จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 1448

6 กรกฎาคม 2019   @admin  

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ บทที่ 1448

หลินหยุนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้นและพูดว่า “คุณไม่เห็นเธอแล้วเหรอ?”

เจียซินพูดว่า “ฉันมองไม่เห็นและรู้สึกไม่ได้ หลังจากที่เธอเข้าไปในหลุมฝังศพนั้น พลังจิตญาณของฉันก็ถูกบดบังอย่างสมบูรณ์”

สีหน้าของหลินหยุนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็เร่งความเร็วและมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของตระกูลเซี่ย

เจียซินพูดว่า “คุณจะรีบไปไหน เธอลงไปที่หลุมฝังศพนั้นก็บินไม่ได้อยู่ดี น่าจะเป็นเพราะหลุมฝังศพมีพลังบางอย่างที่จะปกคลุมจิตญาณ”

“ตราบใดที่เธอออกมาจากหลุมฝังศพนั้น เครื่องหมายที่ฉันทิ้งไว้ให้เธอจะยังคงมีผลอย่างแน่นอน”

หลินหยุนไม่ฟังคำพูดของเจียซินเลย เขาใช้ความเร็วขั้นสุด และเขาก็มาที่บ้านเก่าของตระกูลเซี่ย และยืนอยู่ในกลางอากาศและมองเข้าไปในบ้านเก่า

สุสานหลังใหม่มองเห็นได้ชัดเจน

ความรู้สึกทางจิตวิญญาณของหลินหยุน แผ่ขยายออกไป ครอบคลุมทั้งบ้านเก่า แต่เขายังคงไม่รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างหลุมฝังศพ

เจียซินพูดว่า “ทำไมคุณไม่ลงไปล่ะ? ถ้าไม่ไว้ใจงั้นก็เดินเข้าไปเลย!”

หลินหยุน ถอนหายใจและพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ถ้าฉันบุกเข้าไป เธอรู้แน่นอน ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอมีการเปลี่ยนแปลง ไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ คงจะดีถ้าเธอสามารถคืนครอบครัวของฉันได้ หากเธอผิดสัญญา………”

หลินหยุนไม่พูดต่อ แต่ลมหายใจของเขาได้อธิบายทุกอย่างแล้ว

หลังจากผ่านไป10นาที ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวในหลุมฝังศพใหม่ และบรรยากาศที่หนาวเย็นก็เริ่มผันผวน

ดวงตาของหลินหยุนเป็นประกาย จากนั้นร่างของเขาก็สว่างขึ้น และเขาก็หายตัวไปในเมฆ

ในไม่ช้า หลุมฝังศพใหม่ก็ถูกเปิดจากด้านใน

ร่างหนึ่งออกมาจากข้างใน

เป็นหลินซื่อเฉิง

จากนั้นเป็นพ่อแม่ของหลินหยุน ฉินหลันแล้วก็ยังมีซูจื่อเหลียงและชูหนัน

หลังจากนั้นก็เป็นพ่อแม่ของเซี่ยหยู่เวย

สุดท้ายก็คือเซี่ยหยู่เวย

เมื่อเห็นทุกคนออกจากใต้หลุมฝังศพ การหายใจของหลินหยุนเริ่มแรงขึ้น

เพราะคนเหล่านี้ต่างก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ พวกเขาสบายดี

เมื่อออกมาจากหลุมฝังศพใหม่ สีหน้าของเซี่ยหยู่เวยก็ยังดูแย่

แต่พ่อแม่ของเธอได้สนทนากันอย่างสนุกสนานกับหลินซื่อเฉิงและพ่อแม่ของเขา

พวกเขาพูดคุยกันอยู่ประมาณสิบห้านาทีทุกคนก็กล่าวคำอำลา จากนั้นจึงออกจากบ้านเก่าของตระกูลเซี่ย

เมื่อพวกเขาออกมาจากบ้านเก่า ก็เห็นความทรุดโทรมของทั้งเมือง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะค่อยๆหายใจ

หลินหยุนมองดูสิ่งนี้จากเหนือกลางอากาศ บังคับตัวเองไม่ให้ลงไป

เพราะพ่อแม่ของเซี่ยหยู่เวยยังคงอยู่ที่นั่น พ่อของเธอไม่มีอะไรหรอก หลินหยุนไม่ได้ใส่ใจมากไป

แต่แม่ของเซี่ยหยู่เวย…

เมื่อหลินหยุนปรากฏตัว จะต้องมีอะไรให้พูดอีกมาก และเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องเซี่ยหยู่เวย

กระจกแตกกที่จะประสานกันอีกครั้ง สายน้ำยิ่งยากที่จะหวนคืน

ถ้ามันจบแล้วก็ปล่อยมันไป

เขาเพิ่งปล่อยวางทุกอย่างลงที่นี่ และไม่ต้องการที่จะมีความผูกพันและความเชื่อมโยงอีกต่อไป

เมื่อเห็นว่าคุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่ พี่ฉินหลัน ซูจื่อเหลียง ชูหนัน ฝาบาทคาร์นอตวิลเลียม แล้วก็อีหลิงทุกคนปลอดภัยดี ถึงเวลานี้แล้ว หลินหยุนโลกใจแล้วจริงๆ

ในตอนนี้ เจียซินพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม้ผู้หญิงคนนี้จะพูดเก่ง แทบรอที่จะฟันคุณด้วยดาบนับพันเล่มไม่ได้แล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”

หลินหยุนไม่พูดอะไร เพียงแต่อยู่เหนือกลางอากาศ เฝ้าดูคุณปู่และคนอื่นๆ จากไปอย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่ทุกคนเดินเข้าไปในเมืองสักพัก คุณปู่ ซูจื่อเหลียง ชูหนัน และฝาบาทคาร์นอตวิลเลียม ก็เริ่มเปิดการบำเพ็ญฝและพาแม่ของเขาและพี่ฉินหลันไปด้วย

ก้าวเข้าสู่กลางอากาศ และมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบเยว่หยา

ทะเลสาบเยว่หยา

หลินซื่อเฉิงและคนอื่นๆ มาที่ตีนเขาอีกครั้ง ลอยลงมา และรู้สึกประหลาดใจที่เห็นผู้คนหลายหมื่นที่เชิงเขา

และเมื่อพวกเขาเห็นแนวป้องกันภูเขาที่จัดเรียงใหม่ พวกเขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นทุกคนก็ดีใจมาก

ในขณะนี้ ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

เมื่อเห็นหลินหยุนปรากฏตัว ทุกคนก็ตกตะลึงในทันที

พ่อและแม่ของหลินหยุน รีบวิ่งไปหาเขาทันที

ครอบครัวสามคนกอดกันแน่น

แน่นอนว่าพี่ฉินหลันและอีหลิง ทั้งสองสาวไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้

ในทางกลับกัน ชายชราหลินซื่อเฉิง แม้ว่าเขาจะตื่นเต้นมากก็ตาม แต่เขาก็เป็นคนที่สงบที่สุดเพราะอายุของเขา

สำหรับซูจื่อเหลียง,ซูหนันและฝาบาทคาร์นอตวิลเลี่ยม พวกเขาทั้งหมดก็ตื่นเต้น

หลินหยุนปล่อยพ่อแม่ของเขาไป และมองไปที่คนสองสามคนนั้น และในที่สุดก็ล้มลงที่หลินซื่อเฉิง เขาหายใจเข้ายาวและพูดว่า “คุณปู่ ฉันมาช้า และทำให้คุณปู่ต้องทนทุกข์ทรมาน!”

หลินซื่อเฉิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงโบกมือด้วยใบหน้าซีดและพูดว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก ตั้งแต่เป็นผู้ฝึกฝน เห็นความตายจนเบื่อแล้ว!”

“ถึงครั้งนี้จะอันตราย แต่ก็โชคดีที่ไม่ถึงชีวิต!”

“เราทุกคนรอให้คุณกลับมาอย่างปลอดภัย ขอบคุณทุกคนในตระกูลเซี่ย”

“เสี่ยวหยุน ปู่ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของหลาน และเชื่อว่าหลานมีความสามารถในการจัดการสิ่งเหล่านี้ได้ดี ดังนั้นอย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้!”

“ทำในสิ่งที่หลานต้องการ!”

“เธอช่วยชีวิตเราไว้ เราเป็นหนี้ชีวิตเธอ เข้าใจไหม”

หลินหยุนตกใจ แล้วพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “เข้าใจแล้วครับคุณปู่!”

เขาได้ยินความตั้งใจของปู่ ไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบต่อทัศนคติของเขาที่มีต่อเซี่ยหยู่เวย

ไม่อยากทำให้ตัวเองต้องลำบากใจเพราะเรื่องนี้

ไม่ใช่หลินหยุน แต่เป็นพวกเขาที่ติดค้างเธอ

แม้ว่าจะพูดได้ว่าไม่เป็นแบบนั้น แต่เนื่องจากคุณปู่พูดหลินหยุนจึงฟัง

ในขณะนี้ ซูจื่อเหลียงและซูหนันก็คำนับหลินหยุนและพูดว่า “ท่านอาจารย์!”

หลินหยุนพยักหน้าและพูดว่า “ในระหว่างที่พวกคุณไม่อยู่ ฉันได้ขยายสำนักชางฉอง และตอนนี้มีสาวกอีกห้าสิบคนบนภูเขา ถ้านายสองคนเป็นรุ่นแรก พวกเขาคือรุ่นที่สอง ในอนาคตพวกนายต้องดูแลคนเหล่านี้”

“ถ้ามีคนที่คิดว่าดีจริงก็เลือกรับเป็นลูกศิษย์ได้!”

ซูจื่อเหลียงและซูหนันตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

หลินหยุนมองไปที่อีหลิง และฝาบาทคาร์นอตวิลเลียมทันที

คาร์นอตวิลเลียมยังคงเหมือนเดิม หล่อเหลาและน่ารำคาญนิดหน่อย แต่เมื่อมองไปที่อีหลิง เขาหัวเราะและพูดว่า “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่เป็นอะไร คุณหนูของเราไม่เชื่อ ทีนี้ในที่สุดคุณก็กลับมา ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องพูดให้เสียน้ำลายอีกต่อไปแล้ว!”

เมื่อได้ยินแบบนี้ อีหลิงก็ปาดน้ำตาจากดวงตา แล้วจ้องไปที่ฝาบาทคาร์นอตวิลเลียม

หลินหยุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อีหลิงเป็นคุณหนูบ้านนายตั้งแต่เมื่อไหร่? นายมันไร้ยางอายจริงๆ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ฝาบาทคาร์นอตวิลเลียมก็เบิกตากว้างและขมวดคิ้ว “ฉันไร้ยางอายยังไง ก็เป็นของฉันอยู่แล้ว ฉันขอบอกเลยนะ กับอีหลิงอย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นฉันฆ่านายแน่!”

หลินหยุนถึงกับพูดไม่ออก

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง