พลิกชีวิต 1470

“สำนักเทพยาเซียนเป็นที่ที่เงียบสงบเสมอ ไปพร้อมกันหลายคน เกรงว่าถึงตอนนั้นจะคึกคักแล้ว” รพีพงษ์ยิ้มกล่าว

เพราะในตอนนี้ รพีพงษ์ยังไม่รู้ ว่าหงส์และคนอื่นๆก็มาถึงสำนักเทพยาเซียนก่อนแล้ว

ตั้งแต่วันนั้นในกลุ่มสิงโต หลังจากที่รพีพงษ์แจ้งเรื่องหินลั่วหงที่ญานิดาพูดทั้งหมดนั้นต่อทุกคนแล้ว ทุกคนต่างก็ตกตะลึงอย่างพร้อมเพรียงกัน และตระหนักถึงความไม่สำคัญของตัวเอง

คนเหล่านี้เป็นคนที่มีความสามารถมาก และคนเหล่านี้ก็ไม่ยอมหล้าหลังคนอื่น ดังนั้น พวกเขาจึงตัดสินใจ จึงเร่งรีบ ที่จะยกระดับการฝึกตนของตัวเองโดยเร็ว

“ไปเถอะ อารียา เราสองคนไม่เจอกันนานแล้ว ไม่อย่างนั้นไปเดินเล่นกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยมุ่งหน้าไปสำนักเซียนเทพด้วยกัน คุณว่ายังไง?” ฝนสุดากล่าวกับอารียา และจับแขนของอารียาอย่างเอาใจใส่

“ได้สิ ได้แน่นอน”

เมื่อพูดถึงการเดินช็อปปิ้ง รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของอารียา

แม้ว่าเมืองเล็กๆแห่งนี้จะไม่ใหญ่โต แต่ห้างกลับมีครบครัน กระเป๋าเสื้อผ้าบางยี่ห้อ และสวยงามแพรวพราวอยู่ตรงหน้า

กลุ่มคนสี่คนกำลังเดินอยู่ในเมืองเล็ก ดึงดูดสายตาความสนใจของคนทั้งเมืองทันที

รพีพงษ์สูงหล่อ หนูลินที่อยู่ในอ้อมแขนก็น่ารักมาก เหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลนตัวน้อย และที่เห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าก็คือ ข้างกายผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้ มีผู้หญิงสองคนที่สวยราวกับนางฟ้ามาด้วย

คนที่ชอบเปรียบเทียบกับใครต่อใคร ช่างน่าโมโหนัก บนถนนนี้ รพีพงษ์ก็ไม่รู้ว่าได้รับสายตาที่เกลียดชังมากแค่ไหน

“คุณว่า ผู้ชายคนนี้ทำไมโชคดีขนาดนี้ สุดท้ายใครจะเป็นภรรยาของเขาเหรอ?”

“ฉันก็ไม่รู้นะ ถ้าให้ฉันทาย ฉันขอเดาว่าผู้หญิงหุ่นดีที่ใส่เดรสสีขาวนั่น”

“ไม่เหมือนนะ ฉันกลับคิดว่าเป็นผู้หญิงอีกคน”

……

ผู้คนต่างวิจารณ์กันเสียงเบา อารียาหัวเราะเสียงต่ำและยิ้มกล่าวว่า: “รพีพงษ์ วันนี้มาพร้อมกับสาวงามอย่างเราสองคน คุณได้หน้ามากเลยสิ”

รพีพงษ์ยิ้มเบาๆ พอพูดขึ้นมา ในใจกลับแอบรู้สึกดี ลองถามดูผู้ชายคนไหนไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกสาวสวยล้อมรอบบ้างล่ะ

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน มือเรียวๆของอารียา ก็โอบกอดแขนที่แข็งแรงของรพีพงษ์อย่างอ่อนโยน

สองคนบนถนนข้างๆ เข้าใจแล้ว ทุกอย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาที่แท้จริงของรพีพงษ์

และทันใดนั้น ทุกคนประหลาดใจที่พบว่า สาวงามในชุดเดรสสีขาวก็ยังโอบแขนของรพีพงษ์ไว้อย่างแนบแน่นเช่นเดียวกัน

ตอนนี้ทุกคนต่างก็สับสนกันหมด

“สุดา คุณทำอะไร รีบปล่อยมือสิ” รพีพงษ์กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

ฝนสุดายิ้ม: “อารียา ฉันว่าเขาพูดแบบนี้ ในใจก็รู้สึกดีไม่น้อยนะ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็ให้เขาได้ภูมิใจอย่างเต็มที่เลย คุณว่ายังไง?”

อารียามองไปที่ฝนสุดา และมองไปที่รพีพงษ์ด้วยความประหม่าเล็กน้อย และไม่ได้พูดอะไร

ทั้งสี่คนยังคงเดินแบบนี้ ตลอดทาง เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

จนกระทั่งเมื่อเข้าไปในห้าง รพีพงษ์ถึงได้ปลีกตัวออกมา

“พวกคุณเดินกัน ผมจะพาหนูลินไปโซนบันเทิงสักหน่อย”

ขณะที่พูด ยังไม่ทันรอให้สาวสวยทั้งสองตอบ เขาก็พาหนูลินออกไปจากตรงนี้แล้ว

อารียาและฝนสุดามองหน้ากันและยิ้ม ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านกระเป๋าสตรีและจับมือกัน ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ณ โซนบันเทิง เนื่องจากยังเช้าอยู่ จึงยังไม่มีใครมาต้อนรับลูกค้า

ซื้อเหรียญเกมไป 200 หยวน รพีพงษ์พาหนูลินเดินเข้าไปข้างใน

“พ่อ หนูจะเล่นอันนี้”

หนูลินชี้ไปที่เครื่องเล่นและกล่าว

รพีพงษ์มองไป ข้างๆเครื่องเล่นนี้มีไม่กี่คน เดิมที มีกรรไกรคู่หนึ่งวางอยู่ที่เครื่องเล่นแห่งนี้ คุณสามารถใช้จอยสติ๊กเพื่อเลื่อนกรรไกรไปทางด้านซ้ายและด้านขวาได้

ตรงหน้ากรรไกร มีตุ๊กตาห้อยด้วยไหมเส้นเล็กจำนวนมาก เพียงแค่คุณเล็งมันให้แม่น กดปุ่ม กรรไกรจะยื่นไปข้างหน้า ขอแค่ตัดไหมเส้นเล็กให้สั้น ดังนั้น ก็จะได้รับตุ๊กตาที่ตกลงมาแล้ว

เหตุผลง่ายๆ พอได้ทำก็ไม่ยาก ดังนั้น หลายคนก็คันไม้คันมืออยากจะลอง ต้องลองดูสักหน่อย

เพียงแต่ทุกครั้ง กรรไกรก็จะเอนเอียงเล็กน้อย ทำให้ไม่สามารถตัดเส้นด้ายบางๆได้

“โธ่เอ๋ย โชคร้ายจริงๆเลย ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ใช้เงินไปเยอะมาก แต่ตุ๊กตาตัวเดียวก็ตัดไม่ขาดสักที” ชายคนหนึ่งพูดด้วยความโกรธ

รพีพงษ์มองไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“พ่อคะ พ่อช่วยหนูตัดตุ๊กตาให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?” หนูลินถาม

“ได้สิ” รพีพงษ์กล่าวเบาๆ: “เพียงแต่ว่า เราต้องต่อแถว ให้คุณลุงเล่นก่อนนะ”

เมื่อได้ยินที่รพีพงษ์พูด ผู้ชายคนนี้หันมามองโดยที่ไม่รู้ตัว

ก็เหมือนกับพ่อที่พาลูกไปเล่นเครื่องเล่น นอกจากรพีพงษ์จะหล่อและสูงแล้ว ดูแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ

“เมื่อกี้คุณบอกว่า คุณจะเอาตุ๊กตามาได้งั้นเหรอ?” ผู้ชายคนนั้นพูดกับรพีพงษ์ด้วยสายตาที่สงสัย

“ประมาณนั้นแหละ นี่คงจะไม่ยากหรอก” รพีพงษ์กล่าวอย่างสงบ: “แต่ในเมื่อคุณเล่นก่อน ก็ต้องรอให้คุณเล่นเสร็จ พวกเราค่อยเล่น”

ผู้ชายมองรพีพงษ์ และมองเครื่องเล่น จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาจากที่นั่ง: “มา ให้คุณเล่นก่อน ฉันอยากดู ฉันวุ่นมาตั้งครึ่งชั่วโมงไม่มีทางทำสิ่งนี้สำเร็จเลย คุณคุยโวดีนัก”

“พ่อหนูเป็นคนเก่งมากนะคะ” หนูหลินกล่าวเบาๆ

“เชอะ เด็กน้อย ในเมื่อพ่อหนูเก่งอย่างนี้ ก็ให้เขาลองดูสิ” พูดชายพูดอย่างเหยียดหยาม

“พ่อคะ เรามาเล่นกันเถอะ คุณลุงคนนี้ให้พ่อเล่นแล้ว” หนูลินกล่าว

“ได้เลย หนูลิน พ่ออุ้มหนู เรามาเล่นด้วยกันนะ”

ขณะที่พูด รพีพงษ์ก็ไม่เกรงใจ อุ้มหนูลินน้อยขึ้นมา และนั่งที่หน้าเครื่องเล่น

“รอก่อน พูดไว้ก่อนนะ ให้คุณเล่นสักหน่อย ถ้าคุณเล่นไม่สำเร็จในครั้งเดียว ก็ลุกขึ้นทันทีนะ” ผู้ชายคนนั้นเห็นเหรียญเกมจำนวนมากในมือของรพีพงษ์ และรีบพูดอย่างเร็ว

“วางใจได้ ผมเล่นรอบเดียวก็พอ” รพีพงษ์กล่าว

“ขี้โม้”

ชายคนนั้นพูดอย่างเย้ยหยัน และผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆก็แสดงท่าทีที่ไม่เชื่อเช่นกัน

แต่รพีพงษ์มั่นใจมาก เขาเพิ่งเห็นเครื่องเล่นนี้จากนอกกระจก รพีพงษ์รับรู้ถึงความแปลกประหลาด

กระจกใสชิ้นนี้สามารถมองเห็นได้จากภายนอก มองอะไรไม่เห็นเลย แต่รพีพงษ์รู้ เมื่อเขามองเข้าไปข้างในกระจก ที่จริง มันหลอกสายตาของคุณ

หรือจะพูดได้ว่า คุณมองมันจากข้างนอก ดูเหมือนกรรไกรจะชิดกับเส้นบางๆ แต่ในความเป็นจริง จากที่ช่วงเวลาที่คุณกดปุ่ม คุณก็แพ้แล้ว

เมื่อมองผ่านชั้นนี้ รพีพงษ์เล่นง่ายกว่าเดิมมาก

เขาพูดกับหนูลินว่า: “พ่อจะคุมจอยสติ๊ก หนูมากดปุ่มนะ?”

หนูลินพยักหน้า เธอเชื่อใจพ่อของเธอมาก

และรพีพงษ์ก็รู้อยู่แก่ใจ หลายๆอย่างเราต้องให้ลูกมีความรู้สึกว่ามีส่วนร่วม เมื่อเป็นเช่นนี้ ประสบการณ์การเล่นเกมของเธอจะสูงกว่าการพึ่งพาผู้อื่นเพียงผู้เดียวหลายเท่า

รพีพงษ์คุมจอยสติ๊ก ผู้ชายที่อยู่ข้างๆก็มองอยู่ข้างๆ

“ปัง!”

รพีพงษ์กล่าวเสียงดัง หนูลินได้ยินเสียงปังก็กดปุ่ม

“โห ฉันบอกแล้วไง ว่าคนนี้ขี้โม้จริงๆ กรรไกรคู่นั้นไม่แม่นเลยสักนิด เป็นอย่างนี้ ยังจะคิดว่าสามารถเอาตุ๊กตามาได้งั้นเหรอ? ผู้ชายหัวเราะเสียงดังและกล่าว

“ใช่ ใช่ ฉันก็เห็นเขาเล็งไม่แม่นเลย แบบนี้เกรงว่าตัดไม่ถึงเส้นด้วยซ้ำ”

ผู้คนที่อยู่รอบๆก็พูดคล้อยตาม เมื่อกี้พวกเขามองมาจากข้างนอก เมื่อดูจากสายตาของพวกเขาแล้ว รพีพงษ์เล็งไม่แม่นจริงๆ

แต่อย่างไรก็ตาม แม่นหรือไม่แม่น ในใจของรพีพงษ์กลับเหมือนกระจก

กรรไกรเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงฉีกขาดดังขึ้น เส้นบางๆฉีก ตุ๊กตาตัวใหญ่ข้างในหลุดออกมา

“สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว!”

หนูลินปรบมืออย่างตื่นเต้นและพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เจ้าหมอนี่ ทำสำเร็จจริงเหรอ?”

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร เห็นๆอยู่ว่ามันเบี้ยว”

ทุกคนตกตะลึง

“หนูลิน เอาตุ๊กตาออกมาสิ เราไปกันได้แล้ว”

รพีพงษ์ยิ้มกล่าว และไม่ได้อธิบายความลับของกระจกนี้ให้กับคนเหล่านี้

“อืม”

หนูลินพยักหน้า เตรียมก้มลงจะหยิบตุ๊กตาออกมาจากเครื่องเล่น ทันใดนั้น ผู้ชายที่อยู่ข้างๆก็ขยับขึ้นมา เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มลงหยิบตุ๊กตาที่หนูลินตัดออกมาจากปากช่อง

“ตุ๊กตาตัวนี้ไม่เลวเลย ฉันขอนะ” ผู้ชายยิ้มกล่าวและหันหลังเดินจากไป

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน