Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1149

25 มีนาคม 2019   @admin  

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่ 1149 แผนการที่ชาญฉลาด

ชุนหยูหลิงไปที่ตำหนักหยูเทียนปิงไม่ให้เข้าไป ในท้ายที่สุดก็หยุดอยู่ด้านนอกประตูวัง นางดึงชุนหยูหลิงเอาไว้และพูดว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่มีความกล้า แต่ถ้าเราทั้งคู่เข้าไปก็ไม่มีทางที่จะขอความช่วยเหลือได้หากมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าท่านฮูหยินยืนยันที่จะเข้าไป ข้าก็จะไปรายงานต่อท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”
ชุนหยูหลิงดึงมือออกจากการเกาะกุมของเทียนปิงด้วยสีหน้ารำคาญ“ปล่อยไปเถิด ถ้าเจ้าอยากไปก็ไม่จำเป็นต้องบอกข้า เจ้ายอมรับแค่ท่านแม่ทัพในฐานะเจ้านายของเจ้า สำหรับเจ้า เจ้าเพียงแค่เฝ้าข้าอยู่ข้าง ๆ เฉย ๆ อาจเป็นไปได้ว่าเจ้าอยากให้ข้าเข้าไปและไม่มีวันออกมา ตราบใดที่ข้าตายแล้ว ท่านแม่ทัพสามารถแต่งงานใหม่ได้ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าสองคน” หลังจากพูดสิ่งนี้ นางก็เดินไปข้างหน้าพร้อมกับก้าวเดินไปเคาะประตูใหญ่ของตำหนักหยู
เมื่อเห็นเช่นนี้เทียนปิงก็รีบซ่อนตัว แต่นางเห็นว่าเมื่อประตูบานใหญ่ของตำหนักหยูเปิดออก คนที่อยู่ข้างในก็ไม่ได้ถามอะไรเลย ปล่อยให้นางเข้าไป หัวใจของนางเต้นรัว และนางก็ตระหนักว่านี่ดูเหมือนจะเป็นอุบายที่วางไว้เพื่อให้เข้าไปในตำหนักหยูได้ง่ายขนาดนั้น อีกฝ่ายกำลังรอให้ชุนหยูหลิงเข้าสู่กับดัก
เทียนปิงกระทืบเท้าของนางใบหน้าของนางเผยให้เห็นถึงความเกลียดชังเช่นเดียวกับที่ชุนหยูหลิงพูด นางต้องการให้เจ้านายคนนี้ตายจริง ๆ ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่นางจะได้รับสถานะที่เหมาะสมจากแม่ทัพ แต่ถ้าชุนหยูหลิงต้องการที่จะตายก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้ หากนางถูกทรมานและถูกสอบสวนเมื่อเข้าไป และเปิดเผยที่ซ่อนของท่านแม่ทัพ พวกเขาจะเป็นอย่างไร สถานที่แห่งนั้นเป็นสถานที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวที่พวกเขามีในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชุน เมื่อมันถูกทำลาย พวกเขาก็ต้องเปิดเผยตัวในที่โล่งเท่านั้น  จนถึงตอนนี้เทียนปิงไม่เข้าใจว่าทำไมชุนหยูหลิงถึงสนใจเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพระชายาหยูและอยู่ข้างนอกสองสามวันเพื่อฟังเรื่องราว นางจำเป็นต้องรายงานเรื่องนี้ต่อท่านแม่ทัพโดยเร็วที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น
ชุนหยูหลิงรู้สึกว่านางเข้าตำหนักหยูได้ง่ายเกินไปแต่คนในตำหนักหยูก็ไม่ได้วางแผนที่จะซ่อนอะไรจากนางเช่นกัน พวกเขาพูดกับนาง ขณะที่พวกเขาพานางไปที่เรือนที่เฟิงหยูเฮงอยู่ “พระชายารอเจ้าอยู่ เข้ามาก่อน ! พระชายาเป็นคนดี เจ้าจะไม่ตกอยู่ในอันตราย”
ในที่สุดชุนหยูหลิงก็ได้พบกับเฟิงหยูเฮงขณะที่กำลังเก็บงำความสงสัยในขณะนี้ เฟิงหยูเฮงนั่งอยู่หน้ากรงเสือในเรือนโดยถือไม้ไผ่ส่วนหนึ่งไว้ในมือเพื่อให้อาหารเสือขาวตัวใหญ่ในกรง เสือขาวตัวนั้นเมื่อเห็นชุนหยูหลิงมา มันก็ขมวดคิ้วก่อนจะคำรามอย่างดุร้าย สร้างความหวาดกลัวให้แก่ชุนหยูหลิง นางถอยกลับทันที หากไม่ได้เพราะบ่าวรับใช้พยุงนางขึ้นมา นางคงจะทรุดลงนั่งบนพื้น
เฟิงหยูเฮงเอื้อมมือเข้าไปในกรงและลูบหลังเสือขาวตอนนี้เสือที่ดุร้ายกลายเป็นลูกแมว มันใช้หัวของมันถูฝ่ามือของเฟิงหยูเฮงทำตัวเหมือนแมว จากนั้นเฟิงหยูเฮงก็พูดว่า “เสี่ยวไป๋ อย่าทำให้แขกตกใจ” จากนั้นนางก็พูดกับบ่าวรับใช้ที่ช่วยประคองชุนหยูหลิงว่า “เจ้าออกไปได้แล้ว ! ข้ามีบางอย่างจะพูดกับแขก”
ด้วยคำสั่งนี้ไม่ใช่แค่บ่าวรับใช้คนเดียว แต่ทุกคนในเรือนก็ออกไป รวมทั้งวังซวนและหวงซวน นั่นคือตอนที่เฟิงหยูเฮงแสดงท่าทางไปทางชุนหยูหลิง “ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว” จากนั้นนางก็ชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ นาง “นั่งเถิด ชาเตรียมไว้แล้ว ข้าจะรินชาให้เจ้า”
นางรินชาให้ชุนหยูหลิงเป็นการส่วนตัวแต่ชุนหยูหลิงหยุดห่างจากกรงเสือนั้น 5 ก้าวโดยไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า กลิ่นหอมของชาที่เทโดยเฟิงหยูเฮงเข้าจมูกของนาง และนางก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ โดยประเมินอย่างยุติธรรม “ชานี้มีกลิ่นหอมมาก ไม่ว่าจะเป็นของราชวงศ์ต้าชุนหรือซงซุย ข้าไม่เคยดื่มชาที่ดีขนาดนี้” ในฐานะคนที่มีชีวิตสองชีวิต ชีวิตแรกของนางคือคุณหนูรองของคฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่ายซ้าย สิ่งที่นางกินและใช้นั้นย่อมมีคุณภาพดีที่สุดเป็นธรรมดา ในชีวิตปัจจุบันนางเป็นคุณหนูใหญ่ของคฤหาสน์แม่ทัพซงซุยและยังคงกินและใช้ของที่ดีที่สุด แต่ชุนหยูหลิงไม่เคยได้กลิ่นชาที่ดีขนาดนี้ และอดไม่ได้ที่จะมองไปในทิศทางของเฟิงหยูเฮงสองสามครั้ง
“นี่คือชาที่ตากแห้งโดยใช้วิธีพิเศษซึ่งเป็นชาที่ข้าดื่มบ่อย ๆ ในอดีต” นางโบกมือไปทางชุนหยูหลิงอีกครั้ง “มาเถิด เสี่ยวไป๋ไม่ทำร้ายผู้คน มันชอบขู่เฉย ๆ”
เสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดเหล่านี้และคำรามดังด้วยความไม่พอใจตามที่คาดไว้ ชุนหยูหลิงคนนี้กลัวอีกครั้ง แต่เฟิงหยูเฮงไม่ถูกรบกวนจากสิ่งนี้ นางยังบอกกับเสี่ยวไป๋ “เจ้าทำให้แขกของข้ากลัว กว่าข้าจะเชิญแขกคนนี้มาได้ข้าต้องใช้ความพยายามมาก แล้วถ้านางกลัวแล้วออกไปเพราะเจ้า ข้าจะสอนบทเรียนให้เจ้าแน่นอน”
ราวกับว่าเสี่ยวไป๋สามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้มันกลอกตาและมองไปที่ชุนหยูหลิงอีกครั้ง ในที่สุดก็นอนลงและหลับตาราวกับว่าทุกสิ่งที่อยู่นอกกรงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ แต่หูที่เคลื่อนไหวอย่างละเอียดนั้นบอกพวกนางว่ามันยังฟังอยู่ หากเฟิงหยูเฮงตกอยู่ในอันตราย มันสามารถเปิดกรงได้ทันทีและวิ่งออกไปเพื่อช่วยเจ้านายของมันจากอันตราย
“ดูสิมันเชื่อฟังมาก” เฟิงหยูเฮงชี้ไปที่เสี่ยวไป๋จากนั้นยิ้มให้ชุนหยูหลิง “มาเถิดถ้าเจ้าไม่มา ชาจะเย็นลง เจ้าบอกว่าชานี้มีกลิ่นหอมไม่ใช่หรือ ? ถ้าไม่ได้ดื่มชาหอม ๆ เร็ว ๆ ก็จะเป็นการสูญเสีย”
ในท้ายที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของชุนหยูหลิงที่มีต่อคนตรงหน้านางก็เอาชนะความกลัวที่นางมีต่อเสือขาวตัวนั้นได้ ดังนั้นหลังจากชั่งน้ำหนักพวกมันสองสามครั้ง นางก็ยังคงเดินไปหาเฟิงหยูเฮงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามนาง เมื่อดื่มชาเต็มปาก นางก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า “นี่คือชาที่ดี”
”ถูกต้อง! ในโลกนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้วิธีปลูกและตากชาชนิดนี้ ถ้าเจ้าชอบ ข้าจะเอาให้เจ้ากลับด้วย” นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ชุนหยูหลิง และพูดอีกครั้ง “เมื่อเร็ว ๆ นี้มีหน่วยสอดแนมรายงานให้ข้าทราบ โดยอ้างอิงจากภาพเหมือนของเจ้า และบอกว่าตอนนี้เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ของแม่ทัพชุนหยูอันของซงซุย ชื่อของเจ้าคือชุนหยูหลิง แม่ทัพซงซุยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไรบ้าง ? มันดีกว่าคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงมากหรือไม่ ? ” สายตาของนางดูจริงใจและถามอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “ข้าได้ยินมาว่าแม่ทัพหยูอันของซงซุยมีฮูหยินคนเดียวและอนุ 1 คน ฮูหยินของเขาให้กำเนิดคุณหนูใหญ่และคุณหนูสาม และอนุก็ให้กำเนิดคุณหนูรองและบุตรชาย แม่ทัพปฏิบัติต่อคุณหนูใหญ่เป็นอย่างดี และคุณหนูสามก็เอาแต่ใจตั้งแต่ยังเล็ก หลังจากที่นางเติบโตขึ้น นางแต่งงานกับองค์ชายรองหลี่เจี้ยนของซงซุย และปัจจุบันหลี่เจี้ยนเป็นฮ่องเต้ นางกลายเป็นฮองเฮาแห่งซงซุย เจ้าเป็นพี่สาวที่เกี่ยวข้องกับสายเลือดของฮองเฮา ด้วยสิ่งนี้ คู่มารดาและบุตรของเจ้าจะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดีในคฤหาสน์ ไม่มีใครกล้าแสดงทัศนคติที่ไม่ดีต่อมารดาผู้ให้กำเนิดและพี่สาวที่เกี่ยวข้องทางสายเลือด” ไอรีนโนเวล
ในสองสามประโยคนี้นางอธิบายสถานการณ์ในคฤหาสน์ชุนอย่างชัดเจน ชุนหยูหลิงก็เข้าใจสิ่งเหล่านี้เช่นกัน นางมักจะคิดถึงเรื่องต่าง ๆ ในราชวงศ์ต้าชุนตลอดหลายปีที่ผ่านมา และไม่ได้คิดอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับคฤหาสน์ของแม่ทัพ นางไม่คิดว่าสถานที่นั้นเป็นบ้านของนางอย่างแท้จริง แต่เพียงจนกระทั่งนางกลับมาที่ราชวงศ์ต้าชุน นางเข้าใจหรือไม่ว่าบ้านของนางก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่เช่นกัน
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ” ชุนหลิงไม่ได้พูดถึงคฤหาสน์ของแม่ทัพซงซุย แต่ตรงไปที่หัวข้อหลัก ทั้งสองคนพูดกันอย่างตรงไปตรงมา เมื่อเฟิงหยูเฮงพูด นางถามเกี่ยวกับการเปรียบเทียบระหว่างสถานการณ์ในปัจจุบันและในอดีตของชุนหยูหลิง และชุนหยูหลิงก็ถามเรื่องนี้หลังจากที่อีกฝ่ายชี้ว่านางเป็นคุณหนูใหญ่ของแม่ทัพซงซุย
เฟิงหยูเฮงยิ้ม“รูปลักษณ์ของเจ้าเปลี่ยนไป เสียงของเจ้าเปลี่ยนไป แต่ข้ายังจำเจ้าได้ด้วยรูปลักษณ์เดียวที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือในอดีตข้ามา เจ้าจากไป เรามีปฏิสัมพันธ์กันเพียงประโยคเดียว น่าเสียดายที่มันสั้นเกินไป และคาดไม่ถึงว่าเราจะมีโอกาสดื่มชาด้วยกันในอีกหลายปีต่อมา เจ้าคิดว่าอย่างไร ? โชคชะตางั้นหรือ ? มันไม่แปลกหรือ ? ”
ชุนหยูหลิงพยักหน้า”ถูกต้อง ! มันแปลกมากข้าไม่คิดว่าที่เจ้าบอกว่าเจ้าจะแก้แค้นให้ข้านั้น เจ้ามีความสามารถจริง ๆ … เจ้าเป็นใครกันแน่ ? ”
“เจ้าไม่ถามหรือมารดาของเจ้าเสียชีวิตได้อย่างไร”เฟิงหยูเฮงมองไปที่นางแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ ข้ามาจากที่ไกลมาก ข้าเป็นเพียงคนที่เจ้าไม่รู้จักในอดีต ข้ารู้สึกว่าความเข้าใจผิดระหว่างเราน่าจะเกิดจากท่านแม่ เจ้าแต่งงานกับบุชงและกลับมาที่ราชวงศ์ต้าชุน และปรากฏตัวในสายตาของข้าสองสามครั้งแบบนั้น เป้าหมายของเจ้าไม่ใช่การผูกมิตรกับข้าอย่างแน่นอน ข้าเห็นความเกลียดชังในดวงตาของเจ้า แต่ข้าไม่เข้าใจว่าความเกลียดชังนี้มาจากไหน คิดถึงเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันควรจะเป็นเรื่องของท่านแม่ แต่เรื่องนั้นอยู่นอกแผนซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของข้า ข้าตามหาเจ้ามาหลายวันแต่ไม่พบเจ้าเลย ข้าเกือบจะสูญเสียตัวเองไปกับความกลัว และทำอะไรไม่ถูก”
ชุนหยูหลิงตกตะลึง“เฟิงหยูเฮงตัวจริง” วิธีการพูดนี้พิเศษมาก ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไม่ควรเป็นแบบนี้ ? แล้วมันควรจะเป็นอย่างไร ?
เฟิงหยูเฮงยังคงพูด“ในท้ายที่สุดข้าก็ยังคิดว่าในโลกนี้มีเพียงเจ้าและข้าเท่านั้นที่สามารถสื่อสารกันได้อย่างแท้จริง ร่างกายและจิตวิญญาณของเรามีความผูกพัน เรามีความทรงจำที่เหมือนกันในอดีต แม้ว่าตอนนี้อัตลักษณ์ของเราจะผูกติดกับการเป็นปฏิปักษ์ แต่เราก็ควรเป็นพี่น้องและเพื่อนที่สนิทที่สุดในโลกนี้ น่าเสียดายที่เจ้าเก็บงำความเข้าใจผิดต่อข้า และข้าไม่รู้ว่าจะอธิบายความเข้าใจผิดนี้อย่างไรเมื่อเราสองคนมาถึงจุดนี้ โชคชะตาที่พลิกผัน ! ”
นางโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธโดยแสดงออกว่านางไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปเรื่องเกี่ยวกับตระกูลเฟิงเกี่ยวกับเหยาซื่อ นางทำทุกอย่างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และไม่เคยคิดว่านางติดหนี้ใคร สำหรับหลาย ๆ อย่าง มันไม่เหมือนกับว่าผู้คนจะเชื่อพวกนาง ถ้านางพูด เว้นแต่จะได้เห็นด้วยตาของพวกเขาเอง แต่เหยาซื่อตายไปแล้ว หยูหลิงจะพบใคร ?
“ข้าฝังท่านแม่ไว้ในทะเลทรายที่ชายแดนภาคใต้อยู่ข้างโอเอซิสข้าเลือกสถานที่ที่ดีที่สุดและมีคนเฝ้าทุกวัน” นางบอกกับหยูหลิงว่า “ตอนที่ท่านแม่จากไป ท่านแม่อยู่ที่ภาคใต้ ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนจัดจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะพานางกลับมาที่เมืองหลวง ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงฝังศพนางไว้ที่นั่น ทุกคนในภาคใต้รู้เรื่องนี้รวมทั้งนางและเฟิงจินหยวนที่กลายเป็นสามีภรรยากันอีกครั้งหลังจากที่หย่ากัน และพาบุตรสาวตัวปลอมไปที่นั่นเพื่อสวมรอยเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน หยูหลิง ถ้าเจ้ามีเจตนาเช่นนั้น ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้าที่ภาคใต้อย่างลับ ๆ ไปที่นั่นเพื่อรวบรวมข้อมูล พลเมืองจะไม่โกหกเจ้า”
ดวงตาของหยูหลิงสว่างขึ้น“เจ้าจะส่งข้าไปที่ภาคใต้หรือ ? ”
“เจ้าอยากไปหรือไม่? ”
“ข้าอยากไป! ” น้ำตาของนางไหลออกมา “ถ้าทุกอย่างที่ข้าได้ยินในร้านน้ำชาเมื่อเร็ว ๆ นี้เป็นความจริง ก็ขอขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่เจ้าทำในอดีต ข้าอยากไปภาคใต้เพื่อดูหลุมศพของท่านแม่ ถ้าเจ้าไม่ได้โกหกข้า ได้โปรดทำอะไรเพื่อข้าอีกครั้ง ให้ข้าไปภาคใต้ และไปอยู่กับแม่ ! ข้าไม่ต้องการกลับไปที่ซงซุยอีก ข้าไม่ต้องการอยู่ในสถานที่นั้น ข้าไม่มีครอบครัวที่นั่น คนที่ข้าเรียกท่านพ่อและท่านแม่ ไม่มีใครเป็นครอบครัวของข้า ข้าต้องการครอบครัวที่แท้จริงข้า ข้าขอร้องเจ้า”
เฟิงหยูเฮงตกลงตามคำขอของชุนหยูหลิงและหลังจากที่ให้ชุนหยูหลิงไปทานอาหารด้วยกันแล้ว นางก็จัดให้คนส่งนางไปที่ภาคใต้ทันที โดยส่งจดหมายผ่านนกอินทรีถึงคนที่อยู่ที่มณฑลหลาน เพื่อขอให้พวกเขาไปต้อนรับนางอย่างดี
การส่งชุนหยูหลิงออกไปเหตุผลแรกคือเพื่อให้อีกฝ่ายไปภาคใต้และเข้าใจความจริงอย่างชัดเจน เหตุผลที่สองคือเหตุผลส่วนตัวของเฟิงหยูเฮง และแผนการที่นางคิดร่วมกับองค์ชายหก เมื่อส่งชุนหยูหลิงออกไป นางไม่เชื่อว่าบุชงจะไม่ปรากฏตัว ครั้งนี้พวกเขาจะกำจัดกลุ่มซงซุยที่หลงเหลืออยู่ในราชวงศ์ต้าชุนให้สิ้นซาก !

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง