สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot สล็อต บาคาร่า

สามีเก่า…มาขอแต่งงานอีกแล้ว 308

สามีเก่า…มาขอแต่งงานอีกแล้ว – บทที่ 308 ป้องกันก่อนที่จะมีปัญหา

หร่วนซิงหว่านละสายตาของเธอ กระแอมและพูดออกมาอย่างเยือกเย็นว่า “ฉันแค่คิดไม่ถึงว่าประธานโจวจะสวมเสื้อผ้าของเสี่ยวเฉินได้พอดีขนาดนี้”

“ใช่เหรอ ผมว่ามันแน่นไปหน่อยนะ”

เมื่อหร่วนซิงหว่านได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ เมื่อมองไปที่หัวไหล่เธอก็พูดออกมาว่า “ฉันว่ามันก็พอดีนะ มันแน่นตรงไหนเหรอ?”

โจวฉือเซินพูดออกมาอย่างช้าๆ ว่า “กางเกง”

หร่วนซิงหว่าน “……”

ไปตายเสียตาบ้า!

หร่วนซิงหว่านเก็บสีหน้าและเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง จากนั้นก็หยิบชุดนอนของเธอเดินออกมา เมื่อเห็นว่าโจวฉือเซินเป่าผมใกล้จะเสร็จแล้วเธอก็ผลักเขาให้ออกไปจากห้องอาบน้ำและล็อกประตูจากทางด้านใน เมื่อมั่นใจแล้วว่าตาบ้านั่นไม่สามารถเข้ามาได้เธอถึงจะเริ่มอาบน้ำ

โจวฉือเซินยืนอยู่ที่ด้านหน้าประตูห้องน้ำครู่หนึ่งจนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหล เขานำมือข้างหนึ่งของเขาขึ้นมาปิดปากขณะที่เขากำลังไอออกมา เขาเดินไปที่ห้องครัวและเทน้ำหนึ่งแก้ว เงยหน้าขึ้นและดื่มมันเข้าไป

ในตอนนั้นกริ่งของประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สีหน้าของโจวฉือเซินเริ่มเยือกเย็นขึ้นทีละน้อยพร้อมกับวางแก้วน้ำที่อยู่ในมือของเขาและเดินไปหน้าประตู

ด้านหน้าประตู Danielมาพร้อมกับขวดซอสถั่วเหลือง เมื่อเห็นโจวฉือเซินเขาก็ยิ้มออกมาอย่างอึดอัดใจ “ประธานโจว ยังไม่กลับอีกเหรอ?”

โจวฉือเซินพิงกรอบประตู “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

“ประธานโจวก็พูดเกินไป อย่างไรเสียผมก็เป็นเพื่อนบ้านกับคุณหร่วน เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว มันก็ไม่แปลกอะไรที่จะรู้สึกเป็นห่วงเธอ”

โจวฉือเซินพูดออกมาแบบหมดความอดทน “มีเรื่องอะไรก็พูดมา”

“ผม……” Danielมองไปที่ซอสถั่วเหลืองที่อยู่ในมือของเขา เขาส่งมันให้กับโจวฉือเซินและพูดว่า “ผมเอาเจ้านี่มาคืน”

ในตอนที่โจวฉือเซินกำลังจะรับมันเอาไว้ Danielกลับดึงมันกลับไปแล้วถามว่า “คุณหร่วนละ? ผมยืมของสิ่งนี้มาจากมือของคุณหร่วน ผมว่าผมควรจะคืนมันให้กับเธอด้วยตัวเองจะดีกว่า”

“เธอไม่ว่าง”

โจวฉือเซินมองไปที่เขาด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

หนังศีรษะของDanielรู้สึกชา เขาฝืนยิ้มและพูดออกมาว่า “ถ้าพูดอย่างนี้ งั้นพรุ่งนี้ผมค่อยเอามาคืนแล้วกัน……”

“ไม่ต้องคืนแล้ว คุณเอาไปเลย”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นDanielก็ปฏิเสธออกมาทันที “ได้ยังไง ผมบอกไปแล้วว่ายืม ยังไงก็ต้องคืน ผมไม่มีทางเอาของของใครไปฟรีๆ หรอก”

โจวฉือเซินพูดออกไปว่า “ตอนแรกก็เฉิงเว่ย ตอนนี้ยังจะมาเจอกับคุณอีก ในเมื่อเป็นห่วงเสียขนาดนี้ทำไมไม่ให้เขามาด้วยตัวเองละ?”

Danielทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ไม่รู้ว่า เขา ที่ประธานโจวพูดถึงนั้นหมายถึงใคร?”

โจวฉือเซินหรี่ตาลงแต่ไม่ได้พูดอะไร

Danielพูดออกมาอีกว่า “เรื่องนี้จะพูดมันก็อึดอัด ประธานโจวเองก็รู้ว่าเฉิงเว่ยคิดยังไงกับคุณหร่วน เขาไม่ได้มาหาคุณหร่วนแค่ครั้งหรือสองครั้ง ส่วนผมกับคุณหร่วน พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน พวกเราอยู่ใกล้กันก็ต้องช่วยเหลือและไปมาหาสู่กันบ้าง……”

“พอได้แล้ว” โจวฉือเซินขี้เกียจฟัง เขาพูดออกมาว่า “ไม่ต้องเอาเรื่องเหล่านี้มาพูดกับผม มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก คุณช่วยไปบอกเขาด้วยนะ ถ้าหากผมยังอยู่ ขนาดตระกูลหลินยังไม่กล้าทำอะไรกับหร่วนซิงหว่านเลย เขาจะทำอะไรผมไม่สนใจ แต่คนของหลินจื้อหย่วนกำลังจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา ทางที่ดีจัดการเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยมาพูดเรื่องอื่น”

“ฮ่าๆๆ ประธานโจวพูดอะไรออกมา ผม……”

Danielยังไม่ทันพูดจบประตูที่อยู่ด้านหน้าของเขาก็ปิดลงไปแล้ว

มันเฉียดจมูกของเขาไป

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของDanielเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ดูท่าแล้วคืนนี้คงไม่สามารถทำอะไรกับหร่วนซิงหว่านไปได้มากกว่านี้แล้ว และเมื่อได้ยินสิ่งที่โจวฉือเซินพูดออกมา เขาเองก็เดาออกว่ามันหมายถึงอะไร

แต่ดูจากท่าทางของเขาแล้ว เหมือนว่าเขาไม่คิดจะบอกเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่เขาตรวจสอบมาให้กับหร่วนซิงหว่านฟังทั้งหมด

Danielยกมือขึ้นลูบไปที่จมูกของตนเอง จากนั้นก็ถือขวดซอสถั่วเหลืองและเดินกลับไป

……

หร่วนซิงหว่านเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ “เมื่อกี้คุณคุยกับใครที่หน้าประตู?”

โจวฉือเซินนั่งอยู่บนโซฟา ยืดขาของเขาและพูดออกมาว่า “พวกคนขายของ”

“ขายอะไร?”

“ซอสถั่วเหลือง”

หร่วนซิงหว่าน “?”

เธอก้มศีรษะอีกครั้ง ปิดประตูแล้วเป่าผมต่อไป

ถ้าหากเธอเดาไม่ผิด คนที่มาเมื่อกี้น่าจะเป็นDaniel

Danielได้รับจดหมายเชิญให้ไปงานประมูล ดังนั้นเขาจึงสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาคิดจะมาถามเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ได้แปลกอะไร

หร่วนซิงหว่านเป่าผมประมาณครึ่งชั่วโมง จู่ๆ เธอก็ผงะ ที่เฉิงเว่ยมาหาเธอวันนี้ก็อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในงานประมูล

หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาทีหร่วนซิงหว่านก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังดูข่าวจากทีวีอยู่ เธอเงียบไปพักหนึ่งและถามออกมาว่า “ประธานโจวยังไม่นอนอีกเหรอ?”

ราวกับว่าโจวฉือเซินกำลังรอประโยคนี้ของเธออยู่ เขาหยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาปิดทีวี ลุกขึ้นและพูดว่า “ห้องไหนคือห้องของเธอ?”

หร่วนซิงหว่านยกนิ้วขึ้นและชี้ไป “ห้องนั้น”

โจวฉือเซินเดินไปที่ด้านหน้าประตูของห้องนั้น เขาหันหลังกลับมาเห็นหร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปอีกห้องหนึ่ง

เขาขมวดคิ้วและตามเธอเข้าไป

ในตอนที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะปิดประตู เธอก็เห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้านหลังของเธอ เธอรีบไปขวางที่หน้าประตูแล้วพูดว่า “คุณจะทำอะไร?”

“เธอไม่ได้บอกว่าห้องนั้นเป็นห้องนอนของเธอหรือไง?”

“ก็ใช่ไง” หร่วนซิงหว่านพูดอย่างสงบ “คุณนอนในห้องฉัน ฉันนอนในห้องของซานซาน”

โจวฉือเซิน “……”

เขาโอบเอวของหร่วนซิงหว่านในทันที เขาไม่อยากจะพูดอะไรไร้สาระอีกแล้ว เขาอุ้มหร่วนซิงหว่านขึ้นและเดินเข้าไปในห้อง

หร่วนซิงหว่านพยายามขัดขืนแต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร สุดท้ายเธอก็ถูกโยนลงไปบนเตียง

เธอยังไม่ทันหลบก็ถูกร่างของชายหนุ่มที่เข้มแข็งขัดขวางเอาไว้แล้ว

ในห้องที่ไม่ได้เปิดไฟ หร่วนซิงหว่านมองไม่เห็นว่าโจวฉือเซินกำลังจะทำอะไร เธอสัมผัสได้เพียงลมหายใจของเธอกับเขากำลังพัวพันเท่านั้นและฮอร์โมนในร่างกายของเธอก็หลั่งไหลอย่างรวดเร็ว

โจวฉือเซินลูบไปที่คอของเธอเบาๆ จากนั้นก็ลูบไปที่จุดที่หวั่นไหวต่อความรู้สึกได้ง่ายและพูดออกมาเบาๆ ว่า “ไม่อยากนอนกับผมเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านคิดว่าคำว่า “นอน” ของโจวฉือเซินนั้นมีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่

แม้จะเป็นคืนที่มืดสนิท แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงดวงตาที่แผดเผาของชายผู้นี้

เธอมองไปรอบๆ และอ้างออกมาว่า “เตียงนี้มันเล็กเกินไป ถ้านอนสองคนแล้วมันจะอึดอัด ฉัน……”

“งั้นเล็กกว่าโซฟาไหม? หรือว่าเล็กกว่าอ่างอาบน้ำ? หรือว่า……”

ตอนแรกหร่วนซิงหว่านก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เมื่อเข้าใจแล้วเธอก็โกรธขึ้นมาทันที เธอไม่คิดอะไรทั้งนั้นและนำมือไปปิดปากของเขาไว้ “เงียบเลยนะ!”

เมื่อมือของหร่วนซิงหว่านมาสัมผัสกับริมฝีปากของโจวฉือเซิน เขาก็ฉวยโอกาสนั้นในการจูบไปที่มือของเธอ

หร่วนซิงหว่านตกใจและรีบดึงมือของเธอกลับมาทันที ทันทีที่เธอเคลื่อนไหว ชายหนุ่มคนนั้นก็จับมือของเธอไปกดไว้ที่ด้านบนศีรษะและจูบลงไปอย่างเร่าร้อน

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนแรง แค่แรงจะขยับยังไม่มีเลย แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปขัดขืน

หลังจากนั้นไม่นาน ลมหายใจของเธอก็ค่อยๆ รุนแรงขึ้น

เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกัน ลมหนาวพัดโชยเข้ามา

เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ หร่วนซิงหว่านก็ฟื้นสติขึ้นมาทันที “ไม่ได้!”

โจวฉือเซิน “?”

เขาพึมพำออกมาว่า “มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีอย่างนั้นเหรอ?”

ใบหน้าของหร่วนซิงหว่านแดงจนเห็นเส้นเลือด เธอไม่สนใจคำพูดของตาบ้าคนนี้ เธอพูดออกมาเบาๆ ว่า “ที่บ้านไม่มีไอ้นั่น……ครั้งหน้าเถอะ…… ครั้งหน้า ครั้งหน้า!”

ในระหว่างที่เธอพูดออกมา เธอก็กำลังหาทางหนี

โจวฉือเซินดึงร่างของเธอกลับมาไว้ที่เดิม จากนั้นก็หยิบกล่องอะไรสักอย่างมาไว้ในมือของเธอและพูดเบาๆ ว่า “แกะมันออกสิ”

“……คุณซื้อมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ตาบ้าคนนี้คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เธอไม่น่ายอมให้เขาเข้ามาเลย! น่าเกลียดที่สุด!

โจวฉือเซินพูดออกมาว่า “เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน”

หร่วนซิงหว่านเงียบและไม่พูดอะไร

ริมฝีปากของโจวฉือเซินเข้ามาใกล้กับหูของเธอ จากนั้นก็พูดออกมาว่า “ที่รัก ผมจะเริ่มแล้วนะ คุณว่าไง?

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน