Divine Doctor Daughter of the First Wife 1129

15 มีนาคม 2019   @admin  

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่ 1129 เขาสามารถถูกนำกลับมาได้หรือไม่ ?

“ข้าเป็นองครักษ์เงาข้าสามารถช่วยคุณหนูทำอะไรก็ได้ แต่แน่นอนว่าข้าไม่สามารถออกไปข้างนอกได้เป็นระยะเวลานาน คุณหนูไม่สามารถมอบข้าให้คนอื่นได้ขอรับ” บานซูดื้อรั้น และต่อต้านข้อเสนอของเฟิงหยูเฮงมาก
เฟิงหยูเฮงแนะนำด้วยความพยายามอย่างมาก“นั่นไม่ใช่คนอื่น นั่นคือเสด็จแม่ มารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายเก้า ยิ่งกว่านั้นข้าไม่ได้ให้เจ้าไปกับที่ไหน ข้าแค่ให้เจ้าอยู่ที่นี่ชั่วคราวเพื่อให้ความคุ้มครองเสด็จแม่เป็นการชั่วคราว เข้าใจหรือไม่ ? ”
แต่บานซูยังคงส่ายหัว“ข้าไม่ได้ตาบอด พระชายาหยุนได้ตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ และยังไม่กลับ อาจจะอยู่เป็นเดือนและอีกเป็นปี ไม่มีทาง ข้าไม่สามารถทำได้ขอรับ”   “องครักษ์เงาไม่ควรเชื่อฟังเจ้านายของพวกเขาหรือ? ” เฟิงหยูเฮงเอามือก่ายหน้าผากของนาง มันจะต้องเป็นเพราะนางเอาใจคนเหล่านี้มากเกินไป ซึ่งทำให้แต่ละคนกล้าที่จะต่อรองกับนาง “ไม่ต้องกังวล เป็นไปไม่ได้ที่พระชายาหยุนจะอยู่ในมณฑลจี่อันนานเกินไป นางกำลังขุ่นเคืองเพราะเฟิงเซียงหรูและองค์ชายสี่ เมื่อความโกรธของนางหายไป นางก็จะกลับไป”
“แต่จะเป็นอย่างไรถ้านางไม่กลับขอรับ? ”
“จากนั้นข้าจะส่งองครักษ์เงามาเปลี่ยนเจ้าเป็นพิเศษเจ้าคิดว่าอย่างไร ? ” นางจ้องที่บานซู “ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วยอีกครั้ง ข้าจะให้องค์ชายเก้าเข้ามาพูดกับเจ้าด้วยตัวเอง”
บานซูตัวสั่นและมีเหงื่อเย็นหยดลงมา“ลืมมัน ลืมไปเถิด ข้าจะทำตามคำสั่งโดยไม่จำเป็นต้องรบกวนพระองค์” เขามองไปที่เฟิงหยูเฮง ปากของเขาขยับและในที่สุดก็ยังพูดว่า “คุณหนูต้องเชื่อฟังพระองค์ พระองค์ไม่อนุญาตให้คุณหนูไปที่ชายแดนตะวันออก ดังนั้นห้ามคุณหนูไป เพียงแค่รอในเมืองหลวงอย่างเชื่อฟัง รอฟังข่าวชัยชนะและรอการกลับมาของพระองค์ เข้าใจหรือไม่ขอรับ ? เมื่อผู้หญิงแต่งงานแล้ว นางต้องเคารพสามีของนาง เชื่อฟังผู้ชาย และอย่าตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง นอกจากนี้พระองค์ไม่สามารถพาชายาไปด้วยในการสู้รบทุกครั้ง ผู้คนจะวิจารณ์พระองค์ในภายหลังเช่นนี้ และคุณหนู…”
“บานซู!”เฟิงหยูเฮงไม่ต้องการฟังอีกต่อไป “ทำไมเจ้าถึงเป็นคนขี้บ่นเช่นนี้”
“ข้า…ไม่มีอะไรข้าพูดอีกแล้ว”บานซูดูหงอยนิดหน่อย เขาส่ายหัวถามอีกครั้งว่า “เจ้านายมีคำสั่งอื่นอีกหรือไม่ขอรับ ? ”
”ไม่! ” เฟิงหยูเฮงก็ไม่แน่ใจเช่นกันนางมีหลายสิ่งที่จะพูด พระชายาหยุนปฏิเสธที่จะกลับไป พวกเขาไม่สามารถอยู่ต่อได้ ซวนเทียนหมิงกำลังจะไปต่อสู้กับสงครามที่เริ่มก่อตัวขึ้นในชายแดนตะวันออก เมืองหลวงก็ไม่สงบเช่นกัน นางไม่รู้สึกปลอดภัย ถ้านางไม่กลับไป ดังนั้นนางจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วในนาทีสุดท้ายเพื่อออกเดินทางพร้อมกับซวนเทียนหมิงในการออกจากคฤหาสน์ บานซูอยู่มณฑลจี่อันเพื่อดูแลพระชายาหยุน นางควรให้คำแนะนำเพิ่มอีกเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงอีกครั้ง บานซูก็ไม่เคยทำผิดพลาดใด ๆ เมื่อทำงานของเขา สิ่งที่นางพูดก็ไม่จำเป็น “อย่างไรก็ตามเจ้าต้องมั่นใจในความปลอดภัยของเสด็จแม่”
“ขอตัวก่อนขอรับ”เพียงพูดประโยคนี้บานซูก็กระพริบ และหายไปจากที่ที่เขายืนอยู่ เฟิงหยูเฮงต้องการบอกให้เขาพูดอะไรบางอย่างกับหวงซวน แต่คนผู้นั้นออกไปอย่างรวดเร็ว นางไม่สามารถแม้แต่จะเห็นเงาของเขา และนางก็ไม่รู้เหมือนกันเมื่อบานซูถูกซ่อนอยู่ในเงามืด เขาพูดอย่างเงียบ ๆ ในใจ “ข้าจะรับรองความปลอดภัยของพระชายาหยุน คุณหนูควรดูแลตัวเองด้วย” แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของนางมากเกินไป ความสามารถของเจ้านายของเขานั้นไม่ธรรมดา แม้แต่เทพเซียนที่สืบเชื้อสายมาจากสวรรค์อาจจะมีความสามารถไม่ถึงหนึ่งในแสนของเฟิงหยูเฮง ! บานซูแสดงรอยยิ้มที่มีปัญหาซ่อนตัวเองอย่างเงียบ ๆ ในฐานะองครักษ์เงา เขาเร้นกายอย่างเหมาะสม
เช้าวันรุ่งขึ้นเฟิงหยูเฮงและซวนเทียนหมิงเดินทางกลับสู่เมืองหลวงภายใต้การนำเป่ยจื่อ, วังซวน และหวงซวน พวกเขาไม่ได้นำคนอื่นมาด้วย ทิ้งพวกเขาทั้งหมดที่มณฑลจี่อัน เหตุผลแรกคือการปกป้องและดูแลพระชายาหยุน ประการที่สองคือแผนการเดินทางของพวกเขานั้นเร่งรีบเกินไป ดังนั้นมันจะล่าช้าหากพวกเขานำคนจำนวนมากมา
เมื่อพวกเขาออกจากมณฑลหวงซวนไม่ได้อารมณ์ดี นางถามวังซวนเบา ๆ “คุณหนูทิ้งบานซูให้อยู่ที่มณฑลจี่อันเพื่อปกป้องพระชายาหยุน เป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะมอบบานซูให้กับพระชายาหยุน ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาจะไม่ถูกพากลับไปอีก ? ”   วังซวนย่อมทราบความรู้สึกของหวงซวนแต่นางมักจะคิดถึงสิ่งต่าง ๆ มากกว่าหวงซวน นางบอกหวงซวน “ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือข้าหรือองครักษ์เงาเหมือนบานซู เราเป็นคนที่ต้องทนทุกข์อยู่คนเดียวโดยไม่มีใครพึ่งพา หากไม่ใช่เพราะการที่พระองค์รับเราไป เราจะต้องอดตายบนถนน จนถึงตอนนี้ข้ายังจำได้ถึงความอดอยากในปีนั้น ท่านพ่อ ท่านแม่ของข้าเสียชีวิตจากความอดอยาก ดวงตาของทุกคนแดงจากความหิว และจนถึงจุดที่ผู้คนกินคนอื่น ในปีนั้นข้าอายุ 3 ขวบ ข้ายังจำสิ่งต่าง ๆ ได้ บางคนฝังศพคนที่ตายไปแล้ว แต่ข้าเห็นว่าในตอนกลางคืนจะมีคนที่ขุดหลุมศพใหม่เหล่านั้นขึ้นมาขุดหาคนที่เพิ่งถูกฝังเอา…มากิน สายตาของคนเหล่านั้นเป็นสีเขียว พวกเขาไม่ใช่สัตว์ประหลาด พวกเขาหิวจนกว่าพวกเขาจะถึงขีดจำกัด หิวจนพวกเขาสูญเสียเหตุผลของพวกเขา เพราะข้าเห็นสิ่งเหล่านี้ ข้าจึงไม่กล้ายอมให้ใครฝังท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ข้ายืนเฝ้าอยู่ข้างกายท่านพ่อท่านแม่ของข้าตลอดทั้งวัน ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าข้าได้พบพระองค์ในเวลาต่อมา ข้าอาจอดตายไม่ช้า และร่างกายของเราสามคนในครอบครัวจะต้องจบลงในปากของคนอื่น เพื่อที่จะสนองความหิว”
วังซวนพูดถึงจุดเริ่มต้นของนางและร่างกายของนางสั่นไหวความทรงจำที่น่ากลัวเมื่อนางยังเด็กเมื่อหลายปีก่อน แต่พวกมันยังคงอยู่ในสมองของนาง นางไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางลืมไปแล้ว พวกมันฝังลึกในใจ นางนึกถึงพวกมันเป็นครั้งคราว มันเป็นความกลัวที่ฝังใจ
วัยเด็กของหวงซวนไม่ค่อยดีนักแต่นางยังเด็กเกินไปเมื่อซวนเทียนหมิงเข้ายึดครองและจำสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้ มันเป็นเพียงที่นางได้ยินในภายหลังว่าบิดา มารดาของนางเสียชีวิตจากโรคเหม็น ผู้คนในหมู่บ้านปฏิบัติต่อนางที่เกิดมาได้ไม่นานมานี้ในฐานะดาวหายนะ พวกเขาต้องการที่จะเผานางจนตาย ในเวลานั้นซวนเทียนหมิงยังไม่โตเท่าไร เขายังเป็นเด็ก แต่เด็ก ๆ ในพระราชวังของฮ่องเต้จะจะเป็นผู้ใหญ่เกินอายุและเริ่มสร้างกลุ่มของตัวเองเร็วเกินไป ยิ่งกว่านั้นเขามีองค์ชายเจ็ดที่อยู่เหนือเขาและคอยช่วยเขา ด้วยการที่พวกเขาทั้งสองทำงานร่วมกัน พวกเขาส่งผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นจำนวนมากไปค้นหาเด็กกำพร้าที่อายุน้อยกว่า 4 ปีทั่วราชวงศ์ต้าชุน จากนั้นพาพวกเขาไปยังที่ลับ และให้พวกเขาได้ฝึกฝนในศิลปะการต่อสู้
หวงซวนและวังซวนเป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าที่พบในช่วงเวลานั้นด้วยเด็กกำพร้าที่เติบโตขึ้นในขณะนี้ด้วยสภาพจิตใจที่แข็งแรง พวกเขาเต็มไปด้วยความกตัญญูต่อเจ้านายของพวกเขา
เมื่อเห็นว่าวังซวนกำลังคิดถึงอดีตนางถอนหายใจเบา ๆ และพูดอีกครั้งว่า “ไม่ว่าจะพาบานซูไปหรือไม่ หวงซวน เจ้าควรจำสิ่งที่องค์ชายพูดไว้เมื่อพระองค์ฝึกเรา องครักษ์ไม่สามารถมีความรู้สึกใด ๆ ซึ่งรวมถึงเจ้าและข้าด้วย ความรู้สึกของเราสามารถมุ่งเน้นไปที่เจ้านายที่เราดูแลเท่านั้น เราใช้ชีวิตของเราเองเพื่อปกป้องเจ้านายของเรา ดังนั้น… เรื่องเกี่ยวกับบานซู อย่าพูดถึงมันอีกเลย ! ”
หวงซวนรู้สึกงุนงงเป็นเวลานานเมื่อนางกลับมาถึงความรู้สึกของนาง นางมีรอยยิ้มที่มีปัญหา “การติดตามคุณหนูเป็นเวลานาน เหตุการณ์ในอดีตเกือบจะถูกลืมเลือน ถูกต้อง ! เราไม่สามารถมีความรู้สึก จิตใจของข้าเคยมั่นคงจริง ๆ ทำไมมันเริ่มหวั่นไหวในปีหลัง ๆ วังซวน เจ้าคิดว่าเป็นเพราะคุณหนูปฏิบัติต่อเราดีเกินไปหรือไม่ ? คุณหนูยังกล่าวก่อนหน้านี้ว่าคุณหนูจะทำการตัดสินใจสำหรับข้าและบานซู แต่คำพูดของเจ้านายเป็นคำพูดของเจ้านาย ข้าจะกล้ายอมรับความโปรดปรานได้อย่างไร และข้าต้องการมันได้อย่างไร” ไอรีนโนเวล
เด็กหญิงทั้งสองกำลังชั่งน้ำหนักด้วยเรื่องต่างๆ ในใจ นอกจากนี้เป่ยฟู่หรงก็มาพบเป่ยจื่อ ทั้งสองเสียใจเมื่อพวกเขาแยกจากกัน บรรยากาศของพวกนางก็เริ่มโศกเศร้า
ซวนเทียนหมิงไม่คุ้นเคยกับการมองดูฉากนี้เขาเดินไปข้างหน้าไกล เฟิงหยูเฮงไม่ต้องการเป็นก้างขวางคอสำหรับเป่ยจื่อและเป่ยฟู่หรง ดังนั้นนางจึงเดินตามหลังซวนเทียนหมิงอย่างใกล้ชิด ในที่สุดเมื่อเป่ยจื่อตามทัน เขาก็ตะโกนออกมาจากที่ไกล ๆ “องค์ชายเก้า ! ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะแต่งงานกับภรรยาหลังจากการต่อสู้ที่ซงซุยสิ้นสุดแล้ว ที่พระองค์จะมอบเงินรางวัลให้เท่าไหร่ขอรับ ? ”
ซวนเทียนหมิงหันกลับมามองที่เป่ยจื่“เจ้ากำลังจะแต่งงานกับภรรยา แล้วทำไมข้าต้องให้เงินเจ้าด้วย ? ”
เป่ยจื่ออวดเก่งโดยไม่อาย“ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ติดตามพระองค์มาหลายปีแม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็มีงานหนักมากมาย พระองค์ต้องให้เงินรางวัลขอรับ ! ”
“สำหรับรางวัลพระชายาให้เจ้ามากพอแล้ว ! ” อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าเฟิงหยูเฮงช่วยเป่ยจื่อซื้อบ้าน “อย่าได้คืบจะเอาศอก”
“พระชายาคือพระชายาเจ้านายคือเจ้านายขอรับ ! ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้รับใช้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ข้ากำลังจะแต่งงาน ถ้าพระองค์ไม่ให้ มันก็ไม่สมเหตุสมผลเลยขอรับ” เป่ยจื่อได้ตัดสินใจขอรางวัลจากซวนเทียนหมิง การเจรจากับเขาง่ายขึ้นเพราะมีพระชายาในบ้านนี้อยู่แล้ว การเดินทางครั้งนี้น่าเบื่อและยาวนาน การมีหัวข้อเช่นนี้ค่อนข้างดีเช่นกัน ! เขาอาจได้รับรางวัลมากมาย จากนั้นเมื่อเขาแต่งงานกับเป่ยฟู่หรงในอนาคต เขาจะมีเสถียรภาพมากขึ้น
ในขณะนี้ในเมืองหลวงการเสียชีวิตของหยูเฉียนหยินและกลุ่มคนของซงซุยไม่ได้ทำให้กลุ่มฝ่ายซงซุยซึ่งได้แทรกซึมเข้าไปในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชุนสลายตัวไป อย่างน้อยก็บุชงและภรรยาของเขายังคงอยู่ที่นั่น และสำหรับบุชงซึ่งแต่เดิมเป็นพลเมืองราชวงศ์ต้าชุน เขาใช้ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเมืองหลวงซ่อนตัวอย่างอย่างราบรื่น
เฟิงหยูเฮงเห็นบุชงจากบนหอคอยประตูเมืองในวันนั้นแต่มันเป็นเพียงแค่สายตาที่ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองนางนั้นดูตกใจมาก นางควรจะทำการค้นหาอย่างระมัดระวัง แต่นางไม่ได้เป็นผู้นำในการค้นหา แม้ว่านางจะขยายเครือข่ายใหญ่ขึ้น นางก็ไม่เจอตัวแต่อย่างใด หากไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงได้แต่ปล่อยวางเรื่องนี้และจะจัดการกับมันอีกครั้งหลังจากกลับมาจากมณฑลจี่อัน
แต่นางไม่รู้ว่าในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ที่มณฑลจี่อันบุชงในเมืองหลวงให้การต้อนรับองค์ชายซงซุยอีกคน มันเป็นองค์ชายสามผู้มีฝีมือในศิลปะการทำหน้ากากเหมือนหยูเฉียนหยิน, หลี่กวง
การมาถึงของหลี่กวงเพื่อทำหน้ากากผิวหนังจากใบหน้าของซวนเทียนโมเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล เขาบอกกับบุชงว่า “ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับข่าวการตายขององค์ชายแปดที่ทุกคนรู้ ราชวงศ์ต้าชุนไม่ได้ทำพิธีศพในที่สาธารณะใช่หรือไม่ ? นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเรา แค่รอดู ! องค์ชายผู้นี้จะใช้ใบหน้านี้อย่างเต็มที่เพื่อฝึกฝนหุ่นเชิดในราชวงศ์ต้าชุน จากนั้นซงซุยของเราจะเป็นอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดในฝั่งนี้”   สำหรับความทะเยอทะยานของซงซุยที่อธิบายโดยองค์ชายสามบุชงรู้ดีมากเขาก็มีความสุขที่ได้เห็นผลลัพธ์แบบนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นพลเมืองราชวงศ์ต้าชุน แต่เขาก็ไม่ได้ปิดบังความรู้สึกใด ๆ ต่อราชวงศ์ต้าชุน และหลังจากที่ตระกูลบุล่มสลาย เขาก็เกลียดอาณาจักรนี้เข้ากระดูกดำ แน่นอนซงซุยก็ไม่ได้ดีอะไร เหตุผลที่เขาต้องการการสนับสนุนจากซงซุยก็เพราะเขาเห็นว่าในบรรดาสี่อาณาจักรที่รายล้อมรอบราชวงศ์ต้าชุน มีเพียงซงซุยเท่านั้นที่มีความสามารถในการต่อสู้กับราชวงศ์ต้าชุน เขารู้สึกพึงพอใจเพียงว่าเขาเห็นราชสำนักของราชวงศ์ซวนล่มสลายเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ ความเกลียดชังจากตระกูลบุ ความไม่พอใจจากตระกูลบุ ในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาควรจะเป็นพยานในวันที่ได้ทวงหนี้แค้น และซงซุย เขาสามารถละทิ้งมันได้เมื่อใช้เสร็จแล้ว โลกมีขนาดใหญ่มากและจะมีที่สำหรับให้เขาพักพิงอยู่เสมอ ในเวลานั้นท้องฟ้าสูงโปร่งและถนนมีความยาว เขาเพียงแต่ต้องการที่จะเป็นอิสระและไม่ถูกจำกัด
สถานที่บุชงอยู่เป็นสถานที่ลับซึ่งเป็นของตระกูลบุในอดีตมันซ่อนอยู่ใต้ดินและปลอดภัยมาก คฤหาสน์ใต้ดินแห่งนี้ก็สร้างขึ้นอย่างสง่างามมาก มันไม่เหมือนคฤหาสน์บนพื้นดิน และมันก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก หากไม่ใช่เพราะไม่สามารถมองเห็นแสงอาทิตย์และมีเพียงตะเกียงน้ำมันเท่านั้นที่ใช้ส่องสว่าง มันเป็นเรื่องยากที่คนอื่นจะมองเห็นความแตกต่าง
“ท่านฮูหยินมักจะออกไปเที่ยวกลางวันเสมอmjkoแม่ทัพกล่าวว่าเนื่องจากเราอยู่ในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชุน ตอนนี้เราทำทุกสิ่งอย่างระมัดระวัง ในความเห็นของบ่าวรับใช้ผู้นี้ หากไม่มีอะไรเร่งด่วน ท่านฮูหยินควรออกไปข้างนอกให้น้อยที่สุด ! ” ในห้องนอน บ่าวรับใช้คนหนึ่งกำลังให้คำแนะนำแก่ท่านฮูหยินของนาง “ท่านแม่ทัพกล่าวว่าราชวงศ์ต้าชุนได้เพิ่มกำลังคนจำนวนมากเพื่อลาดตระเวนในเมือง การป้องกันของเมืองนั้นเข้มงวดกว่าเมื่อสองสามวันที่ผ่านมาเจ้าค่ะ ! ”
“โอ้”ท่านฮูหยินตอบอย่างกระฉับกระเฉง แต่นางก็ขมวดคิ้วลึก นางก็ได้ยินเสียงคำถาม“ข้าได้ยินเฟิงหยูเฮงออกจากเมืองหลวง ข้าสงสัยว่านางจะกลับมาเมื่อไหร่ ? ”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง