Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1215

30 เมษายน 2019   @admin  

Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ บทที่ 1215

 

ข่าวการเสียชีวิตขององค์ชายเจ็ดนำความเศร้าโศกไม่รู้จบมาสู่คนจำนวนมากเช่นกันเฟิงเซียงหรูซึ่งได้เดินทางกลับเมืองหลวงแล้วก็ได้ยินเรื่องนี้ในวันที่นางไปคำนับหลุมศพของเหยาเซียน ตั้งแต่นั้นมานางก็ล้มป่วย
อันชิอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลด้วยความปรารถนาของนางหมอของร้านห้องโถงสมุนไพรมาพบเขาเพียงเพื่อบอกว่ามันเป็นโรคซึมเศร้า นี่เป็นโรคทางใจไม่ใช่โรคทางกาย นางต้องการให้เฟิงเซียงหรูดีขึ้น ทำใจยอมรับเรื่องนี้ให้ได้
มีคนไม่มากที่รู้ว่าคุณหนูสามของตระกูลเฟิงกำลังจะแต่งงานกับองค์ชายเจ็ดแต่ก็ไม่รู้แน่ชัด บางคนรู้ด้วยซ้ำว่าพระชายาหยุนไปที่มณฑลจี่อันเป็นการส่วนตัวเพื่อสู่ขอนาง แต่เหตุใดการแต่งงานจึงล้มเหลวในภายหลัง และไม่มีทางรู้ได้
หมอพูดกับอันชิว่า“คุณหนูสามคิดมากคงจะเป็นเรื่องขององค์ชายเจ็ด หากนางคลี่คลายปมในใจได้ นางจะหายป่วยเร็ว ๆ นี้”
นางคิดว่าเฟิงเซียงหรูเป็นโรคคลั่งไคล้ซวนเทียนฮั่วขึ้นสมองมาโดยตลอดเรื่องของการตายของซวนเทียนฮั่วนั้นน่าสนใจยิ่งขึ้น ไม่ว่าการรับรู้และการโน้มน้าวใจของอันชิจะเป็นประโยชน์อย่างไร นางก็ยังคงนอนซมอยู่บนเตียงและหายใจหอบ ในบางครั้งด้วยความช่วยเหลือของบ่าวรับใช้ นางสามารถนั่งอยู่ที่สนามหญ้าได้สักพัก แต่เมื่อนางนั่งอยู่ในความสับสน และถึงกับเรียกองค์ชายเจ็ดไปที่ต้นไม้ ไม่ว่าต้นไม้จะตอบรับหรือไม่ นางก็ขยับเก้าอี้ไปนั่งหน้าต้นไม้และพูดกับตัวเองไปวัน ๆ
เพราะอาการป่วยของนางนั้นทำให้อันชิแอบร้องไห้หลายครั้งตาของนางแดงและบวมตลอดทั้งวัน แต่นางก็พยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้บุตรสาวอาการดีขึ้น องค์ชายสี่ ซวนเทียนยี่ กล่าวว่า “คนที่ผูกก็ต้องเป็นคนแก้ แต่ตอนนี้คนผูกไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว แต่ไม่ต้องกังวล ท่านฮูหยินอัน ไม่ว่านางจะเป็นอย่างไรข้าจะอยู่ข้างนาง ไม่ปล่อยให้นางจบชีวิตลงเพียงลำพัง”
จริงๆ แล้วเฟิงเซียงหรูเป็นเด็กที่มีจิตใจดี แต่ตราบใดที่นางยังอดทนได้ นางจะไม่มีวันแสดงให้คนอื่นเห็นในลักษณะเช่นนี้ และทำให้มารดาของนางกังวลอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้นางไม่สามารถควบคุมมันได้ บางครั้งเมื่อเกิดอารมณ์เศร้าขึ้นมา นางรู้สึกว่าแม้แต่การหายใจก็เจ็บปวด และมีเพียงความตายเท่านั้นที่ช่วยบรรเทานางได้ แต่ถ้านางตาย มารดาของนางจะทำยังไง ? เด็กสาวที่ดีต้องอยู่อย่างทรมานเช่นนี้ นางลืมตาขึ้นทุกวันโดยหวังว่าทุกอย่างจะเป็นแค่ฝันร้าย และซวนเทียนฮั่วยังมีชีวิตอยู่ นางคิดว่าตราบใดที่คน ๆ นั้นยังมีชีวิตอยู่ นางจะไม่มีวันได้เห็นเขาอีกเลยตลอดชีวิต
นางไอเป็นเลือด3 ครั้ง แต่นางเก็บความลับไว้ นางไม่ได้บอกใคร นางรู้สึกว่าเวลาของนางกำลังจะหมดลง ราวกับว่าชีวิตของนางถูกพรากไปจากร่างกายของนางทุกวัน และหากนางยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป นางอาจจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึง 3 เดือน แต่นางไม่เข้าใจ การทำนายบอกว่านางอยู่กับซวนเทียนฮั่ว นั่นคือโชคชะตาที่ชั่วร้ายซึ่งจะนำหายนะมาสู่อีกฝ่าย ทำให้นางปฏิเสธที่จะแต่งงาน และนางก็ไม่ได้หวังในเรื่องนี้อีกต่อไป ! แต่ทำไมซวนเทียนฮั่วถึงยังเจอหายนะแบบนี้ ?
นางไม่เข้าใจว่าคิดยังไงและนางก็ไม่เข้าใจว่านางคิดยังไงกับเรื่องนี้ ภาพหลอนค่อย ๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้นางไม่คิดว่าต้นไม้ใหญ่คือซวนเทียนฮั่ว แต่นางคิดว่าคฤหาสน์ขององค์หญิงนี้เป็นกรงใหญ่ที่มีราวเหล็กล้อมรอบ นางเป็นลูกแกะที่ถูกขังอยู่ในกรง รอให้คนนอกกรงยกมีดขึ้นมาเชือดทุกที่ทุกเวลา นางอยากหนีออกไปโลกนอกกรง แต่มียามมากมายอยู่รอบตัว นางจะทำอย่างไรได้
เฟิงเซียงหรูคิดเกี่ยวกับปัญหานี้อย่างจริงจังเป็นเวลา3 วันแล้ว ในที่สุดสามวันต่อมาในขณะที่อันชิไปที่ห้องโถงสมุนไพรเพื่อเอายาของนาง นางคิดหาวิธีกำจัดบ่าวรับใช้และคนเฝ้าประตู และในที่สุดก็วิ่งออกจากคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
นางไม่รู้ว่าอากาศข้างนอกแตกต่างจากคฤหาสน์หรืออะไรซักอย่างนางออกมาจากคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล แล้วเดินไปรอบ ๆ สติที่คลุมเครือของนางค่อย ๆ กลับมากระจ่างขึ้น ภาพหลอนของนางหายไปและสติของนางก็กลับคืนมา นางอยากหาที่ว่าง ๆ ขณะที่นางยืนอยู่บนถนนในเมืองหลวง ใต้กระโปรงยาวไม่ได้สวมรองเท้า และนางก็เหยียบลงบนพื้นแบบนั้น อากาศเย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วงทำให้นางสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทุกคนบนถนนสวมชุดขาวและไว้ทุกข์ให้ซวนเทียนฮั่วนางไม่รู้ว่าทำไมวันนี้นางสวมชุดสีชมพูอ่อนและยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ชุดสีชมพูอ่อนมันดูเด่นชัดมาก
มีคนเห็นชุดของเฟิงเซียงหรูแล้วโกรธมากและหยุดอยู่ตรงหน้านางพร้อมเอ่ยตำหนิว่า “เจ้ามาจากครอบครัวไหน เจ้าใจร้ายจริง ๆ องค์ชายเจ็ดสิ้นพระชนม์ และทั้งเมืองกำลังไว้ทุกข์ให้พระองค์ แต่เจ้าออกมาโดยใส่เสื้อผ้าสีสันสดใสแบบนี้ ทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้ ? ”
คนอื่นๆ พูดว่า “เอาเถิด ไว้ทุกข์โดยสมัครใจ แต่ไม่สามารถบังคับคนอื่นได้ องค์ชายเจ็ดนั้นเป็นคนดี ถ้าพระองค์รู้ว่าเราใส่ชุดไว้ทุกข์เพื่อพระองค์ อาจจะทำให้คนอื่นไม่พอใจอย่างแน่นอน.. ”
พูดก่อนหน้านี้คนของพวกเขาถูกเพื่อนร่วมทางลากออกไป แต่มีคนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ การที่เฟิงเซียงหรูสวมกระโปรงสีชมพูตัวนี้นั้นกระตุ้นความโกรธของผู้คน และผู้คนก็พากนตำหนิจนนางยกมือปิดหน้าและเริ่มร้องไห้
ในที่สุดก็มีคนจำนางได้และคนผู้นั้นก็ประหลาดใจ และพูดว่า “ไม่ถูกต้อง ! นี่คุณหนูสามตระกูลเฟิงไม่ใช่หรือ เป็นน้องสาวของพระชายาหยู”
”นางหรือ? ” มีคนไม่เชื่อ และเข้าไปดูใกล้ ๆ นี่ไม่ใช่ใคร เฟิงเซียงหรู ! ดังนั้นนางจึงกล่าวเสียงดัง “ใช่จริง ๆ คุณหนูสามได้พระราชโองการหมั้นหมายกับองค์ชายเจ็ด ทำไมเจ้าถึงแต่งตัวแบบนี้ ! ? ”
นางสงสัยคำตอบนี้ทุกคนสวมชุดสีขาวทั่วทุกมุมถนน ดวงตาแพรวพราวของ พวกเขา ทำให้นางรู้สึกถึงการจากไปของซวนเทียนฮั่ว เขาได้จากโลกนี้ไปแล้วจริง ๆ นางอยากจะปิดหน้าร้องไห้ และเสียงต่าง ๆ ก็เข้าหูของนาง นางไม่อยากได้ยินสักคำ และนางจำได้ว่านางลุกขึ้นและวิ่งหนีไปด้วยความสับสน และเมื่อนางตื่นขึ้น นางก็วิ่งไป นางวิ่งไปที่ทางเข้าตำหนักจุน
ไม่เหมือนโลกภายนอกเมื่อซวนเทียนฮั่วจากไป คฤหาสน์ของเขาเองก็ไม่ได้แสดงความเศร้าใด ๆ ไม่มีป้ายขาว ไม่มีดอกไม้สีขาว และไม่มีวิญญาณ แม้แต่ทหารยามที่เฝ้าประตูและบ่าวรับใช้ที่เดินผ่านประตูคฤหาสน์เป็นครั้งคราวก็สวมชุดปกติ ไม่ต่างจากตอนที่นางอาศัยอยู่ที่นี่
นางตกอยู่ในภวังค์กี่ครั้งที่นางหวังว่าสิ่งที่นางรับรู้ในครั้งนี้เป็นเพียงความฝันและเมื่อนางตื่นจากความฝัน ซวนเทียนฮั่วจะใช้ชีวิตอย่างดีในตำหนักจุน แต่ทุกคนในเมืองหลวงต่างก็ไว้ทุกข์ให้เขา และนางก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังอีกครั้ง แต่นางไม่ต้องการความฝันนั้น นางเหลือบไปมองทางเข้าของตำหนักจุน เนื่องจากตำหนักจุนไม่ได้จัดงานศพ นั่นหมายความว่าซวนเทียนฮั่วยังไม่ตายเลยไม่ใช่หรือ ?
ความหวังปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าของนางนางจ้องมองไปที่ตำหนักจุนอย่างตั้งใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางหวังว่าซวนเทียนฮั่วจะเดินออกจากประตูวังได้โดยสวมชุดสีขาว
อย่างไรก็ตามนางไม่เห็นอะไรเลยทุกอย่างในตำหนักจุนเป็นปกติ แต่ทุกอย่างไม่เหมือนปกติ มักจะมีคนที่หยุดและแอบซับน้ำตาของพวกเขา พวกเขาดูเศร้า นอกจากนี้ยังมีทหารรักษาการณ์ที่ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเศร้า
นอกจากนางแล้วยังมีคนอีกมากมายที่มองเข้าไปในตำหนักจุน มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย พวกเขาเหมือนกับเฟิงเซียงหรู พวกเขาทั้งหมดหวังว่าจะได้เห็นองค์ชายเจ็ดเดินออกจากตำหนัก จากนั้นทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมในโลกนี้
น่าเสียดายที่ไม่มีใครทำความฝันให้เป็นจริงได้
มีคนบอกความจริงว่า”ลองดูสิมันไร้ประโยชน์ องค์ชายเจ็ดเสียชีวิตแล้วแล้วจริงๆ สาเหตุที่ตำหนักจุนไม่จัดงานศพเพราะพระชายาหยุนปฏิเสธที่จะยอมรับความเป็นจริง นางเชื่อมั่นว่าบุตรชายของนางยังไม่ตาย ไม่เห็นจะต้องเศร้าเลย แต่ตำหนักจุนไม่มีรอยยิ้ม ถ้าเขายังไม่ตาย ทำไมนางจะต้องเศร้าขนาดนี้”
เฟิงเซียงหรูเข้าใจมันปรากฎว่าเป็นเพราะพระชายาหยุนอีกครั้งที่ไม่สามารถยอมรับข้อเท็จจริงนี้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงหลอกตัวเองและคนอื่น ๆ ว่าคนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่  นางหมดหวังและในที่สุดแสงแห่งความหวังก็สลายไป นางไม่สามารถอยู่ที่ทางเข้าของตำหนักจุนได้ และสะดุดล้มลง แต่ทันใดนั้นนางก็กระอักเลือดออกมาเต็มปากในตรอกเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกล แววตาที่ตื่นตระหนกทำให้คนอื่นทนไม่ได้ แต่โชคดีที่มีคนอยู่ด้านข้างช่วยนางไว้ได้ทันเพื่อที่นางจะไม่ล้มลง
นางต้องการมองกลับไปคนที่อุ้มนางกลายเป็นองค์ชายห้า นางตกตะลึงและมองไปที่ผู้หญิงแปลกหน้าข้างซวนเทียนหยาน นางมีเสน่ห์และทำให้ผู้คนรู้สึกรักใคร่ นางดูดีมากจนใคร ๆ ก็อดใจไม่ไหว นางต้องการที่จะเห็นมากขึ้น
นางจำข่าวลือที่นางได้ยินหลังจากกลับไปเมืองหลวงองค์ชายห้ายกเลิกการหมั้นหมายกับเฟิงเฟินไดแล้ว และเขาก็ได้รับสนมเข้าตำหนักมากมาย ตอนนี้ตำหนักหลี่กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งร้องเพลงและร่ายรำตลอดทั้งวันทั้งคืน และเฟิงเฟินไดก็อาศัยอยู่คนเดียวในเรือนเล็กๆ นางได้ยินมาว่าเฟิงเฟินไดยากจนมากจนไม่สามารถจ้างคนได้ ทั้งวันมีแต่หัวไชเท้าและซุปกะหล่ำปลี และจะเหลือเนื้อเพียงชิ้นเดียวให้น้องชายกิน
นางไม่รู้ว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริงหรือไม่นางสุขภาพไม่ดีและนางไม่มีโอกาสยืนยันได้ แต่เมื่อใดก็ตามที่นางคิดถึงองค์ชายห้าที่ดีกับเฟิงเฟินได นางคิดว่ามันคงเป็นเรื่องไร้สาระ เฟิงเฟินไดไม่ใช่คนไม่รู้จักคิด อย่างน้อยนางก็ยังรู้ว่าสัญญาการแต่งงานกับองค์ชายห้านั้นยากที่จะเกิดขึ้นและยังคงทะนุถนอมมาโดยตลอด และจะไม่มีวันที่องค์ชายห้าจะทอดทิ้งนางไป ช้าไป นางลืมข่าวลือเหล่านั้น
แต่ตอนนี้เมื่อนางเห็นผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ ซวนเทียนหยาน ทำให้นางนึกถึงสิ่งที่นางเคยได้ยินขึ้นมา มันทำให้นางประหลาดใจและโพล่งออกมา “พระองค์รับสนมจริง ๆ หรือเพคะ พระองค์ไม่ต้องการเฟิงเฟินไดจริง ๆ หรือ ? ”
ซวนเทียนหยานขมวดคิ้วและต้องการอธิบายให้เฟิงเซียงหรูฟังไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการเฟิงเฟินได แต่เฟิงเฟินไดไม่ต้องการเขา แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปากของเขา เขาก็กลืนมันลงไปแล้ว เขาก็มองไปที่เลือดที่นางกระอักออกมาที่พื้น เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่เวลาที่เขาจะพูดถึงเรื่องตัวเอง เขาจึงไม่ตอบนาง เพียงแค่ถามว่า “เจ้าออกมาคนเดียว เป็นความจริงหรือไม่ ข้าได้ยินว่าเจ้าป่วยหนัก และแม้แต่หมอของร้านห้องโถงสมุนไพรก็ไม่สามารถรักษาได้ และข้าคิดว่าจะไปเยี่ยมคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล” หลังจากพูดแล้ว เขาก็เหลือบมองเลือดที่พื้นและดูกังวล “ข้าจะไปส่งเจ้า ! ”
”ไม่จำเป็นเพคะ”เฟิงเซียงหรูปลีกตัวออกจากการประคองของเขา มองผู้หญิงอีกทีก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน นางบอกซวนเทียนหยานว่า “แม้ว่าน้องสาวของข้าจะทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางก็ยังคงเป็นน้องสาวของข้า ท้ายที่สุดข้าหวังเสมอว่านางจะมีชีวิตที่ดี พระองค์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างพระองค์กับนาง ใครถูกและใครผิด เนื่องจากพระองค์มีผู้หญิงคนอื่นอยู่เคียงข้างแล้ว พระองค์จึงไม่ควรอยู่ดูแลคนของตระกูลเฟิงอีกต่อไป ข้าอยากจะขอบคุณที่ดูแลนาง แต่ข้าหวังว่าพระองค์จะไม่บอกในสิ่งที่พระองค์เห็นในวันนี้ ร่างกายของข้าคือตัวข้าเอง ข้ารู้ดีว่าผู้ชายไม่ควรผิดคำพูดของตัวเอง”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง