จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 835

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ – บทที่ 835 หลินหยุนกลับมา

ในไม่ช้า หวางจิงหลงและคนอื่นๆ ก็มาที่ประตูคฤหาสน์สภาประเทศ

เหอเจียหรงยืดตัวตรงและทักทายคนทั้งหลายทันที “สวัสดีท่านผู้นำตระกูล!”

หวางจิงหลงเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของจีน กำอำนาจคณะรัฐมนตรีจีนเอาไว้

หัวหน้าของตระกูลขุนนางอีกสามตระกูล ก็มีสถานะเป็นผู้อาวุโสเช่นกัน และเป็นผู้มีอำนาจในการตัดสินใจในหน่วยงานที่สำคัญหลายแห่ง

หวางจิงหลงพยักหน้าเล็กน้อยถือเป็นการทักทาย จากนั้นทั้งสี่ก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์สภาประเทศ

ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ของคณะรัฐมนตรี หวางจิงหลงมีสิทธิ์เข้าและออกจากคฤหาสน์สภาประเทศได้ตามต้องการ

ในตำแหน่งของเขา หวางจิงหลงนั้นยังสูงกว่าหงซานเหออยู่หนึ่งระดับ

อย่างไรก็ตาม หงซานเหอมีวัยวุฒิมากที่สุด แม้แต่ประธานาธิบดีจีนก็ยังเรียกเขาว่าท่านหง ต่อหน้าเขา หวางจินหลงเองก็ไม่กล้าวางอำนาจ

ทั่วทั้งคฤหาสน์สภาประเทศ มีเพียงสองคน ก็คือประธานาธิบดีจีนกับหงซานเหอที่กลับมาเป็นการพิเศษะ

เมื่อเห็นหงซานเหอ หวางจิงหลงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สำหรับแม่ทัพเฒ่าคนนี้ เขาเองก็ยังต้องปวดหัวอยู่บ้าง

“ประธานาธิบดี!” พวกหวางจินหลงทั้งสี่คน โค้งคำนับประธานาธิบดีจีน

จากนั้น หวางจิงหลงก็โบกมือเล็กน้อยให้กับหงซานเหอ “ท่านหง!”

หงซานเหอพยักหน้าอย่างเฉยชาเป็นการตอบรับ

ประธานาธิบดีจีนยิ้มน้อยๆอย่างสุภาพและพูดว่า “ผู้อาวุโสใหญ่มาที่นี่เวลานี้ มีเรื่องสำคัญงั้นหรือ?”

หวางจิงหลงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามืดมน “ท่านประธานาธิบดี เรื่องของหลินหยุน คุณคงทราบแล้ว เหตุใดจึงต้องเอ่ยถามขึ้นอีก?”

“เขาเปิดฉากฆ่าฟันในญี่ปุ่น ก่อเรื่องวุ่นวายในญี่ปุ่นขึ้นมา พฤติกรรมนี้ แทบจะเรียกว่าทำตัวไม่เห็นกฎหมาย”

“เห็นได้ชัดเจนว่าเขาต้องการให้ญี่ปุ่นทำสงครามกับชาวจีนเรา ให้ชาวจีนของเราต้องเดือดร้อนกับสงครามอีกครั้ง ให้คนจีนของเราต้องเดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้าอีกครั้ง!”

“การกระทำแบบนี้ หรือว่าท่านประธานาธิบดีจะไม่อื้อไม่หือเลยหรือ?”

หวางจิงหลงอาศัยว่าตนมีภูมิหลัง ดังนั้นจึงไม่ไว้หน้าประธานาธิบดีจีนเลยแม้แต่น้อย และพูดจาเสียดแทงอย่างยิ่ง

ใบหน้ายาวของประธานาธิบดียังคงเรียบเฉยๆ เขาเอ่ยยิ้มน้อยๆ “ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวเกินไปแล้ว!”

“เท่าที่ฉันรู้ หลินหยุนไปที่ญี่ปุ่น ก็เพราะญี่ปุ่นยั่วยุเขาก่อนและลักพาตัวญาติของหลินหยุนไป”

“ยิ่งไปกว่านั้น หลินหยุนอยู่ที่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้ฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ”

“คำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ออกจะเกินจริงไปอยู่บ้าง!”

หวางจิงหลงเอ่ยขึ้น “ความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นและจีนของเรา แต่เดิมก็เหมือนกับการเดินบนน้ำแข็งบาง ๆ ตอนนี้เขาถึงกับไปฆ่าบุคคลอันดับหนึ่งในแวดวงการต่อสู้อย่างอิจิโร่ มุรามาสะ แถมยังทำลายตระกูลยามาโนะทั้งหมด แล้วอย่างนี้ทางการของญี่ปุ่นจะยอมแพ้ไปง่ายๆได้ยังไง?”

“ท่านประธานาธิบดีดำเนินการอะไร จะต้องเป็นธรรม! อย่าได้ลำเอียง!”

หงซานเหอที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งทนฟังต่อไปไม่ไหว

“หึ หวางจิงหลง คำพูดนี้ของนายหมายความว่าอย่างไร? เมื่อไหร่กันที่ท่านประธานาธิบดีไม่ยุติธรรม?”

“ตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนมีแต่นายที่พูดอยู่คนเดียว ญี่ปุ่นเคยบอกหรือไงว่าจะทำสงครามกับพวกเรา?”

“ถ้ามีคนลักพาตัวญาตินายไป ไม่ทราบว่านายจะทำยังไง?”

“ลูกสาวของคุณหวางซูเฟินก็แค่ต้องการคบหาใครอย่างอิสระ แต่คุณก็ตัดใจขับไล่เธอออกจากตระกูลไป แล้วการที่ญาติของหลินหยุนถูกลักพาตัวไป เขาฆ่าฆาตกรแล้วผิดอะไรกัน!”

“นอกจากนี้ ไม่ว่ายังไงหลินหยุนก็เป็นหลานชายสายนอกของคุณ ทำไมคุณถึงอยากฆ่าเขาได้?”

“หวางจิงหลง จิตสำนึกของนายอยู่ที่ไหนกัน!”

พูดไปพูดไป หงซานเหอเองก็โมโหขึ้นมาจริงๆ

ใบหน้าของหวางจิงหลงมืดครึ้ม คำพูดของหงซานเหอทิ่มแทงใจดำของเขาอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านหง คุณสนใจเรื่องตระกูลหวางของผมมากขนาดนี้เลยหรือ?”

“ฉันหวางจิงหลงจะจัดการกับลูกสาวของตัวเองยังไง ก็คงไม่ต้องให้คนนอกอย่างคุณมาบอก!”

“นอกจากนี้ แม้ว่าหลินหยุนจะเป็นหลานชายสายนอกของฉัน แต่ว่าเมื่อเห็นแก่ประเทศและประชาชน ฉันก็ได้แต่ต้องยึดความชอบธรรมและกำจัดเขาด้วยตัวเองเท่านั้น!”

“ผิดก็คือผิด ในฐานะนักบู๊ การที่เขาไปหาญี่ปุ่นและเปิดฉากฆ่าฟัน หากญี่ปุ่นต้องการสู้รบกับพวกเราขึ้นมา ใครกันจะรับผิดชอบ!”

หงซานเหอรู้สึกว่าหวางจิงหลงขัดหูขัดตาเขามาโดยตลอด ในความเห็นของเขา หวางจิงหลงเป็นสัตว์เลือดเย็นที่ไม่รู้จักคำว่าญาติมิตร

ตอนนี้ เมื่อถูกหวางจิงหลงบอกว่าเขากำลังนินทา หงซานเหอจะทนได้ที่ไหน

“นายเอาแต่พูดว่าญี่ปุ่นต้องการทำสงครามกับเรา งั้นฉันถามนาย ตอนนี้มีสงครามแล้วหรือ?”

“นายเอาโทษที่ไม่จำเป็นมาคิดจะให้ประธานาธิบดีจัดการกับหลินหยุน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าในใจของนายคิดอะไรอยู่!”

“คุณแค่กังวลว่าการเติบโตของหลินหยุนจะแข็งแกร่งมากเกินไป จากนั้นก็จะชำระบัญชีกับตระกูลหวางของนายใช่ไหม?”

หวางจิงหลงสะบัดแขนเสื้อของเขาและพูดอย่างโกรธเคือง “ฉันหรือจะกลัวเขา!

“ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เลือดของตระกูลหวางเราที่อยู่บนตัวเขา ตระกูลหวางของเราแค่กระดิกนิ้วก็สามารถฆ่าเขาได้!”

ผู้นำตระกูลจาง จางฉางเกิงก็หัวเราะเยาะอย่างร้ายกาจและกล่าวว่า “ท่านหง สิ่งที่เรากำลังพูดถึงตอนนี้คือหลินหยุนก่อเรื่องเอะอะกับญี่ปุ่นซึ่งจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ คุณอย่าได้ดึงเรื่องความคับข้องใจส่วนตัวเข้ามา!”

“คุณเป็นแม่ทัพที่อาวุโสที่สุดในจีนของเรา คุณไม่เข้าใจสถานการณ์โดยรวมนี้เลยหรือไง?”

หงซานเหอเมื่อถูกบอกว่าตนไม่เข้าใจสถานการณ์โดยรวม ก็แทบจะเกือบอาเจียนเป็นเลือด

“จางฉางเกิงฉันจะบอกนายให้ ถ้าฉันไม่เข้าใจสถานการณ์โดยรวมจริง ๆ ตามนิสัยของฉันแล้ว ฉันคงจัดการพวกแมลงเม่าอย่างพวกนายไปนานแล้ว!”

“ไหนเลยจะรอให้พวกนายมาที่นี่เพื่อนำหายนะมาสู่ประเทศและประชาชนแบบนี้!”

จ้าวโม่เย้นผู้นำตระกูลจ้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “แม่ทัพหง นี่มันมากเกินไปแล้ว!”

“หากไม่มีสี่ตระกูลของเราต่อสู้กับผู้บุกรุกอย่างกล้าหาญ ชาวจีนจะมีสันติภาพได้อย่างไร?”

“คุณกับบอกว่าพวกเราเป็นแมลงเม่าและนำหายนะมาสู่ประเทศและประชาชน ประธานาธิบดี คุณเองก็ได้ยินแล้ว”

“พวกเราทั้งสี่ตระกูล ต้องการให้คุณทวงคืนความยุติธรรมแก่เรา!”

หงซานเหอคิดจะทะเลาะวิวาทต่อ แต่กลับถูกประธานาธิบดีห้ามเอาไว้

“เหล่าหงใจเย็นๆ!”

“ผู้อาวุโสทุกท่านอย่าใจร้อน!”

“ตอนนี้ ประเด็นการอภิปรายของทุกคนก็คือ ญี่ปุ่นจะทำสงครามกับเราชาวจีนเพราะหลินหยุนหรือไม่!”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ย่างนั้นทำไมเราไม่ไปถามคนเสียล่ะ?”

ดวงตาของหวางจิงหลงแข็งกร้าว “ถามใคร? หรือว่าคิดจะโทนไปถามเจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นหรือไง? เรื่องนี้ถามไปพวกเขาก็ไม่บอกหรอก!”

ประธานาธิบดียิ้มและเอ่ย “หลินหยุนกลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่สนามบินที่ชานเมืองหลวง!”

“แทนที่จะเถียงกันที่นี่ ทำไมพวกเราไม่ไปถามคนที่เกี่ยวข้องเลยล่ะ?”

หวางจิงหลงตกตะลึงในใจ “เจ้าเด็กหนุ่มนั่นกลับมาเร็วขนาดนี้เชียว!”

“หึ ต่อให้กลับมาแล้วยังไงกัน? ตราบใดที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นไม่ออกแถลงการณ์ เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นข้อหาบ่อนทำลายความสัมพันธ์ทวิภาคีได้!”

เมื่อคิดอยู่ในใจ ใบหน้าของหวางจิงหลงก็ราบเรียบและเอ่ยขึ้นว่า “ดี อย่างนั้นก็ให้เขามาเผชิญหน้าโดยตรง!”

พวกเขาหยุดเถียงกันและนั่งรอให้หลินหยุนกลับมาอย่างเงียบๆ

ที่สนามบินชานเมืองหลวง หลินหยุนนั้นกลับมาโดยนั่งเครื่องบินส่วนตัวของรัฐมนตรีต่างประเทศของญี่ปุ่น

เนื่องจากแม้แต่ฮิโระชิ ทาเคดา ก็ไม่สามารถฆ่าหลินหยุนได้ อีกทั้งขีปนาวุธก็ไม่มีผลกระทบต่อหลินหยุน ดังนั้นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นก็ทำให้เพียงแค่ต้องการผูกมิตรกับหลินหยุนให้มากที่สุดเท่านั้น

แม้ว่าจะมีการคุกคามเล็กน้อยในจดหมายขอโทษ แต่ก็เป็นเพราะจดหมายฉบับนั้นแสดงให้เห็นถึงความแข็งนอกอ่อนในของพวกเขา

ก็เหมือนเด็กสองคนที่อวดของเล่น หนึ่งในนั้นแพ้แล้วจากนั้นก็พูดว่า คอยดูเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อของฉันจะซื้อของเล่นใหม่ให้ฉัน

ในจดหมายขอโทษจากประธานาธิบดีญี่ปุ่น แฝงคำข่มขู่ใส่หลินหยุน ก็มีความหมายแบบนี้เช่นกัน

เมื่อหลินหยุนลงจากเครื่องบิน เขาก็ถูกคนขับรถมารับไปยังคฤหาสน์สภาประเทศในทันทีโดยประธานาธิบดี

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลินหยุนมายังคฤหาสน์สภาประเทศ สำหรับคนธรรมดาหลายๆ คน สถานที่แห่งนี้คือจุดสูงสุดของตัวแทนอำนาจของชาติจีน แต่ว่ามันกลับไม่ต่างจากสำนักงานทั่วไปในใจของหลินหยุน

ระหว่างทางกลับ คนขับรถบอกหลินหยุนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์สภาประเทศ

หลินหยุนคาดคิดเอาไว้ก่อนแล้ว ว่าคุณตาของเขาจะต้องไม่พลาดโอกาสที่จะกดดันเขาในครั้งนี้

แน่นอนว่า เมื่อเขายังไม่กลับจากญี่ปุ่น คุณตาของเขาคนนี้ก็เตรียมเล่นงานเขาเอาไว้แล้ว

เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง