Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 1143

23 มีนาคม 2019   @admin  

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่ 1143 คนที่สามารถช่วยเฟิงหยูเฮงได้

หลังจากที่เหยาเซียนจากไปเฟิงหยูเฮงก็อาการดีขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่มากเท่าไหร่ นางยังคงรู้สึกขัดแย้งกับคนที่นางไม่พบ นางต้องการส่งคนจำนวนมากออกไปค้นหา
แต่การกระทำของนางมันขัดแย้งกันในอีกด้านหนึ่งนางส่งคนออกไปค้นหา แต่ในทางกลับกัน นางกลัวคนที่นางกำลังค้นหาเมื่อพบเบาะแสใด ๆ วังซวนและหวงซวนไม่เข้าใจคำสั่งนาง ดังนั้นพวกนางจึงทำได้เพียงปล่อยให้นางใช้เวลากับตัวเอง เมืองหลวงมีขนาดใหญ่ คนของของพวกเขากระจายตัวไปทั่ว คนของพวกเขามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ตราบใดที่คุณหนูของพวกนางไม่ได้ออกจากเมืองหลวง ก็จะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น
ทั้งตำหนักหยูเป็นห่วงเฟิงหยูเฮงในขณะนี้ในคฤหาสน์ของเสนาบดี เนื่องจากองค์ชายเจ็ดออกเดินทางไปยังชายแดนด้านตะวันออก เดิมหลี่คุนอยู่ที่ตำหนักจุน หลังจากนั้นเขาก็ถูกส่งไปยังคฤหาสน์ของเสนาบดี พวกเขาส่งหมอจากร้านห้องโถงสมุนไพรไปที่นั่นด้วยกัน ดังนั้นจึงสะดวกที่จะเข้ารับการรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้ตลอดเวลา
อาการบาดเจ็บของหลี่คุนนั้นร้ายแรงสิ่งที่ดีคือเฟิงหยูเฮงทำการรักษาก่อน และทุกอย่างเรียบร้อยดี ดังนั้นหลังจากหมอคนอื่นเข้ารับการรักษา เขาก็เข้าร่วมได้ง่ายมาก ปัจจุบันหลี่คุนสามารถลงจากเตียงและเดินไปรอบ ๆ ได้อย่างอิสระซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนที่เขาทำได้เพียงนอนบนที่นอนและยังต้องการใครสักคนช่วยประคองเพื่อดื่มน้ำ
คฤหาสน์ของเสนาบดีเดิมเป็นของตระกูลเฟิงของเสนาบดีฝ่ายขวาแต่เนื่องจากเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนก่อนกำลังประสบปัญหาจนถึงจุดที่ฮ่องเต้ไม่เพียงปลดตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้ายของเขาเท่านั้น เขายังถอดตำแหน่งของเสนาบดีฝ่ายซ้ายออก หากไม่มีเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็ไม่จำเป็นต้องมีเสนาบดีฝ่ายขวา และชื่อของคฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่ายขวาถูกเปลี่ยนเป็นคฤหาสน์ของเสนาบดีโดยตรง ทำให้สถานการณ์ในราชสำนักของราชวงศ์ต้าชุนสิ้นสุดลง ซึ่งเมื่อก่อนมีเสนาบดี 2 คนอยู่เคียงข้างกันมาสองสามร้อยปี
เดิมทีหลี่คุนคิดว่าการอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเสนาบดีนั้นดีกว่าการอยู่ในตำหนักจุนท้ายที่สุดแล้วการอยู่ในตำหนักจุนก็อึดอัดเกินไป แม้ว่าเขาจะเป็นองค์ชาย แต่นั้นก็แตกต่างจากองค์ชายเจ็ดของราชวงศ์ต้าชุนมากเกินไป แม้แต่บ่าวรับใช้ในตำหนักก็มีเคารพในระดับหนึ่ง เขารู้สึกเสมอว่าเขาไม่สามารถเข้ากับบรรยากาศของตำหนักจุนได้เลยแม้แต่น้อย ไม่เข้ากับนิสัยของบ่าวรับใช้ เขาจึงรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษเมื่ออยู่ที่นั่น
คฤหาสน์ของเสนาบดีขึ้นมากพวกเขาไม่มีกฎระเบียบมากมาย และบ่าวรับใช้ก็มีความสัมพันธ์กันมากขึ้น ทำให้เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ปัจจุบันองค์ชายเจ็ด และองค์ชายเก้ากำลังมุ่งหน้าไปยังชายแดนด้านตะวันออก หลี่คุนไม่รู้ว่าราชวงศ์ต้าชุนจะยืนอยู่ข้างเขาหรือไม่ และช่วยให้เขากลับคืนสู่ตำแหน่งฮ่องเต้ที่ควรจะเป็นของเขา เมื่อพิจารณาถึงแก่นแท้ของมัน เขาหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากราชสำนักของราชวงศ์ต้าชุน หลังจากที่เขาหนีมาทางด้านนี้ เขาก็เก็บงำแผนการดังกล่าวไว้ แต่เมื่อร่างกายของเขาฟื้นตัวในแต่ละวันและจิตใจของเขาก็ชัดเจนขึ้นทุกวัน เขาก็รู้สึกว่าเขาคิดน้อยเกินไป
ในเวลานั้นเขามุ่งเน้นไปที่การหลบหนีเท่านั้นและความคิดใด ๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเร่งรีบและยังไม่บรรลุ เมื่อนึกถึงตอนนี้แม้ว่าราชวงศ์ต้าชุนจะช่วยให้เขาได้รับตำแหน่งฮ่องเต้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะยอมให้ซงซุยพัฒนาตามที่พวกเขาต้องการและส่งเครื่องบรรณาการทุกปีเท่านั้น แม้ว่าเขาจะได้รับตำแหน่งฮ่องเต้ แต่ก็จะเป็นเพียงฮ่องเต้หุ่นเชิด เขาค่อนข้างจะปลีกตัวจากศูนย์กลางทางการเมือง และกลายเป็นคนพเนจรอย่างอิสระ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อซงซุย เป็นเพียงแค่สายเลือดของราชวงศ์ที่จะฆ่ากันเองจนกว่าพวกเขาจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการเป็นหุ่นเชิดให้กับราชวงศ์ต้าชุน มันจะเป็นการดีกว่าที่จะจับมือซงซุย รักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายของเขาในฐานะคนจากตระกูลหลี่
แน่นอนหลี่คุนคิดว่าราชวงศ์ต้าชุนต้องใจดีที่จะสร้างฮ่องเต้หุ่นเชิดและในความเป็นจริง ราชวงศ์ต้าชุนอาจไม่ต้องการหุ่นเชิดด้วยซ้ำ ! สำหรับหุ่นเชิดยังคงมีความเป็นไปได้ที่จะทรยศ ราชวงศ์ต้าชุนไม่สามารถต่อสู้ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนื่องจากพวกเขาได้ส่งกองกำลังไปยังซงซุยแล้วในครั้งนี้ พวกเขาจึงควรแก้ไขอย่างละเอียด ที่ดินของซงซุยจะเป็นสมบัติของราชวงศ์ต้าชุน ในที่สุดชะตากรรมของตระกูลหลี่ของพวกเขาก็น่าจะถึงจุดจบ  หลี่คุนยิ้มอย่างมีความสุขเอื้อมมือไปหยิบชาจากโต๊ะตรงหน้าแล้วดื่ม หลังจากกลืนมันลงไป เขาก็ได้ยินเสียงประตูห้องของเขาถูกผลักเปิดออกจากด้านนอกพร้อมกับเสียง “ปัง” ในทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่โกรธ “ทุกคนกำลังทำงาน พระองค์กลับมาดื่มชาอย่างสบายอยู่ที่นี่ พระองค์ไม่รู้สึกอายบ้างหรือเจ้าคะ ? ”
หลี่คุนรู้สึกปวดหัวขึ้นมานางกลับมาอีกครั้ง คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง, เฟิงเทียนหยูคนนี้มาตลอดเวลาเพื่อ “แสดงความห่วงใย” แก่เขา ! นับตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในคฤหาสน์ของเสนาบดี ไม่รวมสองสามวันแรกที่อาการบาดเจ็บของเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ไม่มีวันใดที่เขาสามารถพักหายใจได้ ถ้าเขาไม่ช่วยกวาดพื้น เขาก็จะช่วยแบกน้ำ
ถูกต้องในตอนแรกที่เขาไม่ช่วย เขายังมีข้ออ้างว่าร่างกายของเขายังอ่อนแอ เพื่อต้องการการฝึกฝนให้ฟื้นตัว และเขาก็มีความสุขที่ได้ทำบางสิ่งบางอย่าง ทุกคนก็เข้ากันได้ดี แต่เมื่อพัฒนาจนถึงที่สุดดูเหมือนว่าสิ่งต่าง ๆ จะเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นแรงงานอิสระในคฤหาสน์ของเสนาบดี แบกน้ำและตัดฟืน ดูเหมือนจะอยู่ในขอบเขตงานของเขา และถ้าเขายังทำไม่เสร็จ เขาก็ไม่ได้กินข้าว สิ่งนี้ทำให้หลี่คุนรู้สึกสับสน
ทำไมเขาถึงถูกปฏิบัติอย่างนี้? เขาบังเอิญเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำของคุณหนูใหญ่คนนี้เพียงครั้งเดียว ? ราวกับว่าเ ขาได้เห็นทุกอย่าง นางยังไม่ได้แต่งตัว แต่ความจริงเขาเห็นเพียงครึ่งหลังของนาง ? มันต้องขนาดนั้นเลยหรือ ?
“ข้าว่าทำไมพระองค์ถึงยังดื่มชาอยู่ที่นี่? พระองค์ไม่ไม่ทำงานบ้านหรือ ? ถังเก็บน้ำข้างนอกน้ำหมดแล้ว พระองค์ไม่ไปตักน้ำหรือ ? มีไม้กองเยอะมาก พระองค์ไม่ไปตัดไม้หรือเจ้าคะ” เฟิงเทียนหยูเข้ามาเหมือนลมและไฟ ทำให้อากาศเย็นจากข้างนอกเข้ามา นางยืนอยู่ตรงหน้าหลี่คุน นางยกมือเท้าเอวและมองหลี่คุนอย่างเย็นชา และพูดเสียงดัง “คนอื่น ๆกำลังทำงาน และมีเพียงพระองค์เท่านั้นที่นั่งดื่มชาอยู่ในเรือน อะไรกัน ? การดื่มชาสามารถเติมถังน้ำข้างนอกได้หรือไม่ ? ”
มุมปากของหลี่คุนกระตุกและพูดด้วยความหงุดหงิด “คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง ข้าถือว่าเป็นแขกของคฤหาสน์เสนาบดี ทำไมเจ้าถึงมีแรงจูงใจมากกว่าถังน้ำ ? ข้าช่วยตักน้ำสองสามรอบด้วยความเต็มใจ การตักน้ำกลายเป็นงานบ้านของข้าได้อย่างไร ? ” ไอรีนโนเวล
“อย่างนั้นหรือ? ” เฟิงเทียนหยูกลอกตา “ถ้าพระองค์ไม่ต้องการตักน้ำ ก็ไปตัดฟืน ? หรือถ้าพระองค์ไม่ชอบงานสองอย่างนี้เลย ข้าสามารถเปลี่ยนงานอีกสองอย่างให้พระองค์ได้ ดูไฟเป็นอย่างไร ? ยังมีซักผ้าหรือทำอาหาร ? พระองค์อยากทำอะไรเจ้าคะ ? ” ในขณะที่นางพูด นางพินิจพิเคราะห์หลี่คุนตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยเม้มริมฝีปากของนางขณะที่นางพูด “หัวใหญ่และลำคอหนา นอกจากจะมีความแข็งแกร่งแล้ว พระองค์ก็ไม่มีประโยชน์อื่นใด ถ้าพระองค์ไม่ได้ทำงานหนัก พระองค์จะปักดอกไม้หรือไม่เจ้าคะ”
“เฮ้! ” หลี่คุนไม่อยากเล่นด้วย ปักดอกไม้อะไร ? ยังไม่พอหรือ ราชวงศ์ต้าชุนมีองค์ชายสี่ที่เย็บปัก และนางยังต้องการที่จะปลูกฝังเขาซึ่งเป็นองค์ชายแห่งซงซุยที่เหมาะสมให้มาเย็บปักดอกไม้ ? “ข้าก็เป็นองค์ชายของซงซุยเหมือนกัน ทำไมเจ้าถึงปฏิบัติกับข้าด้วยท่าทีแบบนี้ ? ”
“ลืมไปเถิด! ” เฟิงเทียนหยูโบกมือไล่ “องค์ชายอะไร ? ฮ่องเต้ซงซุยองค์ปัจจุบันเป็นพี่ชายของเจ้า ส่วนเจ้าก็เป็นเพียงน้องชายของฮ่องเต้ และยังเป็นน้องชายซึ่งฮ่องเต้ไม่ต้องการ พบทำไมพระองค์ถึงทำราวกับว่ามันมีค่า ? ”
“แม้ว่าข้าจะไม่ใช่องค์ชายแต่ข้าก็ยังเป็นเชื้อราชวงศ์ ! ”
“จากนั้นไปถามราชวงศ์ของซงซุยผู้คนยังยอมรับว่าพระองค์เป็นเชื้อราชวงศ์หรือไม่” เฟิงเทียนหยูพูดเสียงดัง “ถ้าพระองค์ต้องการที่จะถกเถียงสถานะกับข้าจริง ๆ ข้าคือผู้ช่วยชีวิตพระองค์ ! พระองค์ไม่ควรทำอะไรบางอย่างเพื่อคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงเพื่อแสดงความขอบคุณหรือ ? ให้ข้าบอกพระองค์ว่าเมื่อพระองค์มาที่คฤหาสน์ของตระกูลเฟิง พระองค์ต้องปฏิบัติตามกฎของคฤหาสน์ พระองค์ต้องทำงาน ! เราไม่สามารถช่วยเหลือพระองค์ได้ฟรี ๆ ราชสำนักของราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้มอบอะไรแก่ตระกูลเฟิงเพื่อสนับสนุนพระองค์ ดังนั้นพระองค์ต้องชดใช้ความสูญเสียของเราด้วยการใช้แรงงาน หลี่คุน ลองคิดดูว่าพระองค์ไม่ได้สูญเสียอะไรเลย ! หากพระองค์พักในโรงเตี๊ยม พระองค์ยังต้องจ่ายเงิน ! สภาพแวดล้อมของตระกูลเฟิงดีกว่าโรงเตี๊ยมขนาดเล็ก แน่นอนถ้าพระองค์รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม พระองค์สามารถออกไปได้ แต่ข้าจะพูดอย่างนี้ก่อนเมื่อพระองค์เดินผ่านประตูของคฤหาสน์เฟิง ไม่ว่าพระองค์จะอยู่หรือตายไม่เกี่ยวข้องกับเรา ข้าได้ยินมาว่าคนที่เหลือจากซงซุยยังไม่ตายทั้งหมด ยังมีอีกสองสามตัวที่เคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดของเมืองหลวง พระองค์ต้องระวังการตกเป็นเป้าหมายอีกครั้งและถูกฆ่า”
เมื่อนางพูดถึงเรื่องนี้หลี่คุนก็หายโกรธและสีหน้าของเขาก็สลดลง ในที่สุดเขาก็เปิดปากและถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาโยนศพของหลี่หยูลงในหลุมศพหมู่ ? ”
“แล้ว? ” เฟิงเทียนหยูมองเขา ขมวดคิ้ว “สร้างโลงศพและทำการฝังศพอย่างถูกต้องงั้นหรือ ? พระองค์ปฏิบัติต่อน้องสาวที่เกี่ยวข้องกับสายเลือดที่ต้องการฆ่าพระองค์ พระองค์ยังสงสารนางอยู่อีกหรือ ? ”
“ไม่”หลี่คุนส่ายหัว “ตั้งแต่วันที่นางตัดสินใจช่วยหลี่เจี้ยน ข้าไม่ยอมรับว่านางเป็นน้องสาวที่เกี่ยวข้องกับสายเลือดกับข้า ข้าแค่คิดว่าทุกคนที่อยู่ในเงื้อมมือขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันจะไม่มีจุดจบที่ดี”
“ตอนนี้พระองค์ควรจะเรียกนางว่าพระชายาหยู”เฟิงเทียนหยูเตือนเขา และพูดอีกครั้ง “มันเป็นเรื่องดีตราบใดที่พระองค์สามารถยอมรับได้ ไม่ว่าหยูเฉียนหยินจะมีจุดจบที่น่าเศร้าแบบไหน นางก็สมควรได้รับทั้งหมดนี้ เอาล่ะ ไม่ต้องรู้สึกถึงเรื่องนี้อีกต่อไป ไปทำงานกันเถิด ! หากพระองค์ไม่สามารถเติมถังน้ำข้างนอกได้ พระองค์จะไม่ได้กินข้าว ! ”
หลี่คุนถูกไล่ออกจากห้องโดยเฟิงเทียนหยูเช่นนี้เขาไปตักน้ำพร้อมกับรอยยิ้มที่มีปัญหาบนใบหน้าของเขา นี่กลายเป็นสิ่งที่เขาต้องทำทุกวัน แน่นอนว่าสำหรับผู้ชายที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ การทำสิ่งนี้เป็นเรื่องง่ายมาก หลี่คุนไม่คิดว่าผู้หญิงจะไม่มีเหตุผลในขณะที่ถูกควบคุมโดยความรู้สึกอึดอัด เขาแค่คิดว่าจะอยู่ที่คฤหาสน์ของเสนาบดีคนนี้ได้นานแค่ไหน เมื่ออาการบาดเจ็บของเขาฟื้นตัวเต็มที่ เมื่อราชวงศ์ต้าชุนเอาชนะซงซุย เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อไป แต่หลังจากออกจากคฤหาสน์เสนาบดีแล้ว จะไปที่ไหน ?
เฟิงเทียนหยูมองไปที่ร่างที่กำลังทำงานอยู่ที่ลานด้านนอกคิ้วของนางขมวดแน่น คนของซงซุยที่แทรกซึมเข้ามาในเมืองหลวงยังไม่ถูกจับทั้งหมด นับตั้งแต่ที่หลี่คุนเริ่มอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเสนาบดี การป้องกันของคฤหาสน์ก็เพิ่มขึ้นหลายระดับ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังแอบได้ยินบิดาของนางพูดว่ามีคนเข้ามาในคฤหาสน์สองสามคืนติดต่อกัน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครถูกจับได้
ดังนั้นบิดาของนางจึงแนะนำให้นางว่าอย่าออกจากคฤหาสน์เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกลักพาตัวการอยู่ที่บ้านเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เมื่อไม่นานมานี้นางได้ยินว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นไปด้วยดีกับเฟิงหยูเฮง และนางก็ไม่รู้ว่าทำไมทำให้นางรู้สึกกังวลมาก
บ่าวรับใช้วิ่งเข้ามาจากลานด้านนอกคุยกับบ่าวรับใช้ส่วนตัวที่เฟิงเทียนหยูที่ทิ้งไว้นอกประตูทั้งสองเข้ามาพร้อมกัน และรายงานว่า “คุณหนู คุณหนูตระกูลเหรินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ นางกำลังรออยู่ที่ห้องโถงตรงลานด้านหน้า ! ”
คุณหนูใหญ่ตระกูลเหรินเหรินซีเฟิง การมาเยี่ยมเฟิงเทียนหยูนั้นไม่แปลกเลย เป็นตอนที่นางไปพบแขกพร้อมกับบ่าวรับใช้ และทั้งสองเริ่มคุยกันนางรู้หรือไม่ว่าวันนี้เหรินซีเฟิงมาเพื่อหานางเพื่อพูดเรื่องเกี่ยวกับเฟิงหยูเฮง
เหรินซีเฟิงสามารถออกไปข้างนอกได้แตกต่างจากเฟิงเทียนหยูดังนั้นนางจึงมีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ตำหนักหยู แต่ไม่ว่านางจะรู้มากแค่ไหนก็ตาม หากเฟิงหยูเฮงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ คนนอกก็จะไม่รู้อะไรเลย
เหรินซีเฟิงกล่าวว่า“หลังจากคิดอยู่สองสามวัน ข้าไม่รู้ว่าจะช่วยอาเฮงได้อย่างไร ข้ายืมองครักษ์เงาจากคฤหาสน์ของนางไปแล้ว แต่นางก็ยังไม่พบคนที่นางต้องการตามหา เทียนหยู เจ้าลองคิดดู ปล่อยให้อาเฮงเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ข้าได้ยินมาว่านางทรมานตัวเองจนล้มป่วย ข้าวางแผนที่จะไปเยี่ยมนาง แต่ทุกครั้งที่ข้าไปที่ตำหนักหยู ข้าไม่สามารถพบนางได้ นางกำนัลอาวุโสโจวบอกว่านางออกไปข้างนอกทุกวันและจะกลับพระราชวังดึก ๆ เมืองหลวงกว้างมาก ข้าไม่รู้ว่าจะไปหานางได้ที่ไหน”   แต่เฟิงเทียนหยูคิดอะไรได้บ้าง? สองสาวนั่งหันหน้าเข้าหากันทั้งคู่ขมวดคิ้ว
พวกนางนั่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานในที่สุดดวงตาของเฟิงเทียนหยูก็สว่างขึ้น และนางบอกเหรินซีเฟิง “ข้าคิดออกแล้ว อาจมีคน ๆ หนึ่งสามารถให้คำแนะนำนางได้ ! ”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง