จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 1344

11 มิถุนายน 2019   @admin  

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ บทที่ 1344

หลินหยุนถอนหายใจยาวเช่นกัน

สีหน้าของเขาแย่มาก

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยถอนหายใจเกินสามครั้งด้วยซ้ำ

แต่กระบวนการนี้ดูจะใช้เวลานานมากสำหรับเขา

เขาแค่คาดเดา ว่าจะเกิดสิ่งเลวร้ายขึ้น

ไม่คาดคิดว่าคำของตนจะกลายเป็นคำทำนายเป็นจริงซะงั้น

และใต้ทะเลสีดำนี้ กระแสน้ำเชี่ยวกรากอย่างมาก

มีเศษวิญญาณเทพที่แตกสลายนับไม่ถ้วน

บ้างก็แข็งแรง บ้างก็อ่อนแอ

ในกระบวนการเมื่อสักครู่นี้ มีการโจมตีที่ทรงพลังมาอยู่สี่ครั้ง

สามครั้งแรกเขาต้านเอาไว้ได้

ครั้งที่สี่แข็งแรงกว่าสามครั้งก่อนหน้าอย่างมาก

โชคดีที่สุดท้ายพวกเขาก็ข้ามผ่านทะเลไปได้ในนาทีสุดท้าย

มิฉะนั้นผลลัพธ์ที่ตามมานั้นอาจจะแย่จนไม่อาจคาดคิด

นี่เป็นเพียงเศษวิญญาณเทพที่ทรงพลังสี่ชิ้นเท่านั้น ส่วนชิ้นเล็ก ๆอื่นๆมีหลายร้อยชิ้น

เมื่อมองย้อนกลับไปที่ผิวทะเล

ผิวทะเลทั้งหมดยังคงนิ่งมาก ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น

ใครจะคาดคิดว่ามีอันตรายอย่างใหญ่หลวงภายใต้สิ่งนี้

หลินหยุนกวาดสายตาไปที่ผิวทะเล แล้วมองไปที่ฝั่ง

เมื่อโจวฮ่าวเห็นเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “พี่หลิน พี่กำลังมองดูอะไรอยู่?”

หลินหยุนส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ!”

พูดจบเขาก็หันหลังและก้าวเดินต่อไป

ทุกอย่างระหว่างทางที่พวกเขาเดินเข้าไปดูเหมือนจะเป็นระเบียบมากขึ้น

ในจุดที่ไกลที่สุด มีภูเขาสูงขนาดใหญ่สองลูก ที่ทะยานสู่หมู่เมฆ

ภูเขาทั้งสองเชื่อมต่อกันในจุดเดียว

กลางภูเขามีเมฆมาก

จากช่องว่างระหว่างภูเขาทั้งสองไม่สามารถมองเห็นสิ่งอื่นได้เลย

และด้านล่างของภูเขานั้นมีหุบเขาที่ขนาดไม่ใหญ่และไม่เล็กอยู่

ในหุบเขานั้น

มีรูปปั้นขนาดใหญ่

มันเป็นรูปปั้นของสัตว์ประหลาดที่ใหญ่ยักษ์

เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดใหญ่ตัวนี้

โจวฮ่าวและซิงเฟยต่างก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ไม่ใช่เพราะว่ารูปปั้นมันใหญ่เกินไป แต่เพราะมันเหมือนจริงเกินไป

รูปปั้นยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนสัตว์ประหลาดโบราณจริงๆ

แม้จะอยู่ไกลจากทะเลมาก แต่ก็สามารถทำให้พวกเขารู้สึกจิตใจสั่นสะท้านได้

และเกิดมีความต้องการที่อยากจะคลานใต้เท้าของสัตว์ประหลาดใหญ่นั้นอย่างมาก

ทันทีที่เห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้

หลินหยุนตกตะลึง

สัตว์ประหลาดนี้…

เขารู้สึกคุ้นตาอย่างมาก รูปปั้นนี้ค่อนข้างคล้ายกับเผ่าพันธุ์ที่เขารู้จัก

มีหนึ่งหัว มีเขาแปดเขา

มีสามตารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

ร่างกายเหมือนงู

ขาทั้งแปดมีพังผืด

ทั่วร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดรูปสามเหลี่ยม

สัตว์ประหลาดนี้ คล้ายกับเผ่าแมลงเก้าหัวอย่างมาก

แต่ก็มีความแตกต่างกัน

แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้จัก

แววตาของเขาเป็นประกาย

ส่ายหัวเบาๆ

หลินหยุนกล่าวว่า “หากพวกเจ้าทนไม่ไหว ให้หยุดอยู่ตรงนั้นและอย่าเดินต่อไป”

โจวฮ่าวสีหน้าขาวซีด หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรฉันก็จะสู้ไม่ถอย พี่หลิน ฉันหวังว่าฉันจะช่วยพี่ได้ไม่มากก็น้อย เมื่อถึงตรงนั้น เราอาจจะค้นพบวิธีแก้คำสาปสายเลือด เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะช่วยเต็มที่!”

เขามีเรื่องปิดบัง

เรื่องนี้เขาเองก็รู้ดี

หลินหยุนและซิงเฟยก็ต้องทราบโดยธรรมชาติ

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ทราบแต่ก็มิได้มีใครเอ่ยออก

หลินหยุนกล่าวว่า “ดูสถานการณ์ตอนนั้นแล้วกัน!”

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเผ่าแมลงเก้าหัว จะอยู่ในที่ดำรงอาศัยของเผ่าสาปฟ้าด้วย

อันที่จริงตระกูลแมลงเก้าหัวที่แท้จริงนั้น

มีแปดหัวเล็กอยู่บนหัวเดียว

แต่ละตัวเป็นสมบูรณ์ และแยกเป็นตัวออกมา

ดังนั้นแมลงเก้าหัวมีเก้าชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องที่จริง

แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าหลังจากที่เผ่านี้กำเนิดแล้ว จะมีเก้าหัวทันที

มีเพียงสายเลือดของราชวงศ์เท่านั้น ที่จะมีสามหัวหลังกำเนิด

สายเลือดที่ไม่ใช่ราชวงศ์ มีหัวเดียวเท่านั้น

และทุกครั้งที่พวกเขาฝึกฝนจนมีหัวงอกออกมา การฝึกฝนของพวกเขาก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพเช่นกัน

แต่สัตว์ประหลาดรูปใหญ่ตัวนี้

เขามีสองสิ่งที่แตกต่างจากเผ่าแมลงเก้าหัวอย่างสิ้นเชิง

ประการแรกคือที่เผ่าแมลงเก้าหัวมีแปดหัว

ของสัตว์ประหลาดใหญ่นั้นคือเขาแปดอัน

ประการที่สองเผ่าแมลงเก้าหัวมีแค่สี่ขาเท่านั้น

และไม่มีพังผืดที่เท้า

นี่คือจุดที่แตกต่างมากที่สุด

นอกจากนี้แล้ว ส่วนอื่นๆเหมือนกับเผ่าแมลงเก้าหัวทุกประการ

หลินหยุนขมวดคิ้วและมองไปที่สัตว์ประหลาดยักษ์

ดวงตาของสัตว์ประหลาดยักษ์นั้น ดูเหมือนมีชีวิตอยู่ในขณะนี้ และกำลังมองมาที่เขา

“ทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดยักษ์เช่นนี้อยู่ที่นี่…….”

“เป็นไปได้ไหมว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้คือสัญลักษณ์ภาพของเผ่าสาปฟ้า?”

ตอนนี้เขาไม่กล้าแน่ใจว่าเผ่าสาปฟ้าและเผ่าเทพสาปนั้น มีต้นกำเนิดเดียวกันหรือไม่

เช่นเดียวกับเผ่าเทพสาป เผ่าโลหิต เผ่าชะตา เผ่าต่างๆเหล่านี้ ถือเป็นเผ่าพันธุ์โบราณในสวรรค์และโลก

เผ่าโบราณมีการสืบถอดกันมานาน แต่ละเผ่าก็มีมรดกที่ไม่ธรรมดา

เผ่าโบราณส่วนใหญ่สืบทอดและคงอยู่ตลอดไป และมีสัญลักษณ์ภาพเป็นของตัวเอง

สัญลักษณ์ภาพมีหลายประเภท

บางชนิดมีสายฟ้าเป็นสัญลักษณ์ภาพ ในขณะที่บางตัวใช้ลม ฝน และฟ้าร้องเป็นสัญลักษณ์ภาพ

บางเผ่าก็ใช้สัตว์ดุร้ายเป็นสัญลักษณ์ภาพ

นอกจากนี้ยังมีบางเผ่าที่ใช้บรรพบุรุษเป็นสัญลักษณ์ภาพ

เพื่อสืบทอดสายเลือด

และเผ่าเทพสาปแห่งสวรรค์และโลก ใช้เต่าเป็นสัญลักษณ์ภาพ

ร่างกายของเผ่านี้ไม่ใช่เต่า

โดยปกติแล้ว เต่าถือเป็นของเผ่าเต่ามังกร

หลินหยุนก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดเผ่าเทพสาปจึงใช้เต่าเป็นสัญลักษณ์ภาพ

ฉะนั้น หากว่ากันว่าเผ่าสาปฟ้าและเผ่าเทพสาปมีต้นกำเนิดเดียวกัน เช่นนั้นก็ไม่ควรที่จะใช้สัตว์ประหลาดยักษ์เช่นนี้เป็นสัญลักษณ์ภาพ

บางทีอาจจะต่างกัน…

หลินหยุนคิด และเดินตรงไปที่หุบเขา

โจวฮ่าวและซิงเฟย ตามหลังเขามา

แรกเริ่มยังดีอยู่

แม้ว่าจะมีปัญหาบางอย่าง แต่ก็ไม่ชัดเจนเกินไป

แต่หลังจากเดินไปครู่หนึ่ง โจวฮ่าวและซิงเฟยเริ่มทนไม่ไหว

โจวฮ่าวหายใจแรกและพูดว่า “พี่หลิน ฉันรู้สึกว่าดวงตาของสัตว์ประหลาดนั้นดูเหมือนจะจ้องมาที่ฉัน มันทำให้ฉันตัวสั่นและหวาดกลัวอย่างมาก”

ความรู้สึกนี้ราวกับว่าถ้าก้าวไปข้างหน้าต่อ ก็จะถูกสัตว์ประหลาดนั้นกลืนกินทันที

ซิงเฟยที่อยู่อีกฝั่งก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “ฉันเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เกรงว่าฉันจะทนไม่ได้นาน”

ซิงเฟยและโจวฮ่าวบำเพ็ญมาในระดับเดียวกัน

อีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ก็จะมียาทองแล้ว

ฉะนั้นความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองจึงไม่ต่างกันมาก

โจวฮ่าวทนต่อไปไม่ไหว

ซิงเฟยก็เช่นกัน

หลินหยุนกล่าวอย่างเคร่งขรึม ” นี่เป็นโอกาสสำหรับคุณทั้งสอง เป็นโอกาสที่หายาก หากว่าทนได้ก็อดทนสักหน่อย หากว่าทนไม่ไหว…….ก็หยุดเดินซะ!”

สีหน้าของโจวฮ่าวแย่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้ “นี่มัน…”

หลินหยุนไม่พูดอะไรและเดินต่อไป

แต่เขาเดินช้าลงกว่าตอนแรก

ส่วนโจวฮ่าวและซิงเฟยก็เดินตามเขาต่อไป

พันฟุต

เก้าร้อยฟุต

แปดร้อยฟุต

เจ็ดร้อยฟุต

เมื่อเดินถึงระยะเหลือเพียงเจ็ดร้อยฟุต

โจวฮ่าวและซิงเฟยหน้าซีดทั้งคู่

พวกเขาตัวสั่นไม่หยุด

สั่นอย่างรุนแรง

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองไม่รู้จบ

ส่วนหลินหยุนผมของเขาพลิ้วไสวเช่นกัน

สีหน้าของเขาไม่ดีเท่าไหร่นัก

อย่างไรก็ตาม ฝีเท้าของเขายังคงมั่นคง

ตัวไม่สั่น

ทั้งสามยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงห้าร้อยฟุต โจวฮ่าวและซิงเฟยทนไม่ได้อีกต่อไป

ได้ยินเสียงดังสนั่น โจวฮ่าวคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้น ทั้งตัวของเขายังคงสั่นอย่างรุนแรง จากนั้นเขาก็กัดฟันและมองไปที่หลินหยุนที่อยู่ตรงหน้า “พี่หลิน… พี่หลินช่วยฉันด้วย ข้าสามารถช่วยพี่หลินแก้คำสาปสายเลือดได้…..”

ซิงเฟยที่อยู่ข้างๆอาการแย่กว่าโจวฮ่าวอย่างมาก

แต่เธออดทนอย่างมาก

โจวฮ่าวเป็นมาตรฐานของเธอ

เธอด้อยกว่าหลินหยุนได้ แต่เธอไม่ยอมให้ตัวเองด้อยกว่าโจวฮ่าวอย่างแน่นอน!

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง