Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1229

6 พฤษภาคม 2019   @admin  

Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ บทที่ 1229

เฟิงเซียงหรูออกไปข้างนอกได้แล้วแม้ว่าสุขภาพจะยังไม่ดีเหมือนเดิมก่อนจะล้มป่วย แต่สุดท้ายก็พ้นขีดอันตราย เฟิงหยูเฮงกล่าวว่าตราบใดที่นางยังคงกินข้าวได้และกินยาตรงเวลา อาการป่วยของนางก็สามารถควบคุมให้อยู่ในระดับที่ทนได้ โดยทั่วไปภาวะหัวใจล้มเหลวในลักษณะนี้มักเกิดกับผู้สูงอายุ เด็กวัยรุ่นจะมีภาวะหัวใจล้มเหลวน้อยมาก มีแต่หากปล่อยให้เด็กกังวลมากเกินไปและทรมานตัวเองด้วยวิธีนี้ โชคดีที่นางยังเด็กพอควบคุมอาการได้ดีและสามารถฟื้นตัวได้
ในวันที่9 เดือนสาม ในคืนก่อนที่เฟิงเฟินไดจะแต่งงาน มีคนมากมายมาที่เรือนเล็ก ๆ ที่นางอาศัยอยู่ เฟิงหยูเฮง, เฟิงเซียงหรู, เหรินซีเฟิง, เฟิงเทียนหยู, เป่ยฟู่หรง และคุณหนูบางคนจากเมืองหลวงที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับนาง คนไม่กี่คนเหล่านี้ก็ให้กำลังใจเฟิงเฟินได อย่างไรก็เฟิงเฟินไดไม่มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมใด ๆ เลยไม่ค่อยมีเพื่อนแท้ในเมืองหลวง และคนที่นางรู้จักเพราะคุยกันเพียงไม่กี่คำในงานเลี้ยง มิตรภาพเช่นนี้ไม่เพียงพอสำหรับผู้คนที่จะนำของกำนัลมาแสดงความยินดีกับนาง
แต่เมื่อนางแต่งงานแล้วมันจะดูไม่ดีถ้าไม่มีพี่สาวสักคน โชคดีที่เฟิงหยูเฮง และเฟิงเซียงหรูเป็นที่ชื่นชอบอย่างมาก และเหรินซีเฟิงก็พาเพื่อน ๆ ของพวกนางมาด้วย นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมาก เพราะผู้หญิงที่สามารถเป็นเพื่อนกับเฟิงหยูเฮง, เหรินซีเฟิง และคนอื่น ๆ ล้วนแต่มีระดับสูงมาก และเฟิงจื่อหรูที่กลับมาจากเสี่ยวโจวกำลังเล่นกับเสี่ยวเปาในห้องโถงด้านนอก นางมองเข้าไปข้างในเป็นครั้งคราวพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่สามารถเข้าใจได้บนใบหน้าของนาง
เฟิงเฟินไดรู้สึกสะเทือนใจมากกับการมาของคนเหล่านี้นางคิดมานานแล้วว่าการแต่งงานครั้งใหญ่ของนางจะต้องยิ่งใหญ่และงดงาม แม้ว่านางจะเป็นบุตรสาวของอนุ แต่นางก็ยังเป็นพระชายาของราชสำนักด้วยด้วยใคร ๆ ก็พุ่งเป้าไปที่เฟิงจินหยวน บิดาของนาง แต่คาดไม่ถึงว่าคฤหาสน์ตระกูลเฟิงจะหายไปแล้ว ดังนั้นในเวลาต่อมานางจึงคิดว่างานแต่งงานครั้งใหญ่ของนางจะเงียบเหงาเพราะนางไม่มีเพื่อนที่จะเชิญมา แม้ว่าตำหนักหลี่จะมีงานเลี้ยงใหญ่โต แต่ก็เป็นเพราะหน้าตาขององค์ชายห้า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง
เมื่อก่อนตอนที่นางอยู่คฤหาสน์ของตระกูลเฟิงนางเคยบุตรสาวของอนุ และฮูหยินผู้เฒ่ามักพูดเสมอว่าบุตรสาวของอนุไม่ควรปรากฏตัวมาก ดังนั้นนางและเฟิงเซียงหรูจึงถูกกักขังไว้ในคฤหาสน์เสมอ และไม่ค่อยได้ออกไปไหนง่าย ๆ ต่อมานางสามารถเป็นนายของตัวเองได้ แต่นางกลับฟุ้งซ่านอีกครั้ง และนางไม่สามารถเข้ากับใครได้เลย ไป ๆ มา ๆ ทั้งเมืองหลวง นางไม่มีเพื่อนสนิทแม้แต่คนเดียว
เพื่อนและญาติมาให้ของกำนัลเพื่อไว้หน้านางพวกนางพูดคุยและหัวเราะเป็นเวลานานแล้วก็แยกจากกัน แม้แต่เหรินซีเฟิง, เฟิงเทียนหยู, เป่ยฟู่หรงก็อยู่ไม่นาน พวกนางทุกคนรู้ดีว่าในที่สุดบุตรของตระกูลเฟิงก็มารวมตัวกัน และพวกนางต้องพูดคุยกันอย่างระมัดระวัง
สำหรับเฟิงเฟินไดไม่ว่าจะมีคนออกมาข้างนอกกี่คน การมาถึงของเฟิงหยูเฮง, เฟิงเซียงหรูและอันชิเป็นความสุขที่สุด ความคิดเกี่ยวกับการรวมตัวเล็ก ๆ ในคืนสุดท้ายก่อนที่จะแต่งงานโดยเฟิงหยูเฮง นางบอกกับเฟิงเฟินไดว่า “เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงาน นางจะใช้ชื่อสามีของนาง จากนี้ไปเจ้าจะเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลซวน ในสมาชิกในครอบครัวของเจ้าจะไม่มีพวกเราอีกต่อไป และชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ดังนั้นเราต้องจัดงานเลี้ยงอำลา เราอยู่ที่นี่วันนี้ เพื่อให้เกียรติเจ้า และอีกอย่างคือการรวมตัวกันครั้งสุดท้ายของพี่สาวก่อนที่เจ้าจะแต่งงาน เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองที่เจ้ากำลังจะแต่งงานในฐานะพระชายา”
นางมองเฟิงเฟินไดในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเด็กคนนั้นเปลี่ยนไปมาก รูปร่างหน้าตาของนางดูโตขึ้นกว่าตอนที่นางยังเป็นเด็ก มุมตาและคิ้วของนางมีเค้าของเฟิงจินหยวนบวกกับของฮันชิ นางมีใบหน้าที่สวยงามและข้อดีของนางล้วนแต่อยู่กับใบหน้าของเฟิงเฟินได พูดตรง ๆ เฟิงเฟินไดดูดีกว่านาง และหน้าตาที่นางต้องการ “น้องสาวคนงามของข้า ถ้าเจ้าถูกรังแกในตำหนักหลี่ในอนาคต ข้าจะเป็นคนตัดสินใจแทนเจ้าอย่างแน่นอน”
เสี่ยวเปาน้อยที่เล่นอยู่ในห้องโถงด้านนอกได้ยินสิ่งนี้และตะโกน “ไม่ ! ข้าจะปกป้องพี่สาวของข้าเองขอรับ”
เฟิงเฟินไดหน้าแดงและหันไปรอบๆ และจ้องมองที่เสี่ยวเปา จากนั้นยิ้ม “ในความไม่รู้ในอดีต เพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้สำเร็จ มันเป็นเวลาสำหรับการเปรียบเทียบกับท่านพี่ หลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้เติบโตขึ้นอย่างมาก ไม่สามารถตอบสนองความไร้สาระของข้าได้ แต่ต่อมาดูเหมือนว่าในชั่วข้ามคืน จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่าสิ่งที่ข้ากังวลก่อนหน้านี้มันไร้สาระมาก และจากนั้นข้าก็หันกลับมาและคิดถึงซวนเทียนหยาน แต่ก็พบว่าข้าเกือบจะพลาดสิ่งดี ๆ ไป พี่รอง ท่านพี่คิดว่าข้าโง่และน่ารำคาญมากหรือไม่เจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเฮงไม่ได้พูดอะไรสักคำนางหัวเราะ “ไม่ใช่ มันน่ารำคาญตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก เจ้าเดินตามข้าเหมือนคนแอบสะกดรอยตาม และข้าก็ไม่สามารถสลัดเจ้าออกไปได้” นางมองเฟิงเซียงหรูที่ค่อย ๆ ฟื้นตัวเมื่อรู้ว่าซวนเทียนฮั่วยังไม่ตาย ความคิดของนางก็ค่อยฟื้นตัว นางพูดกับเฟิงเฟินไดว่า “ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าก็แอบเข้าไปในห้องครัวขโมยซาลาเปา 2 ลูกไปกินตอนกลางคืนเผื่อข้าหิว ผลก็คือเจ้าตามข้ามาและไม่สามารถออกไปได้ หลังจากนั้นก็ไม่มีทาง สุดท้ายซาลาเปา 2 ลูกที่ขโมยมาก็แบ่งเจ้า 1 ลูก เจ้าบอกว่าเจ้าเพิ่งกินซาลาเปาไปหรือไม่ ? ”
เมื่อพูดถึงวัยเด็กของนางเฟิงเฟินไดก็มีพลังเช่นกัน และนางก็หัวเราะ และคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย “ท่านพี่ มันน่าอายมาก แอบตามพี่รองไปอย่างลับ ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ท่านพี่ แค่อยู่ห่าง ๆ เมื่อพี่รองหันกลับมา เจ้าก็แอบหลังต้นไม้ ตอนนั้นเจ้าอ้วนมาก ต้นไม้บังเจ้าไม่มิดหรอก บางทีมันอาจซ่อนท่านพี่ไว้ก็ได้ พี่รองบอกว่าพบเจ้าหลายครั้งมาก แต่นางไม่พูดเฉย ๆ ”
นี่คือสิ่งที่นางเคยทำเมื่อก่อนเฟิงหยูเฮงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ความประทับใจไม่ได้ลึกมาก เจ้าของร่างเดิมเคยเป็นคนอารมณ์เย็นและไม่ค่อยใกล้ชิดกับอนุและบุตรสาวของอนุในคฤหาสน์ นางจำได้เพียงว่านางมักจะเห็นนางมีเด็กตัวอ้วน ๆ 2 คนอยู่ในหัวและจะแอบมองนางจากระยะไกล คอยหลยเมื่อนางหันกลับไปมอง มันยากที่จะจำได้
เมื่อเห็นนางขมวดคิ้วและครุ่นคิดเฟิงเซียงหรูและเฟิงเฟินไดก็รู้สึกหดหู่เช่นกัน เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า “เราจำได้หมด แต่พี่รองลืมไปแล้ว จะเห็นได้ว่าพี่รองไม่ชอบพวกเรามากนักในตอนที่พวกเรายังเด็ก”  เฟิงเฟินไดก็ถอนหายใจ”ใช่ ! ข้ายังจำได้ครั้งหนึ่งตอนที่ข้าล้ม และพี่รองเห็น แต่นางให้บ่าวรับใช้มาช่วยข้า พี่รองกลับหันหลังจากไป ข้าเสียใจมาก” นางนึกถึงอดีต แต่รู้สึกว่านางกำลังจะแต่งงาน พูดถึงเรื่องในอดีตมันอบอุ่นมาก
เฟิงหยูเฮงรู้สึกอายเล็กน้อยนางยื่นมือออกไปลูบหัวน้องสาวทั้งสอง และทันใดนั้นก็รู้ว่าการเคลื่อนไหวแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่สอดคล้องกันเล็กน้อย นางอายุ 18 ปี และน้องสาวอีก 2 คนอายุ 16 ปี เฟิงเฟินไดสูงกว่าเล็กน้อยและกำลังจะสูงกว่านาง นางไม่ใช่เด็กอีกต่อไป และไม่สามารถลูบหัวได้อีกต่อไป
นางถอนหายใจ”ในพริบตาพวกเราทุกคนก็โตแล้ว ข้าจำหลาย ๆ อย่างก่อนออกจากคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงไม่ค่อยได้เพราะข้าไม่มีความสุข ข้าจึงไม่อยากจำ”
”พี่รองไม่พอใจหรือ? ” คนที่ถามคือเฟิงเฟินได “อันที่จริงข้าอยากถามเรื่องนี้มาตลอด เพราะข้าเป็นบุตรสาวของอนุของคฤหาสน์ตระกูลเฟิง และข้าอยากเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเฟิงมาก่อน ข้าจึงอยากรู้เป็นพิเศษว่าการเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่เป็นอย่างไร ก่อนที่ตระกูลเหยาจะออกจากเมืองหลวง พี่รองเป็นบุตรที่มีค่าที่สุดในคฤหาสน์ ตอนนั้นท่านพ่อให้อาจารย์มาสอนท่านพี่ที่คฤหาสน์ เพื่อสอนการเขียนตัวอักษรและการวาดภาพด้วย ข้าคิดมาตลอดว่าท่านพี่คงจะมีความสุขมาก”
เฟิงหยูเฮงส่ายหัว”ไม่มีอะไรน่ายินดี” นางทำตามความจำของเจ้าของร่างเดิม และเล่าว่า “ตอนนั้น… ข้ามีความสามารถพื้นฐานที่สุดในการตัดสินสิ่งต่าง ๆ อยู่แล้ว ข้ารู้ นอกจากท่านแม่ของข้าแล้วยังมีป้าอีกหลายคนในบ้าน พูดตามตรง เจ้ากับเฟิงเซียงหรูนั้นโชคดีกว่า ยกเว้นว่าเจ้าจะตั้งใจมากขึ้นเมื่อเจ้าอายุหกหรือเจ็ดขวบ และไม่มีความประทับใจอื่นใด เพียงแค่จำเฉินหยูได้มากขึ้นเพราะนางอายุมากขึ้น และได้เรียนรู้วิธีการกลั่นแกล้งผู้คน”  เมื่อถึงเวลาพูดคุยเกี่ยวกับเฟิงเฉินหยูในวันนี้ทั้งสามคนได้สูญเสียความเกลียดชังเดิม เมื่อเวลาผ่านไปความคับแค้นใจได้กลายเป็นสิ่งชั่วคราวไป พร้อมกับชีวิตที่ผ่านไป ไม่ว่าเฟิงเฉินหยูจะเลวร้ายแค่ไหน นางก็ได้ชดใช้กรรมสำหรับสิ่งที่นางทำ ถ้าพวกนางเกลียดเพราะนางอีกครั้ง พวกนางก็ปล่อยไปไม่ได้
เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า”บางครั้งข้าก็คิดว่าถ้าตอนแรกมันไม่เป็นแบบนี้ พี่ใหญ่ไม่ได้เลวร้ายในตอนนั้น ท่านพ่อก็ไม่ลำเอียง และท่านพ่อจะไม่ส่งท่านฮูหยินเหยาไป และพี่ใหญ่คงไม่ถูกเลี้ยงดูจนกลายเป็นคนเช่นนั้น ความงามของนางก็สามารถทำให้ตระกูลเฟิงเจริญรุ่งเรืองมาเป็นร้อยปีได้จริง ๆ ”
”มีหลายอย่างมาก! ” เฟิงเฟินไดกล่าว “ข้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ตอนที่ข้าโปรยขี้เถ้าของจินหยวนสำหรับสิ่งเหล่านี้ แต่แม้ว่าจะย้อนกลับมาได้ เชื่อหรือไม่ความคิดของเฉินหยูจะยังคงเหมือนเดิม” หลังจากพูดแล้วนางก็มองไปที่เฟิงหยูเฮงอีกครั้งและลังเลอยู่นาน ในที่สุดนางก็ถามว่า “พี่รองไม่สนใจพวกเรามาก่อนเป็นเพราะท่านป้าเหยาเป็นฮูหยินใหญ่ แต่อนุของท่านพ่อถูกรับเข้าคฤหาสน์ทีละคน และเด็กก็เกิดทีละคน ข้าจำความเหงาของท่านฮูหยินเหยา พี่รองก็ต้องเกลียดเราด้วย”
เฟิงหยูเฮงเริ่มค้นหาความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอีกครั้งจนถึงจุดที่เฟิงเฟินไดพูดเพราะพวกนางเป็นบุตรสาวของอนุที่เจ้าของร่างเดิมจึงปฏิเสธจากใจจริง นางยังจำได้ว่าเหยาซื่อพูดกับเจ้าของร่างเดิมมากกว่าหนึ่งครั้งว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายจะมีภรรยา 3 คน และอนุ 4 คน แต่เจ้าของร่างเดิมตอบว่าอย่างไร ? นางกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าผู้ชายในตระกูลเหยาไม่ยอมรับอนุ ถึงแม้ว่าท่านแม่จะไม่ใช่อนุ แต่การที่ท่านพ่อยอมรับอนุก็ถือเป็นความอัปยศอดสูที่สุดสำหรับท่านแม่”
พูดแล้วนางยังเด็กและไม่เข้าใจมารดาเฟฟิงจินหยวนต้องการแต่งอนุเข้ามา เหยาซื่อจะสามารถทำอะไรได้บ้าง ?
นางไม่ได้หลบเลี่ยงและพยักหน้าให้เฟิงเฟินได”อันที่จริงข้าดูถูกผู้ชายที่แต่งอนุเข้ามาจากก้นบึ้งของหัวใจ และข้าก็ดูถูกผู้หญิงที่เป็นอนุอีกด้วย แต่ข้าก็ต้องยอมอยู่ในสังคมแบบนั้น ข้าไม่รู้ตอนที่ข้ายังเป็นเด็กและถูกปฏิเสธเพียงโดยตรง เมื่อข้าโตขึ้น ข้ารู้ว่าไม่ว่าจะเป็นภรรยาหรืออนุไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงจะตัดสินใจได้ เฟิงจินหยวนเคยเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้ายร่ำรวยและมีอำนาจ และเขาชอบมัน” นางจะทำอย่างไรถ้านางไม่แต่งงาน หลังจากนั้นนางก็เหลือบไปที่อันชิ “นี่ไม่ใช่ท่านป้าอัน ข้าแค่ยกตัวอย่าง ข้าได้ยินท่านแม่พูดว่าท่านป้าอันไม่อยากแต่งงาน แต่เพราะท่านแม่ไม่ได้ตั้งครรภ์ตั้งแต่เข้าคฤหาสน์ ท่านย่าจึงบังคับท่านพ่อให้รีบพาอนุเข้ามา ท่านพ่อก็ตกหลุมรักท่านป้าอัน”
เมื่อเอ่ยถึงอดีตอันชิก็ขมขื่น”ข้าคุกเข่าขอร้องท่านฮูหยินเหยา แต่ท่านฮูหยินเหยาจะทำอะไรได้ ? นางพูดกับจินหยวนแต่ถูกเขาตบหน้า โดยบอกว่านางหึงและนางถูกขังไว้ในวิหารโดยท่านฮูหยินผู้เฒ่า”
มีเรื่องมากมายเกี่ยวกับตระกูลเฟิงไม่มีใครอยากพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่วันนี้พวกนางจะพูดถึงเรื่องนี้ จริง ๆ พบว่ามันน่าสนใจ มีเพียงไม่กี่คนที่เหมือนคนที่อยู่ข้างสนาม หัวเราะและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของคฤหาสน์ของตระกูลเฟิง และพวกนางก็สบายใจ…

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง