Battling Records of the Chosen One บันทึกศึกผู้กล้าท้าสวรรค์ 1591

2 กรกฎาคม 2019   @admin  

Battling Records of the Chosen One บันทึกศึกผู้กล้าท้าสวรรค์ – ตอนที่ 1591 เถาวัลย์หยกนภาค่ำ

ประสบการณ์ตลอดทาง ทำให้หลินสวินตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่า พวกสัตว์ร้ายในสมรภูมิเซียนเหินไม่เพียงแค่ศักยภาพไม่ด้อยกว่ามกุฎอริยะ พวกตัวตนน่าสะพรึงกลัวบางส่วนในนั้น น่ากลัวยิ่งกว่ามกุฎอริยะ!

อย่างเช่น ‘ยักษ์สีเลือด’ ที่รวมตัวจากโครงกระดูกทับซ้อนนับไม่ถ้วนในทะเลทิ้งกระดูก

หรืออย่างร่างที่มีเกราะหนักซึ่งแปลงมาจากภูเขาลูกใหญ่สูงตระหง่านลูกหนึ่ง

แต่ละตนน่ากลัวกว่าอีกตน ทำเอาหลินสวินรู้สึกถึงอันตรายอย่างที่สุด

“นายท่าน หลังจากสังหารอวิ๋นอีนั่น ป้ายคำสั่งเซียนเหินในมือข้าพลันมีชะตามรรคผลงานรบสองร้อยสิบแปดสายเพิ่มขึ้นมา”

เสี่ยวอิ๋นพูดอย่างตื่นเต้น “ดูเหมือนว่าข่าวจะเป็นจริง ในสมรภูมิเซียนเหินแห่งนี้ เมื่อโจมตีสังหารผู้แข็งแกร่งที่มีป้ายคำสั่งเซียนเหิน จะสามารถช่วงชิงชะตามรรคผลงานรบทั้งหมดของอีกฝ่าย!”

ว่าแล้วเขาก็ยื่นป้ายคำสั่งเซียนเหินชิ้นหนึ่งให้หลินสวิน “นี่คือป้ายคำสั่งเซียนเหินที่ได้จากอวิ๋นอีหลังจากสังหารนาง แต่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว”

หลินสวินวางลงลวกๆ ขบคิดแล้วเอ่ย “การต่อสู้ในสมรภูมิเซียนเหินมีเวลาเพียงสิบวันเท่านั้น ตอนนี้ในมือพวกเรามีป้ายคำสั่งเซียนเหินสี่ชิ้น ต้องทำเวลารวบรวมชะตามรรคผลงานรบให้มากพอก่อนที่สมรภูมิเซียนเหินจะสิ้นสุดลง”

“นายท่าน นั่นเถาวัลย์หยกนภาค่ำ!”

เสี่ยวเทียนที่นิสัยเย็นชามาโดยตลอดตื่นเต้นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลินสวินเงยหน้ามองไป ก็เห็นว่าในกองหินที่อยู่ไม่ไกลนักมีเถาวัลย์ที่ขาวหิมะดั่งหยกต้นหนึ่งงอกออกมา ใบปรากฏสีขาวงดงาม

ทว่าอากาศเหนือเถาวัลย์กลับปกคลุมด้วยม่านรัตติกาลชั้นหนึ่ง ปรากฏสีสันที่มืดมนลึกล้ำอย่างหนึ่ง มองจากระยะไกลราวกับเถาวัลย์ที่กางม่านฟ้ารัตติกาลออกมา!

“เป็นสมบัตินี้จริงๆ ด้วย!”

เสี่ยวอิ๋นเองก็ตาเป็นประกาย “ในคำเล่าลือ เถาวัลย์นี้เป็นของศักดิ์สิทธิ์ฟ้าประทาน มีลายมรรคแปลกประหลาดตามธรรมชาติ หลังจากเด็ดมาหลอมในยา ฝึกปราณวันเดียวก็สามารถได้ผลลัพธ์ราวกับฝึกร้อยวัน!”

“ไม่ผิด กลืนยานี้ลงไป บันทึกศึกผู้กล้าท้าสวรรค์กายใจประหนึ่งเข้าสู่ท้องฟ้ารัตติกาลอันไพศาล สามารถทำให้พลังสภาวะจิตของผู้ฝึกปราณถูกกระตุ้น ไม่ว่าจะเป็นพลังปราณหรือการหยั่งมรรคก็ให้ผลน่าทึ่ง”

หลินสวินเองก็เคยได้ยินชื่อสมบัตินี้ เพียงแต่ในโลกภายนอกไม่มีอยู่นานแล้ว ไม่คิดว่าจะมาเจอในสมรภูมิเซียนเหินแห่งนี้

‘หากสามารถกลืนโอสถนี้ได้ บางทีพลังปราณของข้าอาจจะสามารถยกระดับไปอีกก้าว…’

ตอนที่หลินสวินใคร่ครวญก็ขยับเข้าใกล้เถาวัลย์หยกนภาค่ำแล้ว

เพียงแต่ตอนที่เขาจะลงมือเด็ด กลับสังเกตเห็นในทันที ว่าบนส่วนรากของเถาวัลย์นี้กลับประทับกระบวนค่ายกลลายมรรคที่เก่าแก่ แปรเป็นกระบวนผนึกอย่างหนึ่งปกป้องเถาวัลย์นี้เอาไว้

หลินสวินหรี่ตาสัมผัสอย่างละเอียด ก็ตัดสินได้ว่ากระบวนผนึกนี้ถูกวางตั้งแต่แปดพันปีก่อนแล้ว!

ในประวัติศาสตร์ของเก้าดินแดน สมรภูมิเก้าดินแดนปรากฏทั้งหมดสามครั้ง ครั้งแรกปรากฏตอนที่ยุคดึกดำบรรพ์ สิ้นสุดลง

ครั้งที่สองปรากฏในยุคบรรพกาล

ครั้งที่สามคือตอนนี้

แต่แปดพันปีก่อนไม่ใช่ปลายของสมัยบรรพกาลด้วยซ้ำ นับได้ว่าเป็นยุคปัจจุบัน!

แต่เมื่อแปดพันปีก่อนสมรภูมิเก้าดินแดนไม่ได้ปรากฏในเก้าดินแดน ย่อมไม่มีทางที่จะมีคนเข้าสู่สมรภูมิเซียนเหินแห่งนี้

ทว่าเถาวัลย์หยกนภาค่ำต้นนี้กลับถูกคนวางกระบวนผนึกไว้ชั้นหนึ่งเมื่อแปดพันปีที่แล้ว นี่น่าตะลึงเกินไปแล้ว!

‘หรือยังมีคนสามารถเข้าสู่สมรภูมิเซียนเหินแห่งนี้ได้ตามอำเภอใจ’

หลินสวินสายตาวูบไหว

‘ลายมรรคยอดเยี่ยมมาก!’

ไม่นานหลินสวินก็ค้นพบสิ่งใหม่ กระบวนผนึกลายมรรคแห่งนี้ดูเหมือนมีแค่กระบวนค่ายกลเดียว แต่ลายมรรคที่ประกอบเป็นกระบวนค่ายกลนี้กลับไม่ธรรมดาเลย

ด้วยความเชี่ยวชาญในวิถีสลักรอยวิญญาณของหลินสวิน ถึงกับไม่สามารถมองทะลุนัยเร้นลับของมันได้ในทันที

‘นี่คงจะเป็นฝีมือของปฐมาจารย์สลักลายมรรคคนหนึ่ง หากสลายด้วยวิธีรุนแรง พลังกระบวนค่ายกลนี้ก็จะทำลายเถาวัลย์หยกนภาค่ำนี้ในทันที ถ้าเช่นนี้ก็จะเปล่าประโยชน์’

หลินสวินขมวดคิ้ว รู้สึกรางๆ ว่านี่ไม่เหมือนวิชาของคนในเก้าดินแดน

ผู้แข็งแกร่งเก้าดินแดนเข้าสู่สมรภูมิเซียนเหินเพื่อเก็บชะตามรรคผลงานรบ และมีเวลาเพียงสิบวัน

แต่เมื่อการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนสิ้นสุดลง สมรภูมิเก้าดินแดนครั้งต่อไปไม่รู้จะมาเยือนเมื่อไหร่ ใครจะทุ่มเทความพยายาม วางกระบวนผนึกลายมรรคไว้เพื่อปกป้องการเติบโตของโอสถเทพต้นหนึ่ง

ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด!

‘หรือนี่คือการกระทำของผู้ฝึกปราณนอกเก้าดินแดน พวกเขาครอบครองวิธีเข้าออกสมรภูมิเซียนเหิน มองเขาตัดหมอกแห่งนี้เป็น ‘สวนโอสถ’ ตามธรรมชาติ’

ในหัวหลินสวินปรากฏการคาดเดาอย่างใจกล้า

เช่นว่าเมื่อแปดพันปีที่แล้วยามเถาวัลย์หยกนภาค่ำต้นนี้ถูกคนค้นพบยังเป็นต้นอ่อนอยู่ จึงวางกระบวนผนึกป้องกัน รอเพียงตอนที่มันเติบโต คนที่วางกระบวนผนึกก็จะมาเก็บไป

“นายท่าน ค่ายกลนี้สลายได้หรือไม่”

เสี่ยวอิ๋นอดถามไม่ได้

หลินสวินสลัดความคิดว้าวุ่นออกไปทันใด พยักหน้าแล้วเริ่มรวบรวมสมาธิ

หลังจากหนึ่งชั่วยามเต็ม ในที่สุดหลินสวินที่นิ่งไม่ขยับก็เคลื่อนไหว เขาสะบัดแขนเสื้อ ละอองแสงสีใสมากมายพวยพุ่งออกมา ไหลเข้ากระบวนผนึกที่สลักบนหินไปตามวิถีโคจรแปลกประหลาด

ทันใดนั้นกระบวนผนึกนั่นราวกับหิมะที่หลอมละลาย ค่อยๆ หายไป

ในเวลาเดียวกันแสงรัตติกาลที่ดำสนิทราวกับหมึกสายหนึ่งโฉบขึ้นมาจากบนเถาวัลย์หยกนภาค่ำ พุ่งตรงขึ้นบนอากาศ ราวกับม่านรัตติกาลปกคลุมฟ้า!

เมื่อหันมองเถาวัลย์หยกนภาค่ำอีกคราก็แตกต่างจากก่อนหน้านี้แล้ว ละอองแสงล่องลอยไปทั่ว กลิ่นหอมคละคลุ้ง พื้นผิวขาวหิมะดุจหยกกะพริบจุดแสงประหนึ่งดวงดาวมากมาย

นี่ต่างหากจึงจะเป็นลักษณะแท้จริงของเถาวัลย์หยกนภาค่ำ!

เพียงแต่ตอนแรกถูกพลังกระบวนผนึกนั่นปกคลุมไว้

หลินสวินเด็ดมันโดยไม่เกรงใจสักนิด

เพียงแต่ในใจยังคงมีความสงสัยเสี้ยวหนึ่ง กระบวนผนึกนี้… ใครเป็นคนวางกันแน่

พวกเขาไม่ได้เสียเวลา เดินหน้าต่ออย่างระมัดระวัง

เขาตัดหมอกแห่งนี้ใหญ่เกินไปจริงๆ สันเขาทับซ้อน หมู่เขาเรียงราย ทะลวงผ่านภายในมีหมอกบดบังท้องฟ้า ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายดึกดำบรรพ์ที่ไม่สลายหายไป

ระหว่างทางหลินสวินก็ตั้งใจสำรวจรอบๆ พยายามค้นหาสมบัติหายากที่คล้ายเถาวัลย์หยกนภาค่ำ และคอยดูว่าบริเวณรอบๆ ยังมีกระบวนผนึกลายมรรคหรือไม่

ที่น่าเสียดายคือระหว่างทางไม่เจออีกเลย แต่โอสถเทพล้ำค่าและวัตถุดิบวิญญาณหลายอย่างก็ถูกเขาเก็บไปไม่น้อย

โอสถเทพหลายอย่างในนั้นถึงขั้นสามารถทำให้อริยะอิจฉา

ทว่าหากพูดถึงความหายากและมหัศจรรย์ ล้วนด้อยกว่าเถาวัลย์หยกนภาค่ำนั่นไปขั้นใหญ่

‘ก็ถูก โอสถเทพระดับนี้เป็นสมบัติจากธรรมชาติชั้นหนึ่ง พบเจอได้แต่ไม่อาจครอบครอง ย่อมไม่มีทางเจอได้ง่ายๆ…’

สุดท้ายหลินสวินเองก็ปล่อยวางแล้ว

สองชั่วยามหลังจากนั้น

หลินสวินยืนอยู่บนยอดเขาพันจั้งที่สูงใหญ่ หมอกบริเวณรอบๆ พลิกตลบ แม้แต่ลมภูเขายังพัดไม่ไป

“น่าสนใจ”

รอบข้างว่างเปล่า แต่หลินสวินกลับเหมือนสังเกตถึงอะไรบางอย่าง แววตาละเอียดอ่อน

ในบริเวณที่ห่างจากที่แห่งนี้หลายหมื่นลี้ ผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนอย่างพวกคุนเซ่าอวี่ ชืออู๋ซู่กำลังลงมือเล่นงานวิญญาณเซียนเหินกลุ่มหนึ่งพร้อมกัน

แต่ตอนนี้เองในใจจู๋อิ้งคงฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ ตรงหน้าปรากฏคันฉ่องสำริดที่สลักลายบุปผาปักษามัจฉาแมลงบานหนึ่ง

ในกระจกปรากฏเงาร่างที่สูงโปร่งสง่างาม ยืนอยู่บนยอดเขาถูกหมอกปกคลุม ทำให้เงาร่างของเขาไม่ชัดเจนนัก

“รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องดำเนินการสำรวจอย่างลับๆ ล่อๆ”

มุมปากของจู๋อิ้งคงยกโค้งเย็นยะเยือก จากนั้นยิ้มพูดว่า “ทุกท่าน เหยื่อติดแหแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เจ้าหมอนั่นไม่สามารถหนีจากเขาตัดหมอกได้อีก!”

พวกคุนเซ่าอวี่ต่างรวมตัวกัน ตอนที่เห็นเงาร่างผ่าเผยนั้นในคันฉ่องสำริด พวกเซวี่ยชิงอี ชืออู๋ซู่ต่างอดเผยสีหน้าเคียดแค้นออกมาไม่ได้

หลินสวิน!

พวกเขาจะจำไม่ได้ได้อย่างไร

“พี่จู๋ จะเก็บแหได้เมื่อไหร่”

ชืออู๋ซู่อดถามไม่ได้

“ไม่รีบ เขาตกหลุมพรางไปแล้ว รอพวกเราจับวิญญาณเซียนเหินได้มากพอก็ได้เวลาเก็บแหแล้ว”

จู๋อิ้งคงสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

กระบวนผนึกลายมรรคที่เขาวางในครั้งนี้ ก็เป็นมรดกชั้นสูงของเผ่าจู๋หลง อย่าว่าแต่นักสลักลายมรรคทั่วไป แม้เป็นปฐมาจารย์สลักลายมรรคหลงเข้าไปก็ยากจะหลุดพ้น!

“พี่จู๋ เจ้าเองก็รู้ดีว่าหลินสวินนั่นก็เชี่ยวชาญการวางกระบวนค่ายกลเช่นกัน อย่าประมาทเด็ดขาด”

เซวี่ยชิงอีเตือน

เขามีความรู้สึกหวาดกลัวหลินสวินอย่างบอกไม่ถูกมาโดยตลอด

จู๋อิ้งคงเอ่ย “ก็เพราะข้าปฏิบัติต่อเขาอย่างศัตรูที่ยิ่งใหญ่ซึ่งยากจะเจอในชีวิตนี้ จึงทุ่มเททุกวิถีทางวางกระบวนผนึกลายมรรคที่นี่ แต่ที่พี่เซวี่ยเตือนก็ถูก เผชิญหน้ากับเจ้าหมอนี่ ระวังแค่ไหนก็ไม่ถือว่าเกินไป”

ยามพูดเขาเก็บคันฉ่องสำริดลงไป

คล้ายไม่มีใครสังเกตเห็นว่าชั่วขณะที่จู๋อิ้งคงเก็บคันฉ่องสำริด หลินสวินที่เอามือไพล่หลังหันหลังให้พวกเขามาโดยตลอดแอบหันมา ดวงตาดำลึกล้ำ สีหน้าครุ่นคิด

‘ได้ยินว่าพลังมรดกที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าจู๋หลงก็คือมรรคสลักวิญญาณ จู๋อิ้งคงนี่คิดจะเอากระบวนผนึกลายมรรคมาเล่นงานข้าหรือ’

บนยอดเขาสูงชันนั่น หลินสวินยิ้มแล้ว หว่างคิ้วเผยความดูถูก

การประชันในวิถีสลักรอยสลักวิญญาณ เขาไม่เคยกลัวอยู่แล้ว!

อย่างเช่นตอนนี้ เหตุใดเขาจึงเลือกจะหยุดอยู่ที่นี่

ง่ายมาก เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกระบวนผนึกลายมรรค!

หากจู๋อิ้งคงคิดว่าตนเหมือนปลาที่ถูกล่อเข้าไปในแห ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ นั่นก็ผิดมหันต์แล้ว

ทว่าหลินสวินก็ต้องยอมรับว่าวิธีของจู๋อิ้งคงสุดยอดมาก กระบวนผนึกลายมรรคที่วาง หลอมเข้าสู่ธรรมชาติโดยสมบูรณ์

ทอดสายตามองไป เทือกเขาที่ราวกับทวนแต่ละลูกสูงเสียดฟ้า หมอกที่พลิกม้วนบนท้องฟ้า รวมทั้งต้นไม้ใบหญ้าทั้งหมดในบริเวณนั้นล้วนหลอมเข้าไปในพลังกระบวนผนึกอย่างไม่มียกเว้น

อย่าว่าแต่คนทั่วไป แม้นักสลักลายมรรคมาเยือนก็ยากจะสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างแน่นอน

นี่คือคู่ต่อสู้รุ่นเดียวกันที่แข็งแกร่งที่สุดบนมรรครอยสลักวิญญาณเท่าที่หลินสวินเคยเจอตั้งแต่ฝึกปราณมา ทำให้หลินสวินเองยังอดมีความรู้สึก ‘ยินดีที่ได้เห็นผู้อื่นทำเช่นเดียวกับตน’ ขึ้นมาไม่ได้

‘จู๋อิ้งคงมาจากดินแดนโบราณยอดหยิน ก็ไม่รู้ว่าเขาเคยได้ยินชื่อกึ่งจักรพรรดิปาฉีหรือไม่ ไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้หากมีโอกาสจับเป็นเขา จะต้องสอบสวนดีๆ สักหน่อย…’

หลินสวินนึกถึงตัวการสำคัญที่หลบอยู่หลังอวิ๋นชิ่งไป๋มาโดยตลอด สายตาพลันเย็นเยียบขึ้นมา

อวิ๋นชิ่งไป๋ก็คือตัวหมากที่ชีวิตดั่งโศกนาฏกรรม ไม่เคยได้กำหนดชะตาตนเอง ถูกกึ่งจักรพรรดิปาฉีคนนั้นควบคุม

พูดอย่างเคร่งครัด ปาฉีคนนี้ต่างหากที่เป็นตัวการเบื้องหลังที่ทำให้เกิดคดีนองเลือดของตระกูลหลิน!

‘นายท่าน ต่อไปพวกเราควรทำอย่างไร’

เสี่ยวอิ๋นอดถามไม่ได้ เขารับรู้จากการสื่อสารในจิตวิญญาณแล้วว่า ตอนนี้พวกเขาเข้ามาในกระบวนผนึกลายมรรคที่จู๋อิ้งคงเป็นคนวางแล้ว

หลินสวินใคร่ครวญ ริมฝีปากเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาเบาๆ “แผนซ้อนแผน ลักฟ้าแลกตะวัน”

 

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง