สล็อตออนไลน์ บาคาร่า pg slot สล็อต บาคาร่า

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 806

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ – บทที่ 806 ฐานทัพลึกลับ

ไม่มีท่าทางที่แลดูสวยงามอะไรเลย เป็นการจู่โจมที่ตรงไปตรงมามากที่สุด

เร็ว แม่น โหด

โบราณกล่าวไว้ว่า หนึ่งพลังแรงเอาชนะสิบได้ นั่นก็หมายความว่าคนที่มีพละกำลังมากสามารถเอาชนะคนฝึกบู๊ได้ถึงสิบคน

เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแรงที่แท้จริงแล้ว กระบวนท่าอะไรก็เป็นแค่ไม้ประดับทั้งนั้น

เห็นได้ชัดว่า โคจิโร วาตานาเบะซึมซับคำพูดนี้เข้าไปอย่างลึกซึ้งแล้ว

หลินหยุนแอบชื่นชมอยู่ในใจ อาจพูดได้ว่า พละกำลังของโคจิโร วาตานาเบะ ต่อให้อยู่ที่ประเทศจีน ก็ยังสามารถเทียบเท่าระดับเดียวกับเยนหนานเทียนได้เลย

แต่ว่า ถ้าคิดจะจัดการกับหลินหยุน โดยใช้ฝีมือเพียงแค่ระดับชั้นนี้มาโจมตีละก็ นับว่ายังห่างไกลอีกมาก

หลินหยุนไม่หลบไม่หลีก ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าวเช่นเดิม แล้วชกหมัดออกไป

โป้ง!

คราวนี้ หมัดที่แข็งแกร่งของโคจิโร วาตานาเบะนั้น ก็ถูกหมัดของหลินหยุนซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว จนกระทั่งไปชนกับกำแพงแล้วจึงหยุดยืนประคองตัวไว้ได้

โทโยะจะวะ ยามาโนะสีหน้าแลดูน่าเกลียด ในใจก็รู้สึกผวา: “แม้แต่วาตานาเบะเซนเซก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย จะต้องถอยกลับไปที่ฐานทัพแล้วจริงเหรอ?”

ถ้ายังไม่ถึงเหตุสุดวิสัยจริงๆ โทโยะจะวะ ยามาโนะจะไม่ยอมให้คนนอกคนหนึ่งได้รับรู้ฐานทัพลึกลับของตระกูลยามาโนะอย่างเด็ดขาด

โคจิโร วาตานาเบะมองไปยังหลินหยุน สีหน้าเคร่งเครียด “ปรมาจารย์หลิน ร้ายกาจจริงๆ!”

พูดพลางโคจิโร วาตานาเบะก็ค่อยๆเดินไปถึงชั้นวางไม้ที่อยู่ด้านซ้ายมือ แล้วหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งที่วางอยู่ข้างบนนั้นขึ้นมา

“ดาบเล่มนี้ ไม่ได้แตะต้องมานานหลายปีแล้ว”

“ตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องเอามันออกมาแล้ว”

“ไอ้เพื่อนยาก ไม่ได้เจอกันซะนานเลย”

มือของโคจิโร วาตานาเบะที่ถือดาบกำลังสั่น ดูเหมือนไม่ได้ยกขึ้นมานานแล้วจริงๆ

“ฉันเริ่มฝึกบู๊ตั้งแต่อายุห้าขวบ พออายุแปดขวบก็เริ่มฝึกการใช้ดาบ จนฝึกมาเป็นเวลานานถึงห้าสิบปีแล้ว”

“ในห้าสิบปีนี้ ฉันฝึกแต่ดาบนี้เล่มเดียว ปรมาจารย์หลิน ถ้าคุณสามารถรับดาบของฉัน เล่มนี้ได้ละก็ งั้นก็ถือว่าชนะไปเลย”

หลินหยุนพูดอย่างเรียบๆว่า “งั้นก็มาเลยสิ!”

“ได้!”

โคจิโร วาตานาเบะชักดาบซามูไรเล่มนั้นออกมา ดาบเล่มนี้ทื่อมาก คงไม่เคยลับมาก่อนเลย

แต่ว่า ขณะที่โคจิโร วาตานาเบะชักดาบเล่มนี้ออกมานั้น กลับดูเหมือนอาวุธระดับขั้นเทพเล่มหนึ่งที่ออกจากฝักในทันใด

โคจิโร วาตานาเบะราศีเปลี่ยนไปทั้งคน ราวกับเปลี่ยนเป็นหนุ่มขึ้นตามไปด้วย

“ดาบทื่อที่ไม่เคยลับ ไม่ได้หมายถึงใช้การไม่ได้”

“เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ฉันใช้ดาบเล่มนี้ ไม่เคยมีคู่ต่อสู้เลย”

“ตั้งแต่เลิกใช้ดาบมาจนถึงทุกวันนี้ คิดไม่ถึงว่า ยังมีวันที่ต้องชักดาบออกจากฝักอีกครั้งหนึ่ง”

“ปรมาจารย์หลิน รับเพลงดาบของฉันด้วย!”

ท่าทางก็ไม่มีลวดลายอะไรเหมือนเดิม และไม่มีพลังอะไรทั้งสิ้น พลังทั้งหมด กำลังแรงทั้งหมด ต่างก็ไปรวมอยู่ที่ดาบเล่มนี้จนหมดแล้ว

นี่จึงจะนับได้ว่ามีความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

“วิชาไอโดะ!”

โคจิโร วาตานาเบะก้าวขาออกไป รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ไม่เหมือนเป็นนักดาบคนหนึ่ง แต่กลับเหมือนนักรบผู้กล้าที่ขี่ม้าประจัญบานคนหนึ่ง

ดาบเล่มนั้น ก็เร็วถึงที่สุดเช่นกัน ได้เห็นแค่ประกายแสงเล็กๆแวบผ่านเท่านั้นเอง

เงาร่างของหลินหยุนก็หายวับไปในชั่วพริบตา ในขณะที่โคจิโร วาตานาเบะกำลังชักดาบนั้นออกมา

ทั่วทั้งฟ้าดิน เงาร่างยักษ์ปรากฏ ดาบสกัดนภา ลอยอยู่กลางอากาศ พิฆาตแดนเทพ

“เทพเซียนมาเพื่อหยุดสวรรค์……..”

ยักษ์ถือดาบอยู่ในมือ แล้วฟาดลงไปตรงโคจิโร วาตานาเบะหนึ่งที

ดาบเฮ่าเทียนเปล่งประกายแสงสีแดงออกมา ดูราวกับว่าต้องการฟาดฟันโลกใบนี้ให้แยกออกเป็นสองท่อน

ดาบเล่มนั้นของโคจิโร วาตานาเบะ ราวกับเต้าหู้ที่เจอกับมีด ถูกทำลายจนยับเยิน

แต่ว่า พลังของดาบเฮ่าเทียนยังไม่ลดทอนลงไป ฟาดลงบนร่างของโคจิโร วาตานาเบะ อย่างจัง

โป้ง!

แรงมหาศาลที่แข็งแกร่ง ทำให้ร่างของโคจิโร วาตานาเบะแหลกเป็นผุยผง

เลือดสาดกระจายไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า โทโยะจะวะ ยามาโนะเห็นแล้วเสียสติไปเลย

ถึงแม้เขาเป็นทายาทในอนาคตของตระกูลยามาโนะก็จริง แต่ว่าเจ้าตัวก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ต่อให้เคยติดตามยอดฝีมือระดับชั้นยอดอย่างโคจิโร วาตานาเบะอยู่บ่อยครั้งก็ตาม แต่ก็ไม่เคยเห็นการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย

“นี่มันเป็นฝีมือของเทพเซียนชัดๆเลย!”

“แม้แต่วาตานาเบะเซนเซก็ยังถูกปรมาจารย์หลินสังหารไปแล้ว สงสัยจะต้องหนีไปหลบที่ฐานทัพแล้ว”

โทโยะจะวะ ยามาโนะจึงรีบถอยหนีไปทันที

หลินหยุนจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ แต่ไม่ได้ขัดขวาง

แต่ว่าหลินหยุนกลับเดินตามหลังโทโยะจะวะ ยามาโนะ เข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

ภายในห้องนั้น มีอุโมงค์ใต้ดินเส้นทางหนึ่ง โทโยะจะวะ ยามาโนะตอนนี้กำลังหนีไปตามเส้นทางอุโมงค์ใต้ดินนั้นอย่างรวดเร็ว

ขณะที่โทโยะจะวะ ยามาโนะกำลังวิ่งหนีไปอยู่นั้น ก็ได้รีบติดต่อพ่อของเขาทันที: “วาตานาเบะเซนเซถูกฆ่าตายไปแล้ว ลูกกำลังลอดอุโมงค์ใต้ดินไปที่ฐานทัพแล้ว”

ในเครื่องมือสื่อสารนั้น มาซาเตะ ยามาโนะพูดด้วยเสียงหนักแน่นว่า “พ่ออยู่ที่ฐานทัพแล้ว รีบเข้ามาเลย!”

“ครับ!”

โทโยะจะวะ ยามาโนะวิ่งหนีไปตามเส้นทางอุโมงค์ใต้ดินนั้น จนกระทั่งถึงภูเขาชิงผู่ที่อยู่ด้านหลังของคฤหาสน์ตระกูลยามาโนะ ฐานทัพลึกลับของตระกูลโยมาโนะ ก็อยู่ในภูเขาชิงผู่นี้

ทางออกของอุโมงค์ใต้ดินนั้น ตั้งอยู่ที่กำแพงหินด้านหน้าของภูเขาชิงผู่

ด้านนอกของกำแพงหินก็ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ต้นหญ้าที่รกไปหมด จึงมองไม่เห็นความผิดปกติอย่างไร

ทันใดนั้น กำแพงหินตรงกลางก็แยกออก โทโยะจะวะ ยามาโนะก็วิ่งออกมาจากข้างในอย่างรีบร้อน

เมื่อมองดูรอบๆบริเวณนั้น ไม่มีใครเห็นแล้ว โทโยะจะวะ ยามาโนะจึงรีบเดินมาถึงกำแพงหินอีกด้านหนึ่ง แล้วเปิดแผ่นหินที่อยู่กำแพงหินนั้นออก จากนั้นก็กดหมายเลขรหัสลับ

เสียงเปิดประตูเครื่องกลดังขึ้น กำแพงหินด้านข้างนั้น ประตูทางเข้าที่กว้างสองเมตรสูงสามเมตรก็ถูกเปิดออก

โทโยะจะวะ ยามาโนะก็รีบวิ่งเข้าไปยังประตูใหญ่นั้น หลังจากนั้นประตูก็ค่อยๆปิดลง

คนภายนอกมองไปแล้ว จะไม่สามารถนึกภาพออกเลยว่า ด้านหลังของกำแพงหินก้อนใหญ่นี้ ถึงกับมีประตูสองบานแอบซ่อนอยู่

ขณะที่โทโยะจะวะ ยามาโนะเข้าไปได้ไม่นานนัก ก็มีเงาร่างคนค่อยๆปรากฏอยู่ตรงด้านหน้ากำแพงหินนั้น

หลินหยุนมองดูกำแพงหินยักษ์นั้น สีหน้าเรียบเฉย: “ตระกูลยามาโนะพยายามคิดทุกวิถีทาง เพื่อก่อสร้างสถานที่ลึกลับซับซ้อนอยู่ภายในภูเขาลูกนี้”

“สงสัยว่า ที่นี่น่าจะเป็นฐานทัพลึกลับแห่งหนึ่งของตระกูลยามาโนะ”

“พี่ฉินหลัน ก็น่าจะอยู่ภายในนี้ด้วย”

นึกถึงฉินหลันแล้ว ดวงตาของหลินหยุนก็ส่องประกายแสงสีแดงออกมา จิตสังหารที่รุนแรงก็แผ่กระจายออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

รอบๆบริเวณในรัศมีสามเมตรจากหลินหยุนไป ต้นไม้ทุกชนิดล้วนเหี่ยวเฉาไม่มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

ภายในฐานทัพนั้น มาซาเตะ ยามาโนะสองพ่อลูก ก็ได้เห็นหลินหยุนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าจากจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด

โทโยะจะวะ ยามาโนะพูดด้วยสีหน้าแตกตื่นว่า “ทำไมเขาตามมาถึงที่นี่ได้!”

มาซาเตะ ยามาโนะไม่ได้แปลกใจ พูดด้วยเสียงเข้มว่า “ด้วยฝีมือของเขา คิดจะสะกดรอยตามลูก น่าจะไม่ใช่เรื่องยากเลย”

โทโยะจะวะ ยามาโนะสีหน้าเศร้าสร้อย “ขอโทษครับพ่อ เป็นเพราะว่าลูกไม่ระวังเอง เขาถึงได้สะกดรอยตามมาถึงที่นี่ได้ เปิดเผยที่ซ่อนฐานทัพลึกลับของพวกเราออกมาแล้ว”

มาซาเตะ ยามาโนะพูดว่า “ฐานทัพลึกลับจะต้องถูกเปิดเผยออกมาไม่ช้าก็เร็ว ต่อให้เขาสามารถหาฐานทัพของพวกเราเจอ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะเข้ามาได้”

สีหน้าของโทโยะจะวะ ยามาโนะ แสดงความเชื่อมั่นในตัวเองขึ้นมาทันที “พ่อวางใจเถอะ ประตูทางเข้าของฐานทัพ ล้วนทำมาจากวัสดุล่องหนทางการบินที่ทันสมัยที่สุดทั้งนั้น พวกนี้ล้วนแต่เป็นวัสดุของเครื่องบินรบล่องหนรุ่นที่ 6 ของอเมริกาทั้งนั้น”

“ถึงแม้เขามีพลังความสามารถแข็งแกร่งก็จริง แต่ถ้าไม่รู้รหัสลับแล้ว ก็ไม่สามารถเข้ามาได้อย่างแน่นอน”

“ใช่แล้วพ่อ พ่อไปพบประธานาธิบดี พวกเขาว่ายังไงบ้าง?”

มาซาเตะ ยามาโนะพูดว่า “ประธานาธิบดีไม่ยอมให้มีเรื่องที่ประเทศญี่ปุ่นถูกคุกคามจากประเทศจีนเกิดขึ้นได้อย่างเด็ดขาด”

“ประธานาธิบดีออกคำสั่งแล้วว่า จะทุ่มเททุกอย่าง เพื่อสังหารปรมาจารย์หลินให้ได้โดยไม่เสียดายอะไรทั้งสิ้น!”

โทโยะจะวะ ยามาโนะพูดว่า “สุดยอดไปเลย!”

“ต่อให้เขาจะเก่งขนาดไหน จะสู้กับพลังอำนาจของทั้งประเทศได้เหรอ?”

โป้ง!

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น

ฐานทัพก็สั่นสะเทือนไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตระกูลยามาโนะ ยอมทุ่มเททุกอย่างให้กับฐานทัพนี้ โดยใช้วัสดุก่อสร้างที่มีความแข็งแกร่งมาเสริมรอบๆบริเวณภูเขาแล้วละก็ เกรงว่าหมัดของหลินหยุนที่ชกออกไป จะทำให้ฐานทัพทั้งหมดพังทลายลงมาแล้ว

“แย่แล้ว เขากำลังจะถล่มประตู!” โทโยะจะวะ ยามาโนะตกใจ เมื่อมองจากจอภาพกล้องวงจรปิดแล้ว เห็นหลินหยุนกำลังชกหมัดลงไปที่กำแพงหิน

“เขาเสียสติไปแล้วเหรอ?”

ด้านหน้ากำแพงหินนั้น หลินหยุนเพิ่งจะลองทดสอบถล่มไปครั้งหนึ่งแล้ว

“หมัดของฉันหมัดเดียว สามารถทุบทำลายรถทั้งคันได้ แต่ว่า ประตูบานนี้ถึงกับไม่มีร่องรอยแตกร้าวอะไรเลย”

“วัสดุที่ใช้ทำประตูนี้ นับว่าแข็งแกร่งมากทีเดียว”

อ่านนิยายจีนแปลไทยทุกตอน