ข้าคือหงส์พันปี 586

21 พฤศจิกายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 586 ข้าสามารถถอนฤทธิ์ยาให้ท่านได้

เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นและมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน โดยเงาของเขายังคงอยู่ที่หางตาของเธอ และกล่าวว่า “ท่านเข้าไปข้างในก่อน ถ้าโดนลมพัดแล้วไม่สบายจะทำอย่างไร?”

“วันนี้ไม่มีลม ไม่ต้องกลัว” ซูเจ๋อกล่าว “ท่านเข้าไปกับข้าสิ”

เฉินเสียนหัวเราะเสียงแหบและกล่าวว่า “ไม่ได้ ข้าเพิ่งขี่ม้ามาถึง และร้อนมาก ตอนนี้ข้าขอพักผ่อนก่อน”

ซูเจ๋อยืนรออย่างเงียบ ๆ ภายใต้แสงและเงานั้นความสูงที่นุ่มนวลของเขาราวกับภาพวาด

เฉินเสียนยืนแทบไม่ไหวอีกต่อไป และค่อย ๆ เลื่อนลงกับผนังเพื่อนั่งลงบนพื้น พยายามปรับการหายใจของเธอ ในตอนแรก มีอาการผิดปกติเล็กน้อยเมื่อเธออยู่ในวังหลวง แต่เธอสามารถทนได้ตลอดการเดินทางและจนถึงตอนนี้ จนกระทั่งซูเจ๋อปรากฏตัว มันค่อย ๆ กัดเซาะและบดขยี้การป้องกันของเธอทีละน้อย

พละกำลังในนาทีสุดท้าย คงเป็นแบบนี้ใช่ไหม เมื่อได้พบเจอกับคนที่ตัวเอง เป็นเหมือนหายนะที่ต้องรีบออกจากกรง และอยู่เหนือการควบคุม

พระจันทร์และดวงดาวที่กำลังหมุนอยู่บนท้องฟ้า เฉินเสียนมองเห็นไม่ชัดเจน เธอดึงปกคอเสื้อของเธอ ในใจเป็นไปด้วยเปลวเพลิง และกล่าวอย่างแห้ง ๆ ว่า “คืนนี้พระจันทร์และดวงดาวสวยจัง”

ซูเจ๋อจ้องมองไปที่เธอและกล่าวว่า “ใช่ สวยมาก”

เฉินเสียนก้มศีรษะของเธอลง และผมจากด้านข้างก็ปกคลุมมายังข้างหน้า มือของเธอบีบกำที่มุมของกระโปรง และการหายใจของเธอแสดงให้เห็นความผิดปกติ เธอเริ่มสั่น เริ่มมีสิ่งผิดสังเกตเพียงเล็กน้อย และหลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ยุ่งเหยิงเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้แทบไม่อยู่

เสียงของเฉินเสียนเปลี่ยนไป เสียงสั่นที่มีเสน่ห์มาจากลำคอของเธอ กล่าวว่า “หากท่านยังมองข้าอยู่อย่างนี้…ข้าคงควบคุมไว้ไม่อยู่แน่ ๆ…”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา หัวใจของซูเจ๋อก็สั่นสะเทือนเป็นคลื่นยักษ์ในทันที

เฉินเสียนปรับการหายใจของเธอต่อหน้าเขาอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยืนพิงกำแพงและไม่เผชิญหน้ากับเขา เขายังไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ คิดเพียงว่าเธอเดินทางมาทั้งร้อนและเหนื่อย จึงอยากที่จะพักผ่อน

กลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ปรากฏขึ้นเบา ๆ เฉินเสียนสูดดมเข้าไปและรู้สึกสบายจมูกมาก และซูเจ๋อก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอในชั่วพริบตา เขาสัมผัสหน้าผากของเฉินเสียน และพบว่าร่างกายของเธอกำลังลุกไหม้ราวกับไฟ

เธอมีเหงื่อออกเต็มตัว เธอกัดฟันและทนกับมัน ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงใด ๆ

แต่เมื่อมืออันอบอุ่นของซูเจ๋อสัมผัสผิวของเธอ ร่างกายของเธอก็ส่งเสียงร้องออกมาโดยหวังว่าเธอจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที และหลอมละลายเข้าด้วยกันกับเขา

ซูเจ๋อวางมือบนข้อมือของเฉินเสียน และทันทีที่เขาขมวดคิ้ว เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และใบหน้าของเขาก็เย็นชาเล็กน้อย

เขากล่าว “รู้ว่าตัวเองไม่สบายทำไมถึงต้องอดทนไว้ ใครเป็นคนวางยาท่าน?” เมื่อถามออกไป ซูเจ๋อรู้คำตอบดี ในวังหลวงนอกจากเขาคนนั้น ยังจะมีใครอีก

เขากอดเฉินเสียนไว้ในอ้อมแขนของเขา เฉินเสียนพยายามที่จะผลักเขาออกไป ดึงแขนของเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

เฉินเสียนจับหน้าอกของซูเจ๋อ และกระซิบว่า “อย่า…อย่ากอดข้า ข้าเดินเองได้…” เธอหายใจเข้า หัวเราะและร้องไห้ในขณะเดียว “อันที่จริงข้าไม่ควรมารบกวนท่านในเวลานี้ ร่างกายของท่านยังไม่หายดี หมอบอกว่าท่านต้องพักผ่อนมาก ๆ…”

ซูเจ๋อพูดด้วยเสียงต่ำ “นี่เป็นเหตุผลที่ท่านมาถึงแล้วเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตูอย่างงั้นหรือ?”

“ซูเจ๋อ ท่านอย่ากอดข้า” เฉินเสียนร้องไห้ออกมา “ข้าพักอีกสักครู่ เดี๋ยวข้าก็จะกลับ…”

ยิ่งเขาเข้าใกล้มากขึ้น เขาก็จะได้รับฤทธิ์ยา คลื่นความร้อนในร่างกายที่พลุ่งพล่าน ควบคุมมันไม่ได้เลย…

อยากจะครอบครองเขา

ซูเจ๋ออุ้มเธอขึ้นจากพื้น หันกลับมาแล้วเดินเข้าประตูหลังพร้อมกับกล่าวว่า “ทำไมจะกอดท่านไม่ได้”

“ท่านต้องใช้ความพยายามมากในการกอดข้า แต่ร่างกายท่านยังไม่หายดี…”

ซูเจ๋อกล่าว “ข้ายังไม่ไร้ประโยชน์ถึงขนาดไม่มีแรงอุ้มท่าน ในเมื่อมาหาข้าถึงที่แล้ว มาถึงหน้าประตูแล้ว ยังจะคิดว่าไม่ว่ามาอีกหรือ ลักษณะท่านในตอนนี้ นอกจากมาหาข้าแล้ว ยังมีใครอื่นอีกหรือ”

ในที่สุดเฉินเสียนก็ใช้สองมือโอบกอดเอวของซูเจ๋อไว้ และกอดเขาไว้แน่น

ใช่ เธอเป็นอย่างนี้ นึกถึงแต่ซูเจ๋อเพียงคนเดียว เธอรู้สึกได้อย่างแน่ชัดว่าร่างกายของเธอต้องการเขา แต่ทำไม่ได้

ดวงตาของเฉินเสียนเต็มไปด้วยความเปียกชื้นของคราบน้ำตา ใบหน้าของเธอกดทับหน้าอกของซูเจ๋อ และเธอก็พอใจมากที่ได้ถูเสื้อผ้าสีขาวของเขา

เมื่อซูเจ๋ออุ้มเธอเข้ามาข้างในเรือน เธอพูดอย่างโง่เขลา “ข้าไม่อยากเข้าไปในห้อง ไปสระน้ำหลังป่าไผ่ ที่นั่นสามารถดูดวงจันทร์ได้ ข้าอยากไปที่นั่น”

“ได้ ตามใจท่านเลย”

ซูเจ๋ออุ้มเฉินเสียนเข้ามาที่ป่าไผ่ และเดินผ่านป่าไผ่เข้าไปด้านหลังที่มีสระน้ำอยู่ ก่อนหน้านี้ทั้งสองมักจะมาที่นี่บ่อย ๆ

ทางเดินไม้ไผ่และไม้ที่สะอาดเป็นระเบียบทอดยาวไปถึงด้านข้างของสระ นั่งตรงปลายทางเดินริมสระน้ำ มองดูดาวและดวงจันทร์ที่สวยงาม ภาพสะท้อนดวงดาวที่ตกลงมาในสระที่สงบนิ่งราวกับกระจกราวกับความฝัน

“ซูเจ๋อ ท่านวางข้าลงเถอะ”

เฉินเสียนคล้องคอของซูเจ๋อและเขาคลายแขนของเขาเพื่อให้ขาของเธออยู่บนพื้นได้นุ่มนวลเหมือนกับเหยียบผ้าฝ้าย เธอเหงื่อออกทั่วตัว ผมของเธอติดอยู่ที่คอ ดวงตาของเธอสดใสและชื้นภายใต้แสงจันทร์ และลมหายใจที่เธอหายใจออกก็โอบล้อมไปทั่ว ซึ่งเป็นเย้ายวนใจอย่างยิ่ง

เพียงในขณะที่เธอแตะพื้น เธอเลื่อนมือลงผลักซูเจ๋อออกไป หันหลังและกระโดดลงไปในสระน้ำ

มีเพียงวิธีนี้ที่เธอสามารถสงบลงได้อย่างรวดเร็ว

ซูเจ๋อดูเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ และคว้าข้อมือของเธอทันที ทันใดนั้นก็ดึงเธอกลับ และดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

คางของเขากดที่ไหล่ของเฉินเสียน และไม่ปล่อยให้เธอหลุดพ้นได้ ความโกรธในดวงตาที่เรียวยาวของเขาสั่นไหวและจางลง และเขาก็กระซิบเบา ๆ ว่า “องค์ชายหกกล้าวางยาท่าน ตอนแรกข้าจะรอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนค่อยจัดการเขา”

จิตใจของเฉินเสียนร้อนระอุ เธอยังเหลือสติอยู่เล็กน้อย เธอมองตามหลังซูเจ๋อและเกลี้ยกล่อม “อย่าโกรธไปเลย ข้าจัดการเขาไปแล้ว ข้ามัดเขาไว้กับโต๊ะ แล้วให้เขาดมยาปลุกกำหนัดทั้งคืน เขาแย่กว่าข้ามาก”

ลมหายใจของซูเจ๋อก้องอยู่ในหูของเธอ เขากล่าวว่า “ข้าบอกให้ระวังตัวจากเขา ทำไมถึงยังถูกเขาทำเช่นนี้”

ลมหายใจของเขาตกลงไปที่โคนหูของเธอ เข้าไปในหูของเธอ และรู้สึกจักจี้จนสุดหัวใจของเธอ ใจสั่นระรัวไปถึงแขนขา เธอไม่สามารถยืนหยัดอย่างมั่นคง หอบหายใจแผ่วเบา แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ทันระมัดระวังไปชั่วขณะ”

เธอขมวดคิ้วแน่น เจ็บปวดเล็กน้อย และเธอก็คิดถึงความอบอุ่นในอ้อมแขนของเขา เธอย้ำถาม “ท่านปล่อยข้าได้ไหม?”

เขากล่าวอย่างแผ่วเบา “ปล่อยท่าน? ปล่อยท่าน ให้ท่านกระโดดลงไปในสระน้ำงั้นหรือ”

“ให้ข้าได้แช่ตัวในน้ำเย็นสักพักหนึ่งก็น่าจะดีขึ้น…”

“แบบนี้มันทำร้ายร่างกายท่านรู้ไหม?” น้ำเสียงของเขาช่างจับใจ “ทั้งที่ข้าสามารถถอนพิษให้ท่านได้”

ซูเจ๋อกุมศีรษะของเฉินเสียน เขาก้มศีรษะลงและจูบ เฉินเสียนเหลือบมองดวงตาที่วาววับของเขา และทันทีก็รู้สึกเหมือนดอกไม้ไฟเบ่งบานในใจของเธอ

ซูเจ๋อคว้าเอวของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง พลิกตัวของเธอ มุมกระโปรงของเธอกระพือตื้น ๆ และพลิ้วไหวตกลงที่พื้น ซูเจ๋อเอนกายพิงระเบียงไม้ไผ่

เฉินเสียนทรุดตัวลงและพยายามดิ้นรน “อย่า…”

“อย่าอะไร”

“ไม่เอา…”

ซูเจ๋อกุมมือเธอไว้ ดวงตาของเขาลึกราวกับท้องฟ้า เขาสามารถมองตรงเข้าไปในหัวใจของเธอและกระซิบเบา ๆ ว่า “ไม่ให้ข้าถอนฤทธิ์ยาให้ท่าน หรือว่าไม่ให้ข้าใช้วิธีนี้ในการถอนฤทธิ์ยาให้กับท่าน?”

เฉินเสียนกัดริมฝีปากของเธอและตอบว่า “ไม่ใช้วิธีนี้…”

“แต่เมื่อสักครู่ท่านไม่ยอมไปที่ห้อง ในห้องของข้ามีเข็มเงินที่สามารถถอนฤทธิ์ยาได้”

“…”

“ถ้างั้น ก็เหลือแต่ข้าที่จะถอนฤทธิ์ยาให้กับท่าน”

“กลับไปเอาเข็มเงินตอนนี้ยังทันไหม?”

“คงไม่ทันเสียแล้ว”

กระดุมที่ปกคอเสื้อถูกรูดด้วยนิ้วเรียวของเขา และชุดก็หลุดออกจากไหล่ของเธอ ความหนาวเย็นเข้าครอบงำเธอ ทำให้เธอรู้สึกสบายมาก

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง