของเฉียนโจวสามารถพบได้ทั่วทุกมุมโลก หากเจ้าไม่อยู่ที่นั่นใครจะรู้ว่าคนประเภทใดจะปะปนกันบ้าง ผลลัพธ์ที่ได้จะน่ากลัวเกินกว่าจะไตร่ตรอง พูดไป องค์ชายเก้าและข้าต้องขอบคุณเจ้า”
เป่ยฟูหรงถอนหายใจอีกครั้งอย่างไรก็ตามนางไม่มีความตั้งใจที่จะใช้เวลามากเกินไปในเรื่องนี้ นางกล่าวกับเฟิงหยูเฮง “อาเฮง ถ้าเจ้าไม่มาวันนี้ ข้ากำลังคิดว่าจะตามหาเจ้า มีบางอย่างที่ข้าอยากคุยกับเจ้า”

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน