สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot สล็อต บาคาร่า

สามีเก่า…มาขอแต่งงานอีกแล้ว 294

สามีเก่า…มาขอแต่งงานอีกแล้ว บทที่ 294

ช่วงบ่าย หลังจากที่หร่วนซิงหว่านจัดการงานที่อยู่ในมือเสร็จแล้ว ก็ถือข้าวของออกไปจากห้องทำงาน

เธอพูดขึ้นว่า “ซานซาน เดี๋ยวฉันออกไปข้างนอกนะ อาจจะไม่กลับมาแล้ว ตอนเย็นก็กลับบ้านไปได้เลยนะ”

เพ้ยซานซานพยักหน้าให้เล็กน้อย และยังถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “เธอจะไปไหนเหรอ?”

“ก่อนหน้านี้ที่ฉันตรวจสอบนาฬิกาพกอันนั้น มันมีเบาะแสแล้ว และก็นัดเจอกับผู้รับผิดชอบไว้”

เพ้ยซานซานพูดขึ้นว่า “เชื่อถือได้หรือเปล่า?”

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นว่า “น่าจะเชื่อถือได้นะ ฉันขอให้เพื่อนที่รู้จักกันมาก่อนช่วยฉันตรวจสอบมา”

“งั้นก็ได้ ในเมื่อสำนักงานก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เดี๋ยวฉันไปกับเธอด้วยดีกว่า ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ก็ยังจะสามารถดูแลกันได้หน่อย เธอไปตัวคนเดียวฉันไม่วางใจ”

“ได้”

หลังจากที่เอางานในสำนักงานส่งมอบให้พวกพนักงานแล้ว หร่วนซิงหว่านกับเพ้ยซานซานก็ออกไปพร้อมกันเลย

ไปตามที่อยู่ เพ้ยซานซานขับรถจนมาถึงโรงงานร้างแห่งหนึ่ง เธอขับรถไปด้วยแล้วก็ถามไปด้วยว่า “ใช่ที่นี่เหรอ? รู้สึกว่าที่นี่ไม่น่าจะมีคนเลยมั้ง”

แล้วหร่วนซิงหว่านก็เทียบที่อยู่ดูอีกครั้งหนึ่ง “น่าจะเป็นที่นี่แหละ……ปากทางข้างหน้านี้เลี้ยวขวา ก็เกือบจะถึงแล้ว”

เพ้ยซานซานขับรถเลี้ยวไป พอขับไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรแล้ว ก็เห็นคนแก่คนหนึ่งที่มีผมหงอกยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่ล็อกไว้แน่นหนา

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นว่า “คือที่นี่แหละ”

พอลงจากรถแล้ว หร่วนซิงหว่านก็พูดขึ้นว่า “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณใช่คุณมู่หรือเปล่าคะ?”

คนแก่พยักหน้าเล็กน้อย “คุณคือคุณหร่วนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ” พูดแล้ว หร่วนซิงหว่านก็พูดขึ้นอีกว่า “นี่คือเพื่อนของฉัน มาเป็นเพื่อนฉันค่ะ”

หลังจากที่ทักทายกันแล้ว คนแก่ก็เดินไปที่หน้าประตู แล้วก็ล้วงกุญแจพวงใหญ่ออกมาจากหน้าอกอย่างสั่นเทา เปิดอยู่ตั้งนาน ถึงเปิดประตูออกได้

เพ้ยซานซานยืนอยู่ข้างกายหร่วนซิงหว่าน แล้วถามเสียงเบาขึ้นว่า “เธอแน่ใจเหรอว่าเขาจะสามารถให้เบาะแสที่มีประโยชน์แก่เธอได้ แม้แต่รูกุญแจเขาก็ยังหาไม่เจอเลย”

หร่วนซิงหว่านยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้า แล้วก็ใช้ข้อศอกกระทุ้งเธอเล็กน้อย แล้วก็ลดเสียงลงต่ำพูดว่า “อย่าพูดไปเรื่อยซิ”

“เธอดูกุญแจที่อยู่ในมือพวงนั้นของเขาซิ ถ้าจะต้องลองทีละดอกทีละดอกละก็ คิดว่าคงจะต้องรอถึงวันพรุ่งนี้แล้วมั้ง”

คำพูดของเพ้ยซานซานเพิ่งจะจบลง น้ำเสียงของคนแก่ก็ดังลอยมา “ได้แล้ว พวกคุณตามผมมาเถอะ”

หร่วนซิงหว่านตอบรับไปคำหนึ่ง แล้วก็เดินตามเข้าไป

จากที่ประตูเหล็กทั้งสองบานถูกผลักออก กลิ่นอายความเก่าผุพังและรวมทั้งฝุ่นผงก็พุ่งลอยเข้ามา

หร่วนซิงหว่านอดไม่ได้จนต้องสำลักไอไปสองคำ แล้วก็ใช้มือปัดฝุ่นที่อยู่ตรงหน้าเล็กน้อย

คนแก่เดินไปที่ข้างกำแพง แล้วก็พยายามคลำไปเปิดไฟของโกดังขึ้นมา เขาพูดขึ้นว่า “ที่นี่ไม่มีคนมานานมากแล้ว พวกคุณเองก็ถือได้ว่ามาเวลาประจวบเหมาะพอดี อีกสองอาทิตย์ อาคารโรงงานแถวนี้ก็จะถูกรื้อถอนแล้ว เอกสารพวกนี้ก็จะถูกส่งไปทำลายทิ้ง พอถึงตอนนั้น ถ้าอยากจะมาหาอีกก็ยากแล้ว”

หร่วนซิงหว่านจ้องมองโกดังที่กว้างใหญ่เล็กน้อย รวมทั้งเอกสารที่วางไว้บนชั้นวางสินค้าแต่ละชั้นนั้น “เอกสารทั้งหมดอยู่ที่นี่หมดเลยเหรอคะ?”

“ใช่ ผมพูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ ถึงแม้ว่าระยะหลังการผลิตนาฬิกาจะซบเซาลงไป แต่เมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อนนั้น พวกเราถือได้ว่าเป็นผู้ผลิตแถวหน้าได้เลย ทั่วประเทศต่างก็เต็มไปด้วยหน้าร้าน และด้วยเหตุนี้ก็มีลูกค้าเยอะมาก” พูดแล้ว คนแก่ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ผมคิดว่ามันเป็นความทรงจำที่ดีทั้งนั้น เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าต่อมาจะไม่มีโรงงานแล้ว แต่ว่าข้อมูลลูกค้าพวกนี้ก็ยังคงเก็บไว้อยู่”

เพ้ยซานซานรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก “งั้น……เอกสารเยอะขนาดนี้ ถ้าพวกเราเอาแต่เปิดหากันละก็ คงจะต้องหากันไปจนถึงปีหน้าแล้วละมั้ง?”

คนแก่พูดขึ้นอีกว่า “ไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นหรอก นาฬิกาพกรุ่นที่คุณส่งมา ผมยังจำได้อยู่ อยู่ในเวลานั้นงานฝีมือและผลิตภัณฑ์อันนั้นถือเป็นสินค้าชั้นเยี่ยม คนที่สามารถซื้อไหว ก็มีอยู่ไม่กี่คน ถึงแม้ว่าจะมีวางขายอยู่ทุกหน้าร้าน แต่ว่าสุดท้ายก็ยังต้องส่งเรื่องมาถึงสำนักงานใหญ่อยู่ดี เพราะฉะนั้นมาหาข้อมูลในคลังข้อมูลสำนักงานใหญ่ จะต้องหาข้อมูลการซื้อขายนาฬิกาพกรุ่นนั้นของคุณเจอแน่ๆ ”

คนแก่พูดไปด้วย แล้วก็พาพวกเธอไปถึงชั้นวางสินค้าแถวที่อยู่ด้านในสุด

“คือที่นี่แหละ”

หร่วนซิงหว่านปล่อยสายตามองไป ดูแล้วถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่ว่างานก็ไม่ใช่น้อยเลยนะ

คนแก่เองกุญแจพวงหนึ่งส่งมาที่มือหร่วนซิงหว่าน “ถ้าวันนี้คุณหาไม่เจอละก็ สามารถมาหาได้ทุกเมื่อเลย ตอนที่ออกไปจำไว้ว่าต้องล็อกประตูก็พอแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” หร่วนซิงหว่านรับกุญแจมา “รอฉันหาเจอแล้ว ก็จะเอากุญแจคืนให้กับคุณค่ะ”

คนแก่หัวเราะขึ้นมา “ไม่ต้องหรอก ตอนที่คุณออกไป ล็อกประตูให้เรียบร้อยก็พอแล้ว รอถึงตอนที่ที่นี่จะรื้อถอนแล้ว ก็จะมีคนมาเก็บกวาดเอกสารพวกนี้โดยเฉพาะเอง”

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าให้เล็กน้อย “ต้องรบกวนคุณแล้ว”

คนแก่สะบัดมือเล็กน้อย “ผมเองก็คิดไม่ถึง ระยะเวลาผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าปี ยังสามารถมองเห็นนาฬิกาพกอันนี้ปรากฏออกมาตรงหน้าผมอีกครั้ง มันก็ถือได้ว่าเป็นชะตาลิขิตอย่างหนึ่งแล้วมั้ง”

หร่วนซิงหว่านส่งคนแก่ไปถึงหน้าประตู แล้วกลับมาอีกครั้งนั้น เพ้ยซานซานก็ได้ถกแขนเสื้อขึ้นมาแล้วเริ่มทำงานแล้ว

ถึงแม้คนแก่จะบอกว่าข้อมูลของนาฬิกาพกรุ่นนี้หลังจากที่ขายแล้วจะต้องรายงานกลับมาที่สำนักงานใหญ่ทั้งหมด แต่ก็เห็นได้ชัดว่า สำนักงานใหญ่ไม่ได้ขายเพียงแค่นาฬิกาพกรุ่นนี้เท่านั้น

นอกจากบันทึกการซื้อขายแล้ว ยังมีข้อมูลพนักงานในโรงงานผลิตด้วย รวมไปถึงรายงานในรูปแบบต่างๆ มากมาย ของที่วุ่นวายอะไรต่างก็มีเต็มไปหมด

หร่วนซิงหว่านกับเพ้ยซานซานเปิดค้นหาข้อมูลไปด้วยกัน แล้วระหว่างที่ไม่รู้ตัว ท้องฟ้าข้างนอกก็ได้มืดลงแล้ว

แล้วก็ในเวลานี้พอดี เสียงสั่นของโทรศัพท์ก็มาทำลายความเงียบลง

หร่วนซิงหว่านแตะจมูกเล็กน้อย แล้วก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พอเห็นว่าเป็นสายโทรเข้าของโจวฉือเซิน ก็วางรายงานที่อยู่ในมือลงแล้วรับสายขึ้น

โจวฉือเซินพูดขึ้นว่า “ไปไหนแล้ว?”

“ฉันอยู่ที่……” ชั่วขณะหนึ่งหร่วนซิงหว่านเองก็พูดไม่ออกว่าที่นี่มันคือที่ไหน แล้วก็พูดขึ้นว่า “อยู่ข้างนอกค่ะ มาตรวจสอบเอกสารนิดหน่อยค่ะ”

“ต้องรออีกนานแค่ไหนถึงจะเรียบร้อย? เดี๋ยวผมไปรับคุณ”

หร่วนซิงหว่านมองดูท้องฟ้าข้างนอกได้มืดสนิทไปแล้ว จึงคิดว่าวันนี้คงพอประมาณแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาอีกดีกว่า

เธอพูดขึ้นว่า “เสร็จแล้วค่ะ ฉันมากับซานซาน ตอนนี้กำลังจะกลับแล้วค่ะ”

โจวฉือเซินพูดขึ้นว่า “ส่งโลเคชั่นมาให้ผมอันหนึ่ง”

พอวางสายไปแล้ว หร่วนซิงหว่านก็ยังส่งโลเคชั่นไปให้อยู่ดี อิตาบ้านี่จะได้ไม่ต้องมาหาเรื่องว่าเอาอีก

พอเธอส่งเสร็จ ก็เอาโทรศัพท์เก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ “ซานซาน พวกเราไปกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อย……”

“ซิงซิง ซิงซิง!” เพ้ยซานซานวิ่งมาจากอีกด้านหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “นาฬิกาพกรุ่นนั้นของเธอหมายเลขรุ่นอะไรนะ ที่ฉันหาบันทึกการซื้อขายของลูกค้าVIPเจอแล้ว เธอมาดูซิใช่รุ่นไหนหรือเปล่า?”

พอได้ยิน หร่วนซิงหว่านก็รีบเอาโทรศัพท์ออกมา แล้วก็ค้นรูปนาฬิกาพกในแกลลอรี่ออกมา แล้วก็เอารูปหมายเลขรุ่นบนนาฬิกาพกขึ้นมาเทียบดู ข้อมูลที่เพ้ยซานซานถือไว้ในมือ เป็นนาฬิกาพกอันนั้นพอดีเลย

เพ้ยซานซานพูดขึ้นว่า “ใช่อันนี้แหละ!”

เธอดูข้อมูลของลูกค้าไปทีละอันทีละอัน และอยากจะหาเบาะแสอะไรที่มีประโยชน์ออกมาจากในนี้สักหน่อย

จนสุดท้าย ทั้งสองคนก็หยุดลงตรงที่ชื่อชื่อหนึ่งพร้อมกัน

ทำไมถึงเป็นเขาไปได้ล่ะ?

พอผ่านไปครู่หนึ่ง เพ้ยซานซานถึงตั้งสติกลับมาได้ “ซิงซิง เธอแน่ใจเหรอว่าคนที่ซื้อนาฬิกาพกอันนี้……คือพ่อแท้ๆ ของเธอจริงๆ ?”

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นอย่างอึ้งๆ ว่า “ฉันเอง……ก็ไม่รู้ เพียงแต่แค่ในนาฬิกาพกมันมีรูปถ่ายอยู่ก็เท่านั้น”

“นี่มันช่างลึกลับไปแล้วมั้ง! น่าจะเป็นแค่ความบังเอิญอย่างหนึ่งมั้ง พวกเรามาดูกันต่อดีกว่าว่ามีอย่างอื่นอีกหรือเปล่า!”

ส่วนบรรทัดที่พวกเธอหยุดดูนั้น ข้อมูลผู้ซื้อ เขียนไว้ชัดเจนว่าเป็นชื่อของหลินจื้อหย่วนสามคำ

ข้อมูลนี้ไม่ว่าจะดูจากด้านไหน ต่างก็ทำให้คนรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาทั้งนั้น

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน