จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 848

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ – บทที่ 848 งูยักษ์ที่อยู่ขั้นแดนรวมยา

สำหรับคำพูดคุยของคนในสำนักเฟยอวิ๋น หลินหยุนได้ยินอย่างชัดเจน

แต่หลินหยุนไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้

เมื่อสักครู่เขารับปากว่าจะเข้าร่วมทีมกับหานหลิงเอ๋อ เขาแค่อยากจะช่วยผู้หญิงที่ไร้เดียงสาคนนี้เท่านั้นเอง

เรื่องที่ทำให้หลินหยุนคิดไม่ถึงจริงๆก็คือ ผู้หญิงคนนี้คือคุณหนูใหญ่ของสำนักเฟยอวิ๋น

ตอนนี้เมื่อคนของสำนักเฟยอวิ๋นมาถึงแล้ว หลินหยุนก็ไม่อยากร่วมทีมกับเธออีก

“หลินหยุน คุณรีบขอบคุณศิษย์พี่ของฉันสิ!”หานหลิงเอ๋อมองเฉินซีเยว่ที่เป็นสาวสวยเย็นชาด้วยความซาบซึ้ง และเธอก็พูดกับหลินหยุนทันที

“ไม่จำเป็นแล้ว”หลินหยุนพูดเบาๆ และเขาก็มองไปที่พื้นที่ราบตลอด

“อ๊าว……”หานหลิงเอ๋อรู้สึกตกใจเล็กน้อยและไม่เข้าใจ

“ทำไมล่ะ? กว่าฉันจะเกลี้ยกล่อมให้ศิษย์พี่ของฉันยอมให้คุณเข้าทีมสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเราได้ ทำไมตอนนี้คุณถึงพูดปฏิเสธละ?”

หานหลิงเอ๋อรู้สึกว่าความตั้งใจของตัวเอง มันกลายเป็นอากาศธาตุสำหรับหลินหยุน ทำให้เธอรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

เฉินซีเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลินหยุนด้วยสายตาเย็นชาและพูดดูถูก:”หนุ่มน้อย คุณรู้ไหมว่ามีคนจำนวนมากเท่าไหร่ที่อยากจะประจบสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเรา แต่พวกเขาไม่มีโอกาสได้ประจบ!”

“หลิงเอ๋อใจดีให้คุณเข้าร่วมทีมของพวกเรา เพื่อปกป้องตัวคุณ แต่คุณกลับพูดปฏิเสธ

!”

“ไม่เห็นความตั้งใจของคนอื่น และยังแว้งกัดคนอื่นอีก!”

จางเทียนเยว่หัวเราะอย่างเย็นชา เขาหวังมากๆว่าหลินหยุนจะอยู่ห่างจากหานหลิงเอ๋อ:”ศิษย์น้องหลิงเอ๋อ คนประเภทนี้ ถ้าเข้ามาร่วมทีมกับพวกเราก็จะกลายเป็นภาระเปล่าๆ ในเมื่อเขาไม่อยากร่วมทีมกับพวกเรา เธอก็ทิ้งภาระอย่างเขาไปได้เลย อย่างน้อย เธอก็มีน้ำใจกับเขามากแล้ว!”

หานหลิงเอ๋อรู้สึกว่าหลินหยุนเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักกาลเทศะ เธออดไม่ไหวก็เลยพูด:”หลินหยุน ถ้าไม่มีสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเรา มีคุณเพียงคนเดียว อยู่ที่นี่คุณจะทำอะไรก็ลำบากแน่นอน!”

“ถ้าคุณเสียชีวิต มาเสียใจภายหลังก็ไม่มีประโยชน์!”

หลินหยุนมองหน้าเธอและพูดเบาๆ:”ชั่วชีวิตของฉัน ไม่เคยต้องพึ่งใคร และไม่มีใครสามารถทำอะไรฉันได้!”

หานหลิงเอ๋อรู้สึกโกรธและพูด:”ทำไมคุณถึงชอบอวดดีอย่างนี้? ถึงแม้คุณจะเป็นนักบู๊ขั้นปรมาจารย์ อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย”

“คุณลองดูสิ ตรงนี้มีปรมาจารย์บู๊อย่างน้อยยี่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่ก็อยู่ปรมาจารย์ระดับใหญ่และปรมาจารย์ระดับสูงสุด”

“คุณมีแค่คนเดียว จะทำอะไรได้?”

หลินหยุนยืนสองมือไขว้หลังและมองหานหลิงเอ๋อ เขาพูดเบาๆ”นักบู๊ขั้นปรมาจารย์ในสายตาของฉัน ไม่ต่างอะไรกับมดตัวเล็กๆ”

“คุณไม่ต้องพูดอีกแล้ว เรื่องของฉัน คุณไม่ควรมายุ่ง”

เพราะหลินหยุนมองออกว่าหานหลิงเอ๋อเป็นห่วงตัวเองจริงๆ เขาก็เลยยอมพูดกับเธอ มิฉะนั้นด้วยนิสัยของหลินหยุน เขาไม่อยากสนใจเธออยู่แล้ว

เฉินซีเยว่พูดอย่างเย็นชา:”ศิษย์น้องหลิงเอ๋อ พวกเราไปกันเถอะ! คนประเภทนี้ พวกเราไม่สมควรช่วย!”

จางเทียนเยว่ก็พูดอย่างเย็นชา:”ใช่แล้ว คนที่ไม่กลัวตายอย่างเขา จะไปสนใจเขาอีกทำไม!”

เว่ยซิวหมิงที่เป็นผู้อาวุโสรองของสำนักเฟยอวิ๋นที่อยู่ข้างๆก็มองหลินหยุนด้วยความดูถูกและพูดอย่างเย็นชา:”คนอย่างคุณ ยังกล้าพูดจาโอหังอย่างนี้อีกเหรอ!”

“ปรมาจารย์เหมือนมดตัวเล็กๆ แม้แต่ฉันก็ไม่กล้าพูดอย่างนี้!”

เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสรองไม่พอใจกับคำพูดของหลินหยุน หานหลิงเอ๋อรู้สึกโกรธและจ้องมองหลินหยุน:”ในเมื่อคุณชอบอวดดีแบบนี้ งั้นก็แล้วแต่คุณเลย!”

เมื่อพูดจบ หานหลิงเอ๋อก็เดินตามหลังเฉินซีเยว่กับจางเทียนเยว่ เดินไปอยู่ข้างๆเว่ยซิวหมิง และเธอก็ไม่สนใจหลินหยุนอีก

ชิ่งกั๋วถัยของสำนักอัคคีก็มองมาที่หลินหยุนด้วยสายตาดูถูก:”อวดดีมากเกินไปแล้ว! ปรมาจารย์เป็นแค่มดตัวเล็กๆ กล้าพูดออกมาได้ไง!”

ในเวลานี้ พื้นที่ราบที่อยู่ตรงหน้า เปลวเพลิงได้พุ่งขึ้นสูงถึงสามฟุตแล้ว

ในฝูงชน ชายชราคนนั้นตะโกนออกมาทันที:”เพลิงไฟใต้ดินได้พุ่งขึ้นสูงสุดแล้ว ยาวิเศษได้เติบโตอย่างสมบูรณ์แล้ว เดียวปรากฏการณ์ธรรมชาติก็จะหายไป ทุกคนเตรียมตัวแย่งชิงยาวิเศษได้เลย!”

ถึงแม้ชายชราจะอยู่ขั้นแดนพรสวรรค์ แต่คำพูดของเขาถูกทั้งหมด ทำให้นักบู๊จำนวนมากที่อยู่ตรงนี้เชื่อใจเขา

ตอนนี้เมื่อเขาพูดว่ายาวิเศษเติบโตสมบูรณ์แล้ว ปรากฏการณ์ธรรมชาติกำลังจะหายไป ทำให้นักบู๊ทุกคนเตรียมตัวที่จะแย่งชิงยาวิเศษทันที

หลินหยุนมองไปที่ชายชราอีกครั้งด้วยสีหน้าปกติ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ทุกคนมองไปที่เปลวเพลิงที่อยู่บนพื้นที่ราบ มีเพียงหลินหยุนคนเดียวที่สังเกตเห็น หลังจากชายชราพูดจบแล้ว เขาก็เดินถอยหลังหลายก้าว

เพลิงไฟใต้ดินหายไปอย่างรวดเร็ว

มีนักบู๊คนหนึ่งพูดอย่างระมัดระวัง:”หายไปจริงๆด้วย อุณหภูมิก็ลดแล้ว พวกเราสามารถผ่านไปได้ใช่ไหม?”

“คุณลงไปดูก็จะรู้เอง”มีชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา พูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็ผลักวัยรุ่นคนนี้ลงไปทันที

“อ๊าก!”

วัยรุ่นตะโกนเสียงดัง และตกลงไปในพื้นที่ราบ

“เฮ้ย ไม่เป็นอะไรจริงๆด้วย! ฮ่าๆๆๆ ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ร้อนด้วย!”วัยรุ่นดีใจจนกระโดดโลดเต้นทันที

จู่ๆก็มีลมเย็นพัดผ่าน ชิ่งกั๋วถัยของสำนักอัคคีและเว่ยซิวหมิงของสำนักเฟยอวิ๋น ได้บินผ่านศีรษะของวัยรุ่นคนนั้นไป และพุ่งไปข้างหน้า

“ไปกันเถอะ!”จางเทียนเยว่ที่อยู่ด้านหลังตะโกนทันที และเอื้อมมือไปดึงหานหลิงเอ๋อ และวิ่งตามทิศทางที่เว่ยซิวหมิงไป

เฉินซีเยว่มองหลินหยุนด้วยสายตาเย็นชา เสื้อขาวของเธอสะบัด เหมือนนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์ เธอเดินอย่างสง่างามและตามสองคนนั้นไป

นักบู๊ที่เหลือก็ตอบสนองได้ทันที และพวกเขาก็วิ่งไปพื้นที่ราบทันที และวิ่งตามคนที่อยู่ข้างหน้า

“เสี่ยวหลี่ คุณยังยืนอึ้งอยู่ทำไม! รีบๆตามไปสิ ถ้าไปสายก็อาจจะไม่ได้เห็นยาวิเศษ!”มีชายชราคนหนึ่งตะโกนใส่หนุ่มน้อยที่ยืนอึ้งอยู่ในพื้นที่ราบ และเขาก็วิ่งตามคนข้างหน้าทันที

เมื่อเห็นว่าตัวเองตามหลังคนอื่นอยู่ สีหน้าของวัยรุ่นโศกเศร้า:”ฉันเป็นคนที่โดดลงมาที่พื้นที่ราบคนแรก! ทำไมพวกคุณถึงไม่รอฉันบ้าง!”

หลินหยุนไม่ได้รีบร้อน

ของวิเศษจะมีสัตว์ทิพท์คอยคุ้มครองอยู่เสมอ ต้นหญ้าเผาจิตมังกรคบเพลิงนั้นหายากมากๆ มีเพียงมังกรคบเพลิงอาศัยอยู่หลายๆปีถึงจะมีต้นหญ้าเผาจิตออกมา แล้วมันจะไม่มีสัตว์ทิพท์คอยคุ้มครองเหรอ?

เป็นไปตามที่หลินหยุนคาดเดาจริงๆ งูยักษ์ในตำนาน น่าจะเป็นสัตว์ทิพท์ที่คอยคุ้มครองต้นหญ้าเผาจิตมังกรคบเพลิงนี้อยู่

หลังจากวัยรุ่นจากไปแล้ว ผ่านไปแค่แป๊บเดียว ตรงนี้ก็เหลือเพียงแค่สองคน

คนหนึ่งคือหลินหยุน ส่วนอีกคนก็คือชายชราที่อธิบายเรื่องต่างๆให้ทุกคนฟัง

“พ่อหนุ่มน้อย ทำไมคุณยังไม่ไปอีก? ถ้าสายกว่านี้ คุณคงไม่ได้เห็นยาวิเศษอย่างแน่นอน!”ชายชราทำท่าเหมือนตัวเองกำลังเกลี้ยกล่อมคนอื่นด้วยเจตนาดี

หลินหยุนมองเขาและพูดเบาๆว่า:”แล้วทำไมคุณยังยืนอยู่ตรงนี้ละ?”

ชายชราพูดด้วยรอยยิ้ม:”ฉันอายุเยอะแล้ว ฉันแย่งชิงกับวัยรุ่นไม่ไหว ฉันมาแค่ดูเหตุการณ์เฉยๆ ถ้าฉันไปแย่งชิงกับพวกเขา บางทีฉันอาจจะเสียชีวิตอยู่ตรงนี้ก็ได้ ถึงแม้ฉันจะได้ยาวิเศษ ก็ไม่มีชีวิตที่จะได้กินมัน!”

หลินหยุนพูดเบาๆ:”คุณมีความคิดที่ปลงมากๆ”

“แต่ฉันสงสัยมากๆ ในเมื่อคุณรู้ว่าปรากฏการณ์ธรรมชาติจะหายไปเมื่อไหร่ ทำไมคุณถึงไม่บอกพวกเขา สถานที่ที่มียาวิเศษ ต้องมีสัตว์ทิพท์คอยคุ้มครองอยู่”

“อย่าพูดว่าคุณไม่รู้”

สายตาของชายชรามีความกังวลเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขากลับปกติ:”ฮ่าๆๆ เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันดูหนังสือขาดๆเล่มนั้น มันไม่ได้พูดถึงสัตว์ทิพท์เลย”

“ใช่เหรอ? น่าเสียดายจริงๆ”เมื่อหลินหยุนพูดจบ ก็มองชายชราด้วยสายตาน่าสงสัย จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า

ชายชรามองดูแผ่นหลังของหลินหยุน มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำแผนการร้ายสำเร็จ

หลินหยุนเดินอย่างช้า และเดินไปจนถึงสุดทางของพื้นที่ราบ

สุดทางของพื้นที่ราบคือภูเขาหัวโล้น

ด้านบนของภูเขา เต็มไปด้วยหลุมมากมาย

สีของภูเขาลูกนี้ เหมือนกับก้อนอิฐสีแดงที่โดนไฟเผา

ด้านล่างของภูเขา มีผู้คนจำนวนมากล้อมอยู่ คนพวกนี้ก็คือนักบู๊เมื่อสักครู่

ด้านล่างของภูเขา มีงูยักษ์ตัวหนึ่ง งูยักษ์ตัวนี้กำลังนอนขดตัวอยู่และมันก็มีความสูงสิบกว่าเมตร

แค่ศีรษะของมัน ก็มีความใหญ่เท่ากับรถตู้หนึ่งคัน

เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง