จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ 1155

18 เมษายน 2019   @admin  

จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ บทที่ 1155

การเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวหลินหยุน ก็เหมือนกับแขนทั้งสองข้างของตาชั่ง

ถ้าชนะแล้ว!

ตระกูลหยุนก็จะกลับมาผงาดขึ้นใหม่อีกครั้ง!

ถ้าแพ้แล้ว!

มีความเป็นไปได้มากที่ตระกูลหยุนจะล่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปเลย!

แต่ว่าเขายังคงตัดสินใจที่จะเดิมพันสักครั้งหนึ่ง!

แทนที่จะรอความตายอย่างช้าๆ แล้วหันมาสู้ให้ถึงที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ!

หลินหยุนยื่นมือไปรับชี่ทิพย์ไว้ แล้วมองไปไป่เหอที่อยู่บนเวที “จะประมูลต่อได้หรือยังล่ะ?”

ไป่เหอยิ้มเล็กน้อย “ได้แน่นอนเลยค่ะ!”

พูดพลางเธอก็มองไปยังฉู่เทียนและฉื้อซานแล้วพูดว่า “ทั้งสองท่าน ยังจะเสนอราคาประมูลอีกหรือไม่คะ?”

ฉู่เทียนสีหน้าแลดูน่าเกลียดยิ่งนัก

ในตัวของเขา ก็มีน้ำชี่ทิพย์เพียงสองหมื่นหยดเท่านั้นเอง!

ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เสนอราคาประมูลใหม่อีก ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

ฉื้อซานมองไปยังหลินหยุน แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ไอ้หนู ของบางอย่างไม่ใช่คนอย่างแกจะสามารถเอาไปได้!”

“ในบางครั้ง ของวิเศษมันสำคัญมากก็จริง!”

“แต่ชีวิตตัวเองกลับสำคัญยิ่งกว่า!”

หลินหยุนทำเสียงฮื่อใส่ “มดตัวน้อยอย่างแก ก็ยังกล้าจะมาคุยโวต่อหน้าฉันเหรอ?”

“แม้แต่ค่ายกลของวิลล่าจินก็ยังไม่สามารถทำลายได้เลย!”

“ไสหัวไป!”

ฉื้อซานโกรธจัด สีหน้าบึ้งตึงมาก กัดฟันแล้วพูดเยาะเย้ยว่า “เจ้าหนู แกคิดว่าฉันทำลายค่ายกลของวิลล่าจินนั้นไม่ได้งั้นเหรอ?”

“จะบอกแกให้ ฉันเพียงแต่รู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต่างหาก!”

“ฮื่อ ตอนนี้หินคริสทัลฟ้านี้ให้แกเอาไปก็แล้วกัน”

“ฉันจะให้แกรู้ว่า อะไรเรียกว่ามีชีวิตเอาของวิเศษไปได้ แต่กลับไม่มีชีวิตที่จะเอาไปใช้!”

พูดพลางก็หันไปมองฉู่เทียนแล้วพูดว่า “ศิษย์น้อย พวกเราไปเถอะ!”

ทั้งสองคนก็ก้าวเดินออกไปจากที่จัดงานประมูล

ฉินชิงถงก็รีบเดินตามหลังไป

เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าหลินหยุนแล้วหยุดลง มองไปยังหลินหยุนด้วยความเกลียดชัง “หลินหยุน คุณจะต้องชดใช้ในความยโสโอหังของคุณอย่างสาสม!”

หลินหยุนพูดเยาะเย้ยว่า “ฉินชิงถง วิสัยทัศน์ของคุณ กำหนดให้คุณเป็นได้แค่กบในกะลาเท่านั้นเอง!”

“ในสายตาของคุณแล้ว ฉันอาจจะยโสก็จริง!”

“แต่ว่าคุณจะไม่มีวันรู้ได้เลยว่า คุณกำลังพูดอยู่กับใครอยู่!”

“ฉันไม่อยากจะถือสาคุณเพราะว่าเห็นแก่แม่ของคุณเท่านั้นเอง!”

“แต่ว่า อย่าได้คืบจะเอาศอก!”

พอพูดจบ ก็ไม่หันไปมองฉินชิงถงอีก หันหลังแล้วเดินไปบนเวทีงานประมูล

ส่งมอบหยดน้ำชี่ทิพย์ไปให้ แล้วเอาหินสังเวยจิตเก็บไว้ในถุงผ้า

จากนั้นก็พาหยุนหลานและหยุนถิงสองคนพ่อลูก เดินออกจากหอไป่เต้าไปท่ามกลางสายตาที่สนใจของทุกคน

เมื่อเดินออกมาถึงข้างนอก สายตาของหลินหยุนส่องประกายวาววับ แล้วหยุดเดินทันที

กระแสกลิ่นอายรุนแรงสองสายก็ล็อกตัวเขาเอาไว้

หยุนหลานก็รีบพูดว่า “เป็นอะไรเหรอ?”

หลินหยุนส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ! ฉันยังมีธุระจะต้องไปจัดการก่อน!”

พอพูดจบ เงาร่างก็เหาะลอยขึ้นกลางอากาศ มุ่งหน้าไปยังข้างนอกเมือง

ในไม่ช้า ลำแสงสีเขียวทั้งสองก็ไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว

หลินหยุนส่งเสียงฮื่อแล้วหยุดตัวลง

ลำแสงสีเขียวทั้งสองก็แยกย้ายมาปรากฏอยู่ตรงหน้าซ้ายขวาทันที

ทั้งสองคนนี้ก็คือฉื้อซาน และยังมีชายวัยกลางคนไว้หนวดคนนั้น

ฉื้อซานกวาดสายตามองไปยังชายวัยกลางคน แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “ฉันนึกว่าเป็นใคร ที่แท้ก็เป็นเจ้าตัวแสบจากวิหารผนึกวิญญาณนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ทำตัวลับๆล่อๆ!”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ฉื้อซาน แกกำลังรนหาที่ตาย! รอให้ฉันจัดการเจ้าเด็กนี้ก่อน แล้วจะมาจัดการกับแกทีหลัง!”

ฉื้อซานพูดเยาะเย้ยว่า “อู๋หุน เจ้าเด็กนี่แย่งหินคริสทัลฟ้าของฉันไป! ถ้าแกฆ่าเขาแล้ว งั้น หินคริสทัลฟ้านี้ก็จะกลายเป็นของแกแล้วสิใช่ไหมล่ะ?”

“แกนี่ช่างดีดลูกคิดได้ดังดีจัง!”

ในเวลานี้เอง ก็มีกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาประมาณสิบกว่าสายพุ่งเข้ามาจากเมืองมี่หยุน

แต่ว่ากลับไม่ได้เข้ามาใกล้

หยุดอยู่ที่ที่ห่างไกลออกไป

กลุ่มคนพวกนี้ บางคนก็เป็นเจ้าบ้านของแต่ละตระกูลใหญ่

บางคนก็เป็นยอดฝีมือที่พาคนรุ่นหลังของตระกูลมาสมัครเข้าร่วมประเมิน เนื่องจากการ ประเมินผลงานของสำนักสุริยันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

ก็ได้เห็นหลินหยุนทั้งสามคนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ กำลังจะเกิดการสู้รบกันขึ้น

ฉื้อซานและอู๋หุนที่กำลังถกเถียงกันว่าใครจะเป็นคนลงมือฆ่าหลินหยุนก่อน ทุกคนต่างก็พูดไม่ออก

“คราวนี้มีละครดีๆให้ดูอีกแล้ว!”

“ฮาๆ ฉื้อซานและอู๋หุนต่างก็อยากจะฆ่าหลินหยุน วันนี้เจ้าเด็กนี่คงรอดไปได้ยากแล้ว!”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ!”

“เจ้าเด็กหลินหยุนนี้ มีพรสวรรค์สุดยอดจริงๆ!”

“อายุน้อยแค่นี้ ก็มีพลังความสามารถที่จะต่อกรกับแดนยาทองได้แล้ว!”

“ถ้าให้เขาเติบโตต่อไปอีกละก็ อีกไม่นาน ก็คงจะต้องโด่งดังไปทั่วโลกคุนชางอย่างแน่นอน!”

“แต่ตอนนี้กลับมามีเรื่องกับสำนักสุริยันและวิหารผนึกวิญญาณเสียก่อน งั้นก็ไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตรอดอีกแล้ว!”

“นี่จะไปโทษคนอื่นไม่ได้หรอก!”

“อาศัยพลังฝึกฝนที่แข็งแกร่งของตัวเอง ก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลย!”

“ถ้าตายไปก็สมน้ำหน้าแล้ว!”

“ถูกต้อง!”

“ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงทุกวันนี้มีอัจฉริยะเกิดขึ้นมากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ที่มีจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ว่าจะมีสักกี่คนที่สามารถเติบโตต่อไปได้จริงๆ?”

“แต่ก็ไม่แน่หรอก!”

“เบื้องหลังของเจ้าเด็กนี่เกรงว่าคงจะไม่ธรรมดาทีเดียว!”

“ลองคิดดูสิ ถ้าหากไม่ใช่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีเยี่ยมแล้ว จะสามารถสอนให้เป็นอัจฉริยะอย่างนี้ออกมาได้เหรอ?”

“อาจไม่แน่ว่ามีใครหนุนหลังอยู่ก็ได้!”

“ไม่เห็นเหรอว่าถึงเวลานี้แล้ว เจ้าเด็กคนนี้ยังคงสงบนิ่งได้ขนาดนี้เลย?”

คนที่อยู่ด้านล่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา

ท่ามกลางอากาศนั้น อู๋หุนก็หัวเราะเยาะอีกครั้งหนึ่ง

มองไปยังฉื้อซานแล้วพูดว่า “ก็ได้ งั้นฉันจะให้โอกาสแกอีกสักครั้ง ให้แกลงมือก่อนก็แล้วกัน!”

ฉื้อซานกลับไม่รับความหวังดี พูดเยาะเย้ยถากถางว่า “อู๋หุน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกกำลังคิดแผนอะไรอยู่!”

“คิดอยากจะเป็นตาอยู่คอยนั่งเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลังใช่ไหม?”

“งั้นก็ต้องดูว่าแกมีความสามารถเช่นนั้นหรือเปล่า!”

สายตาหลินหยุนมองไปยังทั้งสองคน แล้วพูดอย่างเรียบๆว่า “ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว พวกแกมดทั้งสองตัวลงมือพร้อมกันเลย! ฉันไม่อยากจะเสียเวลา!”

ฉื้อซานและอู๋หุนเมื่อได้ยินแล้ว ก็โกรธจัดขึ้นมาทันที

ฉื้อซานสีหน้าบูดบึ้งตะโกนพูดด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “ไอ้หนู ในเมื่อแกรีบที่จะไปตาย งั้นฉันก็จะให้แกได้สมหวังเลย!”

พูดพลางก็พลิกฝ่ามือขึ้น

ค้อนสีดำขนาดใหญ่ด้ามหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

ค้อนนักรบปรากฏขึ้น ทำให้อากาศทั่วท้องฟ้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะทันที

ยอดฝีมือที่กำลังมุงดูอยู่นั้น บางคนที่พอมีความรู้บ้าง ต่างก็เบิ่งตาโตและอ้าปากค้างทันที

“นี่…..นี่คือค้อนมหาจักร หนึ่งในของวิเศษทั้งห้าของสำนักสุริยัน!”

“พลังจู่โจมของค้อนมหาจักรไร้เทียมทาน เครื่องรางทิพย์ระดับกลางที่เป็นของแท้แน่นอน พลังบุกโจมตีของมัน ยังเหนือกว่าเครื่องรางทิพย์ระดับสูงส่วนใหญ่ด้วยซ้ำไป!”

“คิดไม่ถึงเลยว่า ของวิเศษประจำสำนักสุริยันชิ้นนี้ถึงกับอยู่ในมือของฉื้อซานได้!”

“คราวนี้ไม่ต้องคาดเดาอะไรอีกแล้ว!”

“เดิมทีคิดว่า พลังการสู้รบของฉื้อซาน อาจไม่แน่อยู่ในระดับเดียวกับหลินหยุนเจ้าเด็กนี่ แม้แต่คิดจะเอาชนะก็ยังมีขีดจำกัดเลย”

“แต่ตอนนี้ หลินหยุนนี้ไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว!”

อย่างน้อยที่สุด ก่อนหน้านั้นตอนที่อยู่วิลล่าจินนั้น

เผชิญหน้ากับผู้พิทักษ์ค่ายกลของวิลล่าจิน

ฉื้อซานเลือกที่จะถอยหนีไป

ส่วนหลินหยุนนั้นกลับทำลายค่ายกลจนแตกละเอียดด้วยกระบวนเพลงเดียวเท่านั้น

ในเวลานี่เอง

ค้อนมหาจักรก็เปล่งประกายแสงสว่างจ้าออกมา กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวยากที่จะหาเทียบได้ก็กระจายออกไปทั่ว

สายตาของฉื้อซานมองไปยังหลินหยุน แล้วตะคอกด้วยเสียงเข้มว่า “เจ้าเด็กน้อยที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ตอนนี้ฉันก็จะให้แกรู้ว่า อะไรคือยอดฝีมือที่แท้จริง! ไปตายซะ!”

พอสิ้นเสียง ค้อนมหาจักรก็ระเบิดออกไปทันที

พลังงานมหาศาลที่สามารถถล่มฟ้าดินได้นั้น ก็มุ่งตรงไปยังหลินหยุน

พลังที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสีทันที

คนที่มุ่งดูทั้งหมดต่างก็ตื่นเต้น

“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“นี่ก็คือพลังรุนแรงของค้อนมหาจักร!”

“พลังแรงของกระบวนท่านี้ของฉื้อซาน เหนือกว่าแดนยาทองระดับห้าอย่างแน่นอน!”

“อย่าว่าแต่เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างหลินหยุนเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือในแดนยาทอง ที่แท้จริงก็รับไม่ไหวอย่างแน่นอน!”

“ดูเร็ว เจ้าเด็กนี้ถึงกับไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย สงสัยตกใจจนเสียสติไปแล้ว!”

“คิดไม่ถึงว่า จะจบได้เร็วขนาดนี้!”

“ยังไม่ทันแสดงฝีมือแม้แต่กระขบวนท่าเดียวเลย!”

“ฮ่าๆๆ นี่ก็คือผลกรรมของการยโสโอหัง!”

“ทุกอย่างก็เพราะการกระทำของตัวเขาเองทั้งนั้น!

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง