จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 833

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ บทที่ 833

หลินหยุนมองดูยังท้องฟ้าที่สงบนิ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่างูยักษ์แปดหัวนั้นมาจากการบำเพ็ญบนดาวดวงไหน แต่ว่า รอให้เขากลับไปยังสรรพโลกได้เมื่อไหร่ เขาจะต้องจับงูตัวนี้มาต้มให้ได้

“กระจกเฮ่าเทียน ดาบเฮ่าเทียน!”

“ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อดาบเฮ่าเทียนเจอกับกระจกที่เหลืออยู่นี่แล้วมีปฏิกิริยาขึ้นมา”

“จากชื่ออาวุธวิเศษทั้งสองนี้ เจ้าของของพวกมัน น่าจะเป็นคนผู้หนึ่ง”

“กระจกเฮ่าเทียนสามารถซ่อมแซมมิติที่เปิดออกจากวิชาเรียกเชิญต่างมิติได้ มันน่าจะเป็นอาวุธวิเศษที่สามารถควบคุมพลังของอวกาศได้”

“บางทีระดับการบำเพ็ญของฉันอาจต่ำเกินไปที่จะกระตุ้นมัน”

เมื่อคิดถึงกระจกเฮ่าเทียน ทันใดนั้นจู่ๆหลินหยุนก็นึกถึงสองคำสุดท้ายที่งูยักษ์แปดหัวตะโกนขึ้นมา

“เผ่าโบราณ? นี่น่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง!”

“หรือว่า เจ้าของกระจกเฮ่าเทียน จะมาจากเผ่าโบราณ?”

“ดูท่า เผ่าโบราณนี้ น่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีอำนาจค่อนข้างมากในยุคอันห่างไกลของโลก”

“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากความเกรงกลัวเผ่าโบราณของงูยักษ์แปดหัวแล้ว คนกลุ่มนี้ น่าจะเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนตระกูลใหญ่”

“แต่ว่า เห็นได้ชัดว่าโลกในปัจจุบันไม่เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว ดังนั้นเผ่าโบราณน่าจะทิ้งโลกนี้ไปตั้งนานแล้ว”

ในระยะไกล ฉินหลันร้องไห้ด้วยความปีติยินดี เมื่อครู่เธอตกใจจนแทบตาย

เจ้าสัตว์ประหลาดแปดหัวนั่น น่ากลัวมากจริงๆ

แรงกดดันอันมหาศาล แม้แต่ฉินหลันซึ่งอยู่ห่างออกไปเป็นกิโล ก็ยังกดดันเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง

ครั้งนี้แต่เดิมเธอคิดว่าหลินหยุนคงยากที่จะรอดแล้ว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงนาทีสุดท้าย ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น

แสงสีขาวกลุ่มหนึ่งเปล่งออกมา และสัตว์ประหลาดแปดหัวนั่นก็ถอยกลับอย่างช้าๆ

สิ่งนี้ทำให้ฉินหลันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“เสี่ยวหยุน นายโอเคไหม?” ฉินหลันตะโกนเสียงดังและวิ่งไปทางหลินหยุน

“ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง” หลินหยุนเอ่ยและเดินไปทางฉินหลัน

เมื่อทั้งสองพบกัน ฉินหลันก็คว้าแขนของหลินหยุนเอาไว้และมองไปทั่วตัวเขา “นายไม่เป็นไร ดีมากจริงๆ!”

หลินหยุนยิ้มน้อยๆ “ไม่ต้องมองแล้ว ฉันสบายดีจริงๆ!”

ฉินหลันจับมือหลินหยุน และพูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “พวกเรารีบกลับไปจีนกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว”

“อืม” หลินหยุนรับคำอย่างรวดเร็ว

อันที่จริง ฮิโระชิ ทาเคดาน่าจะเป็นด่านสุดท้ายของเจ้าหน้าที่ระดับสูงญี่ปุ่น

ถ้าฮิโระชิ ทาเคดาล้มเหลวเช่นกัน อย่างนั้นเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของญี่ปุ่นก็ควรต้องล้มเลิกการเป็นศัตรูกับหลินหยุน และหันมาใช้นโยบายเป็นมิตรนุ่มนวลแทน

อย่างไรก็ตาม หลินหยุนไม่ต้องการให้ฉินหลันเป็นกังวล ในเมื่อเธอต้องการกลับไปโดยเร็ว เขาก็ย่อมตกลง

หลินหยุนนำฉินหลันออกไปจากพื้นที่

ทั้งสองเดินไปตามทางด่วนและเตรียมที่จะหารถกลับเข้าเมือง

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ของญี่ปุ่นได้ปิดกั้นพื้นที่นี้เอาไว้ล่วงหน้า เมื่อพวกหลินหยุนเดินไปนานกว่าสิบนาทีก็ยังไม่เห็นรถ

ในที่สุด ก็มีรถยนต์ โตโยต้าคราวน์ สีดำสองคันเข้ามาหาพวกเขาก่อน

ชายชราคนหนึ่งมาพร้อมกับคนหนุ่มสาวสองคนลงมาจากรถ

ชายชราแต่งกายสุภาพเรียบร้อยในชุดสูทสีดำผูกไท ดูเป็นทางการอย่างยิ่ง

“ปรมาจารย์หลิน ผมเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของญี่ปุ่นซาวากิ ยามากูชิ!”

“ผมได้รับคำสั่งจากท่านประธานาธิบดี ให้มาส่งปรมาจารย์หลินและคุณหนูฉินหลันไปที่สนามบิน”

ทันทีที่ฉินหลันได้ยินเรื่องนี้ เธอก็ตื่นตัวขึ้นในทันที สายตาของเธอจ้องไปที่ชายชราอย่างเย็นชาและพูดอย่างเย็นชาว่า “ยังจะมาไม้นี่อีก! พวกคุณต้องการหลอกเราไปที่ไหนอีก?”

ชายชราโค้งตัวให้ฉินหลัน “คุณหนูฉินหลัน ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง แม้แต่ราชครูแห่งญี่ปุ่นก็ยังตายไปแล้ว ถ้าต้องการรั้งปรมาจารย์หลินเอาไว้ ก็คงต้องใช้แค่ระเบิดนิวเคลียร์แล้ว”

“อ้อใช่ ท่านประธานาธิบดีให้ผมนำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งถึงปรมาจารย์หลินและขอให้ปรมาจารย์โปรดอ่านดู!”

ชายชราโค้งคำนับให้หลินหยุน จากนั้นก็ยื่นซองหนังสีเหลืองให้หลินหยุน

หลินหยุนเหลือบมองดู บนซองมีตัวอักษรใหญ่สองสามคำ: ปรมาจารย์หลินเท่านั้น!

นี่คือจดหมายขอโทษ ในจดหมายถูกเขียนขึ้นด้วยความจริงใจอย่างมาก ประธานาธิบดีญี่ปุ่นกำลังลดท่าทีของตนเองลงต่ำอย่างยิ่ง

แต่ว่า ในนั้นก็ยังมองออกถึงนัยคุกคาม

เนื้อหาโดยรวมพูดถึงหากปรมาจารย์หลินตอบรับการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ อย่างนั้นเขาก็จะส่งหลินหยุนกลับไปจีน

แต่หากปรมาจารย์หลินต้องการแก้แค้น แม้ว่าญี่ปุ่นจะต้องใช้ระเบิดนิวเคลียร์ แม้ว่าทั้งสองประเทศจะเข้าสู่สงคราม พวกเขาก็จะไม่นั่งรอความตาย

ความหมายก็คือ พวกเราญี่ปุ่นไม่ได้กลัวคุณ แต่เป็นเพราะไม่ต้องการให้เกิดสงครามขึ้นมา

หลินหยุนเองก็ไม่เคยคิดจะทำลายเจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นทิ้ง แม้ว่าเขาจะทำลายเจ้าหน้าที่ระดับสูงกลุ่มนี้ไป อีกไม่นานก็จะมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงอีกกลุ่มเข้ามามีอำนาจอยู่ดี

เพื่อผลประโยชน์ของตัวญี่ปุ่นเอง พวกเขายังคงมีท่าทีเป็นปรปักษ์กับชาวจีนและหลินหยุนอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น หลินหยุนเองก็ไม่ต้องการให้ทั้งสองประเทศทำสงครามกัน

ถ้าเขาคิดทำลายเจ้าระดับสูงสุดของญี่ปุ่นจริงๆ อย่างนั้นสงครามระหว่างสองประเทศย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อย่างแน่นอน

“ส่งพวกเรากลับเถอะ!” หลินหยุนเอ่ยเสียงเรียบ

ฉินหลันกังวลอยู่บ้าง “เสี่ยวหลัน ครั้งนี้จะเป็นการหลอกลวงหรือไม่?”

หลินหยุนยิ้มน้อยๆและพูดว่า “ไม่ ครั้งนี้เป็นความจริง”

ฉินหลันพยักหน้า ตอนนี้เธอเชื่อในหลินหยุนอย่างหน้ามืดตามัวบ้างแล้ว

ชายชราโค้งคำนับ “ขอบคุณปรมาจารย์หลินที่เมตตา! ผมจะไปส่งคุณที่สนามบินเดี๋ยวนี้”

……

ทะเลสาบเยว่หยา ประเทศจีน

ค่ายกลรวมพลังห้าธาตุพรสวรรค์ที่อยู่ด้านนอก เย่ซื่อหมิงเจ้าสำนักอู๋อิ่งในที่สุดก็รอจนปรมาจารย์ค่ายกลมาถึงแล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักอู๋อิ่ง เขาชี้ไปที่ชายชราในชุดดำด้วยใบหน้าที่มีความสุขและกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนัก นี่คืออาจารย์โอวหยาง!”

เย่ซื่อหมิงประสานมือโค้งคำนับ “อาจารย์โอวหยางเป็นผู้วางค่ายกลรวมพลังห้าธาตุพรสวรรค์ในสมัยนั้น มาจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ถูกทำลาย ผู้น้อยนับถืออย่างยิ่ง!”

“วันนี้มีท่านอาจารย์โอวหยางมาที่นี่ ค่ายกลนี้จะต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน!”

อาจารย์โอวหยางมีสีหน้าหยิ่งผยองอยู่บ้าง เขาเอื้อมมือไปจับกับเย่ซื่อหมิงและมองไปยังที่ทิศทางของทะเลสาบเยว่หยา ด้วยใบหน้าที่เย็นชาและเย่อหยิ่ง

“ก็แค่ค่ายกลรวมพลังเท่านั้น แค่ดีดนิ้วก็ทำลายได้แล้ว!”

เย่ซื่อหมิงดีใจมาก “ถ้าอาจารย์โอวหยางสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้ สำนักอู๋อิ่งของผมจะขอบคุณอย่างมาก!”

อาจารย์โอวหยางหัวเราะ “ดูฉันทำลายมันให้ดี!”

พูดจบ อาจารย์โอวหยางก็เชิดหน้ายืดอกตรงแล้วก้าวเข้าสู่อาณาเขตค่ายกลโดยตรง

เย่ซื่อหมิงยืนอยู่ข้างนอกและเฝ้าดูอาจารย์โอวหยางหายเข้าไปในป่า ใบหน้าของเขามืดมนอยู่บ้าง

“ผู้อาวุโสใหญ่ อาจารย์โอวหยางผู้นี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว! คนแบบนี้ จะมีเวทมนตร์เหมือนข่าวลือจริงหรือ?”

ผู้เฒ่าตบหน้าอกของตนและรับรองกับเขา “เจ้าสำนัก ค่ายกลในโลกนี้ หากอาจารย์โอวหยางที่อยู่ในระดับสิบอันดับแรกไม่สามารถทำลายได้ อย่างนั้นก็ยากสำหรับคนอื่นที่จะทำลายมันแล้ว”

เย่ซื่อหมิงพยักหน้า “อย่างนั้นก็รอดูกันเถอะ!”

ไม่กี่นาทีต่อมา อาจารย์โอวหยางก็ออกมาจากค่ายกล ท่าทางของเขาดูอับอายอยู่บ้าง

“อาจารย์โอวหยาง เป็นยังไงบ้าง?” ผู้อาวุโสใหญ่ถามอย่างกระตือรือร้น

ใบหน้าของอาจารย์โอวหยางดูปั้นยากอยู่บ้าง “หึ ฉันประเมินคนที่วางค่ายกลต่ำไป ค่ายกลไม่ใช่ค่ายกลรวมพลังธรรมดาทั่วไป!”

“ในค่ายกลรวมพลัง ยังมีค่ายกลป้องกันอีกชุดหนึ่งอยู่ในนั้น เมื่อครู่ฉันเกือบจะออกมาไม่ได้แล้ว!”

เห็นได้ชัดว่าอาจารย์โอวหยางได้ใช้ค่ายกลกระบี่ล้างผลาญห้าธาตุไปแล้ว

เย่ซื่อหมิงขมวดคิ้วและถามว่า “แม้แต่อาจารย์โอวหยางก็ทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้หรือ?”

“ในโลกนี้ยังมีใครที่สามารถทำลายมันได้อีก?”

อาจารย์โอหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าสำนักเย่อย่ากังวล แม้ว่าฉันจะทำลายค่ายกลอันใหญ่โตนี้ไม่ได้ แต่ว่า ฉันสามารถพาพวกคุณผ่านพ้นมันไปได้อย่างปลอดภัยและไปถึงภูเขา!”

เย่ซื่อหมิงเอ่ยอย่างรู้สึกประหลาดใจ “อาจารย์โอวหยางไม่จำเป็นต้องทำลายอาคม ขอแค่สามารถพาพวกเราขึ้นไปบนภูเขาได้ก็พอแล้ว”

“เมื่อเราไปถึงภูเขาแล้วจับปรมาจารย์หลินนั่นได้ ค่ายกลก็จะพังทลายลงเอง”

อาจารย์โอวหยางพยักหน้าและกล่าวว่า “ทุกท่านมากับฉัน! ฉันจะพาพวกนายฝ่าค่ายกลนี้ไปเอง!”

ระดับค่ายกลของอาจารย์โอวหยางนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถทำลายอาคมที่ถูกวางไว้โดยหลินหยุนได้ แต่ว่า หลังจากลองไปหลายสิบครั้ง เขาก็ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง

เมื่อเป็นเวลาราวตีสองกว่า ในที่สุดอาจารย์โอวหยางพากลุ่มสำนักอู๋อิ่งมาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูตึกว่างเยว่

เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง