เมียร่าน x ประธานโง่ 05

4 พฤศจิกายน 2019   @admin  

เมียร่าน x ประธานโง่ บทที่ 05

หวังซ่าวเจี๋ยกล่าวอย่างหงุดหงิด “เอาเถอะเลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว รีบขึ้นรถมาไปทักทายแขกที่โรงแรมกันก่อน รองานเลี้ยงวันนี้จบลงแล้วก้มหน้าก้มตายอมรับบทลงโทษแต่โดยดีเถอะจากนั้นค่อยฟังคำสั่งของคุณย่าเรื่องการหย่าของนาย”

แววอาฆาตแค้นฉายชัดในดวงตาเย่เฉิน “บอกแล้วไงว่าไม่ไป!”

หวังซ่าวเจี๋ยเองโกรธมากเช่นกัน “ไอ้ขยะเอ้ย ฉันว่านายคันเนื้อคันตัวอยากโดนตีใช่ไหม?”

หวังซ่าวเจี๋ยพูดพลางเปิดประตูรถลงมาแล้วเดินตรงดิ่งไปหาเย่เฉินที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะถีบเข้าโครม!

แต่คิดไม่ถึงว่าเย่เฉินจะเป็นคนเก่ง เขาผลักมอเตอร์ไซค์ลงพื้นแล้วหลบเท้าที่ประเคนเข้ามาของหวังซ่าวเจี๋ยได้สำเร็จ

หลังจากที่เย่เฉินลงมาจากมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งไปถีบเข้าที่ท้องของซ่าวเจี๋ยอย่างแรง!

โครม!

เดิมหวังซ่าวเจี๋ยเป็นคุณชายเจ้าสำราญ มีสาวๆ ไม่เคยขาด ร่างกายอ่อนแอปวกเปียกดังนั้นจึงกระเด็นลอยไปไกลเมื่อโดนฝ่าเท้าของเย่เฉินเข้า

“แก…แกไอ้เดียรัจฉาน กล้าลงมือทำร้ายฉันเหรอ!”

หวังซ่าวเจี๋ยตกใจ สามปีที่ผ่านมานี้เขาเคยรังแกเย่เฉินมาก็ไม่น้อย

ถึงจะโดนรังแกต่อหน้าคนทั้งครอบครัวหวังเจียเหยาแต่เย่เฉินก็ไม่กล้าสู้กลับ

ทว่าวันนี้คิดไม่ถึงว่าเขยที่แต่งเข้าอย่างเย่เฉินจะซ้อมว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลหวังอย่างเขา!

หวังซ่าวเจี๋ยลุกขึ้นแล้วยิบเอามีดปอกผลไม้จากที่เก็บของด้านหลังของรถมาเซราติออกมาแล้วพูดเสียงกร้าว

“ฉันจะสั่งสอนแกแทนคุณย่าเอง เดี๋ยวพ่อจะซ้อมให้ตายเลย!”

สวบ สวบ สวบ!

หวังซ่าวเจี๋ยสะบัดมือใส่เย่เฉินแต่เขาหลบพ้นอย่างง่ายดาย

เย่เฉินเคยเรียนวิชาป้องกันตัวตั้งแต่ห้าขวบแล้วฝึกฝนมาตลอดสิบกว่าปีไม่เคยขาด อีกทั้งคุณครูที่เชิญมาสอนก็เป็นสุดยอดฝีมือทั้งในและต่างประเทศ

แค่หวังซ่าวเจี๋ยกับมีดปอกผลไม้ทำอะไรเย่เฉินไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว!

เย่เฉินลงมือว่องไวราวสายฟ้า เสียงดังพั่บ เขาฟาดลงบนมือที่กำมีดของหวังซ่าวเจี๋ยแล้วมีดปอกผลไม้ก็ร่วงลงบนพื้นทันที

หวังซ่าวเจี๋ยยังไม่ทันหดมือกลับ เย่เฉินก็ใช้มวยหย่งชุนประเคนหมัดใส่หน้าหวังซ่าวเจี๋ย

ผลั่ก ตุ้บ ผลั่ก ผลั่ก

หวังซ่าวเจี๋ยล้มลงบนพื้น ไม่กล้าลงมือทำร้ายเย่เฉินอีก

เย่เฉินเหลือบตามองหวังซ่าวเจี๋ย “กลับไปบอกคนในบ้านนาย ฉันไม่ใช่สุนัขที่จะเชื่อฟังคำสั่งของคนแซ่หวังอีกต่อไป นอกเสียจากว่าฉันเลือกจะไปเองไม่อย่างนั้นใครก็อย่าคิดจะสั่งฉัน!”

พูดจบเย่เฉินก็ขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งอาหารต่อ

หวังซ่าวเจี๋ยโดนต่อยจนหน้าบวมเขียวแต่เขาเลือกที่จะไม่ไปโรงพยาบาล นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ความเห็นใจจากคุณย่า เขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือแน่

เขาพาร่างกายบาดเจ็บมาวิลล่าที่ซีซาน ตอนนี้พวกคุณนายหวังกำลังจะออกจากวิลล่าเพื่อไปรอต้อนรับแขกที่โรงแรมพอดี

“ซ่าวเจี๋ยกลับมาแล้ว”

มารดาของหวังซ่าวเจี๋ย จางซู่ซินเห็นมาเซราติสีเหลืองที่คุ้นตาขับเข้ามาก็รีบชี้ไม้ชี้มือบอกคุณนายหวังทันที

คุณนายหวังยิ้มน้อยๆ แล้วผงกศีรษะ “ซ่าวเจี๋ยนี่ได้การได้งานที่สุดแล้ว”

ทุกคนคิดว่าหวังซ่าวเจี๋ยจะพาตัวเย่เฉินกลับมาด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าหวังซ่าวเจี๋ยกลับลงมาจากรถคนเดียวแถมใบหน้ายังเต็มไปด้วยบาดแผล!

คุณนายหวังเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ในตระกูลหวังรุ่นที่สามนี้มีหวังซ่าวเจี๋ยเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวหากว่าเขาเป็นอะไรขึ้นมา ตระกูลหวังก็ไม่มีทายาทแล้ว!

“คนดีของย่า ทำไมหลานถึงได้โดนซ้อมจนมีสภาพแบบนี้? ใครทำร้ายแก?” คุณนายหวังโพล่งถามอย่างร้อนใจ

หวังซ่าวเจี๋ยฟ้องทันที “คุณย่าครับ ก็สามีขยะของหวังเจียเหยาน่ะสิครับ ซ้อมผม!”

“อะไรนะ?” หวังจื้อเฉียงหัวเสีย เขาตำหนิครอบครัวหวังเจียเหยาทันที “ลูกเขยไร้ประโยชน์ของพวกนายถึงกับกล้าทำร้ายซ่าวเจี๋ยเชียวเหรอ! เรื่องนี้พวกนายต้องจัดการให้ฉัน!”

หวังจื้อเฉียงและซูหลานเองก็ลนลานเช่นกัน เย่เฉินถือเป็นเขยของพวกเขาดังนั้นเรื่องนี้พวกเขาจึงมีส่วนต้องรับผิดชอบด้วย

“ลูกเขยขยะคนนี้ทำเป็นแต่หาเรื่องเดือดร้อนให้พวกเรา ฉันเจอเขาเมื่อไหร่ล่ะก็ตบปากแหกแน่!” ซูหลานกล่าวอย่างหงุดหงิด

“แจ้งตำรวจดีไหมครับ คุณย่า?” หวังซ่าวเจี๋ยเอ่ยถามคุณนายหวัง

แต่คุณนายหวังไม่ใช่คนที่ชื่นชอบจะพบเจอกับตำรวจเท่าไหร่นัก

“นี่ถือเป็นเรื่องในครอบครัว ฉันจะต้องให้เขาโดนลงโทษตามที่เขาสมควรต้องได้รับแน่นอน!”

จากนั้นคุณนายหวังจึงหันไปมองหวังจื้อเฉียงแล้วเอ่ย

“จื้อเฉียง แม่รู้ว่าแกรู้จักเพื่อนที่ทำงานใต้ดิน ให้พวกเขาสั่งสอนเศษสวะนั่นให้สาสมหน่อยแล้วเอาตัวมันกลับมาให้ฉัน!”

“ครับ!”

หวังจื้อเฉียงเห็นบาดแผลบนใบหน้าบุตรชายก็อยากจะถลกหนังเย่เฉินใจจะขาด เขารีบโทรหาเพื่อนทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บริเวณบันไดของเขตบางแห่ง

นี่คือตึกที่มีหลายชั้นแต่ไม่มีลิฟต์ เย่เฉินเพิ่งจะส่งอาหารเสร็จ เตรียมจะเดินลงจากตึก

แล้วทันใดนั้นเองมีชายร่างกำยำสองคนนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยสักสูงมากกว่า 185 เซนติเมตร น่าจะหนักประมาณ 100 กิโลกรัม!

“เย่เฉินใช่ไหม? ไปกับพวกเราหน่อย”

หนึ่งในชายที่มีรอยสักกล่าว

เย่เฉินปรายตามองสองคนนั้น แล้วรู้ได้เลยว่าสองคนนี้จะต้องเป็นคนที่ตระกูลหวังส่งมา

เย่เฉินกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้ส่งอาหารดังนั้นฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

เย่เฉินเป็นคนแน่วแน่ เขาถูกแต่งตั้งเป็นประธานผู้บริหารของบริษัทหัวเซิ่งกรุ๊ปแล้ว วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายจริงๆ ที่เขาจะได้ส่งอาหาร

งานไม่แบ่งรวยหรือจน เขาอยากจะทำงานส่งเดลิเวอรี่ของเขาให้สมบูรณ์

“พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ลงไม้ลงมือ!”

แล้วชายร่างยักษ์สองคนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่ลงไม้ลงมือทันที!

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง