Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1225

6 พฤษภาคม 2019   @admin  

Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ บทที่ 1225

ในคืนวันที่28 เดือนสิบสอง มีหิมะตกในเมืองหลวงก่อนรุ่งสาง วันรุ่งขึ้นมีทหารจำนวนมากพร้อมไม้กวาดและพลั่วมากำจัดหิมะที่ประตูทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง หลายคนเข้าและออกจากเมืองด้วย ถนนสะอาดขึ้น
ผู้คนกล่าวว่า”องค์ชายเก้าและพระชายาหยูจะกลับมาในปีที่แล้ว และถึงเวลาคำนวณวันแล้ว ทำความสะอาดถนนอีกหน่อย อย่าให้รถม้าขององค์ชายเก้าลื่น” ทุกคนจึงหยิบไม้กวาดและพลั่วขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ และกวาดส่วนหนึ่งของถนนหลักนอกเมือง
ในที่สุดซวนเทียนหมิงและชายาก็กลับมาถึงเมืองหลวงในเช้าตรู่ของวันที่29 เดือนสิบสอง พลเมืองและทหารอยู่ห่างไกลออกไป เมื่อเห็นรถม้าวิ่งมาที่นี่อย่างรวดเร็ว และทหารที่มีสายตาแหลมคมจำเป่ยจื่อที่ขับรถม้า พวกเขาจึงส่งเสียงโห่ร้องดัง “องค์ชายเก้ากลับมาแล้ว ! “  เมื่อพลเมืองทราบข่าวพวกเขาก็พากันตื่นเต้นทันที และโบกมือให้รถม้า พร้อมตะโกนอย่างไม่หยุดหย่อน “องค์ชายเก้า ! พระชายาหยู ! ยินดีต้อนรับกลับสู่เมืองหลวง ! ” หลังจากนั้นพวกเขาคุกเข่าลง บางคนปรบมือ และบางคนเช็ดน้ำตา
ในไม่ช้าน้ำตาก็เป็นโรคติดต่อผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ พากันร้องไห้เสียงดังมาก จนรถม้าที่อยู่ห่างจากประตูเมืองพอสมควรได้ยินเสียงร้องไห้ข้างนอก การเคลื่อนไหวดูเหมือนผิดปกติ
เป่ยจื่อพูดกับคนในรถม้าว่า”มีคนจำนวนมากออกจากเมืองมาต้อนองค์ชายกับพระชายา แต่พวกเขาทุกคนร้องไห้ และพวกเขาสวมชุดสีขาวทุกคน” หลังจากหยุดชั่วขณะ เขาก็วิเคราะห์ตัวเอง “น่าจะยังเป็นเรื่องการจากไปขององค์ชายเจ็ด พวกเขากำลังไว้ทุกข์ให้พระองค์ ข่าวที่มาระหว่างทางยังบอกอีกว่าพลเมืองในเมืองหลวงได้ไว้อาลัยให้กับองค์ชายเจ็ดไม่ใช่หรือ ? ข้าไม่ได้คิดว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันส่งท้ายปีเก่าและผู้คนก็ยังไม่ยอมเลิกไว้ทุกข์”
เฟิงหยูเฮงลุกขึ้นเดินไปเปิดม่านหน้ารถลมหนาวก็พัดข้ามาทันที ทำให้น้ำตาคลอเบ้า แต่นางไม่รู้ว่าน้ำตานั้นพัดมาในลมหนาวหรือว่านางรู้สึกไม่สบายใจ นางแค่มองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา
”พี่เจ็ดมีอิทธิพลอย่างมากในเมืองหลวงของซงซุยไม่ต้องพูดถึงราชวงศ์ต้าชุนของเราเอง ระหว่างทางเราเห็นผู้คนมากมายในเมืองของมณฑลต่างสวมชุดสีขาวเรียบ ๆ เช่นกัน คิดถึงตอนนี้ ข่าวเสด็จพี่ถูกระเบิดจากตงเฉิงคงแพร่กระจายไปทั่วราชวงศ์ต้าชุนแล้ว ใช่หรือไม่ ? ” นางกังวลมาก เมื่อคิดถึงความรู้สึกของพระชายาหยุน ฮ่องเต้และเฟิงเซียงหรู “ท่านปู่จากไปแล้ว และองครักษ์เงามารายงานเรื่องน้องสามที่ล้มป่วยเนื่องจากเรื่องของเสด็จพี่ ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง ข้ากลัวว่านางจะโดนผู้คนรังเกียจ เพราะเรื่องของท่านพี่จะทำร้ายนาง ข้าจะช่วยนางได้อย่างไร ? ”
ซวนเทียนหมิงก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกันครั้งสุดท้ายที่เขาได้รับข่าวเมื่อสิบวันก่อน เพราะเขาจะกลับเมืองหลวงเร็ว ๆ นี้จึงไม่มีใครมารายงานต่อ ดูเหมือนจะบอกว่าเฟิงเซียงหรูกำลังป่วยหนัก แต่เขาไม่รู้ว่าอาการหนักขนาดไหน เขาทำได้เพียงแค่พูดปลอบเฟิงหยูเฮง เขากล่าวว่า “ตอนนี้เราถึงประตูเมืองแล้ว เจ้าจะกลับไปดูนางก่อนหรือไม่ ? ”
นางกลับมานั่งอีกครั้งพูดกับวังซวน และหวงซวน “เจ้าออกไปข้างนอกเพื่อทักทายผู้คน ! ถ้าพวกเขาถามเกี่ยวกับเสด็จพี่ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร”
บ่าวรับใช้ทั้งสองออกจากรถม้าตามคำสั่งของนางนางได้ยินเสียงทั้งสองยืนอยู่บนรถม้าคุยกับผู้คนและทหาร มีแต่คนถามเรื่องของซวนเทียนฮั่ว นางได้ยินวังซวนพูดว่า “ถ้าพวกเจ้าต้องการให้อาณาจักรและพลเมืองปลอดภัย ต้องกำจัดอันตรายที่ซ่อนอยู่ที่ชายแดน นี่คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อแลกกับความเป็นอยู่ที่ดีของพลเมือง เจ้าเห็นรถม้าข้างหลังเราหรือไม่ ? ตวนมู่อันกัวถูกคุมขังอยู่ในรถคุมขัง องค์ชายและพระชายาบอกว่าต้องปล่อยให้คนๆ นั้นชดใช้ความทุกข์ทรมานทั้งหมดในโลก จากนั้นเขาจะถูกโยนลงไปในนรกและจะไม่มีวันได้ผุดได้เกิด”
หลังจากที่พวกเขาได้ยินความเกลียดชังก็มุ่งเน้นไปที่ตวนมู่อันกัว ทุกคนรู้ดีว่าด้านนอกตงเฉิงถูกตวนมู่อันกัวฝังสายฟ้าสวรรค์เอาไว้ เขาคือฆาตกรที่ฆ่าองค์ชายเจ็ด ตอนนี้ตวนมู่อันกัวอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว พวกเขาจะทนได้อย่างไร?
เป็นผลให้ทุกคนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำร้ายตวนมู่อันกัวในรถคุมขังผู้คุ้มกันส่งเสียงดัง “พวกเจ้าตีได้แต่ฆ่าไม่ได้ ! พระชายากล่าวว่าการตายนั้นง่ายเกินไปสำหรับเขาและต้องการให้เขามีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานต่อไป ! ”
เสียงดังขึ้นและไกลออกไปและรถม้าก็เข้าประตูอย่างรวดเร็ว รถม้ามุ่งหน้าไปที่พระราชวัง
ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า”ข้าเข้าไปในพระราชวัง เจ้าควรกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ! หากเจ้าต้องการ… ”
”ข้าจะเข้าไปพระราชวังกับเจ้า”เฟิงหยูเฮงระงับความวิตกกังวลในใจ “ท้ายที่สุดแล้วคนในพระราชวังคือเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ไม่ว่าจะเพื่อความมั่นคงของราชวงศ์ต้าชุน ข้าเป็นลูกสะใภ้ของพวกเขา ดูแลพวกเขาก่อน” หลังจากพูดจบนางก็พูดกับวังซวนและหวงซวน “พวกเจ้าสองคนกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นั่น อย่าให้พวกเขาต้องกังวล ข้าจะออกจากพระราชวังเมื่อข้าคุยเรื่องทุกอย่างเสร็จแล้ว”
บ่าวรับใช้ทั้งสองลงจากรถม้าด้วยทางแยกและกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลพร้อมกับรถคุมขัง และกลุ่มองครักษ์เงาอยู่รถม้าของเฟิงหยูเฮง และซวนเทียนหมิงเร่งเข้าพระราชวัง เมื่อนางไปถึงประตูเต๋อหยาง นางเห็นวังจู้ที่เฝ้าประตูอยู่ และเห็นวังจู้คุกเข่าร้องไห้ใส่พวกเขา
ซวนเทียนหมิงคิดในใจว่า”มีบางอย่างเกิดขึ้น” เขาพูดว่า “ในพระราชวังต้องมีเรื่องผิดปกติ ในข่าวที่ได้รับจากสายลับจำนวนมาก พวกเขาจะต้องไม่ได้บอกความจริงกับข้า และรอข้ากลับมาคิดบัญชีกับพวกเขา”
ทั้งสองรอสักครู่หลังจากลงจากรถม้าและรีบไปที่พระราชวังหลวงหลังจากเดินไปตามทาง พวกเขาบอกว่า “ไปที่ตำหนักศศิเหมันต์ ฮ่องเต้และพระชายาหยุนอยู่ที่นั่นทั้งหมด ข้าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ในเวลาสั้น ๆ องค์ชายและพระชายาจะเข้าใจทุกอย่างเมื่อไปถึงพะยะค่ะ”
อันที่จริงเมื่อพวกเขามาถึงตำหนักศศิเหมันต์พวกเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
เมื่อทราบข่าวว่าเฟิงหยูเฮงและซวนเทียนหมิงเข้ามาในพระราชวังก่อนเวลาบานซูกำลังคุกเข่าอยู่ในตำหนักศศิเหมันต์ และพวกเขาก็เห็นบานซูคุกเข่าทันทีที่เข้ามา เฟิงหยูเฮงรู้สึกงงงวย “เจ้าทำอะไร ? บานซู”  บานซูเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า”ข้าดูแลพระชายาหยุนไม่ดี ได้โปรดลงโทษข้าด้วยขอรับ”
เฟิงหยูเฮงตกใจและต้องการถามอะไรบางอย่างซวนเทียนหมิงไม่หยุดและเดินไปข้างหน้า และพูดขณะที่เขาเดิน “ลุกขึ้น เจ้าควรถูกลงโทษหรือไม่นั้น ข้าจะบอกได้หลังจากเห็นเสด็จแม่”
บานซูเดินตามทั้งสองคนไปอย่างเงียบๆ เมื่อเข้าไปที่ห้องนอนของพระชายาหยุน พวกเขาเดินเข้าไป เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียง และเห็นฮ่องเต้นั่งอยู่ที่โต๊ะถือถ้วยไวน์จิบ และพวกเขาไม่รู้ว่าเขาดื่มไปมากแค่ไหน ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วอย่างโกรธเกรี้ยวและมองด้วยความโกรธเฟิงหยูเฮงยื่นมือให้เขา จากนั้นชี้ไปที่ห้องนอนและกระซิบถาม “ไม่พบความแตกต่างเลยหรือ ? ”
เขาตกตะลึงและมองไปรอบๆ อีกครั้งดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง แต่มันเปลี่ยนไปที่ไหน… ในที่สุดเขาก็เห็นความแปลกประหลาด พระชายาหยุนชอบสิ่งต่าง ๆ เช่น แก้วผลึก ผนังของห้องโถงนี้ถูกปิดด้วยกระจกมาก่อน ฝังด้วยผลึกซึ่งมีความสวยงามเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้ผลึกเคลือบสีเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยกระดาษธรรมดา และห้องโถงทั้งหมดดูเหมือนจะดีเมื่อเทียบกับตำหนักอันงดงามของพระชายาหยุนก่อนหน้านี้ มันเพียงแต่ดูโทรมไปหน่อย
เขาสงสัยว่า”ทำไมมันถึงเกิดขึ้นแบบนี้ ? ”
”มากกว่านั้น”เฟิงหยูเฮงชี้ไปที่โต๊ะสองสามโต๊ะและพูดว่า “ข้าเคยให้กระจกมาหลายอันแล้ว และเสด็จแม่ก็ชอบมันมาก โดยบอกว่ากระจกที่ข้าให้คนดูเห็นได้ชัดกว่า นางเอาติดตัวไปด้วยทุกที่ แต่เจ้าเห็นหรือไม่ ที่นี่ตอนนี้ไม่มีกระจก… ซวนเทียนหมิง เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปดูเสด็จแม่ก่อน”
”ทำไมเจ้าไม่ปล่อยให้ข้าเข้าไป? ” ซวนเทียนหมิงจ้องไปที่ม่านตรงหน้าเตียงของพระชายาหยุน ตาของเขาเกือบจะลุกเป็นไฟ  เฟิงหยูเฮงจับมือของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุดนางกล่าวว่า “ข้าเป็นผู้หญิง ข้าไปดูเสด็จแม่เองจะดีกว่า”
ซวนเทียนหมิงระงับความโกรธของเขาและพยักหน้าเฟิงหยูเฮงไม่รออีกต่อไป และเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นางเดิน นางได้ยินซวนเทียนหมิงจากด้านหลังเขาพูดกับฮ่องเต้อย่างเย็นชา “หยุดดื่มได้แล้ว”
ฮ่องเต้ตอบว่า”เจ้ากลับมาแล้ว ฮั่วเอ๋อของข้าล่ะ ? ”
จมูกของนางแสบและเดินเข้าไปในม่านใครจะรู้สิ่งที่นางเห็นคือพระชายาหยุนที่ดูแก่ชรา
เฟิงหยูเฮงไม่รู้ว่าจะอธิบายความประหลาดใจของนางอย่างไรสิ่งเลวร้ายที่สุดที่นางคิดคือพระชายาหยุนป่วยหนักเพราะเสียใจเรื่องซวนเทียนฮั่ว นางคิดว่านางไม่ได้กลัวอาการเจ็บป่วยที่รุนแรง ตราบใดที่นางกลับมาก็จะมีทางรักษาได้เสมอ โดยไม่คาดคิดว่าความเศร้าของพระชายาหยุนแสดงออกมาในรูปแบบนี้
นางตกตะลึงจิตใจของนางว้าวุ่นและครุ่นคิดว่าจะวินิจฉัยและรักษาสิ่งนี้อย่างไร ? ผมหงอกและหน้าแก่… นางโน้มตัวไปข้างหน้าและแตะข้อมือของพระชายาหยุน โชคดีที่ความชราเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก และอวัยวะก็ไม่สลายไปพร้อมกับมัน สิ่งนี้ทำให้นางนึกถึงเป่ยฟู่หรงที่แก่ลงอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็เป็นยาพิษ สารพิษถูกฝังเข้าไปในร่างกายของนาง นางต่อสู้กับสารพิษนั้นเป็นเวลานาน และในที่สุดก็ระงับมันด้วยยา
อย่างไรก็ตามอายุของพระชายาหยุนนั้นแตกต่างจากเป่ยฟู่หรง!
นางรู้สึกรำคาญไม่สิ้นสุดหากนางรู้ว่าเรื่องของซวนเทียนฮั่วอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อพระชายาหยุนและฮ่องเต้ นางจะแจ้งให้พวกเขาทราบอย่างแน่นอนว่าซวนเทียนฮั่วยังมีชีวิตอยู่ในจดหมายลับ น่าเสียดายที่มันสายเกินไปที่จะพูดอะไรในตอนนี้
นางมองไปที่พระชายาหยุนนางยื่นมือออกมาและผลักเบา ๆ นางกระซิบ “เสด็จแม่ตื่นได้แล้วเพคะ”
พระชายาหยุนตื่นเร็วมากนางไม่ได้ป่วยและสภาพจิตใจของนางก็ไม่เป็นอะไรมากเกินไปเพราะเรื่องนี้ เฟิงหยูเฮงช่วยนางลุกขึ้นนั่งบนเตียง พระชายาหยุนกระซิบถามว่า “เจ้ามานานแล้วหรือยัง ?หมิงเอ๋ออยู่ที่ไหน ? องค์ชายเจ็ดอยู่ที่ไหน ? ”
”เสด็จแม่”เฟิงหยูเฮงเสียใจมากจนแทบทนไม่ไหวเมื่อมองดูรูปลักษณ์ของพระชายาหยุน
แต่พระชายาหยุนดูเหมือนจะไม่เขินอายนางกล่าวว่า “ข้าไม่สนว่าจะแก่ เจ้าจะสนใจอะไร ซวนจ้านรื้อห้องของฮั่วเอ๋อจริง ๆ ฮื่อ ๆ ! อาเฮงไปบอกเขาทีว่าจะให้เขารื้อ แล้วเอากลับในพระราชวังนี้ได้อย่างไร ฮั่วเอ๋อจากไปแล้ว จะไม่มีองค์ชายเจ็ดอีกต่อไป อาเฮงบอกข้าทีว่าฮั่วเอ๋อ… เจ็บปวดหรือไม่”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง