ข้าคือหงส์พันปี 98

28 เมษายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 98

เฉินเสียนรู้แจ้งไปถึงจิตวิญญาณ เธอจำความรู้สึกคุ้นเคยนั้นได้อย่างกะทันหัน

เหตุใดเธอถึงได้รู้สึกว่า… ร่างนั้นเหมือนซูเจ๋อมากเช่นนี้ล่ะ?

แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ซูเจ๋อจะปรากฏตัวอยู่ในวังได้อย่างไร

ในชั่วพริบตา ฉินหรูเหลียงก็กำลังจะดึงเธอออกจากโรงเรียนแล้ว เธอรู้สึกรำคาญเล็กน้อยและพูดว่า: “ปล่อยข้านะ ข้าเดินเองได้”

ฉินหรูเหลียงไม่ปล่อย ราวกับว่าทำให้ใครคนหนึ่งดูอย่างนั้น เขาประสานนิ้วทั้งสิบนิ้วของเฉินเสียนและกำมือเธอแน่น

องค์ชายและองค์หญิงในวัง ยังคงเรียนหนังสือต่อไป

ซูเจ๋อหันออกเล็กน้อย ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเฉินเสียนนอกหน้าต่าง และฉินหรูเหลียงที่จับมือของเธอไว้แน่นไม่ปล่อย

ลมพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ทำให้ชุดของเขาพลิ้วไหว และทำให้ผิวของเขาดูขาวราวกับหยกและดวงตาของเขาก็ดูลึกล้ำ

เฉินเสียนหันไปมองและเธอคงมองเห็นเขาไม่ชัดเจนนัก มิเช่นนั้น เธอคงไม่ต้องการหันกลับไปเป็นครั้งที่สามหรอก

แต่เขากลับสามารถมองเห็นเธอหายไปในป่าต้นหวู่ถงนี้ได้ชัดเจน

หลังจากออกจากโรงเรียนไท่แล้ว เฉินเสียนก็รู้สึกไม่สนุกสนานเลยสักนิด

เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยง เธอและฉินหรูเหลียงก็ออกจากอุทยานอวี้ฮัวและเดินไปยังสถานที่ที่รับมื้อเที่ยง เพื่อรับมื้อเที่ยงพร้อมกับองค์จักรพรรดิ

ผ่านไปครึ่งวันของวันนี้ จักรพรรดิมิได้ขอให้ทั้งสองอยู่ต่อ เพียงแค่ก่อนเดินทางกลับ ได้เรียกฉินหรูเหลียงไปห้องตำราหลวง เพื่อพูดคุยกันสักครู่

จักรพรรดิกล่าว: “เมื่อข้าได้พบพวกเจ้าในวันนี้ จิ้งเสียนแตกต่างไปจากอดีตจริง แต่ก็ยังเข้ากับจิ้งเสียนชื่อเรียกนี้อยู่ เรื่องที่นางสูญเสียความทรงจำนั้น ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ข้ายังมิได้รับการสรุปอย่างแน่นอน”

ฉินหรูเหลียงเงียบและยกมือขึ้น กล่าวว่า: “กระหม่อมคิดว่า นางสูญเสียความทรงจำจริงๆพ่ะย่ะค่ะ”

ในจวนแม่ทัพ ฉินหรูเหลียงรู้ดีว่าเฉินเสียนนั้นเป็นอย่างไร นางไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปอย่างมาก แต่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนอย่างนั้น หากนางยังจำอดีตได้ ไม่ว่านางจะเก็บมันไว้แค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่แสดงอาการใดๆ

“หืม? เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นล่ะ?”

ฉินหรูเหลียงกล่าว: “เมื่อครู่กระหม่อมได้ไปที่โรงเรียนไท่พร้อมองค์หญิง ใต้เท้าซูก็กำลังสอนอยู่ที่โรงเรียนพอดี และองค์หญิงก็ได้ไต่ถามกระหม่อมว่าใต้เท้าเป็นใครกัน”

จักรพรรดิครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วหัวเราะพร้อมกับกล่าวว่า : “แม้แต่ซูเจ๋อนางก็จำไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ข้าก็เชื่อเต็มทีแล้วว่านางความจำเสื่อมจริง”

หลังจากรับมื้อเที่ยง ฉินหรูเหลียงและเฉินเสียนก็ได้เดินออกจากวังพร้อมกัน เพื่อกลับเรือน

ทันทีที่ขึ้นรถม้า ลดม่านลง และห่างจากประตูพระราชวังออกไป ในที่สุดการแสดงนี้ก็จบลงเสียที

เฉินเสียนเปลี่ยนสีหน้าเลยทันที และสะบัดมือของฉินหรูเหลียงออกด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็เช็ดกับมุมเสื้อของตน และขยับไปด้านข้าง แล้ววาดเส้นด้วยมือของเธอแล้วพูดว่า “เส้นซานปา คนติ๊งต๊องห้ามเลยเขต”

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าติ๊งต๊องนั้นหมายความว่าอะไร แต่ฉินหรูเหลียงรู้ว่ามันไม่ใช่คำที่ดีอย่างแน่นอน

เฉินเสียนยังคงถูมือของเธอไปตลอดทาง และเธอก็รู้สึกรังเกียจเมื่อนึกถึงตอนที่ฉินหรูเหลียงได้สัมผัสมือของเธอ

ยิ่งเธอรังเกียจมากเท่าไหร่ ฉินหรูเหลียงก็ยิ่งอารมณ์เสียมากเท่านั้น กล่าวว่า: “ท่านคิดว่าข้าอยากแตะต้องท่านอย่างนั้นหรือ? ท่านเสียเปรียบคนเดียวหรืออย่างไร?”

เมื่อมาถึงหน้าเรือน อวี้เยี่ยนที่เฝ้ารออยู่ข้างประตู เห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็รู้สึกโล่งใจ

เฉินเสียนลงจากรถม้า ก็ออกคำสั่งทันทีว่า: “เร็วเข้า อวี้เยี่ยน รีบพาข้าไปล้างมือหน่อยเร็ว”

อวี้เยี่ยนงงงวย แต่ก็ประคองเฉินเสียนเข้าไปข้างใน แล้วถามเธอว่า: ” มือขององค์หญิงเป็นอะไรหรือเพคะ?”

“สัมผัสของสกปรกไปน่ะ ตอนนี้เหม็นกลิ่นสุนัขไปหมด”

อวี้เยี่ยนเข้าใจ ก็รีบไปตักน้ำสะอาดพร้อมหยิบเก้าอี้ออกมา ให้เฉินเสียนนั่งอยู่ที่เรือนและล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อวี้เยี่ยนพูดอย่างแผ่วเบาข้างๆเธอว่า: “องค์หญิงเพคะ มือขององค์หญิงแดงไปหมดแล้วเพคะ ประเดี๋ยวมันจะลอกเอานะเพคะ”

เฉินเสียนยื่นมือออกไปที่ปลายจมูกของเธอและถามว่า: “เจ้าลองดมดูว่ายังมีกลิ่นสุนัขอยู่หรือไม่?”

อวี้เยี่ยนดมอย่างจริงจังและตอบยิ้มๆว่า: “ไม่มีแล้วเพคะ มีเพียงกลิ่นหอมๆแล้วเพคะ”

เฉินเสียนนึกถึงฉากเมื้อตอนเช้า อากาศร้อนมาก ฉินหรูเหลียงจับมือเธอและเหงื่อออกเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นแย่มาก และมันก็ทำให้เธอตัวสั่นในสภาพอากาศที่ร้อนรุ่มเช่นนั้น

หลังจากที่ฉินหรูเหลียงกลับมา ก็ได้ข่าวว่าหลิ่วเหมยอู่มีอาการลมแดดและรู้สึกไม่สบายอย่างมากอยู่ในสวนดอกพุดตาน

ตอนนี้ ช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดของปีก็ผ่านไปแล้ว แต่เธอยังคงมีอาการลมแดดในช่วงนี้ได้ ทำให้ฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าร่างกายของหลิ่วเหมยอู่นั้นอ่อนแอนัก

เขาหยุดสักครู่แล้วไปที่สวนดอกพุดตาน เพื่อดูอาการของนาง

หลิ่วเหมยอู่ดูเศร้าและเป็นกังวล เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงมาถึง นางก็ประคองตัวเองและลุกขึ้น

ฉินหรูเหลียงช่วยประคองนางให้นอนลงอย่างนุ่มนวลและพูดว่า: “ไม่สบายก็พักผ่อนเถิด ลุกขึ้นทำไมกัน”

หลิ่วเหมยอู่ยิ้มอย่างไม่เต็มใจและกล่าวว่า: “วันนี้ท่านแม่ทัพและองค์หญิงออกไปข้างนอก ผ่านไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ?”

ฉินหรูเหลียงพยักหน้า เมื่อเห็นสีหน้าของนางเยือกเย็นยิ่งขึ้น เขาจึงปลอบใจว่า: “เหมยอู่ ข้ากับนางแค่แสดงละครต่อหน้าจักรพรรดิเท่านั้น และที่องค์จักรพรรดิเรียกไปวันนี้ ก็เพื่อทดสอบความเท็จของนาง”

แสดงละครงั้นรึ? ในอดีตฉินหรูเหลียงไม่ยอมแสดงละครกับเฉินเสียนด้วยซ้ำ

เนื่องในโอกาสวันฉลองพระราชสมภพแก่สมเด็จพระราชชนนี ทั้งขุนนางและพลเมืองทุกคนต่างก็ร่วมกันเฉลิมฉลอง

ในตอนค่ำ จักรพรรดิทรงเชิญเหล่าขุนนางเพื่อฉลองให้กับสมเด็จพระราชชนนี และเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารมื้อค่ำอันยิ่งใหญ่นี้

ในวันนั้น ขุนนางสามารถพาภรรยาและสมาชิกในครอบครัวไปด้วยได้

ขุนนางที่พาภรรยาและสมาชิกในครอบครัวไปนั้น โดยปกติแล้วจะพาภรรยาเอกไปเท่านั้น

ไม่ว่าฉินหรูเหลียงจะรักและเอ็นดูหลิ่วเหมยอู่มากเพียงใด หลิ่วเหมยอู่ก็มิใช่ภรรยาเอกในจวนแม่ทัพ หากฉินหรูเหลียงพานางไปร่วมงานด้วย มันก็ค่อนข้างไม่สมเหตุสมผลนัก

แต่หลิ่วเหมยอู่ก็ยังกังวลอยู่ไม่หาย

เธอไม่สามารถปล่อยให้ฉินหรูเหลียงและเฉินเสียนอยู่ตามลำพังได้อีกต่อไป ทัศนคติของฉินหรูเหลียงต่อเฉินเสียนเปลี่ยนไปเช่นนี้ ทำให้เธอมีสัญชาตญาณที่ไม่ดีนัก

ทั้งๆที่นางควรเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างกายฉินหรูเหลียงได้อย่างสง่าผ่าเผย

เมื่อเฉินเสียนได้ยินว่าสมเด็จพระราชชนนีจะฉลองพระราชสมภพ และเธอต้องเข้าวังไปพร้อมฉินหรูเหลียง ไม่เพียงเฉพาะต่อหน้าจักรพรรดิเท่านั้น แต่ยังต้องแสดงเป็นคู่รักกับฉินหรูเหลียงต่อหน้าขุนนางและทหารหลายร้อยนายด้วย ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกหดหู่มาก

ฉินหรูเหลียงได้สั่งให้คนใช้นำชุดใหม่ไปให้เฉินเสียน รวมถึงเครื่องประดับที่ทันสมัยที่สุดในร้านขายเครื่องประดับด้วย

ครั้งนี้เฉินเสียนไม่สามารถแต่งตัวเหมือนเมื่อครั้งที่เข้าวังอีก องค์หญิงก็ต้องมีลักษณะเหมือนองค์หญิง การแต่งกายให้ดูดี ถือเป็นการให้เกียรติในวันฉลองพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนีด้วย

ในเวลานี้ บรรดาภรรยาของขุนนาง ต่างก็ปรารถนาที่จะตัดเสื้อผ้าที่ดีที่สุดและเตรียมเครื่องประดับที่สวยงามที่สุด เพื่อโอ้อวดความสวยงาม ในงานฉลองครั้งนี้

แต่เมื่อเฉินเสียนมองดูชุดใหม่และเครื่องประดับใหม่แล้ว นางก็พูดกับคนใช้ที่นำของมาส่งว่า: “เจ้าส่งผิดเรือนหรือเปล่า ไปสวนดอกพุดตานต้องเลี้ยวซ้าย ผ่านสวนดอกไม้และสวนแอพริคอตไปไม่ไกลนัก ก็ถึงแล้วล่ะ”

คนใช้กล่าว: “ทูลองค์หญิงเพคะ ของเหล่านี้เป็นคำสั่งจากท่านแม่ทัพให้มอบให้กับองค์หญิงเพคะ”

เฉินเสียนดูโกรธเคือง: “พวกเจ้าไม่ให้ท่านแม่ทัพกินยาอีกแล้วใช่หรือไม่! สมองของเขามีปัญหาอย่างนั้นรึ?”

“แต่……ท่านแม่ทัพสั่งไว้แล้วว่า ของเหล่านี้เป็นของที่องค์หญิงต้องสวมไปร่วมงานฉลองพระราชสมภพของพระราชชนนีนะเพคะ พวกบ่าวมิกล้าสะเพร่าหรอกเพค่ะ”

“ส่งคืนกลับไป”

แม่บ้านจ้าวดีใจจนไม่ยอมให้สาวใช้เอาของกลับไป จึงรีบไปรับและกล่าวว่า : “ลำบากพวกเจ้านัก เดี๋ยวข้าจะพยายามเกลี้ยกล่อมองค์หญิง พวกเจ้าวางของไว้และกลับไปก่อนเถิด”

มีคนยินดีรับไว้ก็ดี จากนั้นสาวใช้ก็รีบออกจากสวนสระวสันตฤดู กลัวว่าองค์หญิงจะเปลี่ยนใจ

แต่สุดท้ายเฉินเสียนก็ได้ส่งของทุกอย่างไปที่สวนดอกพุดตาน

ในเวลานั้นฉินหรูเหลียงได้รับอาหารมื้อค่ำพร้อมกับหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตาน

ฉินหรูเหลียงมองไปที่สาวใช้ที่กำลังวางของลงในสวนดอกพุดตานด้วยสายตาที่ไม่พอใจนักและกล่าวว่า: “เจ้าทำอะไรกัน?”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง