ข้าคือหงส์พันปี 671

26 มกราคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 671 ไม่เจอกันนาน

ซูเซี่ยนกล่าวด้วยความจริงจัง “พวกเขาช่วยท่านแม่หาคนแต่งตั้งเข้ามาอยู่ในวังหลัง หากจำนวนคนไม่เพียงพอ ลุงเฮ่อและลุงเหลียนก็เข้ามาร่วมด้วยนะ”

เหลียนชิงโจวส่ายหัวในทันที “ข้าว่าไม่ดีกว่า ข้ามีครอบครัวแล้ว ข้าไม่ต้องการมีปัญหา”

เฮ่อโยวก็ส่ายหัว “ข้าก็ไม่ ข้ากำลังจะมีครอบครัว”

วันนี้หากเข้าไปเป็นสนมของเฉินเสียนในวังหลังแล้วทำให้ซูเจ๋อไม่พอใจละก็ ต่อไปหากซูเจ๋อกลับมาที่ต้าฉู่ ตามลักษณะนิสัยของเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยพวกเขาทั้งสองคนไปแน่

คนเหล่านั้นยิ้มและโค้งคำนับให้เฉินเสียน และกล่าวว่า “ฝ่าบาท”

เฉินเสียนไล่สั่นและรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เย่ซวิ่นเป็นผู้นำของวังหลังโดยปริยาย เขาสวมใส่ชุดที่หรูหราและประณีต และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ดูมีเสน่ห์ เขาเป็นคนเดียวที่ต้องการเผชิญหน้ากับซูเจ๋อ ตราบใดที่เขาสามารถทำเรื่องที่ทำให้ซูเจ๋อไม่มีความสุขได้ เขาก็มีความสุขมาก

ทางนี้ยังจัดการไม่เสร็จเรียบร้อย อีกฝั่งก็มีคนเข้ามากราบทูลรายงาน “กราบทูลฝ่าบาท ฝั่งตรงข้ามมาอีกหนึ่งเรือลำเล็กพ่ะย่ะค่ะ”

กลุ่มคนยืนอยู่บนดาดฟ้าดูและเห็นว่ามีเรือลำเล็กเข้ามาจากฝั่งตรงข้ามอย่างช้า ๆ

ดวงตะวันลับขอบฟ้าลงต่ำกว่าระดับน้ำทะเล และแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าก็หายไป กลับกลายเป็นคืนที่ดวงดาวกระจัดกระจายระยิบระยับ ราวกับแหจับปลาบนท้องฟ้า ทำให้ท้องทะเลลึกและเงียบสงบ

คลื่นทะเลซัดเป็นลูกคลื่นเหมือนควัน สะท้อนบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และเรือแล่นไปอย่างแข็งแกร่ง ดูเล็กแต่สะดุดตา

มีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ ถือไม้พายอยู่ในมือ และพายเรือเล่นน้ำอย่างสบาย ๆ รูปลักษณ์ของเขาปรากฏออกมาภายใต้แสงจันทร์ที่เจิดจ้า เป็นหมอกและคลุมเครือราวกับความฝัน

เฉินเสียนยืนอยู่ที่หัวเรือ ลมกลางคืนพัดมาที่มุมเสื้อของเธอ และมือในแขนเสื้อก็ค่อย ๆ รวบเข้าด้วยกันมาอยู่ในฝ่ามือของเธอ เมื่อมองดูร่างที่อยู่ใต้ดวงจันทร์อันเจิดจ้า ไม้พายในมือของเขาราวกับกำลังพายอยู่ในหัวใจของเฉินเสียน ทุกจังหวะการพายของเขาเป็นนิรันดร์และกระเพื่อมเป็นคลื่นในหัวใจของเธอ

นั่นคือคนที่เธอต้องการพบเจอมากที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะมองเห็นแต่โครงร่างของเขาและไม่เห็นใบหน้าของเขา เพราะว่าเธออยู่ห่างออกไกลแสนไกล

แต่เฉินเสียนก็รู้ นั่นคือคนที่เธอคิดถึงมากที่สุด

เมื่อเรือเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ คนพายเรือก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ บรรดาผู้คนที่รู้จักซูเจ๋อต่างก็จำเขาได้ และบรรดาผู้ที่ไม่รู้จักเขาต่างก็สงสัยว่าเป็นเทวดาศักดิ์สิทธิ์มาจากที่ไหน แต่เฉินเสียนไม่ได้พูดอะไรสักคำ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ในที่สุดเรือก็ลอยเข้ามาใกล้ฝั่ง

ซูเจ๋อที่อยู่บนเรือสวมชุดสีดำ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็จ้องมองไปที่เฉินเสียนที่ตรงหัวเรือ ดวงตาของเขาเหมือนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ดูเหมือนเป็นอมตะ เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไสวจนน่าตกใจ

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากของเธอและเก็บกลั้นน้ำตาอย่างกะทันหันในเบ้าตาของเธอ โชคดีที่เขายังอยู่ห่างออกไป เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าซูเจ๋อจะเห็นเธอในท่าทางแปลก ๆ

ทั้งสองเงียบอยู่นานและไม่มีใครพูดอะไรก่อน แต่ความเงียบแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นคำสารภาพที่เหมาะสมที่สุด เหนือกว่าทุกถ้อยคำ

ต่อมา ซูเจ๋อยิ้มจาง ๆ ริมฝีปากของเขาขดเล็กน้อย และพูดกับเฉินเสียน “ไม่เจอกันนาน”

เฉินเสียนหลับตาลง ปกปิดความเปียกชื้นในเบ้าตาของเธอ และยกริมฝีปากขึ้น เธอยกมือขึ้นอย่างสบาย ๆ และนำผมที่ปลิวไปติดริมฝีปากของเธอออก แล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า

ซูเจ๋อกลัวว่าเธอจะมา แต่แล้วก็จากไปแบบนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพายเรือไล่ตามเธอ

ซูเจ๋อกล่าวอีกว่า “ไปดื่มชาที่บนฝั่งไหม”

เฉินเสียนกล่าว “หากท่านไม่คิดว่าข้ารบกวนท่าน งั้นก็ดีเหมือนกัน”

ในเวลานี้ เย่ซวิ่นเอนกายอย่างเกียจคร้านบนราวบันได และยิ้มให้ซูเจ๋อที่ยืนอยู่ด้านล่างและกล่าวว่า “ท่านอ๋องรุ่ยหรอกหรือ? ช่างน่าชื่นชมจริง ๆ”

เย่ซวิ่นทำท่าทาง จากนั้นชายหน้าตาดีทั้งสามสิบสองคนก็เข้าแถวหน้าราวบันได ดวงตาของซูเจ๋อจมลงทันที แต่มาออกทะเลพร้อมกับสนมชายในวังหลัง หากท่านอ๋องรุ่ยจะให้การต้อนรับ เห็นทีจะต้องให้การต้อนรับข้าและพวกเราทุกคนด้วย”

ใบหน้าของเฉินเสียนแข็งทื่อ รู้สึกว่าเย่ซวิ่นนำคนเหล่านี้มาเข้าแถวบนราวบันไดซึ่งไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง

เมื่อกำลังจะเทียบท่า เฉินเสียนมองไปที่ซูเซี่ยนด้วยใบหน้าที่ชาจนไม่มีความรู้สึก “คนเหล่านี้ ให้เขาอยู่บนเรือได้ไหม?”

“เย่ซวิ่นบอกแล้วว่าพวกเขาเป็นสนมในวังหลังของท่านแม่ หากท่านแม่ไม่นำพวกเขาลงจากเรือ จะยิ่งรู้สึกผิดไปอีกไม่ใช่หรือ?” ซูเซี่ยนกล่าว

เฉินเสียน “…” เธอครุ่นคิด ดูเหมือนจะจริงเหมือนที่เขาพูด

“ท่านแม่กลัวว่าท่านพ่อจะเข้าใจผิดงั้นหรือ?” ซูเซี่ยนกล่าวซ้ำ

เฉินเสียนพูดอย่างลำบากใจ “ไม่อย่างงั้นเดี๋ยวเราหาโอกาสเหมาะ ๆ แล้วอธิบายให้เขาฟังดีไหม?”

ซูเซี่ยนเหลือบมองเธอ “ไม่มีความมุ่งมั่น ไม่มีใจสู้”

เฉินเสียนโดยเขาพูดจนพูดอะไรไม่ออก

ซูเซี่ยนกล่าว “บอกว่าครั้งนี้จะฟังข้า หากจะต้องเป็นฝ่ายเข้าหา ก็ต้องเป็นเขาที่ต้องเข้าหา เพราะเขาไม่ยอมกลับมาต้าฉู่ จะมาโทษใคร?”

“เจ้ากำลังเอาคืนท่านพ่ออย่างแข็งกร้าว”

“ท่านแม่เป็นองค์จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ และไม่ได้จำเป็นต้องเป็นเขาเท่านั้น” ซูเซี่ยนมองไปที่ “แต่ข้าก็ต้องการเพียงแค่เขาเท่านั้นจริง ๆ” การแสดงออกของเฉินเสียน และกล่าวอีกว่า “ต่อให้หัวใจของท่านแม่ไม่คิดอย่างนั้น แต่ท่านแม่ก็ต้องแสดงออกไปแบบนั้น”

ซูเซี่ยนหยุดและพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นผู้ใหญ่ซึ่งไม่ใช่อายุของเขา “สุดท้ายเขาจะกลับบ้านหรือไม่กลับ ก็เป็นหน้าที่ของท่านพ่อและเป่ยเซี่ยที่ต้องพูดคุยกัน ใครให้พ่อของท่านพ่อมารังแกและดูถูกท่านแม่ ครั้งนี้ท่านแม่ไม่ต้องรีบร้อน หากรีบร้อนก็ควรเป็นพวกเขาที่ต้องรีบร้อน หากครั้งนี้ท่านพ่อไม่กลับไป ต่อไปท่านแม่ก็ไม่ต้องรอเขาอีกแล้ว”

“เจ้าพูดจริงหรือ?”

ซูเซี่ยนกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านแม่คิดว่าข้ากำลังพูดเล่นงั้นหรือ?”

เขาจะปล่อยให้คนอื่นรังแกแม่ของเขาได้อย่างไร แม้แต่ท่านพ่อของเขาก็ทำไม่ได้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาที่ไม่มีซูเจ๋อ สองคนแม่และลูกชายผ่านกันได้อย่างไร ซูเซี่ยนรู้ดีกว่าใคร ๆ

ถ้าสุดท้ายท่านพ่อไม่กลับมา เขาก็จะไม่มีวันบังคับเหมือนกับท่านแม่ของเขา แต่จะไม่มีวันปล่อยให้ท่านแม่อยู่อย่างเดียวดายเพื่อท่านพ่อตลอดชีวิต

ไม่มีใครรักท่านแม่ งั้นก็เป็นหน้าที่ของเขาที่จะรักและดูแลท่านแม่

ซูเซี่ยนเชื่อว่าถ้าท่านพ่อของเขาต้องการกลับมา เขาจะต้องกลับมาแน่นอน

ในท้ายที่สุด เฉินเสียนยิ้มออกมาและกล่าวว่า “พอเถอะ แม่ไปตามเขามาแล้วครั้งหนึ่ง โอกาสครั้งนี้มอบให้กับเจ้า ครั้งนี้เจ้าว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น”

เรือเข้ามาเทียบยังชายฝั่ง เฉินเสียนปัดมุมเสื้อผ้าของเธอ และนำกลุ่มชายรูปงามและนำเหล่าองครักษ์คุ้มกันลงมาจากเรือ

ในขณะนั้นจักรพรรดิเป่ยเซี่ยกำลังรออยู่บนฝั่งพร้อมกับเหล่าขุนนางของเป่ยเซี่ยจำนวนหนึ่ง คาดว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยคงไม่ได้คาดหวังว่าจะมีผู้คนมากมายติดตามเธอ และทุกคนก็หล่อเหลาและสง่างาม

แต่ความสนใจทั้งหมดของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยอยู่ที่เจ้าเกี๊ยวน้อยที่เฉินเสียนจูงมือออกมา

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของซูเซี่ยน จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็โล่งใจและถอนหายใจทันที ช่างเหมือนกับในภาพวาดจริง ๆ เขาเกิดมามีรูปร่างผอมเพรียว ผิวขาวและงดงามมาก เหมือนกันทุกประการกับซูเจ๋อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาของเขาซึ่งเพรียวบางและชัดเจน

ซูเซี่ยนมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่่ยอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาไม่ได้ไร้เดียงสาและน่ารักเหมือนเด็ก ๆ

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโบกมือให้เขาและตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “อาเซี่ยนตัวน้อย มาให้ปู่ดูหน่อยเร็ว”

ซูเซี่ยนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “เกรงว่าฝ่าบาทจะจำคนผิด กระหม่อมไม่มีพ่อ จะมีปู่ได้อย่างไร กระหม่อมไม่ได้ชื่ออาเซี่ยน กระหม่อมแซ่เฉิน ชื่ออิ้น เป็นองค์รัชทายาทแห่งต้าฉู่”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง