แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ 634

ตอนที่ 634 แผนการของพระสนมหยวนชู

ข่าวของหลู่เหยาแขวนคอทำให้ทั้งสองหลู่ซ่งและเหยาซู่ตกใจอย่างมาก ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเลย และเริ่มพุ่งไปในทิศทางของเรือนของหลู่เหยา

พวกเขายังอยู่ค่อนข้างไกล พวกเขาได้ยินเสียงหญิงสาวร้องไห้เสียงดัง เหยาซู่ไม่สามารถระงับอารมณ์ของเขาได้ เขาวิ่งเข้าไปในเรือนหน้าของหลู่ซ่งและผลักประตูเปิดออก เขาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว เหยาซู่หยุดและจ้องตรงไปข้างหน้าเขา ใบหน้า และลำคอของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

ในเวลาเดียวกันบ่าวรับใช้ในห้องก็เริ่มกรีดร้อง เสียงกรีดร้องของพวกเขาทำให้เหยาซู่หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

หลู่ซ่งตามเข้ามา ในเวลานี้บ่าวรับใช้มีการจัดการเพื่อปกปิดเนื้อตัวของหลู่เหยา หลู่ซ่งถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ? ”

บ่าวรับใช้คุกเข่าขณะร้องไห้ต่อหน้าหลู่ซ่ง และบอกเขาว่า “คุณหนูคิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นเจ้าค่ะ คุณหนูไล่พวกเราออกจากห้อง พวกเราคิดว่าคุณหนูอยากอยู่คนเดียว เราไม่เคยคิดเลยว่าคุณหนูจะทำแบบนี้เจ้าค่ะ นายท่าน พวกเรารีบพาคุณหนูลงมา คอของคุณหนูก็มีรอยแดงและคุณหนูหายใจลำบาก พวกเรารีบถอดเสื้อผ้าเพื่อช่วยให้คุณหนูหายใจ ในที่สุดคุณหนูก็เริ่มหายใจ… ” เมื่อนางพูดก็มองเหยาซู่อย่างเศร้าใจ “แต่ชายหนุ่มคนนี้เพิ่งพบคุณหนู ! ”

หลู่ซ่งคิดว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น เมื่อเขาได้ยิน เขาโบกมือ “ไม่ต้องตกใจกับสิ่งเล็กน้อยเช่นนี้ นี่คือบุตรชายคนโตของตระกูลเหยา เขาเป็นคนที่จะแต่งงานกับเหยาเอ๋อ ไม่สามารถมองเขาเป็นคนนอกได้”

“นี่…” หญิงสาวพูดด้วยความยากลำบาก “แต่นายท่าน ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป… คุณหนูจะไม่อับอายหรือเจ้าคะ ! ”

หลู่ซ่งได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกถึงหัวใจของเขาขยับ จากนั้นเขาก็มองหลู่เหยา แต่เขาเห็นว่าบ่าวรับใช้สวมเสื้อให้นางแล้ว มีรอยแดงที่คอของนางแต่ไม่รุนแรงมาก หากมองไม่ถี่ถ้วนก็จะไม่เห็น แต่ตาของเหวยเหอยังคงมองเห็นเหยาชู เขาตอบโต้ทันที และหันไปถามเหยาซู่ “หลานชาย เจ้าเห็นอะไรหรือไม่ ? ”

เหยาซู่ตอบอย่างจริงใจ “ท่านลุงหลู่ไม่ต้องกังวลขอรับ คนที่มีศักดิ์ศรีจะไม่พูดคำโกหกและพวกเขาจะรับผิดชอบ เหยาเอ๋อเป็นคู่หมั้นของข้าแล้ว การที่ข้าได้เห็นในวันนี้ถือได้ว่าเป็นโชคชะตา” เขาหันกลับมาเล็กน้อย และพูดกับหลู่เหยาว่า “เหยาเอ๋อ ข้าอาจไม่สามารถให้บางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่แก่เจ้าเป็นของหมั้นซึ่งราชวงศ์สามารถทำได้ ข้าไม่สามารถจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เหมือนกับองค์ชาย แต่เหยาเอ๋อ ข้าสาบานในนามของตระกูลเหยาของข้าว่างานแต่งงานของเจ้าจะไม่เลวร้าย ทุกคนในวันแต่งงานไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้าต้องรับผิดชอบต่อการกระทำในวันนี้ แต่การที่ข้าจะแต่งงานกับเจ้าเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ใช่เพียงเพราะมันเหมาะสม ข้าหวังว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าด้วยความเต็มใจ และเจ้าจะเป็นผู้หญิงที่งดงาม เช่นเมื่อเราพบกันครั้งแรก ไม่ต้องกังวลข้าได้ไปพูดกับลูกพี่ลูกน้องจากตระกูลเฟิงแล้ว นางจะไม่คัดค้านการแต่งงานของเรา เหยาเอ๋อจงมีความสุข ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะช่วยเจ้า”

คำพูดเหล่านี้ทิ้งน้ำตาร้อนไว้บนใบหน้าของหลู่เหยา มันทำให้หลู่ซ่งพยักหน้าบิดาและบุตรสาวมองหน้ากันสามารถเห็นคำว่า “สบายใจ” ในสายตาของอีกฝ่าย

การไปเยี่ยมของเหยาซู่ครั้งนี้ทำให้ตระกูลหลู่เพื่อให้พวกเขาสบายใจ หลู่ซ่งปลอบโยนหลู่เหยาสักพักหนึ่งแล้วจึงปลดโซ่ออก ที่เขาวางไว้เมื่อนางออกไปข้างนอก จากนั้นเขาก็ส่งเหยาซู่ออกไป

หลู่เหยาถูกนำตัวกลับไปที่เตียงของนางโดยบ่าวรับใช้ของนาง เมื่อประตูถูกปิด นางเยาะเย้ย และลูบคอนางตะโกน “เจ็บมาก”

บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นางพูดอย่างรวดเร็ว “คุณหนูทนอีกหน่อยเจ้าค่ะ หากคุณหนูไม่ได้ทำ นายน้อยจากตระกูลเหยาจะเชื่อได้อย่างไรเจ้าค่ะ ? ข้ากลัวว่ามันจะไม่สามารถรับมือกับเจ้านายได้”

หลู่เหยาตะโกนอย่างเย็นชา “ทำไมต้องกลัวท่านพ่อ เขาทราบแน่นอนว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นเป็นเรื่องหลอกลวง การส่งข้าเข้ามาในตระกูลเหยานั้นไม่มีอะไรยิ่งไปกว่าการเป็นตัวหมาก เขาต้องการใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ในตระกูลเหยากับองค์ชายเก้าเพื่อปกป้องตำแหน่งในอนาคตของเขา นั่นเป็นสาเหตุที่ท่านพ่อต้องช่วยข้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การแต่งงานครั้งนี้จะต้องเกิดขึ้น” นางพูดขณะยิ้มอย่างมีความสุข “ดูสิ เหยาซู่ไม่ได้ถูกทำให้เชื่องหรือ ในโลกนี้ไม่มีชายใดที่ไม่สามารถเชื่องได้ มันขึ้นอยู่กับเคล็ดลับผู้หญิงที่จะใช้”

ชวนตาวพยักหน้าและยกย่อง “คุณหนูฉลาดจริง ๆ เจ้าค่ะ หลังจากแต่งงานกับคฤหาสน์ตระกูลเหยาแล้ว ตระกูลหลู่ก็ยังคงต้องดูแลคุณหนู ไม่ว่าคุณหนูสามจะมีความสุขแค่ไหน นางยังคงแสดงความเหนือกว่าในบ้านของนาง คุณหนูเป็นรากฐานที่แท้จริงของตระกูลหลู่”

เมื่อได้ยินถึงการกล่าวถึงคุณหนูสามของตระกูลหลู่, หลู่หยาน การจ้องมองของหลู่เหยาก็เย็นลงเล็กน้อย น้องสาวคนนั้นก็เป็นคนที่น่ารำคาญเช่นกัน !

นางพบว่าหลู่หยานเป็นสิ่งที่อุจาดนัยน์ตา แต่ในเวลาเดียวกันหลู่หยานก็ไม่ชอบหลู่เหยา ย้อนกลับไปเมื่อนางส่งคนของนางไปที่ศาลาหงส์เพลิงเพื่อทำลายเครื่องประดับของหลู่เหยา นางต้องการสร้างปัญหามากขึ้นระหว่างนางกับองค์หญิงจี่อันมันจะเป็นการดีที่สุดที่องค์หญิงจี่อันโกรธตนซึ่งส่งผลให้การแต่งงานถูกยกเลิก

น่าเสียดายที่สิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นไปตามที่ต้องการ การแต่งงานของหลู่เหยาจบลงด้วยความมั่นคงมากขึ้นด้วยเหตุนี้ หลู่หยานยืนพิงเสาในห้องโถงยาวในขณะที่มองไปที่เรือนของหลู่เหยา และกำหมัดของนาง

“เป็นบทละครที่ดีจริง ๆ ” หลู่หยานมองไปข้างหน้าพึมพำ “ไม่เป็นไร ผู้ชนะของเกมนี้จะไม่ได้รับการตัดสินจากการที่เจ้าแต่งงานกับคฤหาสน์เหยา และจะไม่ได้รับการตัดสินจากการแต่งงานกับองค์ชายเฉิง ในท้ายที่สุดมันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะขึ้นครองบัลลังก์ พี่สาวที่ดีของข้า เจ้าต้องรู้ว่าเราไม่ได้แข่งขันกันในฐานะเด็กผู้หญิง เรากำลังเปรียบเทียบกันเรื่องผู้ชาย ! ”

ตระกูลหลู่ได้รับการรับรองจากเหยาซู่ และในที่สุดก็ได้รับความมั่นใจ ย้อนกลับไปในด้านของตระกูลเหยา พวกเขาเริ่มดูแลเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานแต่งงานของเหยาซู่

ตระกูลเหยาเป็นประชาธิปไตยมาโดยตลอด นอกเหนือจากกฎเกณฑ์ที่เหยาเซียนกำหนดไว้ว่า “ผู้ชายจะต้องไม่มีอนุ และผู้หญิงจะไม่เป็นอนุ” พวกเขามักจะให้ความเคารพต่อความปรารถนาของคนรุ่นใหม่เสมอ ตัวอย่างเช่นการแต่งงานของเหยาซู่และหลู่เหยา แม้ว่าหลู่ซ่งจะถามฮ่องเต้หลายครั้ง และแม้ว่าฮ่องเต้จะนำมันมากับเหยาเซียนหลายต่อหลายครั้ง หากแต่เหยาซู่ไม่ต้องการปฏิเสธ

แต่เป็นเพราะเหยาซู่ยอมรับว่าตระกูลเหยาเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเด็ก ตราบใดที่เขาต้องการ ตระกูลเหยาก็ต้องยอมรับ อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าคนผู้นี้ต้องการภรรยาที่จะทำให้พวกเขารู้สึกเสียใจอย่างมาก

“คุณหนูยังเป็นห่วงนายน้อยคนโตของตระกูลเหยาหรือเจ้าคะ ? ” ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน และเฟิงหยูเฮงนั่งข้างเตียงของนาง เอนใกล้กับหน้าต่าง นางยังไม่อยากนอน วังซวนเห็นว่านางยังไม่ง่วงนอนและเตรียมชาดอกมะลิอ่อน ๆ ไว้คุยกับนาง

เมื่อได้ยินการพูดถึงเหยาซู่แล้ว เฟิงหยูเฮงก็กล่าวว่า “เขาต้องการ มีอะไรที่ข้าสามารถพูดได้ ข้าเป็นห่วงท่านปู่ หลังจากที่หลู่เหยาเข้ามาในคฤหาสน์ มันก็คงจะดีถ้านางรู้ว่าจะควบคุมตนเอง หากนางยังคงสร้างปัญหาต่อไปเมื่อท่านปู่ต้องลุกขึ้นมาจัดการตอนอายุขนาดนี้ เขาจัดการกับมันได้อย่างไร ลืมมันไปเถิด” นางโบกมือ “ในท้ายที่สุดมันคืออนาคต นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ข้านอนไม่หลับในคืนนี้”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” วังซวนงง “มีอะไรอีกบ้างที่ทำให้คุณหนูกังวลเจ้าคะ ? ”

เฟิงหยูเฮงขมวดคิ้วของนาง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความลังเล หลังจากนั้นไม่นานนางก็กล่าวว่า “ข้าก็พูดไม่ออกเหมือนกัน มันเป็นเพียงความรู้สึกที่สับสน ข้ารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น แต่ข้าไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันคืออะไร ด้วยความรู้สึกนี้ในใจของข้า ข้าจึงไม่รู้สึกสบายใจ “

วังซวนผลักชาหอมมะลิให้นาง “ชาชนิดนี้มีรสชาติที่ดีที่สุดที่อุณหภูมิแบบนี้ ช่วยลดการอักเสบ คุณหนูลองดื่มดูเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเฮงหยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วนำไปที่ริมฝีปากของนาง อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถพาตัวเองไปดื่มได้ มีปัญหาอะไร

คืนนี้เริ่มมีเมฆมาก ดวงจันทร์ที่สามารถมองเห็นได้ถูกปกคลุมหลังจากนั้นไม่นาน ในพระราชวังของฮ่องเต้ พระราชวังทั้งหมดปิดประตูและจุดเทียนออกมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ฮ่องเต้ไม่เคยเยี่ยมชมพระราชวังมานานกว่า 20 ปี พระสนมของฮ่องเต้คุ้นเคยกับชีวิตที่ถูกควบคุมนี้แล้ว ไม่มีแม้แต่ความหวังเหลืออยู่ในใจอีกต่อไป

บนเส้นทางเล็ก ๆ ในพระราชวังแห่งนี้ โคมไฟที่ไหวอยู่ในมือของบ่าวรับใช้ขณะที่พวกเขารีบเดินไปข้างหน้า ด้านข้างของบุคคลนี้คือผู้หญิงสวมเสื้อคลุมและหมวก ขณะที่เดินพวกเขามองไปรอบ ๆ โชคดีที่เส้นทางเล็ก ๆ นี้เงียบสงบ เพราะฮ่องเต้ไม่ได้แวะเวียนมา แม้แต่ทหารองครักษ์ก็ผ่อนคลายการลาดตระเวน ในขณะนี้นอกจากสองสิ่งนี้จะไม่มีใครเห็นอีก

ทั้งสองเดินตรงไปที่ทางเข้าพระราชวังก่อนที่จะหยุด มีนางกำนัลคอยอยู่หน้าพระราชวังแห่งนี้ เมื่อเห็นพวกเขามาถึงนางรีบเปิดประตู และนำพวกเขาเข้าไปข้างใน

นี่คือตำหนักหยงหนิง ไม่มีตำหนักองค์หญิง มีพระสนมระดับสูงอยู่ที่นี่เท่านั้น พระสนมระดับสูงคนนั้นเห็นคนที่มาถึงโค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “คารวะพระสนมชูเจ้าค่ะ”

คนที่มาคือพระสนมหยวนชู !

ทั้งสองนั่งอยู่ และพระสนมหยวนชูมองเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่านาง แต่หญิงสาวนั้นดูเหมือนจะแก่กว่า นางถอนหายใจแล้วส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “น่าเสียดาย ถ้าเราเปรียบเทียบภาพลักษณ์พระสนมจิงระดับสูงในเวลานั้นจะดีที่สุด น่าเสียดายมาก ! เมื่อไม่มีโอกาสได้พบพระชายาหยุนก็ถูกนำตัวเข้ามาในปีที่สองหลังจากที่เจ้าเข้ามาในพระราชวัง เจ้าไม่มีโอกาสตั้งครรภ์ด้วยซ้ำ เจ้าไม่มีโอกาสเข้าใกล้ เช่นนี้เจ้าอยู่ที่นี่ในตำหนักใน เสียเวลาไปโดยไร้ประโยชน์ 20 ปี นี่คือการลงโทษ ! ”

พระสนมหยวนชูได้กล่าวถึงเรื่องร้องเรียนที่นางมีต่อพระสนมของฮ่องเต้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ริมฝีปากพระสนมจิงสั่นเทาและมีรสหวานคาวเพิ่มขึ้นในลำคอของนาง และมันถูกระงับอย่างแรง นางยิ้มอย่างขมขื่น “ถูกต้อง ในที่สุดชีวิตของข้าก็ไม่ดีเท่ากับพี่สาวชู เจ้ายังมีบุตร มีหลายครั้งที่ข้าคิดว่าแม้ว่าข้าจะมีบุตรสาวมันก็คงจะดีมาก แต่บุตรสาวในราชวงศ์ต้าชุนก็ยิ่งหายากยิ่งกว่าบุตรชาย”

พระสนมหยวนชูมองพระสนมจิงซึ่งเป็นภาพของความชั่วร้ายที่กระพริบผ่านดวงตาของนาง “น้องสาว เจ้าปรารถนาจะมีชีวิตแบบนี้ต่อไปหรือ ? โดยไม่ต้องกลับไปที่บ้านเก่าของเจ้า และอยู่อย่างไร้ความหวังเพียงอยู่ในพระราชวังขนาดใหญ่แห่งนี้ แม้ว่าเจ้าจะใช้เวลาทุกวันในการนับนกพิราบ เจ้าก็ควรนับพวกมันทั้งหมดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตอนนี้เส้นผมของเจ้ากำลังจะเปลี่ยนเป็นสีขาว เป็นไปได้หรือไม่ว่าน้องสาวยอมแพ้ ? ”

พระสนมจิงรู้สึกงงงวย “ข้าจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับชะตากรรมของข้า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าจะไม่มีพระสนมที่เคยเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์ แต่พวกเขาไม่ได้โดนแยกร่างด้วยห้าม้า เป็นไปได้หรือไม่ที่พี่สาวมีความคิดเช่นนี้ ? ”

พระสนมหยวนชูส่ายหัว “ตามที่เจ้าพูด ไม่ว่าอย่างไรข้าก็มีบุตรชาย ข้าจะมีความคิดอื่นได้อย่างไร ข้ากำลังคิดหาทางให้น้องสาว และปรารถนาจะหาทางออกให้กับน้องสาว”

“พี่สาว สิ่งนี้หมายความเช่นไร ? ” พระสนมจิงเริ่มให้ความสนใจ “ตอนกลางวันมีนางกำนัลบอกข้าว่าท่านต้องการพบข้าในคืนนี้ แต่ข้าไม่สามารถเข้าใจเหตุผลของท่านที่อยากพบข้า”

พระสนมหยวนชูปิดปากนางและยิ้มบาง ๆ “ใช่แล้ว ! เจ้ากับข้าไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ข้ามาเยี่ยมกะทันหัน เจ้าจะไม่เชื่อสิ่งที่พูด แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในทุก ๆ พันปี ข้าจะไม่ซ่อนมันจากเจ้า เหตุผลที่เจ้าได้รับเลือกคือเจ้ามีพี่ชายที่ทำงานอยู่ในพระราชวัง และบุคคลที่รับผิดชอบในทหารรักษาการณ์ของฮ่องเต้คืนนี้คือเขา”

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน