Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1241

10 พฤษภาคม 2019   @admin  

Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ บทที่ 1241

หลังจากงานแต่งงานของเฟิงเฟินไดแล้วการแต่งงานครั้งที่สองก็ถูกกำหนดในเมืองหลวง นอกจากนี้ก็กำหนดวันจัดงานแต่งงานของเป่ยจื่อและเป่ยฟู่หรงก็ใกล้เข้ามาแล้ว ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยหมอกในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นความสุขอีกครั้ง และในเวลาเดียวกันหลานชายคนเล็กของคฤหาสน์ของแม่ทัพปิงหนานก็ถือกำเนิดขึ้นเช่นกัน
หลู่ปิงให้กำเนิดทารกน้อยน้ำหนัก3 กิโลกรัมอย่างราบรื่น ทารกน้อยขาวและอ้วนจ้ำม่ำ เฟิงหยูเฮงเป็นคนทำคลอดเอง เมื่อเด็กลืมตามา เขามองมาที่นางและหัวเราะ
เฟิงหยูเฮงชอบมากและทันทีหลังจากทำการตรวจทารกแรกเกิดแล้วก็ยืนยันว่าเขาแข็งแรงสมบูรณ์ จากนั้นนางก็ส่งมอบทารกให้แม่ทัพปิงหนาน  ในห้องคลอดมีหมอหญิงคนหนึ่งจากร้านห้องโถงสมุนไพรมาที่นี่และยังมีหมอตำแยที่เคยอยู่ในบ้านของแม่ทัพ หมอหญิงคุ้นเคยกับวิธีการคลอดแบบนี้มานานแล้วและหมอตำแยก็ตกตะลึงด้วยความหวาดผวา นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการมีบุตรเป็นเรื่องยากและสามารถผ่าตัดเพื่อทำคลอดได้ หลังจากที่เด็กคลอดออกมาจะเย็บด้วยเข็มและด้าย ด้ายแบบนั้นก็แปลกเหมือนกันไม่ใช่ด้ายที่ใช้เย็บเสื้อผ้า นางได้ยินมาว่ามันจะหายอย่างช้า ๆ หลังจากเย็บ และดูเหมือนผิวหนังและเนื้อปกติ ในความเห็นของพวกนาง สิ่งนี้น่าจะเป็นการคลอดยากแต่หลังจากที่ผ่านมือของเฟิงหยูเฮง มันกลายเป็นเรื่องปกติมากและไม่มีอาการของการคลอดยาก
หมอตำแยเหล่านี้ถอนหายใจไม่น่าแปลกใจที่ทุกคนต่างยกย่องร้านห้องโถงสมุนไพร ไม่น่าแปลกใจที่ใครก็ตามที่มีเงินเล็กน้อยก็เต็มใจที่จะมาหาหมอที่ร้านห้องโถงสมุนไพร หากพวกเขาป่วยหรือมีบุตร วันนี้ความแตกต่างของระดับนั้นใหญ่เกินไป
มีความสุขอีกครั้งในเมืองหลวงและผู้คนต่างก็ใช้โอกาสนี้เพื่อความตื่นเต้นอีกครั้ง และมาต้อนรับแม่ทัพปิงหนานและเหรินซีเต๋าในฐานะพี่เขยในอนาคต องค์ชายหกก็มาด้วย เมื่อเขามา เขาดึงดูดคนจำนวนมากที่ไม่ได้วางแผนที่จะมาที่คฤหาสน์ทันทีพวกเขารีบวิ่งไปที่นั่นของกำนัลชิ้นใหญ่ และของกำนัลชิ้นเล็ก ๆ ถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง และลานของคฤหาสน์แม่ทัพปิงก็เต็มไปด้วยของกำนัล
ในที่สุดบรรยากาศปกติในเมืองหลวงก็ได้รับการฟื้นฟูชั่วคราวและในที่สุดของกำนัลของเฟิงหยูเฮงสำหรับเหรินซีเฟิงและเฟิงเทียนหยูก็ได้รับการคัดเลือก มีแหวนเพชรอยู่ในลิ้นชักของนาง 1 กะรัต ซึ่งนางซื้อให้ตัวเองในวันเกิดของนางในชาติที่แล้ว แต่งานปกติไม่เหมาะกับการใส่สิ่งนี้ หลังจากที่นางซื้อ นางสวมมันครั้งหนึ่งในวันเกิดของนาง จากนั้นมันก็ถูกโยนทิ้งไว้ในลิ้นชักในเลานจ์ นางเกือบจะลืมไปแล้ว  นางหยิบแหวนออกมาใส่มือมันใหญ่ไปหน่อย นางอายุ 25 ปีเมื่อซื้อแหวนวงนี้ในชีวิตที่แล้ว นางอ้วนขึ้นเล็กน้อยและมีโครงกระดูกที่ใหญ่ขึ้น รูปแบบของแหวนมีขนาดใหญ่กว่ามือเล็ก ๆ ในปัจจุบัน 1 ขนาด เหตุผลที่นางซื้อแหวนเพชรให้เป็นของขวัญวันเกิดก็เพราะว่านางไม่รู้จริง ๆ ว่านางจะแต่งงานได้เมื่อไหร่ในชาติก่อนหน้านี้ นางคิดว่าตัวเองอาจจะไม่มีโอกาสแต่งงานอีกเลยในชีวิต ถ้านางไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง ก็ไม่มีใครซื้อให้
เมื่อพูดแล้วนี่อาจเป็นโชคชะตาด้วย ! เฟิงหยูเฮงคิดว่าในชีวิตก่อนหน้านี้นางไม่เคยเห็นภาพคนอื่นที่สำคัญของนาง นางไม่สามารถนึกถึงคนที่นางจะแต่งงานในอนาคตได้ ราวกับว่าคนแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ ลองคิดดูตอนนี้ บุคคลที่น่าพอใจที่สุดแท้จริงแล้วอยู่ในราชวงศ์ที่ไม่มีอยู่ในประวัติศาสตร์อันยาวนาน และวิญญาณของนางต้องข้ามเวลาและมิติเพื่อให้ได้สิ่งที่นางต้องการ
นางหยิบแหวนเพชรออกมา2 วง นางคิดว่าเฟิงเทียนหยูและเหรินซีเฟิงทั้งคู่อายุมากกว่านางและอ้วนกว่านางเล็กน้อย นางคิดว่าพวกนางจะใส่ได้พอดีกับขนาดนี้ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็เหมาะสมกว่าที่จะให้ผู้ชายมอบแหวนเพชรให้กับผู้หญิง นางวางแผนที่จะมอบเป็นการส่วนตัว จากนั้นองค์ชายหกจะสร้างความประหลาดใจให้กับเจ้าสาวของเขา แต่หลี่คุนไม่ค่อยคุ้นเคยกับนาง มันไม่ดีที่จะผลีผลาม หลังจากคิดได้แล้วก็ควรให้เฟิงเทียนหยูโดยตรงดีกว่า
ก่อนอื่นไปที่คฤหาสน์ของเสนาบดีและมอบแหวนให้กับเฟิงเทียนหยูพี่น้องคุยกันอยู่นานก่อนที่เฟิงหยูเฮงจะออกมาจากคฤหาสน์ของเสนาบดี จากนั้นก็รีบเข้าไปในพระราชวังเพื่อพบองค์ชายหก
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่นางกลับมาที่เมืองหลวง นางก็ไม่มีโอกาสได้พบกับองค์ชายหกเลยจริง ๆ ทั้งสองบอกว่าพวกเขามีมิตรภาพที่ลึกซึ้ง นางเคยพาองค์ชายหกไปช่วยนางตอนที่นางอยู่ในหยูโจว และนางจะได้รับความโปรดปรานนี้ไปตลอดชีวิต
เมื่อเฟิงหยูเฮงเข้าไปองค์ชายหกยังคงจัดการเรื่องราชสำนักที่ห้องโถงเฉียนคุน ขันทีซุนรังที่ประตูบอกนางว่า “องค์ชายหกเข้าราชสำนักทุกวัน และตอนดึกพระองค์ก็ยังคงทำงานหนัก ฎีกาถูกนำเสนอ พระองค์คิดว่าราชสำนักนี้ยุ่งมาก มันเหมือนกับตอนที่องค์ฮ่องเต้ดูแลอยู่หรือไม่ขอรับ ? ”
เฟิงหยูเฮงก็หมดหนทางเช่นกันนางไม่เคยเป็นฮ่องเต้ และนางไม่รู้ว่าฮ่องเต้ควรควบคุมในเรื่องของการวิจารณ์ เมื่อนางรู้จักฮ่องเต้และมีการติดต่อกับเขามากมาย ฮ่องเต้ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก และนางก็ไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์พวกเขามากนัก ดังนั้นคำถามนี้นางไม่มีทางตอบขันทีซุนรังได้ แต่องค์ชายองค์หกงานยุ่งทุกวันถึงเที่ยงคืนซึ่งไม่ดีแน่นอน นางส่ายหัวและถามขันซุนรัง “ข้าเข้าไปได้หรือไม่ ? ”
ขันทีซุนรังรีบพูด”ได้ขอรับ”
เฟิงหยูเฮงมาหาซวนเทียนเฟิงจะมาพบนางแน่นอน ในไม่ช้าขันทีซุนรังก็ออกมาและเชิญนางด้วยความเคารพ เมื่อนางเข้าไป นางเห็นว่าซวนเทียนเฟิงดูไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าของเขาเหนื่อยล้าเล็กน้อยและยังมีรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาของเขา นางขมวดคิ้วและทักทายเขา “แม้ว่าเสด็จพี่จะทำงานเพื่ออาณาจักร แต่เสด็จพี่ก็ควรดูแลร่างกายของเสด็จพี่เองด้วย ถ้าท่านป่วยใครจะสามารถดูแลอาณาจักรได้”
ซวนเทียนเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น”ไม่ใช่เรื่องยุ่งที่เจ้าโยนมาให้ข้าหรือ” ในขณะที่พูดเขาขยับเก้าอี้ให้เฟิงหยูเฮงเป็นการส่วนตัว “นั่งลงก่อน เดียวข้าจะให้บ่าวรับใช้เอาชามาให้” หลังจากนั้นเขาก็สั่งบ่าวรับใช้ทันที “ไปนำชามาจากตำหนักเซียง” เขาหันไปพูดกับเฟิงหยูเฮง “นั่นคือชาที่เจ้าให้ข้าตอนที่เจ้าอยู่ที่มณฑลจี่อัน ในปีนั้นข้าไม่เต็มใจที่จะดื่มมัน ข้านำมันเข้าไปในพระราชวังและเก็บมันไว้อย่างดี เมื่อเจ้ามา ข้าจะไม่ให้เจ้าดื่มชาในพระราชวัง ข้าจำไว้เสมอว่าเจ้าไม่ชอบดื่มแบบนั้น”  เฟิงหยูเฮงผงะไม่แปลกใจที่นางไม่ชอบดื่มชาในยุคนี้ซวนเทียนเฟิงจำได้ เมื่อนางได้ยินว่าชาที่นางให้เขา เขาเก็บไว้ให้นาง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางอ้าปากและกล่าวขอโทษ “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้ามีชาแบบนั้นมากพอ ข้ากลับไปข้าจะเอามาให้เสด็จพี่ใหม่เพคะ”
ซวนเทียนเฟิงโบกมือ”เจ้าเก็บไว้เถิด ข้าดื่มชาอะไรก็ได้”
นางหัวเราะนางจะไม่เลือกมันได้อย่างไร บัณฑิตให้ความสำคัญกับชามากที่สุดนางยังจำครั้งแรกที่ซวนเทียนเฟิงดื่มชาที่นางหยิบออกมา ความรู้สึกที่น่าอัศจรรย์นั้น นางยังได้กล่าวว่าบัณฑิตทุกคนในโลกควรได้ลิ้มรสชาชนิดนี้ และพวกเขาจะไม่เสียใจในชีวิตนี้ แต่นางลืมไปว่าตอนแรกนางไม่ได้ให้เขามาก และนางก็ไม่คิดว่าเขาจะเก็บมันไว้จนถึงตอนนี้
บ่าวรับใช้ในพระราชวังหยิบชาขึ้นมาและได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยแต่น่าเสียดายที่มันเสียรสชาติไปแล้ว หลังจากทิ้งไว้ 3 ปี ไม่ว่าชาจะดีแค่ไหน แต่ก็สูญเสียรสชาติที่เหมาะสมไป
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนางซวนเทียนเฟิงก็พูดด้วยความลำบากใจ “รสชาติไม่ดีหรือ ! ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้บ่าวรับใช้ทำชาดอกไม้สดให้เจ้า มันหอมมาก”
เขาก็บ่าวรับใช้อีกครั้งเฟิงหยูเฮงรีบหยุดพวกเขาอย่างรวดเร็ว นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของนาง และตรงออกมาจากช่องว่างพร้อมกับกระป๋องชาขนาดใหญ่ “ข้ามีมันอยู่ ชงชานี้ได้เลย ! เสด็จพี่ ข้าขอโทษ มันเป็นความประมาทของข้า เสด็จพี่สามารถดื่มได้โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าข้าจะไปที่ไหน ข้าจะส่งชาให้เสด็จพี่ทุก ๆ สองสามเดือน”
ซวนเทียนเฟิงสะดุ้งและใบหน้าของเขาก็ซีดลงไปเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดอย่างเหงา ๆ ว่า “เจ้าจะออกจากเมืองหลวงหรือ ? ”
นางพยักหน้า”ข้าออกจากเมืองหลวงตอนอายุ 9 ขวบ และกลับมาตอนอายุ 12 ขวบ ตอนนั้นข้ารู้สึกอึดอัดกับเมืองหลวงมากแล้ว หลังจากผ่านไปหลายปีข้ารู้สึกว่าเหมือนวันหนึ่งหมดไปอย่างไร้ค่า ข้าคิดอยู่เสมอว่าจะสามารถอยู่ห่างจากสิ่งที่ถูกและผิดในอนาคต ใช้ชีวิตเรียบง่ายในที่เงียบสงบ เสด็จพี่ ข้าต้องขอโทษเสด็จพี่ที่ข้าเห็นแก่ตัว ข้าโยนโลกใบนี้ให้เสด็จพี่ ข้าและซวนเทียนหมิงขอโทษเสด็จพี่จริง ๆ ”
ซวนเทียนเฟิงหยิบถ้วยชาตรงหน้านางไปอย่างเงียบๆ ส่งให้บ่าวรับใช้ และสั่งให้บ่าวรับใช้ชงชามาให้เฟิงหยูเฮง แช่ใบชาที่เฟิงหยูเฮงนำมา ในความเป็นจริงเขาอยากจะถามเฟิงหยูเฮงจริง ๆ ว่าทำไมถึงมีขวดโหลใบใหญ่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนาง แต่เขาก็กลืนมันลงไป เขารู้มาก่อนแล้วว่ามีความลับบางอย่างเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ พี่เจ็ดต้องรู้ความลับนี้ และพี่เจ็ดก็สามารถรู้ความคิดทั่วไปได้ นี่เป็นความลับระหว่างพวกเขาทั้งสามคน และเขาไม่สามารถมีส่วนร่วมได้ มีเพียงความเสียใจอยู่ในใจเสมอ มีเพียงบางคนในโลกนี้ที่กลัวว่าจะไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการในชีวิต หากเขาเข้ามาพัวพันกับสิ่งนี้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้าและสูญเสียพฤติกรรมของเขา เขากลัวว่าเวลาจะผ่านไปแม้กระทั่งจิตใจจะสูญหายไป
ดังนั้นระหว่างเขากับเฟิงหยูเฮงจงรักษาระยะห่างที่ดีไว้ไม่ให้ไกลหรือใกล้ บางทีก็เศร้าแต่ส่วนใหญ่แล้วมันก็โล่งใจได้
ในไม่ช้าบ่าวรับใช้ก็ชงชาใหม่2 ถ้วย เขาได้กลิ่นชาและระลึกถึงสมัยนั้นในมณฑลจี่อัน จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น “เขาเป็นน้องชายของข้า หมิงเอ๋อเอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก เสด็จพ่อตามใจทุกอย่าง ข้าก็รักเขาเช่นเดียวกันเมื่อเขาเติบโตขึ้น อา ! นี่เป็นความรับผิดชอบของตระกูลซวน เมื่อน้องชายทนไม่ไหวจะโยนให้พี่ชายไม่ได้หรือ ? ” เขาโบกมือ และถอนหายใจ “ข้าคิดถึงวันที่ข้าสอนหนังสือในมณฑลจี่อันจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสำนักศึกษาบ้าง เจ้าเคยถามเรื่องนี้หรือไม่ ? ”
นางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว”ข้าได้สอบถามแล้ว สำนักศึกษาเป็นไปด้วยดีมากเจ้าค่ะ คนที่ได้รับการฝึกฝนจากพี่หกอยู่ที่นั่นตลอดเวลา แนวคิดที่นำเสนออยู่ระหว่างดำเนินการ นักเรียนทุกคนรู้ว่าผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาเป็นพี่หก และพวกเขาต่างก็ภูมิใจที่ได้เรียนที่นั่น พวกเขาทั้งหมด… ” นางพูดต่อไม่ได้ เพราะนางเห็นความฉลาดในสายตาของซวนเทียนเฟิง เมื่อนางเอ่ยถึงสำนักศึกษา นางอดรู้สึกไม่ได้เมื่อเขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร คนที่เรียนตำราเช่นนี้ถูกนางผลักขึ้นบัลลังก์ มันไม่โหดร้ายเกินไปสำหรับนางที่จะทำเช่นนั้น ?

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง