Divine Doctor Daughter of the First Wife 1101

1 มีนาคม 2021   @admin  

The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ / แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ – ตอนที่ 1101 ข้าไม่ต้องการเป็นน้องสาวของเจ้า

คืนนั้นลานล่าสัตว์ก็มีชีวิตชีวามากในตอนเย็นองค์ชายหกเสร็จหน้าที่ราชการของเขา จากนั้นก็รีบไปยังสถานที่นั้น เขาวางแผนที่จะทานอาหารหนึ่งมื้อกับฮ่องเต้แล้วรีบกลับในเช้าวันรุ่งขึ้น
แต่เขาไม่คิดว่ามีบางสิ่งแปลกๆ เกิดขึ้นในพระราชวังของฮ่องเต้ เสี่ยวเหมาเป็นคนแรกที่รู้สึกถึงสิ่งนี้ แต่เขาไม่มีใคร นอกจากท่านผู้หญิงหลี่ที่ถูกขังอยู่ที่ตำหนักจิงซี ไม่มีเจ้านายคนอื่น พระราชวังฮ่องเต้ถูกล็อคเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องจากไปและสามารถอยู่แต่ในสถานที่ที่มีกำแพงทั้งสี่นี้ได้เท่านั้น เขารู้สึกกังวล
เขาคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในการพบทั้งคู่นับครั้งไม่ถ้วนและเมื่อถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อพระอาทิตย์เริ่มทอแสงที่ขอบฟ้าซึ่งบ่งบอกถึงการเปิดประตูพระราชวัง เขาสรุปอย่างแน่นอน : มีบางอย่างผิดปกติกับทั้งคู่
ดังนั้นเสี่ยวเหมาออกจากพระราชวังทันทีจ้างรถม้าและรีบไปที่ลานล่าสัตว์ของฮ่องเต้
และในเวลานี้หลังจากงานเลี้ยงเมื่อคืนที่ลานล่าสัตว์ของฮ่องเต้ผู้คนยังไม่ตื่น อันที่จริงแล้วฮ่องเต้และเหยาเซียนเป็นคนที่ดื่มหนักและเพิ่งหลับไป นอนเหยียดยาวบนเตียงด้วยกันอย่างนั้น ไม่แตกต่างระหว่างฮ่องเต้หรือพลเมือง พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพี่น้องและพูดเรื่องไร้สาระในการนอนหลับ
จางหยวนจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าและถอดรองเท้าให้ทั้งคู่เขารู้สึกมีความสุข เมื่อครั้งสุดท้ายที่ฮ่องเต้มีความสุขครั้งนี้ เขาคิดว่าเขาต้องบอกเฟิงหยูเฮง เมื่อเขามีโอกาสที่จะให้เหยาเซียนเข้ามาในพระราชวังมากขึ้นและอยู่เป็นเพื่อนฮ่องเต้ แม้ว่าทั้งสองคนดื่มแอลกอฮอล์ทุกวัน นั่นก็ดี ! พวกเขาอยู่ในวัยนี้แล้ว และควรได้รับอนุญาตให้ทำอะไรก็ได้ที่พวกเขาต้องการ !
อันที่จริงเหยาเซียนก็มีความคิดเช่นนั้นเขารู้สึกสงสารฮ่องเต้เล็กน้อย รู้สึกว่าคนผู้นี้นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงและทุกคนพากันอิจฉา แต่ใครจะรู้ว่าเขาเป็นคนเดียวที่น่าสังเวช เขายังอยากดื่มแอลกอฮอล์ เขาคิดในใจก่อนที่จะหลับไป เขาต้องเข้าไปในพระราชวังบ่อยขึ้นในอนาคตและดื่มกับฮ่องเต้ อย่างมากถ้าฮ่องเต้ไม่สบายจากการดื่ม เขาก็สามารถรักษาอีกฝ่ายได้ ทั้งคู่อยู่ในวัยนี้แล้ว จะมีชีวิตอีกต่อไปอีกนานเท่าไหร่ ?
ด้วยการพักค้างคืนเฟิงเซียงหรูนอนร่วมกับเฟิงเฟินได พวกนางเข้านอนแต่หัวค่ำ ดังนั้นพวกนางจึงตื่นเช้าโดยธรรมชาติ
เมื่อเฟิงเฟินไดตื่นขึ้นมาและเห็นเฟิงเซียงหรูบนที่นอนอีกข้าง นางงุนงงไปครู่หนึ่งและตอบสนองเพียงไม่นาน นางพูดโดยมองเฟิงเซียงหรู “เมื่อเรายังเด็ก เราก็นอนด้วยกันใช่หรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้า“ในเวลานั้นเราใกล้ชิดกว่าตอนนี้ นอนบนที่นอนเดิม มันเป็นเพียงแค่ว่าเจ้าไม่สามารถอยู่นิ่ง ๆ ตอนนอน และเตะข้าออกจากเตียงในตอนกลางคืน” นางยิ้มขณะพูดโดยคิดถึงตอนพวกนางอายุ 5 ขวบ เด็กหญิงทั้งสองไม่ได้มีแผนการใด ๆ และไม่เข้าใจการต่อสู้ในคฤหาสน์ เพราะพวกนางอายุเท่ากัน พวกนางเล่นกันตลอดทั้งวัน ไม่ต้องการแยกจากกันในตอนกลางคืน ใช้เวลาสองสามปีที่อยู่ใกล้กันมาก แต่อย่างช้า ๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เพื่อนเล่นวัยเด็กค่อย ๆ ห่างกันเมื่อพวกนางโตขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกนางก็แย่ลง ในท้ายที่สุดแม้ว่าพวกนางจะไม่ได้อยู่ฝ่ายตรงข้าม มันก็ไม่ต่างจากศัตรูมากนัก
เฟินไดยังจดจำความทรงจำมากมายตั้งแต่ตอนที่นางยังเป็นเด็กนางบอกกับเฟิงเซียงหรู “ดูเหมือนว่าเราจะค่อย ๆ ห่างกันมากขึ้น เนื่องจากท่านฮูหยินเหยาถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยินใหญ่ ใช่หรือไม่ ? ข้าจำได้ว่าเราอยู่ในสถานการณ์ที่ดีก่อนหน้านั้นถึงแม้ว่าท่านฮูหยินเหยาจะเป็นฮูหยินใหญ่ นางรักเรา นางจะแบ่งปันอาหารที่ดีให้เราเสมอ และจะไม่ยอมให้พี่รองได้รับสิ่งดี ๆ เพียงคนเดียว เมื่อเฉินซื่อได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ทุกอย่างเปลี่ยนไป ท่านแม่ของข้าไม่เหมือนกับมารดาของเจ้า แต่ท่านแม่ของเจ้าอย่างน้อยเจ้าทั้งสองมีร้านปักและจะมีกำไรที่สามารถซื้อของที่เจ้าอยากกิน แต่ข้าแตกต่างกัน ถึงแม้ว่าท่านพ่อจะโปรดปรานท่านแม่ของข้ามาหลายปี แต่เขาก็ตระหนี่ และไม่เต็มใจที่จะจ่ายเพิ่มอีกหนึ่งเท่า เรือนของเรานั้นแย่ที่สุด เพื่อที่จะกินดีและอยู่ดี”
ทั้งคู่นั่งอยู่บนฟูกของตัวเองแบบนี้พูดถึงเรื่องในอดีต เมื่อพวกนางพูด พวกนางจะหัวเราะด้วยกันขณะที่พวกนางพูด พวกนางจะเต็มไปด้วยอารมณ์และถอนหายใจ ในที่สุดเฟิงเฟินไดบอกเฟิงเซียงหรู “เมื่อคิดถึงตระกูลเฟิง มีทั้งความเกลียดชัง และความคิดถึง แต่ถ้าชีวิตสามารถย้อนกลับไปได้ ข้าไม่ต้องการเป็นน้องสาวของเจ้า”
เฟิงเซียงหรูรู้สึกงุนงงเมื่อพวกนางพูดคุยและหัวเราะตอนนี้นางรู้สึกว่าเฟิงเฟินไดแตกต่างจากเมื่อก่อนและปล่อยวางสิ่งต่าง ๆ มากมาย แต่ด้วยประโยคนี้ นางหวนกลับไปใช้ชีวิตเดิม ดังนั้นนางจึงเข้าใจ หลายสิ่งทำให้รากเหง้าของความเกลียดชังเติบโตขึ้นในหัวใจของน้องสี่ของนาง และแม้โลกเปลี่ยนไป นางก็ไม่สามารถกำจัดรากเหง้าที่ฝังลึกเหล่านี้ได้ ดังนั้นนางจึงยอมให้พวกมันหยั่งรากต่อไปและแตกหน่อ นี่เป็นส่วนที่แสดงความเกลียดชังเกี่ยวกับเฟิงเฟินได และยังเป็นส่วนที่น่าสลดใจเกี่ยวกับเฟิงเฟินได
ทั้งสองไม่ได้พูดเกี่ยวกับอดีตและลุกขึ้นจากเตียงล้างหน้าด้วยความช่วยเหลือของบ่าวรับใช้ส่วนตัวของพวกนาง เมื่อเฟินไดล้างหน้า นางถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าอยู่ที่ตำหนักจุน เจ้าพัฒนาความสัมพันธ์กับองค์ชายเจ็ดผู้ซึ่งเป็นเหมือนเทพเซียนหรือไม่”
เฟิงเซียงหรูสามารถได้ยินการเสียดสีที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของอีกฝ่ายดังนั้นนางส่ายหน้าของนางและเพียงพูดว่า “เจ้าพูดแล้ว องค์ชายเจ็ดเป็นเทพเซียน พระองค์จะทำลายมนุษย์เช่นข้าและคนอื่น ๆ ได้อย่างไร” Aileen-novel
”นั่นเป็นความจริง”เฟิงเฟินไดพยักหน้า “ไม่เหมือนองค์ชายห้าของข้า พระองค์มีเหตุผลมากมาย แต่บางครั้งพระองค์ก็หงุดหงิด ข้าค่อนข้างหงุดหงิดกับเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทุกคนมีความทะเยอทะยานและพยายามที่จะปรับปรุง แต่พระองค์ก็ขี้เกียจเกินไปที่จะเข้าร่วมราชสำนักตอนเช้า อยู่ในพระราชวังตลอดทั้งวัน ไม่แม้แต่ทำตัวเหมือนผู้ชาย”
นางพูดเกี่ยวกับความรู้สึกผิดหวังต่อองค์ชายห้าข้างนอกกระโจมได้ยินเสียงเด็ก ๆ ทันใดนั้นเสียงเรียกนาง “ท่านพี่ ท่านพี่ตื่นแล้วหรือขอรับ ? เสี่ยวเปาคิดถึงท่านพี่”
เฟิงเฟินไดหยุดเช็ดหน้าของนางและโยนผ้าเช็ดหน้าไปที่ดงหยิงอย่างระมัดระวังโดยชี้ไปที่นอกประตู “ดูสิ ข้าบอกว่าพระองค์ไม่ได้ทำตัวเหมือนผู้ชาย และพระองค์ก็ทำไม่ได้จริง ๆ เมื่อคืนนี้เสี่ยวเปานอนกับพระองค์ พวกองค์ชายกำลังนั่งล้อมรอบกองไฟเพื่อพูดคุยกัน และแม้กระทั่งองค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนก็มา แต่ทว่าพระองค์พาเด็กกลับไปพักผ่อนเป็นการส่วนตัว และบอกว่าเสี่ยวเปาง่วง ถ้าเด็กง่วงแล้วก็ควรส่งเขาไปนอนกับบ่าวรับใช้ ทำไมองค์ชายอย่างพระองค์จึงต้องดูแลเหมือนบุตรด้วยตนเอง ? พระองค์ไม่มีความทะเยอทะยานเลย”
นางเริ่มเดินไปยังทิศทางด้านนอกและเมื่อนางมาถึงประตู โดยไม่รอให้บ่าวรับใช้ยกม่าน เสี่ยวเปาผู้ที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เขากระโดดเข้าไปข้างในในครั้งเดียว และเขาก็ล้มลงบนร่างกายของนาง
ความขุ่นเคืองปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฟินไดนางดึงเด็กออกไปและพูดอย่างเยือกเย็น “เจ้าไม่มีมารยาทเลย เกิดอะไรขึ้นกับมารยาทที่บ่าวรับใช้สอนเจ้าหรือ ? ”
เสี่ยวเปาเบะปากและอยากจะร้องไห้แต่เมื่อเขาเห็นสายตาของเฟิงเฟินได น้ำตาของเขาก็ไม่ไหลออกมาเพราะความกลัว จากนั้นเขาก็พยายามอย่างดีที่สุดที่จะจำกฎที่บ่าวรับใช้สอนอยู่เป็นประจำ จากนั้นเขาก็โค้งคำนับเฟินไดในวิธีที่เหมาะสม พูดเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ “เสี่ยวเปาคารวะท่านพี่ขอรับ”
ในขณะนี้บ่าวรับใช้ได้เปิดม่านแล้วแสงแรกของแสงแดดในตอนเช้า เฟิงเซียงหรูยกมือขึ้นเพื่อปิดดวงตาของนาง
องค์ชายห้าซึ่งตามมาด้านหลังเสี่ยวเปาทำหน้าซื่อและหลังจากที่เสี่ยวเปาไปคำนับพี่สาว เขาก็เอื้อมมือไปดึงเสี่ยวเปากลับมาข้าง ๆ บอกเฟินไดว่า “เจ้าจะเรื่องมากอะไรนักหนา เขายังเด็กอยู่”
“พฤติกรรมของคนที่อายุสามขวบจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาจนถึงอายุเท่าไหร่”เฟินไดตอบเขาอย่างจริงจัง “ในอดีตคฤหาสน์ของตระกูลเฟิง เด็ก ๆ จะเริ่มเรียนรู้กฎตั้งแต่เราเรียนรู้วิธีการเดิน ซึ่งคนเราไม่เคยถูกตีและลงโทษเมื่อยังเด็ก แน่นอนข้ารู้อย่างชัดเจนว่ามารยาทของข้าไม่ดีพอ นั่นเป็นเพราะข้าเป็นบุตรสาวของอนุ ท่านแม่ของข้าก็ถูกพาตัวออกจากย่านโลกีย์ด้วย ดังนั้นการฝึกฝนของนางจึงไม่สามารถสอนข้าได้ จึงเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อนุญาตให้เด็กคนนี้เดินเส้นทางที่ข้าเดินต่อไปได้ องค์ชายห้า นั่นเป็นเหตุผลพอหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหยานเงียบไปโดยสิ่งที่นางพูดมันเป็นเรื่องจริง เฟินไดต้องการที่จะสอนน้องชายของนางเอง เขาไม่มีสิทธิ์แทรกแซง เมื่อคิดถึงเด็กอีกครั้ง เมื่อเขายังเด็ก เขาไม่ได้ถูกจำกัด และขอให้เรียนรู้กฎทุกชนิดในช่วงอายุนี้ใช่หรือไม่ เขารู้สึกว่าเขาไวเกินไปเล็กน้อย รู้สึกเสมอว่าเฟินไดไม่ปฏิบัติต่อเสี่ยวเปาอย่างดี กลัวว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวของเฟินไดในโลกนี้จะทำให้นางอ่อนแอเช่นกัน ทำให้นางกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกและเลือดเย็น
“ตราบใดที่เจ้าสอนกฎให้เขา”ซวนเทียนหยานถอนหายใจ และพูดว่า “แต่เด็กยังเล็ก อย่าเข้มงวดเกินไป” หลังจากที่เขาพูดสิ่งนี้โดยไม่รอให้เฟินไดตอบ เขาหันไปหาเฟิงเซียงหรูและเอ่ยทักทายว่า “คุณหนูสามตระกูลเฟิง”
เฟิงเซียงหรูรีบก้มศีรษะคำนับอย่างรวดเร็ว“เซียงหรูคารวะองค์ชายห้าเพคะ”
“ไม่จำเป็นต้องเป็นทางการ”ซวนเทียนหยานช่วยนางแล้วพูดว่า “เมื่อเฟินไดกับข้าแต่งงานปีหน้า เราจะกลายเป็นญาติกัน”
เฟิงเซียงหรูกล่าวด้วยรอยยิ้ม“องค์ชายห้าเป็นคนนอกคนหนึ่ง พี่รองของเราได้แต่งงานกับองค์ชายเก้าแล้วโดยเหตุผลนี้เราเป็นญาติกันอยู่แล้วเพคะ”
ซวนเทียนหยานตะลึงและหัวเราะทันที“ใช่แล้ว ! เราเป็นญาติกันอยู่แล้ว” น่าเสียดายที่เฟินไดไม่ได้อยู่ใกล้เฟิงหยูเฮง ถ้าเฟินไดมีอารมณ์อ่อนโยนเหมือนเฟิงเซียงหรู และมีความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกับพี่สาวน้องสาวของนางเอง เขาลอบถอนใจแต่ไม่ได้พูดคุยกับเฟิงเซียงหรูอีกต่อไป แล้วพูดกับเฟินไดอีกครั้ง “บรรดาพ่อครัวหลวงตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นและเตรียมอาหารเช้าแล้ว พวกเขาเพิ่งยกมาและบางอย่างก็เป็นอาหารใหม่ในพระราชวัง รีบทานตอนที่ยังอุ่นและมันอร่อยมาก ไปดูกันเถิด ! ”
เขามีความตั้งใจดีและต้องการที่จะพาเฟิงเฟินไดไปกับเขาด้วยการกินโชคไม่ดีที่เฟิงเฟินไดไม่ได้ชื่นชมมัน นางเพียงแค่บอกเขาว่า “พระองค์พาเสี่ยวเปาไปด้วย ข้ายังไม่หิว อากาศในตอนเช้าสดชื่น ข้าอยากเดินเล่นสักพัก”
“เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้า”ซวนเทียนหยานตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ยุ่งยากที่จะกินอาหารเช้าในภายหลัง ตอนนี้ยังเช้าอยู่”
“ไม่จำเป็น”เฟินไดปฏิเสธอย่างไม่ราบรื่น “ทุกคนไปก่อนเลย ข้าไม่ต้องการให้ใครเดินตามข้า ข้าจะพาบ่าวรับใช้ไปด้วย พระองค์รักเด็กคนนี้มากใช่หรือไม่ เช่นนั้นอย่าปล่อยให้เขาหิว ไปกินข้าวเร็ว และไปหาข้าหลังจากที่พระองค์กินข้าวเสร็จแล้ว”
ซวนเทียนหยานต้องการประท้วงเล็กน้อยแต่คิดอีกครั้ง เฟิงเฟินไดกลัวว่าเสี่ยวเปาจะหิว นางยังดื้อรั้นและรู้สึกอายที่แสดงความกังวล นั่นคือเหตุผลที่นางปฏิเสธเขาอย่างแข็งทื่อ ดังนั้นเขาจึงไม่ยืนยันอีกต่อไป เขาดึงมือของเสี่ยวเปาและบอกนางว่า “อย่าเดินไปไกลและอย่าเข้าไปในภูเขา ระวังตัวด้วย เราจะไปหาเจ้าหลังกินข้าวเช้า” หลังจากพูดแบบนี้เขาพยักหน้า รับเสี่ยวเปาแล้วออกไป ดึงเสี่ยวเปาไปด้วย
เฟิงเซียงหรูรู้สึกว่าองค์ชายห้าคนนี้ต้องอดทนกับเฟิงเฟินไดมากเกินไปด้วยอารมณ์ของเฟิงเฟินได ลืมเกี่ยวกับผู้ชาย แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่ยอมทนเรื่องนี้ใช่หรือไม่ แต่นางไม่ได้คาดหวังว่าองค์ชายจะสามารถทนต่อนางจนถึงจุดนี้
ในขณะที่ความคิดของนางกำลังดุร้ายนางก็ได้ยินเฟิงเฟินไดอยู่ข้าง ๆ นางถามว่า “เจ้ารู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงในเสี่ยวเปาหรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูไม่เข้าใจ“การเปลี่ยนแปลง ? เจ้าหมายถึงอะไร ? ”
เฟิงเฟินไดกล่าวว่า“การเปลี่ยนแปลงคือการเปลี่ยนแปลงเช่น……รูปลักษณ์”
เฟิงเซียงหรูไม่สามารถช่วยได้แต่เริ่มคิดเกี่ยวกับเด็กที่นางเห็นในตอนนี้ คิดเกี่ยวกับการพบครั้งนี้ และคิดว่าเมื่อเสี่ยวเปาตัวเล็กครึ่งปีต่อมา ในที่สุดนางก็พูดว่า “ดูเหมือนว่าเขาจะดูดีกว่าเมื่อก่อนและขาวขึ้น” นางจำได้ว่าเสี่ยวเปาคล้ำมากเมื่อเขายังเล็ก เฟิงจินหยวนก็เริ่มสงสัยเรื่องสีผิวของเสี่ยวเปา และบิดาผู้ให้กำเนิดของเสี่ยวเปาเป็นนักแสดงคณะผิวคล้ำ ถึงแม้ว่าคุณสมบัติของเขาจะไร้ที่ติ ถ้าเขาไม่ได้พึ่งพาสีน้ำมันบนใบหน้าของเขาเพื่อปกปิดผิวสีเข้มของเขา มันเป็นไปได้ที่ไม่มีใครเต็มใจดูเขาทำการแสดง “อาจเป็นเพราะเขาได้รับการดูแลอย่างดีหลังจากอยู่กับเจ้า ! เด็กจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเสมอ” นางพูดอย่างไม่ตั้งใจ สังเกตเห็นแววตาแปลก ๆ ในตาของเฟินได
แต่เฟิงเฟินไดยังคงคิดถึงการใช้คำว่า”ดูดี” ของเฟิงเซียงหรู และความเกลียดชังก็เพิ่มขึ้นในใจของนาง และความสงสัยของนางที่เป็นบิดาของเสี่ยวเปาเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง
ระหว่างทางจากเมืองหลวงไปยังลานล่าสัตว์รถม้าของเสี่ยวเหมาเดินทางนานกว่า 1 ชั่วยาม พบกับองค์ชายหกที่สี่แยก……

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง