นายน้อยเจ้าสำราญ 394

23 กันยายน 2019   @admin  

นายน้อยเจ้าสำราญ – ตอนที่ 394 ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์อีกครา

จินหลิงยังคงมีฝนตกอย่างต่อเนื่อง

เพียงแต่ว่าฝนที่ตกลงมานี้มิได้รุนแรงเท่าใดนัก เพียงแค่โปรยปรายเป็นหยาดละอองเท่านั้น

ชายคาศาลาเถาหรานในจวนฟู่หยดน้ำค่อย ๆ หยดลงต่อกันกลายเป็นม่านฝน หยูเวิ่นหวินและเยี่ยนเสี่ยวโหลวนั่งอยู่ในศาลา มองดูทะเลสาบซวนอู่ที่ปกคลุมไปด้วยม่านฝนและไอหมอกไกลจนสุดลูกหูลูกตา

“พี่ชูหลานไปยังซีซานได้ราวครึ่งเดือนแล้ว มิรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นเป็นเยี่ยงไรบ้าง พี่เวิ่นหวิน ข้า…ข้าอยากไปดูที่ซีซานสักหน่อย”

หยูเวิ่นเหวินถอนหายใจ “ข้าเองก็อยากไป เพียงแต่…”

เยี่ยนเสี่ยวโหลวกัดริมฝีปาก ในใจแน่วแน่ “พี่สาว การค้าที่จินหลิงบัดนี้ก็เป็นปกติดี ข้ามิมีแก่ใจที่จะอยู่ที่นี่ พวกเราเดินทางกันพรุ่งนี้เลยเป็นเยี่ยงไร ? ”

“หากเขาเกิดกลับมาจินหลิงจะทำเยี่ยงไร ? ”

เยี่ยนเสี่ยวโหลวคิดอย่างถี่ถ้วน แล้วกล่าวว่า “ในเมื่ออู๋หลิงเอ๋อร์ราชาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดินี เขามิมีทางกลับไปที่เมืองกวนหยุนอย่างแน่นอน เพราะเขามิได้อยากเป็นจักรพรรดิของที่นั่น อีกทั้งเขายังเป็นโอรสของจักรพรรดิเหวิน เรื่องนี้คือความจริง ดังนั้นข้าคิดว่าเขาจะต้องหลบซ่อนตัวปิดบังชื่อเสียงเรียงนามไปสักพัก รอให้อู๋หลิงเอ๋อร์ได้ครองตำแหน่งอย่างมั่นคงเสียก่อน เขาถึงจะเผยตัวตนออกมา มิเช่นนั้นคาดว่าคงจะก่อให้เกิดความไม่มั่นคงของราชวงศ์อู๋และราชสำนักอย่างแน่นอน”

“ในเมื่อต้องปิดบังชื่อเสียงเรียงนาม เช่นนั้นแล้วเขามิมีทางกลับมายังจินหลิง ที่จินหลิงมีผู้คนรู้จักเขาตั้งมากมาย ข่าวนี้จะแพร่ไปยังราชวงศ์อู๋อย่างรวดเร็ว เช่นนั้นแล้วความตั้งใจของเขาก็จะสูญเปล่าแล้ว”

ดวงตาของเยี่ยนเสี่ยวโหลวเปล่งประกาย “ดังนั้นหากเขาจะกลับมา เขาจะต้องไปที่ซีซานอย่างแน่นอน แม้แต่เมืองหลินเจียงเขาก็มิอาจจะเผยตัวด้วยซ้ำ ! ”

หยูเวิ่นหวินนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ดูเหมือนจะว่าที่นางกล่าวมานั้นค่อนข้างมีเหตุผล นางก็ฉลาดมิน้อยเลยนี่ “ได้ เยี่ยงนั้นพรุ่งนี้พวกเราเดินทางกัน ! ”

……

รัชสมัยเซวียนลี่ เดือนแปด วันที่สิบห้า

เทศกาลไหว้พระจันทร์มาถึงอีกครา

ฟู่เสี่ยวกวนยังไร้ซึ่งข่าวสารใดๆ แต่เทศกาลไหว้พระจันทร์นี้กลับยังต้องดำเนินต่อไป

หลานถิงจี๋แห่งทะเลสาบเว่ยยางยังคงมีการจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ เพียงแต่ห้านักปราชญ์เลื่องชื่อในปีที่แล้วกลับขาดไป 1 ท่าน อาจารย์ฉิน ฉินปิ่งจงนึกมิถึงว่าจะไปยังหลินเจียง เขามิได้ไปยังสำนักศึกษาหลิงเจียง แต่ทว่ากลับไปยังสำนักศึกษาซีซาน

ชื่อสำนักศึกษาแห่งนี้ยังมิมีผู้ใดเคยได้ยินมาก่อน หลังจากนั้นถึงได้ทราบว่าแท้จริงแล้วฟู่เสี่ยวกวนเป็นผู้ก่อตั้งขึ้นมาที่ซีซาน

ยามนี้ข่าวการจากไปของฟู่เสี่ยวกวนได้แพร่มาถึงจินหลิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาจารย์ฉินเพื่อที่จะสานต่อปณิธานของฟู่เสี่ยวกวนจึงได้ยอมละทิ้งหน้าที่เพื่อไปให้ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ยังสำนักศึกษาแห่งนั้น ทำให้ผู้คนจำนวนมากเลื่อมใสในตัวเขา

ดังนั้นจึงมีอาจารย์ที่เกษียณอายุจากสำนักศึกษาจี้เซี่ยติดตามเขาไปยังสำนึกศึกษาซีซานด้วย

ช่างกวนเหวินซิ่วมาถึงหลานถิงจี๋เนิ่นนานแล้ว เขายืนอยู่เบื้องหน้าของหินเชียนเปยสือ แล้วมองดูบทกวีทำนองเพลงสายน้ำอย่างเงียบ ๆ

ในใต้หล้านี้มิมีฟู่เสี่ยวกวนอีกแล้ว ผู้ใดจะขับทำนองร้องเพลงสายน้ำได้อีก !

บางทีอาจเพื่อรำลึกถึงนักวรรณกรรมฟู่เสี่ยวกวน ผู้คนที่มาหลานถิงจี๋ในปีนี้ถึงได้มากเป็นพิเศษ

แน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้วเป็นบัณฑิตในสำนักศึกษา ฉินเหวินเจ๋อและคนอื่น ๆ ของสมาคมกวีหลานถิงกำลังยืนอย่างสงบอยู่เบื้องหน้าหินเชียนเป่ยสือ พลางมองดูบทความและบทกวีของฟู่เสี่ยวกวนที่ถูกสลักอยู่ด้านบน

“ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะไปซีซาน”

ฉินเหวินเจ๋อหันตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าบัณฑิต “ยามนี้ฝ่าบาททรงส่งเสริมแผนการของอาจารย์ ข้าจะไปที่สำนักศึกษาซีซาน และนำความรู้ด้านเศรษฐกิจที่อาจารย์ได้สั่งสอนข้า สอนให้กับเด็กเหล่านั้น ถึงแม้ความรู้เหล่านั้นข้าจะเข้าใจเพียงแค่ผิวเผิน อย่างที่อาจารย์ได้กล่าวไว้ว่า ถึงแม้จะเป็นเพียงดวงไฟดวงน้อย ๆ แต่ก็อาจจะกลายเป็นไฟลามทุ่งได้ ! ”

เฉินชู่ลุกขึ้นมา “ข้าจะไปกับเจ้าด้วย สำนักศึกษาที่นี่มิอาจเปิดสอนหลักสูตรทฤษฎีเก๋ออู้ได้แล้ว บางทีศูนย์วิจัยซีซานอาจจะชี้ทางสว่างให้กับข้าได้”

“ข้าไปด้วย ! ” ชางกวนเหมี่ยวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าได้ยินอาจารย์บอกว่าที่ซีซานมีหน่วยปราบปรามอยู่กองหนึ่ง ข้าจะไปช่วยอาจารย์ฝึกหน่วยปราบปรามนั้น ! ”

คำกล่าวของฉินเหวินเจ๋อได้ดึงดูดเสียงขานรับของเหล่าบัณฑิตนับสิบคน พวกเขาล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่ได้เข้าร่วมงานชุมชุนวรรณกรรมกับฟู่เสี่ยวกวน พวกเขาจำนวนมากจะเข้าร่วมการสอบชิวเหวยในปีหน้า แต่บัดนี้พวกเขาได้ถอดใจแล้ว เพราะอุดมคติที่ไม่ชัดเจนในใจของตน

การกระทำของพวกเขาก่อให้เกิดคลื่นเป็นวงกว้างในสำนักศึกษาจี้เซี่ย บัณฑิตหลายคนเริ่มคิดไตร่ตรอง และไตร่ตรองถึงนโยบายใหม่ของฝ่าบาท ไตร่ตรองถึงการศึกษาว่านอกจากเข้าราชวงศ์เพื่อเป็นขุนนางแล้วยังจะสามารถทำเรื่องที่มีความหมายอะไรได้อีก

ฟู่เสี่ยวกวนได้จุดประกายไฟในใจของบัณทิตนับร้อย เพียงแต่ในยามนี้ดวงไฟนั้นยังคงริบหรี่ ยังมิเห็นถึงความหวังอย่างไฟลามทุ่งเลยสักนิด

สุริยาลาลับภูผา จันทราลอยเด่น เป็นเวลาที่หลายครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมกันอีกครา

จวนฟู่ในหลินเจียงขณะนี้ก็ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเฉกเช่นเดียวกัน เพียงแต่บรรยากาศพร้อมหน้าพร้อมตานี้แปลกประหลาดไปมากนัก

ฟู่ต้ากวนไปหลายเดือนแล้วยังมิกลับมา มิมีแม้กระทั่งจดหมายที่ส่งกลับมา อีกทั้งยังนำเงินเกือบทั้งหมดที่มีในจวนไปด้วย !

ปีที่แล้วเขารับอนุถึง 5 คน และยามนี้แต่ละคนต่างก็หน้าท้องโตใกล้คลอดเต็มทีแล้ว

แต่สามีของพวกนางกลับมิอยู่ !

ลูกชายของเขาก็ได้ตายจากไปแล้ว !

ตระกูลฟู่นี้ หรือว่าจะล่มสลายเสียแล้ว ?

ดังนั้นในคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ ฉีซื่อในฐานะฮูหยินรองได้เรียกรวมตัวอนุอีก 5 คนที่เหลือ เพื่อหารือว่าในอนาคตจะทำเยี่ยงไรดี

ฟู่เสี่ยวกวนนั้นตายแล้ว เดิมทีคิดว่าลูกสาวของตนฟู่เสี่ยวซีนั้นจะได้ใช้ชีวิตดั่งองค์หญิง แต่ยามนี้คงเป็นได้เพียงแค่เรื่องตลกขบขันเท่านั้น

“น้องสาวทุกท่าน แม้ว่าวันธรรมดาทุกคนจะยังอยู่สุขสบาย แท้ที่จริงแล้วข้ามิได้เห็นแก่ใครเป็นการส่วนตัว ในเมื่อข้าเข้ามาก่อนพวกเจ้า วันนี้ข้าอยากจะบอกความในใจกับน้องสาวทุกท่าน”

ฉีซื่อกวาดสายตามองหญิงท้องโตทั้งห้าคน “นายท่านไปครานี้ บัดนี้ก็ครึ่งปีแล้ว ครึ่งปีมานี้มิมีแม้ข่าวคราว เงินในจวนเดิมทีนายท่านเป็นคนถือไว้ เจ้าและข้าต่างก็มิมีอำนาจจัดการ ยามนี้ที่ข้าอยากจะเอ่ยกับพวกเจ้าก็คือ เงินในจวนเหลืออยู่น้อยนิดสามารถประทังชีวิตไปได้เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

อนุทั้งห้าคนได้ฟังแล้วก็รู้สึกตื่นตกใจ มองหน้ากันไปมาแล้วเอ่ยถาม “แล้วเงินล่ะ ? ”

ฉีซื่อหัวเราะหึ “ข้าเองก็เพิ่งรู้เมื่อต้นเดือนที่แล้ว นายท่านนำเงินติดตัวไปด้วย 1,600,000 ตำลึง ! ”

“ไอหยา… ! ”

อนุทั้งห้าต่างตกตะลึง คุณนายที่สามเอ่ยถาม “นายท่านมิได้ไปผิงหลิงและชวูอี้สองอำเภอเพื่อลงทุนสร้างโรงงานเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“สร้างโรงงานอันใดกัน นายท่านเดินทางไปยังแคว้นอู๋ ! ”

อนุทั้งห้าขมวดคิ้วทันที ฟู่เสี่ยวกวนเป็นโอรสของจักรพรรดิเหวินเรื่องนี้เกรงว่าจะทราบกันทั่วทั้งใต้หล้าแล้ว

ฟู่เสี่ยวกวนเป็นความภูมิใจของนายท่าน สตรีที่อยู่ในห้องทั้งหกคนต่างก็ทราบดี

ถ้าเยี่ยงนั้นเงิน 1,600,000 ตำลึงที่นายท่านเอาไปที่แคว้นอู๋…เงินเหล่านั้นต้องเอาไปมอบให้กับฟู่เสี่ยวกวนเป็นแน่ พวกเขาไม่เข้าใจ ฟู่เสี่ยวกวนมิใช่ลูกแท้ ๆ ของนายท่าน สวี่หยุนชิงเพียงแค่สวมหมวกสีเขียวให้กับนายท่านเท่านั้น เหตุใดนายท่านยังต้องนำเงินก้อนใหญ่ถึงเพียงนั้นไปที่แคว้นอู๋ด้วย ?

เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา อนุสี่ก็ได้ตบหน้าอก “ยังดีที่ว่าที่นาและกิจการของตระกูลเรานั้นยังอยู่ ดูแลรายได้เหล่านั้นเอาไว้ วันหน้าคงมิมีผลกระทบอะไรมากมายนัก”

ฉีซื่อมองไปทางอนุสี่ ใบหน้าแสดงถึงสีหน้าถากถาง “เจ้าอยู่ในจวนเลี้ยงดูทารกในครรภ์ เกรงว่าจะมิทราบว่าคู่หมั้นของฟู่เสี่ยวกวนไปถึงซีซานเนิ่นนานแล้ว ! ”

“ฟู่เสี่ยวกวนตายไปแล้ว นางมาทำอันใดที่ซีซานกัน ? ”

“ได้ยินว่านางไปที่โรงงานทุกแห่งในซีซาน และพบกับผู้เช่านาทุกรายอีกด้วย มิกี่วันก่อนนางยังไปที่เขตเหยา ในยามนี้สมุดบัญชีกิจการทั้งหมดของซีซานล้วนอยู่ในมือต่งชูหลาน พวกเจ้าว่านางมาทำอันใดที่ซีซานกันล่ะ ? “

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง