สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot บาคาร่า

พ่อจอมผยอง 501

พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ – บทที่ 501 พักร้อน

“เอ๊ะ? เสาร์อาทิตย์นี่? ปฏิบัติการตลอดเลยไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อลู่เฉินเซ็นเอกสารเกี่ยวกับการติดตั้งกองกำลังป้องกันและการเปลี่ยนอาวุธ จู่ๆเขาก็ได้ยินคำพูดของตัวแทนวิศวกร สมาชิกรัฐสภา และผู้เชี่ยวชาญด้านปฏิทินหลายคนพูดขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นทันทีและมองทุกคนอย่างประหลาดใจ

ผู้เชี่ยวชาญด้านปฏิทินคนหนึ่งกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ว่า “เมื่อก่อนตอนอยู่บนยานอวกาศซี-หวั้งก็ปฏิบัติงานแบบนี้

แต่ประเด็นก็คือปฏิทินของพร็อกซิมาคนครึ่งม้าBยังไม่ได้ใช้งานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ประการแรกคือเวลามีเกือบ 27 ชั่วโมงต่อวัน นอกจากนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงมากกว่า 410 วันในสี่ฤดูกาลต่อปี

ใช่แล้ว นี่คือห้าฤดูกาลแห่งการเปลี่ยนแปลง ซึ่งในระหว่างนั้นยังมีอีกฤดูหนึ่งที่น้ำทะเลจะอยู่ในช่วงน้ำลด ความสัมพันธ์ของเวลาที่ซับซ้อนเช่นนี้ทำให้วันเสาร์และวันอาทิตย์ในตอนนี้ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์

นอกจากนี้ตอนนี้กัปตันยังยุ่งอยู่กับการก่อสร้าง งานสาธารณะ สำหรับการแจกจ่ายและการก่อสร้างวิลล่าเดี่ยวชุดแรก ทุกคนต้องการที่จะได้รับการคัดเลือก ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะพักผ่อนกันเป็นธรรมดา ทุกคนจึงไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงของเวลานี้

อันที่จริงพวกเขาก็เหนื่อยมากจริงๆ

เพียงแต่ทุกคนไม่ได้ตระหนักถึงมันมาก่อนเท่านั้นเอง”

ลู่เฉินกุมศีรษะและคิดอย่างถี่ถ้วนราวกับว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

เนื่องจากสถานการณ์การก่อสร้างเมืองหลวงในตอนนี้ยังไม่มั่นคง อีกทั้งความเร็วในการก่อสร้างของหุ่นยนต์วิศวกรรมนั้นเร็วมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะแยกความแตกต่างของแต่ละสถานที่ก่อสร้าง ดังนั้นคนงานชนเผ่าคนแคระและพนักงานที่เป็นมนุษย์ล้วนรับเงินเป็นรายวัน เมื่อใดก็ตามที่ต้องการคนงานก็ไปกรอกแบบฟอร์มได้ที่รัฐบาล จากนั้นทำการระดมคนไปทำงาน

กล่าวได้ว่านอกจากกองทัพและนักวิทยาศาสตร์ด้านสถาปัตยกรรม มนุษย์ทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในการสร้างเมืองหลวง

ดังนั้นวันหยุด 1 วันถือเป็นการหักค่าจ้างไป 1 วัน ต้องรู้ว่าการเปิดตอนนี้ล้วนได้ค่าจ้างมากกว่าสามเท่า

นอกจากนี้วิลล่าเดี่ยวชุดแรกกำลังจะถูกสร้างขึ้นเพื่อที่พอถึงเวลานั้นจะสามารถไถ่ซื้อได้พอจำนวนคน คาดว่าทุกคนกำลังทำงานอย่างหนัก

นอกจากนี้พร็อกซิมาคนครึ่งม้าBมีวันที่ยาวนานเกินไป ส่งผลให้ต้องทำงานเกือบสิบชั่วโมงในเวลากลางวัน ดังนั้นคิดว่าทุกคนคงเหนื่อยมากแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก

ลู่เฉินคิดสักพัก “งั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้จะมีการหยุดพักผ่อนยาวติดต่อกันห้าวัน นับจากนี้ไปห้าวันนี้จะถือเป็นวันหยุดของทุกปี ให้เรียกว่าเทศกาลเจี้ยงหลินแล้วกัน

งานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์จะถูกระงับไว้ชั่วคราว ยกเว้นกองทัพ ส่วนที่เหลือสามารถเที่ยวและพักผ่อนในเขตปลอดภัยสีเขียวได้ตามต้องการหรือจะไปพูดคุยกับพวกคนแคระก็ได้

แต่ไม่อนุญาตให้ออกจากเมืองหลวง ในขณะเดียวกันต่อไปนี้ให้ทำงานติดต่อกันห้าวัน ทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ให้หยุดพักผ่อนตามปกติ วันพักผ่อนยังคงได้รับค่าจ้างรายวันครึ่งหนึ่งของวันทำงานปกติซึ่งเป็นไปตามมาตรฐานค่าจ้าง”

เลขาเฉินเฉินจือหรานที่อยู่ข้างๆบันทึกข้อมูลทั้งหมดทันที จากนั้นก็รีบถือออกไปข้างนอกห้องกัปตันและพิมพ์ออกมาเป็นเอกสาร

ลู่เฉินลงนามทันทีและส่งคืนให้เฉินเฉินจือหราน จากนั้นก็ส่งมอบให้สถานีโทรทัศน์ซี-หวั้งโดยข่าวจะประกาศแจ้งในเวลา 7 โมงเย็นและบันทึกไว้บนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ ยานอวกาศซี-หวั้ง การดำเนินติดต่อกันนี้เป็นไปตามมาตรฐานอย่างสมบูรณ์แบบ

คนงานหลายคนต่างรู้สึกพอใจเป็นอย่างมากเพราะจริงๆแล้วพวกเขาก็เป็นกลุ่มคนที่เหนื่อยล้า จึงควรมีเวลาพักผ่อนถึงจะดีที่สุด

และตอนนี้ทุกคนได้พบโลกใหม่ บ้านใหม่ ก็ควรพักผ่อนให้เต็มที่

หลังจากที่กลุ่มคนออกไปลู่เฉินก็ยืดตัวบิดขี้เกียจ

เขาเหลือบมองเอกสารอีกไม่กี่ชุดบนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็มองออกไปนอกหน้าต่างผ่านห้องกัปตันที่สามารถมองเห็นท้องทะเลสีคราม

“บางที…การพักผ่อนก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว ฉีฉีอยากไปเห็นทะเลนี่? รับปากไว้ก็ควรทำตามสัญญา”

ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย ภาระที่หนักอึ้งมานานทำให้เขาเป็นเหมือนเครื่องจักรที่รีบเร่ง ถ้าจะบอกว่าพนักงานที่ทำงานหนักที่สุดในยานอวกาศซี-หวั้งนั่นก็คือเขา

ไม่ง่ายเลยที่จะได้พักผ่อนติดต่อกันถึงห้าวัน นอกจากบางเรื่องที่เกี่ยวกับกองทัพตลอดจนการรักษาความปลอดภัยของพลเรือนและการเตรียมการวันหยุด ห้าวันนี้ก็ควรเป็นเวลาที่ทำงานน้อยที่สุด มีความคิดผุดขึ้นมาในหัว หลายปีมานี้ลูกสาวของเขามักจะบ่นอยู่บ่อยๆว่าเขาไม่มีเวลาอยู่กับพวกเขา

พอดีกับที่ลู่เฉินอนุมัติเอกสารสองสามฉบับสุดท้ายและกำลังจะกลับบ้าน จู่ๆเฉินเฉินจือหรานก็เรียกเขา

“ลู่เฉิน ห้าวันนี้คุณมีแผนทำอะไร?” เฉินเฉินจือหรานมองตาลู่เฉิน

เมื่อเห็นดวงตาที่สดใสและขุ่นเคืองของเฉินเฉินจือหราน ลู่เฉินก็หลบสายตาเล็กน้อย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาแม้ว่าอายุขัยของมนุษย์จะยืดออกไปมากกว่า 150 ปี แต่ระยะเวลา 10 ปีนี้ก็รู้สึกว่าช่างยาวนาน

แต่เฉินเฉินจือหรานก็ยังปฏิเสธการจีบของผู้ชายคนอื่นเช่นเคย

เธอกำลังรอ

รอผู้ชายที่เป็นดั่งต้นไม้ใหญ่ในใจเธอ เขาจะละทิ้งแนวคิดที่เป็นขนบธรรมเนียมบนโลกแล้วจับมือเธอได้หรือไม่

“ฉัน…ยังไม่ได้ตัดสินใจ” ลู่เฉินถอนหายใจ

“แต่ว่าเมื่อก่อนฉีฉีเคยบอกว่าเธออยากเห็นทะเล ฉันน่าจะพาเธอไปเที่ยวทะเลน่ะ” ลู่เฉินพูดเสริม

ฉีฉีเติบโตในเมืองยวี่โจวซึ่งเป็นเมืองที่ติดกับแม่น้ำแยงซีเกียงและแม่น้ำเจียหลิง แต่กลับไม่มีทะเล

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่บนยานอวกาศซี-หวั้ง และกลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่โดดเด่น

แต่สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในใจของเธอคือเธอไม่เคยเห็นทะเลมาก่อน

วันที่ยานอวกาศซี-หวั้งลงจอดพร็อกซิมาคนครึ่งม้าB ลู่เฉินเห็นฉีฉีมองไปที่ทะเลเบื้องล่างด้วยความหลงใหล

“อ้อ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว” เฉินเฉินจือหรานพยักหน้าและหันไป

“ถ้าเธอไม่มีแผนจะไปไหนก็ไปชายหาดกับเราก็ได้”

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเฉินเฉินจือหราน ลู่เฉินก็ตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว

ร่างของเฉินเฉินจือหรานสั่นสะท้านโดยไม่ได้พูดหรือปฏิเสธ แต่เร่งฝีเท้าและออกจากห้องกัปตัน

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน