จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 963

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ – บทที่ 963 ทะเลสาบจันทร์เพ็ญ

“ข้อเสนอนี้ดีมากๆ!”ผู้อาวุโสของเขาหยุนซูเห็นด้วย

ผู้อาวุโสของสำนักอู๋จี๋ก็พูดว่า:”ฉันก็เห็นด้วย!”

หลอหยวนป้ายกมือขึ้นทันที มองไปที่นางหิมะและพูด:”ฉันก็เห็นด้วยเหมือนกัน”

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินมองไปที่นางหิมะและพูด:”นางหิมะ ตอนนี้มีแค่วังเทพหิมะของพวกคุณที่ยังไม่ได้แสดงความคิดเห็น พวกคุณควรแสดงความคิดเห็นของตัวเองให้ทุกคนรู้ได้แล้ว!”

สายตาของผู้รับผิดชอบของสี่สำนักใหญ่ต่างมองไปที่นางหิมะทันที ดูเหมือนพวกเขากำลังข่มขู่นางหิมะอยู่

สายตาของนักบู๊ร้อยกว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็มองไปที่นางหิมะเหมือนกัน

ถึงแม้คนเหล่านี้จะไม่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้มีโบราณสถานหรือเปล่า อย่างไรก็ตาม ถ้ามันมีอยู่จริงๆ พวกเขาก็ต้องการที่จะเข้าไปสำรวจเหมือนกัน

ดังนั้นในเวลานี้ วังเทพหิมะกำลังเผชิญกับแรงกดดันมหาศาล

สายตาของนางหิมะมองไปที่ทุกคน

ผ่านไปสักพัก นางหิมะพูดอย่างเย็นชา:”ได้”

“แต่พวกคุณห้ามทำลายสิ่งของที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด”

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินพูดด้วยรอยิ้ม:”พวกเราไม่ทำลายสิ่งของในที่นี้อยู่แล้ว โบราณสถานนั้นล้ำค่ามากๆ ถึงแม้จะหาอะไรไม่เจอ พวกเราก็ไม่กล้าทำลายสิ่งของอยู่แล้ว”

“พวกคุณละ?”สายตาของนางหิมะมองไปที่สำนักอื่นๆ

หลอหยวนป้าพูดทันที:”ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำลายสิ่งของแม้แต่ชิ้นเดียว”

“พวกเราก็จะไม่ทำลายสิ่งของเหมือนกัน!”

ผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆก็ตอบตกลงทันที

หลังจากนางหิมะมองผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆแล้ว เธอก็หลีกทางให้และไม่พูดอะไรอีก

ผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆดีใจมากๆ พวกเขารีบพาคนของตัวเองเดินกระจายออกไปเพื่อหาทางเข้าโบราณสถาน

หลินหยุนกับคาร์นอตวิลเลียมเดินตามนักบู๊เหล่านั้น และเดินวนอยู่ในสถานที่แห่งนี้หลายรอบ

บนยอดเขาเทพจันทรา นอกจากทะเลสาบกลมๆที่กินพื้นที่สองในสามแล้ว พื้นที่ที่เหลือสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนทางเข้าโบราณสถานเอาไว้

ผู้รับผิดชอบสำนักต่างๆได้พาลูกศิษย์สำรวจไปแล้วหนึ่งรอบ และพวกเขาก็กลับมาอยู่ด้านหน้าวังเทพหิมะอีกครั้ง

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินพูด:”นางหิมะ ในเมื่อสถานที่แห่งนี้พวกคุณวังเทพหิมะค้นพบเป็นคนแรก ถ้างั้นพวกคุณก็คงจะพบทางเข้าแล้วใช่ไหม?”

“ในเมื่อพวกเราได้ตกลงกันแล้ว พวกคุณก็ควรบอกทางเข้าให้ทุกคนรู้!”

หลอหยวนป้าพูด:”ใช่แล้ว บอกทางเข้าให้พวกเรารู้ อย่าทำให้ทุกคนต้องเสียเวลาอีกเลย”

ลูกศิษย์หญิงคนหนึ่งของวังเทพหิมะพูดด้วยความโกรธ:”นางหิมะรับปากแล้วว่าให้พวกคุณเข้ามาค้นหาได้ แต่พวกคุณขอมากเกินไปแล้ว!”

นางหิมะยกมือขึ้นและเผยให้เห็นข้อมือที่ขาวมากๆ เพื่อหยุดลูกศิษย์คนนั้นไว้

หลังจากนั้น เธอก็มองไปที่ทุกคนและพูดอย่างเย็นชา:”พวกคุณลองคิดดู ถ้าพวกเรารู้ว่าทางเข้าอยู่ตรงไหน พวกเรายังยืนรอพวกคุณอยู่ตรงนี้อีกเหรอ?”

ผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆเงียบทันที

วังเทพหิมะมาถึงสถานที่แห่งนี้หลายวันแล้ว ถ้าหาทางเข้าเจอ พวกเธอก็คงเข้าไปนานแล้ว บางทีเจ้าสำนักของวังเทพหิมะอาจจะมาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้วังเทพหิมะส่งนางหิมะมายังสถานที่แห่งนี้ และไม่ใช่เจ้าสำนักมาด้วยตัวเอง มันก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าวังเทพหิมะยังหาทางเข้าไม่เจอ

“นางหิมะ พวกคุณสามารถแบ่งปันเบาะแสที่พวกคุณหาเจอให้พวกเรารู้ได้ไหม?”ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินพูดเสนอขึ้นมาอีกครั้ง

ในเมื่อคนของวังเทพหิมะก็ยังหาทางเข้าไม่เจอ แต่พวกเธอมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน และพูดว่าสถานที่แห่งนี้เกี่ยวข้องกับเทพหิมะ พวกเธอต้องพบเบาะแสบางอย่างอยู่แล้ว

หลินหยุนเหลือบมองผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินที่มีใบหน้าอ่อนโยน และคิดในใจ:”คนๆนี้ดูเหมือนจะเป็นคนซื่อสัตย์ แต่จิตใจเจ้าเล่ห์มากๆ”

นางหิมะมองเขาอย่างเย็นชาและถามกลับไปว่า:”ไม่ทราบว่าสำนักต้าหลินจะยอมแบ่งปันคัมภีร์จิตให้พวกเราได้หรือเปล่า?”

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินหน้าแดงทันที:”นางหิมะพูดล้อเล่นใช่ไหม คัมภีร์จิตคือวิชาล้ำค่าที่สุดของสำนักต้าหลิน มันแบ่งปันให้คนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว?”

นางหิมะหัวเราะอย่างเย็นชา แต่เธอก็ไม่พูดอะไรอีก

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินก็ไม่กล้าพูดเรื่องที่จะให้วังเทพหิมะแบ่งปันเบาะแสอีก

เขาหันหลังไปมองผู้รับผิดชอบของสำนักอื่นๆและพูด:”ทุกท่าน ในเมื่อนางหิมะไม่ยอมแบ่งปันเบาะแสที่พวกเธอหาได้ ถ้างั้นพวกเราก็คงต้องค้นหาเบาะแสเอง”

“ฉันหวังว่าทุกสำนักจะมีความสามัคคีกัน และแบ่งปันเบาะแสต่างๆที่ค้นหาเจอ ถ้าทำอย่างนี้ก็จะสามารถหาทางเข้าโบราณสถานได้อย่างรวดเร็ว”

หลอหยวนป้าพูด:”ผู้อาวุโสพูดถูกแล้ว ในเมื่อพวกเราค้นหาเบาะแสด้วยกัน ถ้างั้นก็ต้องแบ่งปันเบาะแสที่ค้นหาเจอ ถ้าทำอย่างนี้ก็จะสามารถหาทางเข้าได้อย่างรวดเร็ว!”

ผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆได้พาลูกศิษย์ของสำนักตัวเอง หาเบาะแสบนยอดเขาทันที

ครั้งนี้หลินหยุนไม่ได้เดินตามพวกเขา แต่เขายืนอยู่ข้างๆนักบู๊บางส่วนเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

คาร์นอตวิลเลียมถามเบาๆ:”หลินหยุน ฉันรู้สึกว่าสิ่งของที่เทพธิดาแห่งชีวิตทิ้งเอาไว้น่าจะอยู่ตรงนั้น?”

สายตาของหลินหยุนมองไปที่ทะเลสาบทันที

“อยู่ในทะเลสาบ”

คาร์นอตวิลเลียมตกตะลึงมากๆ:”คุณรู้ได้ยังไง?”

“ฉันพบเบาะแสบางอย่างจากข้อมูลที่เทพธิดาแห่งชีวิตทิ้งเอาไว้ ฉันถึงได้รู้เรื่องนี้ แต่คุณกลับสามารถคิดได้ว่าสิ่งของเหล่านั้นอยู่ในทะเลสาบ!”

คาร์นอตวิลเลียมตกตะลึงมากๆ เพราะความคิดของคนทั่วไป พวกเขาไม่คิดว่าทางเข้าโบราณสถานจะอยู่ในทะเลสาบอย่างแน่นอน

หลินหยุนมองหน้าเขาและถาม:”จากข้อมูลที่เทพธิดาแห่งชีวิตทิ้งเอาไว้ พวกเขามีพูดถึงอะไรบ้าง?”

คาร์นอตวิลเลียมไม่ได้ปิดบังและพูดความจริงออกมา:”ฉันเห็นชื่อสถานที่แค่สองที่เท่านั้น……เขาเทพจันทรากับทะเลสาบจันทร์เพ็ญ”

หลินหยุนมองไปที่ทะเลสาบกลมๆและพูดว่า:”ทะเลสาบนี้เป็นวงกลม น่าจะเป็นทะเลสาบจันทร์เพ็ญ”

คาร์นอตวิลเลียมพยักหน้าและเห็นด้วย:”แต่สถานที่แห่งนี้มีทะเลสาบแค่อันเดียว! จะหาทางเข้าได้ยังไง? พวกเราต้องดำน้ำลงไปก้นทะเลสาบเหรอ?”

หลินหยุนไม่ได้ตอบ ผ่านไปสักพัก จู่ๆเขาก็ถาม:”วันนี้คือวันที่เท่าไหร่?”

“วันที่ยี่สิบสี่!”คาร์นอตวิลเลียมตอบ จากนั้นเขาก็ถาม:”ทำไมคุณถึงถามเรื่องนี้?”

หลินหยุนคำนวณ:”วันที่ยี่สิบสี่ของปฏิทินสุริยคติ ถ้าคำนวณตามปฏิทินจันทรคติ วันนี่น่าจะเป็นวันที่สิบห้า”

คาร์นอตวิลเลียมขมวดคิ้ว:”คุณหมายความว่ายังไง?”

หลินหยุนพูด:”คุณเคยได้ยินคำพูดหนึ่งไหม วันที่สิบห้าคือวันที่พระจันทร์จะเต็มดวง”

คาร์นอตวิลเลียมอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก็คิดออกทันที:”คุณหมายความว่าคำชี้แนะที่เทพธิดาแห่งชีวิตทิ้งเอาไว้ มันเหมือนกับตำนานของมนุษย์หมาป่าในคืนพระจันทร์เต็มดวง ถ้าวันที่พระจันทร์เต็มดวงมันก็จะปรากฏใช่ไหม!”

หลินหยุนพูด:”เหมือนกันหรือเปล่า ต้องรอดูคืนนี้”

เวลาใกล้ถึงแล้ว เวลาเริ่มดึกแล้ว

แต่น่าเสียดายที่คืนนี้ไม่ปรากฏพระจันทร์ เพราะคืนนี้มีเมฆมาก

ผู้รับผิดชอบของสำนักอื่นๆได้พาลูกศิษย์ของสำนักใช้วิธีต่างๆค้นหาแล้ว แต่ก็ยังหาทางเข้าโบราณสถานไม่เจอ

หลังจากผู้รับผิดชอบของสำนักต่างๆหาจนเหนื่อยแล้ว พวกเขาก็นั่งพักทันที และไม่ยอมไปหาอีก พวกเขาต่างมองไปที่คนของวังเทพหิมะ

เห็นได้อย่างชัดเจน คนเหล่านี้หาทางเข้าไม่เจอ พวกเขาก็กำลังหาวิธีล้วงข้อมูลจากคนของวังเทพหิมะ

คนของวังเทพหิมะก็ดูออกความคิดของสำนักต่างๆ

นางหิมะพาลูกศิษย์ของวังเทพหิมะตั้งเต็นท์นอนทันที เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเธอเตรียมตัวที่จะอยู่สถานที่แห่งนี้เป็นเวลานาน

หลอหยวนป้าอดไม่ไหวก็เลยด่าออกมาทันที:”ผู้หญิงพวกนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม? มีเตียงนุ่มๆแต่ไม่ยอมนอน แต่พวกเธอกลับตั้งเต็นท์นอนบนยอดเขาแบบนี้!”

“พวกเธอตั้งใจเสียเวลาแบบนี้ใช่ไหม!”

ผู้อาวุโสของสำนักต้าหลินพูด:”บางที พวกเธออาจจะหาทางเข้าโบราณสถานไม่เจอก็ได้”

ผู้รับผิดชอบของเขาหยุนซูพยักหน้า:”ใช่แล้ว ฉันคิดว่าพวกเธอหาทางเข้าไม่เจอ”

“อย่างไรก็ตาม ถึงแม้พวกเธอจะหาทางเข้าไม่เจอ แต่พวกเธอต้องมีเบาะแสสำคัญอย่างแน่นอน”

“อืม ฉันก็คิดแบบนั้น ถ้าพวกเธอไม่มีเบาะแสสำคัญ นางหิมะก็คงไม่มาที่นี่”

“งั้นพวกเราก็รออย่างเดียว เมื่อพวกเธอรอไม่ไหว พวกเธอก็จะยอมแบ่งปันเบาะแสเหล่านั้นให้พวกเรารับรู้

เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง