นายน้อยเจ้าสำราญ 370

14 กันยายน 2019   @admin  

นายน้อยเจ้าสำราญ – ตอนที่ 370 ชีวิตนี้ผ่านความหนาวเหน็บมาแล้วกี่ครา

บทประพันธ์ทั้งห้าของฟู่เสี่ยวกวนเมื่อวันที่สองนั้นได้ถูกส่งมายังวังหลวงภายในค่ำของวันนั้นเอง

เมื่อจักรพรรดิเหวินได้ทรงทอดพระเนตรเห็นทั้งห้าบทความ พระองค์ก็ได้เสด็จไปพักผ่อนพระวรกายที่กวนหยุนถาย โดยมีหนานกงอี้หยู่ติดตามไปด้วย

การประชุมประจำราชวงศ์เมื่อวานนั้น เหตุเพราะมีการปรากฏตัวกะทันหันของไทเฮา ทำให้ได้ข้อสรุปเรื่องการยอมรับฟู่เสี่ยวกวนเป็นสายเลือดของราชวงศ์

จากนี้สืบไปหนทางแห่งวันข้างหน้าคงจะราบรื่นพอสมควร หากจะกล่าวไป ณ วินาทีนั้นจักรพรรดิเหวินรู้สึกซาบซึ้งพระทัยต่อจักรพรรดินีเซียวเป็นอย่างมาก หากจักรพรรดินีเซียวมิได้เสนอมีข้อโต้แย้งในวันนั้น แม้ว่าไทเฮาจะทรงเห็นด้วยกับการรับขวัญฟู่เสี่ยวกวนคืนสู่ราชวงศ์ ทว่าหากให้เข้าไปกุมอำนาจในพระราชตำหนักบูรพานั้น พระนางย่อมมิเห็นด้วยอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่จักรพรรดิเหวินมิได้ล่วงรู้ก็คือ ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นเพราะบทสนทนาระหว่างไทเฮาและฟู่เสี่ยวกวนที่เรือนประทับหยุนชิง

ไทเฮานั้นทรงได้ทอดพระเนตรเห็นโคลงสัมผัสทั้งสองของฟู่เสี่ยวกวนด้วยพระองค์เอง และทรงรับรู้ถึงความสามารถของฟู่เสี่ยวกวนอย่างถ่องแท้ แม้ว่าการสนทนาครานั้นของทั้งสองจะเกิดขึ้นอย่างสบาย ๆ แต่ก็ทำให้พระองค์ทรงเข้าใจว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นคนเยี่ยงไร

ชายหนุ่มผู้นี้แม้จะมีพรสวรรค์ แต่กลับไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน

จงมองโลกตามสัจธรรมความเป็นจริง มิละโมบในชื่อเสียงและเงินตรา เช่นนี้ก็จะมีความสุข ความสุขที่แท้จริงเกิดขึ้นจากใจของเราเอง

เขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ?

นี่เป็นศีลธรรมอันสูงส่ง หากวันหนึ่งฟู่เสี่ยวกวนได้มีอำนาจควบคุมพระราชตำหนักบูรพา อีกทั้งการปกครองของราชวงศ์อู๋สืบต่อไปในภายภาคหน้าก็คงเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม อนาคตของราชวงศ์จะต้องงดงามเป็นแน่ !

และนี้เป็นสาเหตุหลัก ๆ ที่ทำให้ไทเฮาทรงเสด็จออกจากวัดหานหลิงแล้วกลับพระราชวังอย่างกะทันหัน

โอรสนอกสมรสเยี่ยงนั้นหรือ ?

แล้วสำคัญอันใดกันเล่า ?

จักรพรรดิเหวินนั้นทรงโสมนัสยิ่ง ทว่ากลับกันองค์หญิงไท่ผิงนั้นดวงใจได้แหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ เพราะคำเอ่ยของพระอัยยิกา…หลิงเอ๋อร์ เขาเป็นพระเชษฐาของเจ้า พระเชษฐาสายเลือดเดียวกันกับเจ้า !

คนที่มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน !

โชคชะตากำลังเล่นตลกกันอยู่ชัด ๆ !

โชคชะตามิเพียงแค่เล่นตลกกับอู๋หลิง แต่ยังเล่นตลกกับผู้ที่เคยได้นามว่าจักรพรรดินีเซียวอีกด้วย

……

เมื่อสุริยาขึ้นตระหง่านทางทิศตะวันออก ทะเลหมอกแห่งเมืองกวนหยุนก็ยังมิได้สลายตัวไป

อู๋หลิงนำสาวใช้ไปซื้ออาหารเช้าที่ซิ่งหลินจี้มาสารพัดอย่าง จากนั้นจึงกลับไปยังพระราชวัง แล้วนำอาหารเช้าเหล่านั้นไปส่งยังวังเย็น

เซียวเฉียงขณะนี้กำลังถูกศาลต้าหลี่สืบสวน เมื่อนางได้ยินว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทของอู๋กานได้ถูกถอดถอน นางก็แทบจะล้มทั้งยืน

การสืบสวนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น นางให้ความร่วมมือในการตอบคำถามเป็นอย่างดี มองดูแล้วราวกับนางกำลังตรอมใจ

นางยังคงพำนักอยู่ในวังเย็น แต่มิมีผู้ใดมาเยี่ยมเยือนนางอีกเลย จะมีก็เพียงแค่เพียงอู๋หลิงผู้เดียวเท่านั้น

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เคยรับใช้นางก็หนีหายไปจนหมด บัดนี้คาดว่าคงจะหนีไปล้างมลทินที่เกิดขึ้นเพราะเคยรับใช้นางเสียแล้ว !

เมื่ออู๋หลิงเดินทางมาถึงวังเย็น และขณะที่กำลังเปิดประตูวังที่เก่าคร่ำครึเข้าไปนั้นเอง คนที่นางได้มองเห็นนั้นมิใช่ภาพของมารดาผู้ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือความฝันในหอแดงอย่างสง่างามอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษรอีกเช่นเคย

บัดนี้เซียวเฉียงได้ยืนอยู่หน้าบานหน้าต่าง บานหน้าต่างนั้นมีขนาดเล็ก อีกทั้งยังเปิดมิได้อีกต่างหาก

นางทอดสายตามองทะลุบานหน้าต่างนั้นไป ภายนอกนั้นมีเมฆหมอกปกคลุมหนาทึบ เมฆหมอกขาวปุกปุยทุกสรรพสิ่งล้วนมองเห็นได้อย่างคลุมเครือ

“เสด็จแม่ ลูกนำเครื่องเสวยมาให้แล้วเพคะ”

“หลิงเอ๋อร์ ลูกจงบอกแม่มาว่าอีกนานเพียงใดพระเชษฐาของลูกจะถูกส่งไปยังเขตปกครองฉางหนิง ? ”

“…อีกห้าวันเพคะเสด็จแม่”

“ไกลยิ่งนัก…เขตปกครองฉางหนิงจะหนาวเย็นยะเยือกหรือไม่ ? พระเชษฐาของลูกมิเคยประสบกับความลำบากมาก่อน หากเขาไปแล้วจะปรับตัวได้หรือไม่ ? ถ้าหากทรงประชวรก็ไร้หมอหลวงคอยอยู่รักษา เขาจะทำเยี่ยงไร ? ”

อู๋หลิงมองดูแผ่นหลังของผู้เป็นมารดาด้วยความตกตะลึง ความหดหู่ภายในใจก็ได้เพิ่มทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก ในเมื่อท่านรักพระเชษฐามากมายถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงได้โหดร้ายกับฟู่เสี่ยวกวนถึงเพียงนั้นล่ะเพคะ ?

“เสด็จพี่ใกล้ 15 พรรษาเต็มทีแล้ว คนที่ติดตามเสด็จพี่ไปยังมีเหล่าบริวารอาวุโส จากพระราชตำหนักตงกง ขอเสด็จแม่อย่าได้เป็นกังวลไปเลยเพคะ เครื่องเสวยเหล่านี้ใกล้เย็นเต็มทีแล้ว เสด็จแม่ทรงเสวยสักนิดเถิดเพคะ”

เซียวเฉียงได้ถอนสายตาจากหมู่เมฆเหล่านั้นกลับมา ใบหน้าของนางดูซีดเซียว มิได้แจ่มใสเฉกเช่นวันวาน

“โดนฝ่าบาทผลักไสไล่ส่งออกจากพระราชตำหนักตงกงเยี่ยงนี้ แม่มิอาจเอาชนะสตรีที่ตายไปแล้วคนนั้นได้อย่างแท้จริง และมิอาจเอาชนะบุตรชายของนางได้อีกเช่นกัน”

เซียวเฉียงเผยรอยยิ้มแสนเย้ยหยันให้กับโชคชะตาของตน “หลิงเอ๋อร์ ลูกคิดว่าชีวิตแม่ล้มเหลวหรือไม่ ? ”

อู๋หลิงมองไปยังเซียวเฉียงแล้วกล่าวอย่างตั้งใจ “ความผิดของท่านแม่คือท่านฉลาดเกินไปเพคะ”

“ฟู่เสี่ยวกวนนั้นหาได้ปรารถนาที่จะแย่งอภิสิทธิ์และสมบัติไม่ ท่านแม่เองก็เคยอ่านความฝันในหอแดง เคยอ่านวรรณกรรมต่าง ๆ ที่ถูกประพันธ์ขึ้นมาโดยเขา หรือเมื่อมินานมานี้นี่เองท่านก็ได้เห็นบทประพันธ์ไร้ซึ่งความปรารถนา บทประพันธ์ทั้งหลายล้วนมาจากความรู้สึกใต้จิตสำนึกของเขา การอ่านงานประพันธ์ของเขามากมายถึงเพียงนี้ มิทำให้ท่านแม่หยั่งรู้เลยหรือว่าแท้จริงนั้นเขาเป็นคนเยี่ยงไร ? ”

เซียวเฉียงตกใจจนสติแทบหลุด แล้วเขาเป็นคนเยี่ยงไรหรือ ?

หากข้ามิกระทำความผิดนั้นไป ฝ่าบาทจะใช้โอกาสในการจัดงานชุมนุมวรรณกรรมครานี้เพื่อเจอเขาเยี่ยงนั้นหรือ ?

หรือต่อให้เจอเขาแล้วจริง ๆ ฝ่าบาทจะทรงอธิบายถึงสถานะที่แท้จริงให้ฟู่เสี่ยวกวนได้รับทราบหรือไม่ ?

หรือต่อให้บอก แล้วฝ่าบาทจะทรงอัญเชิญฟู่เสี่ยวกวนมารับตำแหน่งในพระราชตำหนักบูรพาหรือไม่ ?

บันทึกสามปีนั้นที่ไทเฮาได้เก็บซ่อนมานานถึง 16 ปีโดยมิทรงเอ่ยถึง หากข้ามิไปสืบสาวเรื่องราวเกี่ยวกับฟู่เสี่ยวกวน พระองค์จะมิเอ่ยถึงบันทึกนั้นอีกทั้งชีวิตใช่หรือไม่ ?

นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัด !

ไม่…เป็นเพราะตัวข้าฉลาดเสียจนทำให้ตนเองต้องตกที่นั่งลำบาก !

นางค่อย ๆ หลับตาลงแล้วภาพที่ฟู่เสี่ยวกวนได้เอ่ยกับเขียนในหนังสือนั้นก็ปรากฏขึ้นมาในหัว “คิดวางแผนอย่างชาญฉลาด สุดท้ายก็เป็นพิษภัยให้แก่ตนเอง”

“วันนี้งานแข่งขันกวีเริ่มขึ้นแล้วหรือยัง ? ” อยู่ ๆ นางก็โพล่งถามออกมา

อู่หลิงผงะ “วันนี้เป็นการแข่งขันวันสุดท้ายแล้วเพคะ”

“อ่า…เวลาผ่านไปเร็วยิ่งนัก ฟู่เสี่ยวกวนผู้นั้นประพันธ์สิ่งใดวิจิตรบรรจงออกมาบ้าง ไหนให้แม่ดูหน่อยสิ”

อู๋หลิงเดินเข้าไปยังโต๊ะทรงพระอักษร จากนั้นก็ยกพู่กันขึ้นมาเขียน แล้วค่อย ๆ เอ่ยช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ “ตุ้ยเหลียนวันแรกนั้นหม่อมฉันขอมิสาธยายมาก ส่วนเมื่อวานนั้นเขาประพันธ์ออกมาอีก 5 บทกวีเพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้น หม่อมฉันได้เขียนออกมาแล้ว เสด็จแม่ทรงทอดพระเนตรสิเพคะ”

เซียวเฉียงเบิกตาแล้วมองไปบนโต๊ะหนังสือ

อู่หลิงได้บรรจงเขียนบทกวีบทที่หนึ่งลงไป ‘จันทราแห่งซีเจียง ดั่งความฝัน’

“ใด ๆ ในโลกล้วนดั่งฝันจินตนาการ ชีวิตตนจำต้องผ่านความหนาวเหน็บสักเท่าใด

ดึกดื่นลมพัดพา เสียงใบไม้พลิ้วสั่นไหว

มองตน ความกลัดกลุ้มกัดกินใจ เส้นผมแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว

กลัดกลุ้มเพราะสุราขายมิดี แสงราตรีสุกใสกลับโดนเมฆบดบัง

คืนวันไหว้พระจันทร์ ข้าจะฉลองกับใครหนอ

ทำได้เพียงเศร้าหมองถือจอกเหล้าเเหงนหน้าไปทางเหนือ

เซียวเฉียงมองถ้อยคำเหล่านี้ด้วยความตกตะลึง และรู้สึกหดหู่มากยิ่งนักภายในจิตใจ

นางรู้สึกราวกับว่าบทประพันธ์ของฟู่เสี่ยวกวนบทนี้นั้นเจาะจงไปที่ตัวนาง มิเช่นนั้นตัวเขาที่เพิ่งอายุได้เพียง 17 ปี จะมีผมหงอกได้เยี่ยงไร ?

จริงเสียที่ว่าใด ๆ ในโลกล้วนดั่งฝันจินตนาการ ชีวิตตนจำต้องผ่านความหนาวเหน็บสักเท่าใด…

“เขาประพันธ์ถ้อยคำเช่นนี้ออกมา เป็นเพราะว่าเขาอยากกลับไปผืนแผ่นดินราชวงศ์หยูเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

อู๋หลิงมิได้เขียนต่อไป นางได้จ้องมองถ้อยคำเหล่านั้นเช่นกัน “ทำได้เพียงเศร้าหมองถือจอกเหล้าเเหงนหน้าไปทางเหนือ คงเป็นดั่งที่เสด็จแม่คาดการณ์ สำหรับราชวงศ์อู๋นั้น เขาคงเป็นดั่งคนนอก เขาเกิดและเติบโตที่แคว้นหยู เขามาอยู่ที่เมืองกวนหยุนเพียงแค่ระยะเวลาอันสั้นแต่กลับประสบเรื่องราวเสียมากมาย ความรู้สึกคงเป็นดั่งท่อนที่ว่าใด ๆ ในโลกล้วนดั่งฝันจินตนาการ ชีวิตตนจำต้องผ่านความหนาวเหน็บสักเท่าใด”

“คืนวันไหว้พระจันทร์ ข้าจะฉลองกับใครหนอ…คงเป็นเพราะคิดถึงมิตรสหายที่เมืองจินหลิง แล้วทำได้เพียงเศร้าหมองถือจอกเหล้าเเหงนหน้าไปทางเหนือ นั่นคงทำให้จิตใจของเขาคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน ด้วยเหตุนี้ลูกจึงได้บอกว่าเสด็จแม่ทรงมิเข้าใจว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นเยี่ยงไร”

“ท่านแม่ลองดูอีกบทที่เขาประพันธ์สิเพคะ ‘ยุติความวุ่นวาย จงละเลยเสียงฝนกระทบใบไม้ในพงไพร’ ”

อู๋หลิงยกพู่กันขึ้นมาอีกครา แล้วตวัดปลายพู่กันลงบนผืนกระดาษ

“และนี้คือความนิ่งเฉยต่อทุกสรรพสิ่งของเขา กล่าวได้ว่านี่เป็นทัศนคติที่เขามีต่อการใช้ชีวิต ซึ่งทำให้เขาแตกต่างมิเหมือนผู้ใด ! ”

เซียวเฉียงนั้นแสร้งทำเหมือนมิได้ยิน นางมองดูบทประพันธ์บทนี้ แล้วพึมพำวรรคสุดท้ายของบทประพันธ์ไว้ในปาก “หากไร้หยาดฝน ก็ย่อมย่อมไร้แสงสุริยา ! ”

นี่มันต้องใจกว้างถึงเพียงใด !

แต่เมื่อย้อนกลับมามองสิ่งที่ตนเป็น กลับเปรียบได้กับประโยคนี้ ‘ดั่งฝูงวิหคแย่งชิงอาหารประทังชีพ เมื่อกินเสร็จเหลือทิ้งไว้เพียงแค่พื้นเปลือยเปล่าสะอาดตา ! ’

นางแหงนหน้าขึ้นมามองอู๋หลิง “ลูกชอบฟู่เสี่ยวกวนจริงเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

อู๋หลิงผงะแล้วหน้าถอดสีในทันที “เขาเป็นพระเชษฐาสายเลือดเดียวกับลูก”

“หลังจากที่มาพบแม่ ลูกจงไปพบกับจัวเปี๋ยหลีเสียหน่อย ! ”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง