แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 635

ตอนที่ 635 ความหวาดกลัวตอนกลางคืนที่ตำหนักศศิเหมันต์

พระสนมจิงจ้องที่พระสนมหยวนชูในขณะที่คิดกับตัวเอง อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางก็ไม่สามารถคิดได้ว่าพระสนมหยวนชูจะบอกอะไรกับนาง ?

จริง ๆ แล้วนางมีพี่ชายที่ประสานงานในพระราชวัง ในความเป็นจริงความรู้สึกสำนึกผิดต่อพระสนมของฮ่องเต้มีอยู่ในหัวใจของฮ่องเต้ แต่นั่นเป็นเพียงวิธีที่ผู้คนเป็น ในอดีตมันเป็นสิทธิ์ของเขาในฐานะฮ่องเต้ที่จะหลับนอนกับพระสนมทุกคน การเยี่ยมเยียนตำหนัก ในขณะที่เขาพอใจเป็นเรื่องปกติอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อเขาพบหยุนเปียนเปียน เขาก็รู้สึกว่าการได้พบกับผู้หญิงคนอื่นเป็นบาป นั่นคือเหตุผลที่ฮ่องเต้ดูแลครอบครัวของพระสนมเป็นอย่างดี แม้แต่พระสนมที่ต่ำต้อยก็สามารถให้พี่ชายของนางกลายเป็นผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ของฮ่องเต้ได้

พระสนมหยวนชูไม่มีสมาชิกในครอบครัวที่มีความสามารถนี้ นั่นคือเหตุผลที่นางหันมามองพระสนมของฮ่องเต้

ทั้งสองมองหน้ากันมาเป็นเวลานาน พระสนมหยวนจิงหมดความอดทน นางถามว่า “เนื่องจากเจ้าต้องการใช้ข้า เจ้าควรแจ้งข้าให้รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับอะไร มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า”

พระสนมหยวนชูยิ้ม “ถ้าเรากำลังพูดถึงผลประโยชน์แล้วชีวิตที่คล้ายคลึงกับเมื่อ 20 ปีก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง น้องสาวรู้สึกว่าสิ่งนี้ล่อลวงเพียงพอหรือไม่ ? ”

พระสนมจิงตกใจมาก “กลับไปมีชีวิตอีกครั้งเมื่อ 20 ปีก่อน? พี่สาวชู เจ้ายังไม่ได้แก่เลยไม่ใช่หรือ ? เป็นไปได้อย่างไร ? ”

“ถ้าข้าบอกว่าเป็นไปได้ก็เป็นไปได้” พระสนมหยวนชูโน้มตัวไปข้างหน้า “ตราบใดที่พระชายาหยุนถูกกำจัดไป เรื่องนี้จะเป็นไปได้”

พระสนมจิงรู้สึกว่าพระสนมหยวนชูเสียสติ สำหรับตัวนางเอง นางพูดกับผู้หญิงบ้าคนนี้มานานมากแล้ว นางลุกขึ้นทันทีและพูดกับนางกำนัลอย่างเย็นชา “ส่งพระสนมหยวนออกไป ถ้าพระสนมชูไม่สบายให้ไปพบหมอหลวง ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ไม่ได้มีพระสนมของฮ่องเต้เพียงหนึ่งคนหรือสองคนที่เป็นบ้า เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ พระสนมหยวนชูกำลังเดินตามรอยเท้าของพวกนาง”

เมื่อเห็นว่าพระสนมจิงมองนางว่าเป็นคนบ้าคนหนึ่ง พระสนมหยวนชูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หยู่ซู่ผู้ซึ่งอยู่กับนางกล่าวกับพระสนมจิงว่า “พระสนมของข้าไม่ได้เป็นบ้า คนที่เป็นบ้าคือพระชายาหยุน เวลานี้เราไม่จำเป็นต้องดูแลนาง นางเองที่ออกไป พระสนมจิงอาจไม่รู้ แต่ปัจจุบันพระชายาหยุนไม่ได้อยู่ในพระราชวัง นางหนีออกไป และตำหนักศศิเหมันต์ก็ว่างเปล่า”

“ว่างเปล่า ? ” พระสนมจิงตกตะลึงอีกครั้ง แม้ว่าพวกนางทั้งหมดจะคุ้นเคยกับพระชายาหยุนที่หยาบคายและทัศนคติที่ไร้กังวล แต่ทว่านางมีความกล้าหาญที่จะหนีออกจากพระราชวัง นี่มันช่างน่าทึ่งเกินไป

“น้องสาว เจ้าคิดว่าฮ่องเต้จะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินเรื่องนี้ พระสนมของฮ่องเต้ที่หนีออกพระราชวัง แม้ว่าฮ่องเต้ต้องการปกป้องนาง จะมีดวงตาที่คอยเฝ้าดูฝ่าบาทอยู่ ผู้หญิงคนนั้นทำให้ชื่อเสียงของผู้ปกครองราชวงศ์ต้าชุนมัวหมอง เจ้าคิดว่าขุนนางชราเหล่านั้นจะยอมผ่อนผันต่อเรื่องนี้หรือไม่ ? นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะจัดการพระชายาหยุน ตราบใดที่พระชายาหยุนถูกลบออกไป พระราชวังแห่งนี้ก็จะเป็นเหมือนในอดีต น้องสาวก็จะมีโอกาสดูแลฝ่าบาทด้วย เช่นนั้นเจ้าจะไม่ได้เป็นเพียงพระสนมอีกต่อไปแล้ว”

คำพูดของพระสนมหยวนชูได้สัมผัสหัวใจของพระสนมจิง พระชายาหยุนหนีออกจากพระราชวังเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นทุก ๆ พันปี ! น่าเสียดาย…“ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งนี้กับพี่ชายของข้าคืออะไร ? ”

พระสนมหยวนชูหัวเราะแล้วโบกมือให้พระสนมจิง “น้องสาวเข้ามาใกล้ ๆ ”

ในเวลานี้เฟิงหยูเฮงที่เข้านอนทันใดนั้นก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ด้วยเหตุผลที่ไม่ชัดเจน นางเริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจ ทำให้นางนอนไม่หลับต่อไป

นางลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าและเสื้อคลุม แม้หลังจากที่เปิดประตูและยืนอยู่กลางสนามท่ามกลางลมยามค่ำคืนที่พัดเข้ามา นางก็ยังไม่รู้สึกโล่งใจที่จะรู้สึกขุ่นเคือง

วังซวนนอนข้าง ๆ เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวนี้นางก็รีบตามหา นางเห็นเฟิงหยูเฮงยืนอยู่คนเดียวที่กลางสนาม และนางอดไม่ได้ที่จะถาม “คุณหนูเป็นอะไรหรือเจ้าคะ ? ”

นางส่ายหัว “ข้าไม่รู้ ข้าแค่รู้สึกไม่สบายใจ ข้ารู้สึก… ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น”

ในเวลาเดียวกันเตียงของห้องโถงจาวเหอ จางหยวนกำลังนั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับผ้าห่มพันรอบตัวเขา เอนหลังพิงแท่นบรรทม เขาฟังเสียงที่คุ้นเคย เสียงกรนของฮ่องเต้

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าพื้นที่ตรงหน้าของเขามืดลง เมื่อมองดูอีกครั้งเขาพบว่ามันเป็นองครักษ์เงาซึ่งปรากฏตัวต่อหน้าเขา องครักษ์เงายกนิ้วชี้ที่ด้านหน้าริมฝีปากเพื่อให้ท่าทางนิ่งเงียบ ในขณะเดียวกันเขาก็ขอร้องให้จางหยวนตามเขาออกไปข้างนอก

จางหยวนสับสนแต่เขายังคงติดตาม ทั้งสองมาถึงกลางสนาม แต่เขาเห็นองครักษ์เงายกมือขึ้นและชี้ไปในทิศทางหนึ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจเงียบกว่านี้ได้ “ตำหนักศศิเหมันต์ถูกไฟไหม้”

“อ้อ…” จางหยวนเกือบกรีดร้อง “อะไรนะ” โชคดีที่เขาสามารถใช้มือปิดปากได้ทัน จากนั้นเขาก็สามารถหยุดตัวเองจากการปลุกฮ่องเต้ที่หลับใหล เขาถามองครักษ์เงา “จริงหรือ ? ”

องครักษ์เงากล่าวอย่างไร้ประโยชน์ “ในเวลาเช่นนี้ข้าจะโกหกหรือไม่? ทหาร และบ่าวรับใช้เริ่มทำงานเพื่อดับไฟ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ข่าวจะมาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว ขันทีจางคิดถึงบางสิ่งอย่างรวดเร็ว”

ความคิดใดที่ขันทีจะคิดขึ้นมาได้ ข่าวนี้ทำให้เขาใกล้จะล่มสลาย “ข้ากลัวว่าบางสิ่งจะเกิดขึ้นในพระราชวัง แต่มันก็เกิดขึ้นกับตำหนักศศิเหมันต์ พูดว่า…เหรอ ? ” ใจของจางหยวนปั่นว่า “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนมีอะไรผิดปกติกับสถานการณ์นี้ การป้องกันของตำหนักศศิเหมันต์นั้นปลอดภัยที่สุดเสมอ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงเกิดไฟไหม้ ? ” เขาพูดกับองครักษ์เงา “ข้ากลัวว่าจะมีเหตุการณ์ลับอยู่บ้าง ไปตรวจสอบและดูว่าไฟนี้เริ่มต้นอย่างไร”

องครักษ์เงาพยักหน้าและหายไปในทันที

จางหยวนยืนอยู่ที่นั่นและรอสักพัก เขาคิดว่าถ้ามันเป็นเพียงไฟไหม้เล็กน้อย มันจะดับไปอย่างง่าย ๆ ตำหนักศศิเหมันต์เป็นสถานที่สำคัญในพระราชวังเสมอ ทหารองครักษ์ให้การรักษาความปลอดภัยในพื้นที่อย่างดี ในเวลาเดียวกันเมื่อมีบางสิ่งเกิดขึ้นกับตำหนักศศิเหมันต์ มันจะถูกแก้ไขอย่างรวดเร็ว เขาอธิษฐานอย่างเงียบ ๆ ในใจว่าไฟนี้จะดับอย่างรวดเร็ว เขาหวังว่าไฟนี้ไม่ได้เป็นผลมาจากแผนการของใครบางคน เขาหวังว่าไฟนี้จะไม่ปลุกฮ่องเต้ที่หลับใหล

อย่างไรก็ตาม สวรรค์ไม่เคยทำตามที่คนต้องการ เมื่อเห็นว่าแสงสีแดงมาจากทิศทางของตำหนักศศิเหมันต์ ใบหน้าของจางหยวนก็ซีด

“มันจบแล้ว มันจบแล้ว” เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วถอนหายใจอย่างขมขื่น “ตอนนี้จบแล้ว”

ในเวลานี้บ่าวรับใช้ของห้องโถงจาวเหอก็เริ่มวิ่งหนี เมื่อเห็นขันทีจางในสนามพวกเขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “ขันทีจางแย่แล้ว ตำหนักศศิเหมันต์ถูกไฟไหม้ ไฟแรงขึ้นเรื่อย ๆ กำลังจะหลุดจากการควบคุมเร็ว ๆ นี้ ! ”

จางหยวนกัดฟันของเขาด้วยความโกรธ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถปิดบังเรื่องนี้ได้อีกต่อไปและพูดง่าย ๆ ด้วยเสียงที่ดัง “แล้วเจ้าจะยืนอยู่ที่นี่ทำไม ? ไปเรียกทุกคนเร็ว พาพวกเขาไปดับไฟที่ตำหนักศศิเหมันต์ ! ไปเร็ว ๆ ! “

เขาเตะขันทีที่ก้นทำให้ขันทีนั้นหนีไป ขณะที่วิ่งเขาตะโกนว่า “ตำหนักศศิเหมันต์ไฟไหม้ ! ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ! ”

จางหยวนให้ถอนหายใจยาว ในเวลานี้เขาได้ยินเสียงฮ่องเต้ตะโกนจากภายในห้องโถง “จางหยวน ! ย้ายก้นมาที่นี่ ! ”

จางหยวนไม่ได้อยากกลับเข้าไปข้างในแม้แต่น้อย เมื่อเขาเข้าไปข้างใน เขาลืมว่ามีธรณีประตู้ขวางอยู่และสะดุดล้มลงกับพื้นเหมือนลูกบอล เขากลิ้งไปข้างใน

ฮ่องเต้มองลูกบอลกลิ้งไปที่ด้านข้างของเขา เขามีแรงกระตุ้นเล็กน้อยที่จะยกเท้า และเตะอีกฝ่าย แต่เขาก็สามารถกลั้นไว้ได้ เขาเอื้อมมือไปช่วยพยุงจางหยวนลุกขึ้นมา จากนั้นเขาก็ถามว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น ? ทำไมเราถึงได้ยินคนพูดถึงตำหนักศศิเหมันต์ ? ” ในขณะที่เขาพูด เขามองออกไปข้างนอก หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาถามด้วยความสับสน “มันกี่โมงแล้ว ทำไมจึงมีแสงสีแดงมาจากข้างนอก”

จางหยวนคว้าฮ่องเต้ไว้และช่วยเขาขึ้นจากแท่นบรรทม จากนั้นเขาก็ไปดึงเสื้อผ้า และช่วยเขาสวมถุงเท้าและรองเท้า สิ่งนี้ทำให้ฮ่องเต้ตกตะลึง “มันคืออะไร ? ข้าตื่นสายหรือ ? ถึงเวลาเข้าราชสำนักเช้าแล้วหรือ ?”

จางหยวนส่ายหัว “ไม่ใช่ขอรับ ตอนนี้เที่ยงคืนอยู่พะยะค่ะ”

ฮ่องเต้เริ่มโกรธ “เจ้าบ้าหรือ ! เจ้าใส่ชุดให้ข้าทำไมเวลาเที่ยงคืน ? ”

จางหยวนบอกเขาว่า “นอนไม่ได้แล้วพะยะค่ะ ตำหนักศศิเหมันต์ไฟไหม้ ตอนนี้เปลวไฟเต็มท้องฟ้าแล้ว เราจำเป็นต้องไปดู แต่ฝ่าบาทต้องไม่คิดมาก ฝ่าบาทไม่สามารถไปช่วยดับไฟได้ ฝ่าบาทดูได้อย่างเดียว ฝ่าบาทต้องทิ้งมันไว้กับบ่าวรับใช้พะยะค่ะ” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขารู้สึกว่ามีใครบางคนดันไหล่อย่างแรง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง ฮ่องเต้ก็หายไปแล้ว

จางหยวนกระทืบเท้าของเขาและรีบไล่ตามอย่างรวดเร็ว ทั้งสองรีบไปในทิศทางของตำหนักศศิเหมันต์

ในขณะเดียวกันข่าวเรื่องตำหนักศศิเหมันต์ถูกไฟลุกลามไปถึงทุกมุมของพระราชวัง รวมถึงด้านของฮองเฮาเมื่อมีคนส่งข่าว

ต้องมีการกล่าวกันว่าพระสนมของฮ่องเต้คนอื่นไม่กล้าออกไปดูเหตุการณ์นี้ แต่ฮองเฮาก็สามารถไปได้ ในขณะที่สั่งบ่าวรับใช้ให้เตรียมชุดของนาง นางเริ่มคิดกับตัวเอง ต้องบอกว่านางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตำหนักศศิเหมันต์จะเกิดไฟได้โดยไม่มีเหตุผล ตำหนักศศิเหมันต์เป็นพื้นที่ที่ได้รับการปกป้องมากที่สุดเสมอ สถานที่อื่นสามารถลุกไหม้ได้ แต่จะเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่… เว้นแต่จะมีคนวางเพลิงโดยเจตนา

ใจของนางจำได้ทันทีว่าพระสนมหยวนชูพูดอะไร อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถคิดได้ว่าพระสนมหยวนชูจะมีความสามารถในการจุดไฟในตำหนักศศิเหมันต์ได้อย่างไร ยิ่งนางคิดถึงมันมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นเท่านั้น นางอดไม่ได้ที่จะรีบฟางอี้ “เร็ว ๆ ”

ทางด้านฮองเฮารีบไปในทิศทางของตำหนักศศิเหมันต์ พระสนมของจักรพรรดิในพระราชวังอื่นก็ลุกขึ้นเช่นกัน พระสนมหยวนชูยืนขึ้นที่ลานของนางและมองไปในทิศทางของตำหนักศศิเหมันต์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง พระสนมจิงก็มองด้วยอารมณ์ที่ดูรอข่าวเพิ่มเติม อารมณ์เหล่านี้ไม่ได้เป็นการแสดงความเคารพต่อพระสนมหยวนชู และพวกเขาไม่ได้คำนึงถึงการกระทำของนางหรือไม่ สถานการณ์นี้เกินความคาดหมายของนางแล้ว ใจของนางเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับฉากที่สวยงามที่พระสนมหยวนชูอธิบายให้นางฟัง จิตใจของนางเต็มไปด้วยฉากชีวิตที่สวยงามที่นางจะได้รับหลังจากการล่มสลายของพระชายาหยุน นางไม่กังวลเลยเกี่ยวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหากสถานการณ์นั้นถูกเปิดเผย

หลังจากนั้นไม่นานฮ่องเต้และฮองเฮาก็มาถึงหน้าทางเข้าของตำหนักศศิเหมันต์ เนื่องจากไฟแรงมากจึงมีพระสนมของฮ่องเต้บางคนที่ทนไม่ไหวแล้วออกมาดูอีก เพราะหลายคนออกมาแม้ว่าฮ่องเต้จะโกรธ เขาไม่ได้ลงโทษพวกนาง นี่เป็นแนวคิดที่เรียกว่ากฎหมายไม่ลงโทษคนส่วนใหญ่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงแม้พระสนมหยวนชู และพระสนมจิงก็วิ่งไป

จางหยวนจับแขนของฮ่องเต้แน่นและเกลียดว่าเขาไม่สามารถนั่งลงบนพื้นได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ฮ่องเต้บุกเข้าไปในทะเลเพลิง ฮ่องเต้มองดูทะเลเพลิงที่อยู่เบื้องหน้าเขาและดูความสิ้นหวัง เขาถามจางหยวนว่า “องค์ชายเก้าอยู่ที่ไหน ? เขาอยู่ในพระราชวังหรือไม่ ? องครักษ์เงาอยู่ที่ไหน ให้รีบเข้าไปข้างในเพื่อช่วยพวกนางอย่างรวดเร็ว ! ”

จางหยวนบอกเขาว่า “องครักษ์เงาเข้าไปข้างในแล้วขอรับ ฝ่าบาทไม่ต้องกังวล พวกเขาจะช่วยพระชายาหยุนออกมาได้อย่างแน่นอนพะยะค่ะ”

“ขันทีจางก็ควรจะเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ! ” พระสนมหยวนชูมาถึงข้าง ๆ ฮ่องเต้ และอุทานจางหยวนอย่างไร้ประโยชน์ “ด้วยไฟที่ร้อนจัดถ้าเจ้าไม่รีบ ข้ากลัวว่าร่างกายจะไม่สามารถแยกแยะได้”

“หุบปาก ! ” จักรพรรดิตบหน้าพระสนมหยวนชู “ถ้าเจ้าพูดต่อ เราจะให้คนโยนเจ้าออกไป ! ” แม้ว่าเขาจะพูดแบบนี้คำพูดของพระสนมหยวนชู ดังนั้นเขาจึงตะโกนอย่างเร่งด่วน “เร็ว! ทุกคนรีบเข้าไปข้างในเพื่อช่วยพวกเขาออกมา ! พวกเจ้ารีบพาพวกเขาออกมา ! ”

ในเวลานี้ทหารคนหนึ่งแต่งตัวเป็นองครักษ์เงาของฮ่องเต้รีบออกจากไฟ ยังมีเปลวไฟบางส่วนบนร่างกายของเขาซึ่งถูกดับโดยคนข้างนอก บุคคลนั้นวิ่งไปหาฮ่องเต้และกล่าวเสียงดัง “กราบทูลฝ่าบาท ภายในตำหนักศศิเหมันต์แห่งนี้ ไม่เจอตัวพระชายาหยุนพะยะค่ะ”

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน