Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1147

25 มีนาคม 2019   @admin  

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่ 1147 เจ้าได้กระทำการใด ๆ ที่น่ากลัวหรือไม่ ?

“พวกเจ้าทุกคนหุบปาก! เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูดได้ตามใจชอบ ! ไม่อนุญาตให้รวมตัวกันตามท้องถนน ! ไม่อนุญาตให้แพร่ข่าวลือ ! ห้ามทุกอย่าง ! พวกเจ้าได้ยินข้าหรือไม่ ? ” บนถนนในเมืองหลวง เฟิงหยูเฮงถือแส้ของนางยืนอยู่บนถนน ในขณะที่อยู่ใจกลาง นางตะโกนใส่พลเมืองที่กระจายไปทุกทิศทาง เพราะการกระทำที่บ้าคลั่งของนาง ทุกคนจ้องมองนาง เมื่อพวกเขามองนางเปลี่ยนจากความกลัวเป็นกังวล จากนั้นจากความกังวลมันเปลี่ยนเป็นไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทุกคนรู้พระชายาหยูเป็นคนดีและปกติมาโดยตลอด เหตุใดนางถึงเป็นแบบนี้
ในที่สุดก็ไม่มีใครอยู่บนท้องถนนเหลือเพียงเฟิงหยูเฮงที่ถือแส้อยู่ในมือ นางเดินลากแส้ไปรอบ ๆ อุณหภูมิที่เย็นยะเยือกของพื้นถึงฝ่าเท้าของนางผ่านรองเท้าถึงข้อเท้า แผ่ไปที่หัวเข่า และค่อย ๆ ขึ้นขาทั้งสองข้างของนาง ขาของนางชา
นางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงงนางยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน รถม้าราชสำนักมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง คนที่มีความปราดเปรื่องและเหมือนบัณฑิตเดินออกมา และสีหน้าของเขาก็แสดงความเจ็บปวดที่ไม่สามารถซ่อนได้ นางเห็นคนผู้นั้นยืนอยู่ที่รถม้าราชสำนัก ยื่นมือมาหานางพร้อมพูดเบา ๆ ว่า “อาเฮง อย่ากลัวไปเลย”
เฟิงหยูเฮงขึ้นรถม้าราชสำนักด้วยอาการมึนงงและเมื่อรถม้าราชสำนักค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปนอกเมือง และสภาพแวดล้อมก็เงียบลง ในที่สุดนางก็กลับมามีสติสัมปชัญญะและจ้องมองคนตรงข้ามนางถามด้วยความสับสน “พี่หก ? ทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่ ? ข้า……ที่นี่คือที่ไหน ? เราจะไปที่ไหนเจ้าค่ะ ? ”
ซวนเทียนเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกนับตั้งแต่ที่เฟิงหยูเฮงถูกเขาพาเข้าไปในรถม้า นางก็ตกอยู่ในความงุนงง นางไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ไม่ตอบสิ่งที่เขาถาม และไม่แม้แต่จะหลบเมื่อเขาดึงมือนาง ซวนเทียนเฟิงกังวล แต่เขาไม่รู้จะทำอย่างไร เขาทำได้เพียงเฝ้าดูแลนางและไตร่ตรองในใจ เขาควรทำตามแผน เขาวางแผนจะพานางออกจากเมืองหลวง ไปยังหมู่บ้านเพื่อพักผ่อนหรือหันหลังกลับ เพื่อขอให้เหยาเซียนตรวจนาง ?
ตอนนี้เฟิงหยูเฮงรู้สึกตัวแล้วและพูดออกมา เขารู้สึกโล่งใจ และตอบกลับอย่างรวดเร็ว “เมื่อเร็ว ๆ นี้ข้าทำงานหนักมาก ข้านึกถึงหมู่บ้านที่เจ้ามีอยู่นอกเมือง ข้าอยากจะไปเที่ยวที่นั่น ข้าพบเจ้าที่ถนนด้วยความบังเอิญ”
“เจอข้าที่ถนน…แล้วพี่หกได้ยินเรื่องอะไรหรือไม่ ? เรื่องเกี่ยวกับข้า ท่านพี่ได้ยินอะไรหรือไม่เจ้าคะ ? ” เฟิงหยูเฮงถามเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง จ้องมองตรงไปที่ดวงตาของซวนเทียนเฟิง พยายามดูว่าคำตอบของเขาว่าเป็นเรื่องจริงหรือโกหก  แต่ซวนเทียนเฟิงไม่เข้าใจคำพูดของนางเขารู้แค่สถานะล่าสุดของเฟิงหยูเฮงจากซีเฟิง แต่เขาไม่รู้ว่านางหมายถึงอะไร นางถามว่าเขารู้อะไร เขาจึงถามกลับว่า “ข้ารู้อะไร ? ข้าควรรู้เรื่องอะไรหรือ ? ”
เฟิงหยูเฮงตัวสั่นเล็กน้อยและรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ด้วยสิ่งนี้ท่านพี่ไม่รู้อะไรเลย ดีที่ท่านพี่ไม่รู้อะไรเลย แต่… เนื่องจากท่านพี่ไม่รู้อะไรเลย ทำไม ท่านพี่ถึงพาข้าขึ้นรถม้าราชสำนัก ? ถ้าอยากไปหมู่บ้านก็ไปเอง ทำไมต้องพาข้าไปด้วยเจ้าคะ ? ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ พี่หก ข้าจะไม่ไปกับท่านพี่ตอนนี้” ขณะที่นางพูด นางก็ลุกขึ้นจะลงจากรถม้า
หลังจากรถม้าราชสำนักออกจากเมืองไปแล้วมันก็เดินทางอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงกำลังจะออกไปข้างนอกโดยไม่ได้แจ้งให้คนขับทราบ และดูเหมือนว่านางพร้อมที่จะกระโดดลงจากรถม้า ซวนเทียนเฟิงก็ตกใจมากจนเขาคว้าตัวนางไว้ “อย่าออกไป ข้าจะขอให้เจ้า…ตรวจ”
“หืม? ” ในที่สุดการกระทำของเฟิงหยูเฮงก็หยุดลง และนางหันกลับมามองที่ซวนเทียนเฟิง และถามว่า “ตรวจ ? ตรวจใคร ? ”
ซวนเทียนเฟิงไม่มีความคิดอื่นใดเขาไม่ต้องการเปิดเผยสภาพร่างกายล่าสุดของเขาในตอนแรก การที่เหรินซีเฟิงเห็นนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ เขาไม่ต้องการบอกเฟิงหยูเฮงเลย แต่ตอนนี้เขาไม่มีความคิดอื่นเลยจริง ๆ เฟิงหยูเฮงเข้าใจมากว่าเขาไม่สามารถคิดอะไรได้โดยไม่มีทางเลือกอื่น เขาจะเปิดเผยอาการป่วยของเขาเท่านั้น “วันนี้ข้าไอเป็นเลือด”
“ไอเป็นเลือดหรือ? ” เฟิงหยูเฮงตกตะลึง และไม่ได้กล่าวถึงการจากไปอีกต่อไป นางกลับมานั่งบนเบาะและคว้าข้อมือของซวนเทียนเฟิงเพื่อตรวจสอบชีพจรของเขา “เป็นแบบนี้ได้อย่างไร ? ” นางจ้องมองซวนเทียนเฟิง “พี่หก ทำไมท่านถึงเป็นแบบนี้ ? วันนี้ท่านพี่ไอเป็นเลือดหรือ ท่านพี่ไอเป็นเลือดมา 7 วันแล้วใช่หรือไม่ ? ”   ซวนเทียนเฟิงไม่ตอบนางแต่ถามกลับ “อาเฮง ทำไมเจ้าถึงทรมานตัวเองจนถึงขนาดนี้ ? เจ้ารู้หรือไม่ ? เมื่อเจ้าถือแส้และยืนอยู่บนถนน ข้าแทบไม่อยากที่จะเชื่อสายตาของตัวเอง อาเฮงที่ข้ารู้จักไม่ใช่แบบนี้ นั่นคือผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นตลอดเวลา เป็นผู้หญิงที่ต้องเผชิญกับปัญหาด้วยความมั่นใจและแก้ไขปัญหาเหล่านี้ และยังเป็นผู้หญิงที่ทำให้คนอื่นเห็นความหวังในตัวเอง ข้ายังจำเจ้าได้ในหมู่บ้านชานเมืองที่ชี้ไปที่ภูเขาด้านหลัง และบอกข้าเกี่ยวกับความคิดที่เจ้ามีต่อพื้นที่ในอนาคต และยังจำการพูดคุยและเครื่องดื่มที่เราดื่มในมณฑลจีอันได้ แต่ในพริบตาเจ้ากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร”
มือของเฟิงหยูเฮงยังคงจับข้อมือของซวนเทียนเฟิงนางตัวสั่นเล็กน้อย แต่นางค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากอารมณ์แห่งความบ้าคลั่ง และราวกับว่านางกลับสู่ความเป็นจริงในชั่วพริบตา นางมองไปที่ซวนเทียนเฟิง อ้าปากค้าง และพูดออกมาในที่สุด “พี่หก” จากนั้นประโยคต่อมาคือ “ท่านพี่รู้แล้ว ! ”
ราวกับว่านางลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นราวกับว่าตอนนี้นางเห็นซวนเทียนเฟิงเท่านั้นนางสูญเสียการสนับสนุนอย่างสิ้นเชิงจากตอนที่นางอยู่ในสภาพที่บ้าคลั่ง และตกต่ำลงอย่างสิ้นเชิง
ซวนเทียนเฟิงจับตัวนางและช่วยให้นางนั่งตรงข้ามเขาแต่แล้วเขาก็ได้ยินเฟิงหยูเฮงพูดด้วยเสียงสั่น “พี่หกรู้หรือไม่ ? ซวนเทียนหมิงและพี่เจ็ดออกเดินทาง ข้ากลัวมาก” ไม่ว่านางจะลำบากแค่ไหน นางก็เป็นแค่ผู้หญิง ผู้หญิงที่อ่อนแอ และเมื่อนางทำอะไรไม่ถูก นางก็ต้องการคนช่วยเหลือและยังต้องการใครสักคนเพื่อปกป้องนาง ในช่วงหลายวันนี้นางมีความเจ็บปวดในหัวใจมากเกินไป นอกจากเหยาเซียน นางไม่สามารถเชื่อใจให้ใครได้อีก แต่เหยาเซียนก็ไม่สามารถช่วยนางแก้ปัญหาต้นตอเรื่องนั้นได้ และคนผู้นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจนางทั้งกลางวันและกลางคืน นางไม่สามารถไล่มันออกไปและไม่สามารถระงับมันได้ นางบอกซวนเทียนเฟิงว่า “พี่หก ข้าอยากเข้าไปในพระราชวังหลวงเพื่อค้นหาคำตอบ แต่ท่านพี่กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องของอาณาจักร ข้าไม่สามารถรบกวนท่านพี่ได้ในเวลานี้ แต่ข้า…แทบจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ! ” ไอลีนโนเวล
ซวนเทียนเฟิงรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้เขาเคยเก็บงำความรู้สึกพิเศษที่มีต่อนาง ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความรัก แต่มันเกินกว่ามิตรภาพ ไม่ใช่เครือญาติ แต่มันแข็งแกร่งกว่าคนที่มีสายเลือดเดียวกัน เขาเคยปฏิบัติต่อเฟิงหยูเฮงในฐานะคนพิเศษโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นมณฑลจี่อันเปลี่ยนแปลงภายใต้การบริหารของเฟิงหยูเฮง ดูเหมือนว่าเขาจะปฏิบัติกับเฟิงหยูเฮงในฐานะเสาหลักในการสนับสนุนทางจิตใจ เขาเคยคิดสักครั้งว่าถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นอิสระและกลายเป็นผู้ปกครอง เขาก็อยากจะสละสถานะในฐานะองค์ชายของราชวงศ์ต้าชุนอยู่เคียงข้างนาง และเป็นอาจารย์ธรรมดา  แต่ตอนนี้เสาหลักของการสนับสนุนทางจิตใจของเขาพังทลายลงสำหรับซวนเทียนเฟิง ความเจ็บปวดในใจของเขาไม่ได้สูญเสียไปกับความกลัวในใจของเฟิงหยูเฮง
เขาเอื้อมมือออกไปวางมือบนไหล่ของนางจับมือนางด้วยมืออีกข้างของเขาบอกนางด้วยความจริงใจ “ข้าไม่รู้ว่าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร แต่ข้าหวังว่าข้าจะสามารถส่งพลังบางอย่างของข้าไปให้เจ้าได้ ขอให้เจ้าไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป ข้าแค่อยากจะบอกเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเจออะไร ไม่ว่าเจ้าจะหาใคร ตราบใดที่ข้ายังอยู่ข้าง ๆ เจ้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเผชิญกับสิ่งนี้เพียงลำพัง อาเฮง จำสิ่งนี้ไว้ ไม่ว่าเจ้าจะเจออะไร พี่หกจะปกป้องเจ้าเช่นเดียวกับ……ปกป้องน้องสาวที่ข้ารักมากที่สุด ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนทุกข์กับความคับแค้นใจแม้แต่น้อย”
“แต่ถ้าข้าเป็นสัตว์ประหลาดล่ะเจ้าคะ? ” ทันใดนั้นเฟิงหยูเฮงก็พูดแบบนี้ และส่ายหัวของนางหลังจากพูดแบบนี้ โดยพูดด้วยท่าทางที่ซึมเศร้า “ไม่ ไม่ใช่สัตว์ประหลาด มันควรจะเป็นปีศาจ พี่หกเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากวันหนึ่งมีใครมาบอกท่านพี่ว่าเฟิงหยูเฮงที่ท่านพี่รู้จักมาตลอดไม่ใช่คนอย่างพวกเขา ข้าเป็นปีศาจ ท่านพี่จะมองข้าในฐานะอะไร ? ตามกฎหมายของราชวงศ์ต้าชุน ท่านพี่จะมัดข้าแล้วจุดไฟเผาข้าให้ตายหรือไม่เจ้าคะ ? ”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร”ซวนเทียนเฟิงขมวดคิ้ว “ราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้พิจารณาว่ามีกฎว่าจะเผาคนให้ตายให้ทั้งเป็น เจ้าคิดได้อย่างไร ? พูดถึงปีศาจและสัตว์ประหลาด ข้าขอถามหน่อยเจ้าเคยทำร้ายใครหรือไม่ ? เจ้าเคยกินใคร ? เจ้าเคยกระทำการที่น่ากลัวหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเฮงส่ายหน้า“ในฐานะแพทย์ ข้าปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความเมตตา ข้าหวังว่าโลกจะสงบสุขและทุกคนจะมีสุขภาพดี ร้านห้องโถงสมุนไพรของข้าเปิดให้บริการในรัฐและมณฑลต่าง ๆ และแม้ว่าข้าจะมีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวของตัวเอง แต่ในท้ายที่สุดข้าหวังว่าเมื่อผู้คนป่วยและอาการป่วยนั้นที่ยากจะรักษา ร้านห้องโถงสมุนไพรจะช่วยให้พวกเขารอดชีวิตได้ ข้าเปิดกว้างในทุกสิ่งที่ข้าทำ และหากผู้คนไม่ทำให้ข้าขุ่นเคือง ข้าก็ไม่ทำให้พวกเขาเดือดร้อน”
“แล้วนั่นถือว่าเป็นปีศาจได้อย่างไร? ” ซวนเทียนเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ถ้าเจ้าไม่กระทำการใด ๆ ที่น่ากลัว นั่นจะถือว่าเป็นปีศาจได้อย่างไร ? ” หลังจากพูดแบบนั้นเขาก็เอื้อมมือไปบีบหน้านาง “เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนที่มีตัวตนอยู่จริง ทำไมเจ้าถึงพูดว่าเป็นปีศาจล่ะ ? อาเฮง เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นอาการป่วยทางจิต ? เจ้าเป็นหมอเทวดาและมียาที่ดีที่สุดในโลก แต่สิ่งเดียวที่เจ้าไม่มีคือยารักษาโรคทางจิต”
”ถูกต้อง! ข้าไม่มียารักษาโรคทางจิต ข้าไม่สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับปีศาจได้อย่างแท้จริง” นางยิ้มและส่ายหน้าเล็กน้อย สภาพจิตใจของนางดีขึ้นเล็กน้อย นางดึงผ้าม่านของรถม้าออกและมองออกไปข้างนอก และสามารถมองเห็นหมู่บ้านของนางเองในแถบชานเมือง นางจึงหันกลับมา และบอกซวนเทียนเฟิงว่า “ในเมื่อเราออกมา พี่หกสามารถพาข้ามาที่หมู่บ้านและอยู่ที่นั่นซักพัก ไม่มีอะไรเติบโตในฤดูนี้อีกต่อไป แต่หมู่บ้านจะมีเงินเก็บมากมายทุกปี เราสามารถกินอะไรก็ได้ที่เราต้องการ โอ้ ใช่แล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับอาการป่วยของท่านพี่ แม้ว่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับหมอทั่วไป และแม้แต่หมอหลวงก็อาจรับมือได้ยาก ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัว ข้าสามารถรักษาได้”
ซวนเทียนเฟิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อยกับสิ่งที่นางพูดราวกับว่าเฟิงหยูเฮงที่คุ้นเคยได้หวนกลับคืนมาอากาศที่อุดมสมบูรณ์นั้นแผ่กระจายออกไปในพื้นที่นี้ซึ่งไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นทำให้สภาพจิตใจของเขาปั่นป่วน
“ดี”เขาพยักหน้า “ข้าเชื่อใจเจ้า แล้วเจ้าเชื่อใจข้าได้หรือไม่ ? ข้าสามารถรักษาอาการป่วยทางจิตของเจ้าได้ด้วย เจ้าเชื่อหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าเช่นกัน“พี่หกบอกว่าท่านพี่สามารถรักษาได้ ข้าก็จะเชื่ออย่างนั้นเจ้าค่ะ”
ทั้งสองมองหน้ากันและหัวเราะออกมาดังๆ
ในที่สุดก็นั่งลงในหมู่บ้านบ่าวรับใช้ก็เปิดห้องใต้ดิน เอาผักและเนื้อสัตว์ออกมาทำอาหารต้นตำรับที่ทำโดยครอบครัวเกษตร และทั้งสองก็กินอย่างมีความสุข
ซวนเทียนเฟิงกล่าวว่า“เมื่อก่อนตอนที่ข้าไปเที่ยวข้างนอก ข้าไม่ค่อยจู้จี้จุกจิกกับมื้ออาหารของข้า และปกติข้าจะเห็นอาหารประเภทนี้บ่อย ๆ แต่ตั้งแต่ข้าเข้าไปในพระราชวังหลวงเพื่อเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ข้าไม่เคยได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นดูไม่ใช่ทุกคนที่อยากเป็นฮ่องเต้ อย่างน้อยสำหรับข้า ข้าได้สูญเสียอิสรภาพในพระราชวังหลวง และมันก็ไม่ดีเท่ากับการอยู่ข้างนอก” หลังจากที่เขาพูดแบบนั้น เขาก็เอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากของเฟิงหยูเฮงพลางถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด “เจ้า ! ส่งข้าเข้าไปในพระราชวังหลวงด้วยประโยคเดียว และข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าจะปล่อยวางมันไปได้อย่างไรในอนาคต”
เฟิงหยูเฮงกระตุกเล็กน้อยนางถาม “พี่หกตำหนิข้าหรือเจ้าค่ะ ? ”
ซวนเทียนเฟิงส่ายหน้า“ข้าไม่โทษเจ้า นี่เป็นความรับผิดชอบของข้าในฐานะสมาชิกของตระกูลซวน หลายปีที่ผ่านมาหัวใจของข้าจดจ่ออยู่กับหนังสือและวรรณกรรม ข้าเดินทางออกไปข้างนอกเกือบปี ตอนนี้ข้าควรจะทำอะไรบางอย่างเพื่อตระกูลซวน และแบกรับความรับผิดชอบบางอย่าง”
ทั้งสองกินอาหารและดื่มสุราบรรยากาศค่อนข้างดี สภาพจิตใจของเฟิงหยูเฮงดีขึ้นมาก ในที่สุดพวกเขาก็พูดจนถึงหัวข้อที่นางไม่อยากพูดถึงมากที่สุด แต่คราวนี้เฟิงหยูเฮงเริ่มพูดก่อน นางบอกซวนเทียนเฟิง “พี่หกยินดีที่จะฟังเรื่องราวหรือไม่ ? ”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง