ข้าคือหงส์พันปี 673

26 มกราคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 673 ท่านเป็นคนเช่นไร คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ

ซูเซี่ยนมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอย่างเย็นชา เสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาก็ดังขึ้นในท้องพระโรง และพูดอย่างชัดเจนว่า “เสด็จแม่ของกระหม่อมเป็นองค์จักรพรรดินีแห่งอาณาจักรต้าฉู่ หากฝ่าบาทยังดูถูกอาณาจักรต้าฉู่ หรือฝ่าบาทอยากเป็นศัตรูกับต้าฉู่ของหม่อมฉันหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

จากนั้นทั้งท้องพระโรงก็เงียบสงัด

ไม่คาดคิดเลยว่า นี่เป็นคำพูดขององค์รัชทายาทวัยแปดขวบแห่งต้าฉู่ ที่กล้าพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา

หลานชายคนนี้ทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทั้งรักและเกลียดชัง คงจะดีถ้าเขาเกิดในเป่ยเซี่ย

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเหลือบมองซูเจ๋อและตรัสว่า “ท่านอ๋องรุ่ยจะนั่งเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าอาเซี่ยนให้คนอื่นเป็นพ่อของเขาดีหรือไม่?”

นี่เป็นลูกชายของเขา! เขาจะปล่อยให้ลูกชายของตัวเองไปเป็นลูกของคนอื่นได้อย่างไร?

แต่สุดท้ายซูเซี่ยนก็พูดขึ้นมาอย่างเคร่งขรึม “กระหม่อมจะพูดอีกครั้งหนึ่ง กระหม่อมไม่ได้ชื่ออาเซี่ยน กระหม่อมแซ่เฉิน ชื่ออิ้น”

ซูเซี่ยนรู้ดี เพราะชายชราอาวุโสที่นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ยอมรับเรื่องที่ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาอยู่ด้วยกัน จึงทำให้เขาไม่มีพ่อ เขาไม่ต้องการแซ่นั้น และไม่ยอมรับว่าเขาคือหลานของตระกูลซู

ซูเจ๋อมองไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ และพูดเบา ๆ ว่า “นี่เป็นเรื่องภายในของอาณาจักรต้าฉู่ ขอเพียงแค่จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่และองค์รัชทายาทมีความสุขก็เพียงพอแล้ว”

เฉินเสียนขดริมฝีปาก หรี่ตาและกล่าวว่า “ข้าคิดว่าข้ามีความสุขนับร้อยพัน”

ตะเกียบของซูเจ๋อไม่ขยับ เขาวางลงเบา ๆ ที่มุมโต๊ะด้วยนิ้วที่สะอาดของเขาและกล่าวว่า “กระหม่อมยังจำครั้งสุดท้ายที่จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่มาหาข้าที่เป่ยเซี่ย นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว สบายดีไหมฝ่าบาท”

เฉินเสียนตอบ “ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ขอบคุณท่านอ๋องรุ่ยที่ถามไถ่ ท่านอ๋องรุ่ยล่ะ สบายดีไหม”

“ฝ่าบาทสบายดี กระหม่อมก็สบายดี”

เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างกะทันหัน แต่ยิ้มอย่างสงบบนใบหน้าของเธอและถามว่า “ท่านอ๋องรุ่ยยังตัวคนเดียวอยู่หรือ? พระชายารุ่ยล่ะ?”

ซูเจ๋อมองตรงมาที่เธอเป็นเวลานานและกล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ถามไถ่ กระหม่อมและพระชายามีความปรองดองกันมากพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของซูเซี่ยนกลายเป็นสีขาวซีดในทันที

เขาจำไม่ได้ว่าใครบอกเขาว่าซูเจ๋อแต่งงานกับภรรยาอีกคนแล้ว มีพระชายารุ่ย

เฉินเสียนหัวเราะเบา ๆ พยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี พระชายารุ่ยและท่านอ๋องรุ่ยมีดวงชะตาที่เหมาะสมกัน และมีความรักใคร่กลมเกลียวกัน ต่อไปท่านอ๋องรุ่ยจะต้องมีความสุขและมีชีวิตที่ยืนยาว”

เฉินเสียนยกถ้วยน้ำชาของเธอขึ้นและทำท่าเคารพซึ่งกันและกันจากระยะไกล ซูเจ๋อหยิบถ้วยน้ำชาเป็นการตอบแทน

ราวกับชาถ้วยนี้ คุณสามารถทำให้ปล่อยวางเรื่องในอดีตไปกับสายลมได้

ในชั่วขณะหนึ่ง รวมทั้งจักรพรรดิเป่ยเซี่ยที่ประทับอยู่ข้างบน ผู้คนในท้องพระโรงต่างออกไปและไม่ได้พูดคุยกันมากนัก

องค์หญิงจาวหยางและท่านอ๋องมู่ก็นั่งอยู่เหมือนกัน องค์หญิงจาวหยางไม่ต้องการให้มีความเข้าใจผิดเกิดขึ้นระหว่างกัน ขณะที่นางกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีนั้น ก็ถูกท่านอ๋องมู่ห้ามปรามไว้เสียก่อน

ท่านอ๋องมู่กระซิบเบา ๆ “เรื่องภายในครอบครัวของเขา เจ้าอย่าเข้าไปทำให้เรื่องมันยุ่งวุ่นวายเลย”

เฉินเสียนจิบน้ำชาไปเต็มท้อง และจูงมือของซูเซี่ยนลุกขึ้นเดินออกไปจากท้องพระโรง และกล่าวว่า “วันนี้เดินทางอยู่บนเรือมาทั้งวัน และตอนนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้า จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้โปรดให้อภัยด้วย เธอจับมือของซูเซี่ยน รู้สึกเย็นเล็กน้อยและตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อเธอเดินออกจากประตูท้องพระโรง แสงจันทร์เย็น ๆ ข้างนอกตกลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกซีดมาก

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน เฉินเสียนจับใบหน้าของซูเซี่ยนและพูดว่า “เมื่อสักครู่เจ้าก็ได้ยินชัดแล้ว เขามีพระชายารุ่ยแล้ว เขาแต่งงานแล้ว เขาแต่งงานกับคนอื่นแล้ว เขาเป็นคนพูดเองว่าพวกเขาสองคนสามีภรรยารักใคร่ปรองดองกัน ตอนนี้จะยอมรับได้หรือยัง”

ซูเซี่ยนมองดูเฉินเสียนด้วยความเห็นอกเห็นใจ เอื้อมมือไปสัมผัสที่หางตาของเธอ และพูดว่า “แล้วท่านแม่ยอมรับหรือยัง”

ในที่สุดเฉินเสียนก็หัวเราะอย่างเศร้า ๆ หรือไม่ควรเข้าฝั่งมา ไม่ควรฟังเจ้า ไม่ควรหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่อยู่ในใจ”

เธอวางซูเซี่ยนลง หันหลังและเดินออกจากห้องนอนไปทีละก้าว และพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ควรมาที่นี่”

หลังจากงานเลี้ยงในวังสิ้นสุดลง องค์หญิงจาวหยางกลับมายังห้องนอนของตัวเอง และไม่รู้สึกง่วง นางครุ่นคิดไปมา และคิดว่าเรื่องทั้งหมดไม่ควรจะปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ ดังนั้นนางจึงแอบออกไปสถานที่ที่เฉินเสียนพักอยู่

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะเข้าไปในเรือนได้ทันเวลา ร่างหนึ่งก็พุ่งมาข้างหน้านางโดยไม่คาดคิด และขวางทางของนางไว้

องค์หญิงจาวหยางตกใจกลัวเมื่อเห็นคนที่มาและอุทาน “ท่านพี่ ท่านทำให้ข้าตกใจหมดเลย!”

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

องค์หญิงจาวหยางกล่าว “ข้าจะไปพบจักรพรรดินีเพื่อพูดคุย”

ซูเจ๋อกล่าว “อย่าไปรบกวนฝ่าบาท ฝ่าบาทบรรทมแล้ว”

องค์หญิงจาวหยางไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้มาเป็นเวลานานแค่ไหนแล้ว ทั้งที่อยู่ข้างนอกเรือนของเธอ แต่เขากลับไม่เข้าไป องค์หญิงจาวหยางกล่าว “ข้าจะไปอธิบายให้จักรพรรดิเข้าใจ พระชายารุ่ยอะไรกัน พระชายารุ่ยถูกท่านไล่ออกไปตั้งนานแล้ว ท่านพูดไปแบบนั้นเท่ากับทำให้ฝ่าบาทเข้าใจผิดน่ะสิ”

ซูเจ๋อกล่าว “นี่เป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

องค์หญิงจาวหยางมีความกระตือรือร้นที่จะเข้าไปมาก แต่น่าเสียดายที่ซูเจ๋อปฏิเสธที่จะอนุญาตให้นางไปต่อ

ซูเจ๋อที่องค์หญิงเห็นในทุก ๆ วันนั้นอ่อนโยนและเรียบง่าย แม้ว่าเขาจะพูดน้อยมาก แต่เขาก็อ่อนโยนมาก และเขารู้สึกไม่มีพิษมีภัยต่อผู้คน ในบรรดาองค์ชายทั้งหมด องค์หญิงค่อนข้างใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา

แต่ตอนนี้ในดวงตาของเขามีแสงที่มืดมน ทำให้องค์หญิงจาวหยางตกตะลึงมาก ราวกับว่าไม่ใช่รูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและพูดง่ายตามปกติของเขา แต่กลับเป็นอีกด้านหนึ่งที่องค์หญิงไม่คุ้นเคย

องค์หญิงจาวหยางถอยห่างออกไปสองก้าว และอ้าปากพูดไม่ออก

ซูเจ๋อกล่าว “กลับไป”

องค์หญิงจาวหยางโกรธและกลัวเล็กน้อย นางกระทืบเท้าและหันหน้าแล้วเดินจากไปโดยกล่าวว่า “กลับก็กลับ! ทำความดีแต่กลับไม่เห็นคุณค่า สมควรแล้วที่ท่านยังโสด!”

ซูเจ๋ออยู่ที่ด้านนอกเรือนของเฉินเสียน เฝ้าจนจนกระทั่งไฟในห้องนอนของเธอดับลง

สำหรับชายหนุ่มรูปงามทั้งสามสิบสองคนที่มากับเฉินเสียนนั้น รวมไปถึงเย่ซวิ่น ถูกจัดไปอยู่อีกสถานที่แห่งหนึ่ง มีทหารองครักษ์คอยเดินสังเกตการณ์ในตอนกลางคืน แต่สุดท้ายไปตรวจค้นที่ห้องของชายรูปงามอยู่หลายครั้งในหนึ่งคืน โดยบอกว่าสงสัยว่าจะมีนักฆ่าบุกเข้ามาในวัง จึงจำเป็นต้องตรวจค้นทุกซอกทุกมุม

เย่ซวิ่นในฐานะองค์ชายหกแห่งเย่เหลียง ก็ไม่อาจยกเว้นได้ ภายในห้องได้รับการตรวจค้นสี่ถึงห้าครั้ง ทำให้พวกเขาแทบไม่ได้นอนหลับพักผ่อน

เมื่อทหารองครักษ์เข้ามาตรวจค้นเป็นครั้งสุดท้าย เย่ซวิ่นและชายรูปงามทั้งหลายต่างยืนรวมกันที่ตรงกลางเรือนด้วยชุดนอน เขาโมโหจนกระทืบเท้าและด่าทอออกมา “ซูเจ๋อนายเลว ใช้อำนาจทางหน้าที่เพื่อแก้แค้นให้กับตัวเอง! ท่านเป็นคนยังไงอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ภายนอกแสร้งเป็นคนเรียบร้อยเย็นชา แต่ข้างในกลับดำสกปรก!”

หัวหน้าองครักษ์เดินเข้ามาและกล่าวว่า “ห้ามเรียกเฉพาะชื่อของท่านอ๋องรุ่ย!”

เย่ซวิ่นพูดด้วยความโกรธจัด “แกเป็นใครกัน ข้าเป็นถึงองค์ชายหกแห่งเย่เหลียง แกกล้าลองดีกับข้า ก็เท่ากับว่าจงใจยั่วยุให้เกิดข้อพิพาทระหว่างสอง!”

อันที่จริง นอกจาก “สนมในวังหลัง” ของเฉินเสียนแล้ว ผู้ที่ติดตามมาด้วยคนอื่น ๆ ต่างก็นอนหลับพักผ่อนกันอย่างสบายในเวลากลางคืน

เหลียนชิงโจวและเฮ่อโจวพักอยู่รวมกันที่เรือนหนึ่ง วันต่อมาได้ยินว่าเรือนที่เย่ซวิ่นและชายรูปงามเหล่านั้นพักอาศัย ต่างก็ไม่ได้นอนหลับพักผ่อน ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แต่โชคดีที่พวกเขายืนหยัดและไม่ไปยืนร่วมกับกลุ่มชายรูปงามสนมวังหลัง

ทหารองครักษ์ที่เดินตรวจการเมื่อคืน ได้นำเรื่องมารายงานสถานการณ์กับซูเจ๋อ

ซูเจ๋อถามอย่างแผ่วเบา “นักฆ่าจับได้หรือยัง?”

ทหารองครักษ์กล่าวอย่างจริงจังว่า “ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ แต่องค์ชายหกแห่งเย่เหลียงดูหมิ่นท่านอ๋องรุ่ย เรียกชื่อท่านอ๋องและพูดจาสบถด่าทอ”

ซูเจ๋อกล่าว “เขาอยากจะด่าก็ให้เขาด่าไป ข้าไม่ได้สูญเสียชิ้นส่วนในร่างกายไป คืนนี้จับตาเฝ้ามองอย่าให้พลาด เดินสังเกตการณ์ให้บ่อยขึ้น จนกว่าจะจับตัวนักฆ่าได้”

ความหมายเพิ่มเติมคือ คนเหล่านี้มาถึงราชนิเวศน์แล้ว และอยู่ภายใต้การสายตาของเขาแล้ว อย่าคาดหวังที่จะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายเลย

“พ่ะย่ะค่ะ”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง