สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot บาคาร่า

พ่อจอมผยอง 518

พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ – บทที่ 518 มนุษย์เราต้องแก้แค้น

“สวัสดีครับท่านลู่!”

พอเห็นลู่เฉินเข้ามา ผู้นำทั้งสี่คุกเข่าทำความเคารพลู่เฉินพร้อมกัน

พวกเขายอมรับเงื่อนไขทั้งหมด ลู่เฉินเปรียบเสมือนเทพในใจพวกเขา

ก่อนนี้ตอนที่แพ้สงคราม พวกเขายังไม่รู้สึกว่ามนุษย์ร้ายกาจตรงไหน

แต่พอพวกเขาเห็นมนุษย์กว่าแสนคน ในเวลาสั้นๆไม่กี่ปีก็จัดการทวีฟ้าร้องได้ดีเยี่ยมไม่มีหลุด พวกเขาถึงยอมรับความน่ากลัวของมนุษย์จากใจจริง

จากนั้นเลยยิ่งเคารพนบนอบกับผู้นำมนุษย์อย่างลู่เฉินมากขึ้น

การที่ลู่เฉินรับปากจะสร้างยานอวกาศสองลำให้พวกเขา และจะพาชนเผ่าแคระของพวกเขาไปจากพร็อกซิมาคนครึ่งม้าbด้วย เรียกได้ว่าเห็นลู่เฉินเป็นเหมือนเทพของเผ่าแคระไปแล้ว

“ลุกขึ้นเถอะ”

ลู่เฉินโบกมือ จากนั้นเดินไปนั่งที่นั่ง

“ท่านลู่ อัจฉริยะคนแคระของเรามีมากเกินไป ไม่เพียงแค่หนึ่งล้านเท่านั้น พวกเราพาไปเพิ่มอีกห้าแสนเถอะ” ชาร์ล็อตต์มองลู่เฉินอย่างขอร้อง

“ใช่ครับท่านลู่ ท่านดูสิชนเผ่าเรามีจำนวนมากจริงๆ พวกเราจะทิ้งพวกเขาไว้ไม่แยแสไม่ได้นะ พาไปได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ละกัน” เนเบนชิริพยักเพยิดร่วม

อีกสองคนถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็มองลู่เฉินอย่างวิงวอน

ลู่เฉินมองผู้นำสี่คนของเผ่าแคระที่ตัวเตี้ยกว่าเขามากนักและพูดอย่างหนักแน่นว่า “พาไปมากกว่านี้ไม่ได้ หนึ่งล้านคนเป็นจำนวนมากขั้นสุดของยานอวกาศสองลำแล้ว

และ จำไว้ว่า ที่ผมต้องการคืออัจฉริยะ อัจฉริยะในหมู่คนแคระของพวกคุณ

พวกคุณต้องรู้นะว่า เข้าสู่กาแล็คซี่แล้ว มีแต่พัฒนาเทคโนโลยีไม่หยุดเท่านั้นถึงจะมีโอกาสอยู่รอดต่อไปมากขึ้น

อีกอย่าง เร่งรีบเข้าไป เก็บวัตถุดิบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่งั้นอีกไม่กี่ข้างหน้าหรือหลายสิบปีนี้ เผ่าแคระของพวกคุณต้องควบคุมจำนวนประชากร”

คำพูดของลู่เฉินไม่ใช่ไม่มีเหตุผล ยานอวกาศระดับหมู่บ้านลำหนึ่งรองรับคนแคระห้าแสนคนถือว่าเต็มกลืนแล้ว ดังนั้นมีแต่ต้องพัฒนาไม่หยุด ถึงจะสามารถรองรับคนแคระได้มากขึ้น

ดังนั้นก่อนการสร้างจะเริ่ม คนแคระต้องควบคุมจำนวนประชากร ไม่งั้นไม่มีทางรองรับได้แน่

ลู่เฉินวางแผนว่า ตอนที่ครั้งหน้าเจอวัตถุที่อัพเกรดดาวเคราะห์ ถึงจะสามารถเพิ่มขนาดยานให้พวกเขาได้

พอได้ยินคำพูดของลู่เฉิน สี่ผู้นำสีหน้าทุกข์ทรมาน แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

“พวกคุณรู้ไหมว่าจำนวนคนในเผ่ามนุษย์ที่ตอนแรกพวกเราละทิ้งไปมีเท่าไหร่?”

ลู่เฉินเห็นสีหน้าผู้นำทั้งสี่ แค่นเสียงเย็นบอกว่า “ตอนแรกผมละทิ้งไปเกือบเจ็ดพันล้านคน มากกว่าของพวกคุณสองเท่าด้วยซ้ำ ของพวกคุณถือเป็นอะไรล่ะ?”

“ยังมีเวลาอีกห้าเดือน ไปดูและควบคุมคนของพวกคุณซะ รีบไปเก็บรวบรวมวัตถุดิบให้ผมดีกว่า”

“อีกอย่าง ถึงเวลานั้นยานอวกาศทั้งสองลำ ผมจะคัดเลือกหัวหน้ายานยานละหนึ่งคน ฟังคำสั่งจากผม ถึงเวลานั้นจะคัดเลือกสองคนที่เก็บวัตถุดิบได้มากที่สุดจากพวกคุณสี่คน”

สุดท้ายเขาพูดพลางสะบัดมือออกจากห้องไป

ผู้นำทั้งสี่มองตามแผ่นหลังลู่เฉิน ได้แต่ยอมจำทนอย่างปวดใจ และค่อยๆทยอยจากไป

แต่คำพูดสุดท้ายของลู่เฉินที่บอกจะเลือกหัวหน้ายาน ทำให้พวกเขาแต่ละคนมีแผนการผุดขึ้นในใจทั้งนั้น

ต่อมาในหลายเดือนนี้ ทุกคนต่างรู้ดีเรื่องที่เศษดาวนิวตรอนจะเข้าชนดาวนี้

ตอนแรกทุกคนยังรับไม่ได้ แต่สองวันผ่านไปก็ต้องยอมรับความจริงเรื่องนี้

จากนั้นทุกคนต่างรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบีบคั้น

เวลาห้าเดือนแป๊บเดียวก็ผ่านไป เหลืออีกหนึ่งเดือนสุดท้ายก่อนเศษดาวนิวตรอนเข้าสู่กลุ่มดาวคนครึ่งม้า

วันนี้ ในที่สุดลู่เฉินได้ประกาศต่อหน้าทุกคนว่า

“ทุกคน ผมคือลู่เฉิน ผมยืนตรงนี้ขอบอกความจริงอันแสนโหดร้ายกับทุกคนด้วยหัวใจที่เจ็บปวดยิ่ง เศษดาวนิวตรอนชิ้นหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้าชนดาวที่เราอยู่นี่…”

“ใช่ เหมือนเหตุการณ์ที่โลกเราระบาดไวรัส Dเมื่อสิบกว่าปีก่อน พวกเรากำลังโดนบีบอีกครั้ง”

“ตอนนั้นบนโลก พวกเรายังคาดหวังจะสามารถไขรหัสDNAของไวรัส D แต่เมื่อเผชิญหน้าเศษดาวนิวตรอน พวกเราทำอะไรได้ ไม่มีหนทางอะไรเลย…”

“สองปีครึ่งก่อนหน้านี้พวกเราค้นพบดาวนิวตรอนนี่แล้ว พวกเราไม่ได้แพ้ ได้ให้ยานอวกาศรวมถึงนักวิทยาศาสตร์มากมายอย่างเช่นลูกสาวผมบินไปดูเศษดาวนิวตรอนกับตาตัวเอง”

“พวกเราอยากหาวิธีแก้ปัญหาตอนนี้ แต่พวกเราล้มเหลว”

“ทีมงานบนยานอวกาศลำนี้ได้กลับมาที่พร็อกซิมาคนครึ่งม้าbได้ครึ่งปีแล้ว ข่าวที่นำกลับมาหลังจากมอบให้ทีมวิจัยไปวิเคราะห์ข้อมูลอย่างละเอียดแล้ว พวกเราแน่ใจได้แล้วว่า พวกเราทำอะไรไม่ได้จริงๆ…”

“พวกเราทำได้แค่ละทิ้งดาวแม่พวกเราอีกครั้ง พวกเราต้องกลับไปเร่ร่อนในกาแล็คซี่อีกครั้ง…”

“แต่ว่า ผมรับประกันกับทุกคนได้เลยว่า ผมจะไม่ละทิ้งพวกคุณคนใดคนหนึ่ง พวกเราจะจากไปด้วยกัน!”

“ผมยังจะรับประกันอีกว่า การจากไปครั้งนี้ไม่ได้แปลว่าพวกเราจะยอมรับชะตาชีวิต!”

“ตอนนี้พวกเราอ่อนแอนัก แต่มนุษย์เราจะพัฒนาต่อ จะเติบโตกลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งแน่!”

“ที่นี่ ผมและพวกคุณที่ฟังผมพูดอยู่ พวกเรามนุษย์ทุกคน!”

“พวกเราทุกคนจะจดจำเรื่องทั้งหมดนี้ไว้ในใจ ไว้ในจิตวิญญาณ ไว้ในดีเอ็นเอ!”

“ให้พวกเราจดจำเรื่องทั้งหมดนี้ไว้เถอะ บอกลูกบอกหลาน และให้ลูกหลานบอกทายาทพวกเขาต่อว่า ตอนหนีจากโลก เป็นความตายของประชากรกว่าพันล้านคน!”

“การหนีจากโลกใหม่เป็นการสูญเสียของชีวิตใหม่พวกเรา!”

“ให้พวกเราจดจำความแค้นและการเสียศักดิ์ศรีทั้งหมด!”

“ต่อให้อีกพันปี หมื่นปี แสนปี ล้านปี…ให้พวกเราจารึกทั้งหมดนี้ในประวัติศาสตร์!”

“อนาคต มนุษย์เราจำต้องล้างบางอารยธรรมต่างดาวที่บีบคั้นพวกเรา! บีบขยี้พวกมันให้ตายเหมือนหนอนเน่า!” ลู่เฉินยิ่งพูดยิ่งเสียงดัง พอพูดถึงตอนนี้ก็ดังถึงขีดสุดแล้ว

เขากำหมัดแน่นก่อนชูสูงขึ้น

ตะโกนแผดเสียงกร้าวว่า

“มนุษย์ต้องล้างแค้น!”

“มนุษย์ต้องล้างแค้น!”

วินาทีนี้มนุษย์กว่าสองแสนโดนจุดไฟแค้นขึ้น

เสียงแผดเสียงตะโกนของมนุษย์กว่าสองแสน น้ำเสียงแหลมคมประดุจกระบี่คมพุ่งออกมาจากพื้น

ตรงดิ่งผ่าฝูงเมฆ!

วินาทีนี้ ก้อนเมฆในท้องฟ้าขมวดแน่น ฝูงนกคล้ายกำลังสั่นเทา!

คนแคระหนึ่งล้านคนได้ยินเสียงแผดตะโกนของมนุษย์อยู่ไกลๆ แต่ละคนสองเท้าสั่นเทากันหมด

พวกเรารับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ของมนุษย์เหมือนกัน!

“ทุกคน ออกเดินทางเถอะ เป้าหมาย เอปไซลอนเอริดานี”

“ขอให้พวกเราเจอดาวใหม่ที่เอปไซลอนเอริดานี!”

ตามการสะบัดมือของลู่เฉิน ทุกคนต่างเดินไปที่ยานอวกาศซี-หวั้งอย่างมีระเบียบ

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน