ข้าคือหงส์พันปี 435

17 กันยายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 435 ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของเจ้าทำใจไม่ได้ที่ปล่อยเจ้าไว้

ในช่วงบ่ายที่องค์จักรพรรดิอยู่ในห้องตำราหลวง สนมเอกจากวังหลังก็สั่งให้ห้องเครื่องทำบัวลอยมาถวาย

วันนี้เป็นวันเหมายัน ทุกคนในวังต้องได้รับประทานบัวลอย

บัวลอยถูกวางไว้อีกฝั่งหนึ่งโดยไม่ได้แตะต้อง เมื่อรอให้องค์จักรพรรดิว่าง ก็เย็นลงจนกินไม่ได้เสียแล้ว

เดิมทีคนใกล้ชิดในวังจะต้องนำบัวลอยไปเททิ้ง แต่องค์จักรพรรดิกล่าว “ตั้งไว้อย่างนั้นแหละ”

หลังจากที่องค์จักรพรรดิออกมาจากห้องตำราหลวง ก็เสด็จไปยังคุกที่กรมอาญา คนใกล้ชิดในมือถือถาด ๆ หนึ่ง ในถาดน่าจะเป็นบัวลอยถ้วยนั้น

เฮ่อฟังที่อยู่ในคุก กำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ เมื่อได้ยินว่าองค์จักรพรรดิเสด็จ ก็รีบคุกเข่าก้มลงไปแสดงความเคารพ

องค์จักรพรรดิกล่าวว่าวันนี้เป็นวันเหมายัน เลยทรงให้รางวัลพิเศษแก่เขา เป็นบัวลอยหนึ่งถ้วยให้เขารับประทาน

ถึงแม้ว่าบัวลอยจะเย็นชืดไปแล้ว แต่เฮ่อฟังก็กินเข้าไปอย่างหิวโหย หลังจากที่กินเสร็จก็คุกเข่าก้มลงขอบพระทัยในความเมตตาขององค์จักรพรรดิ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ยังทรงไว้ชีวิตหม่อมฉัน ขอบพระทัยฝ่าบาทสำหรับรางวัลพิเศษนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

องค์จักรพรรดิตรัส “หากต้องการขอบคุณข้า เจ้าก็ควรแสดงความจริงใจของเจ้าออกมา”

“ขอเพียงแค่องค์จักรพรรดิมีคำสั่ง หม่อมฉันยอมบุกน้ำลุยไฟโดยไม่เกรงกลัวอันตรายใด ๆ! ฝ่าบาททรงโปรดให้โอกาสขุนนางที่เคยทำผิดให้ได้กลับมารับใช้พระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์จักรพรรดิตรัสอย่างลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก “งั้นเจ้าลองคิดดู คิดว่าตอนนี้ข้าต้องก่ารทำอะไร?”

เฮ่อฟังชะงักและกล่าวว่า “สิ่งที่องค์จักรพรรดิต้องการทำมากที่สุดตอนนี้คือการตัดหญ้าและเอารากออก แต่เนื่องจากรากไม่สามารถขจัดออกได้ ไม่งั้นจึงควรเก็บไว้ในกำแพงเรือนในระยะตารางนิ้ว เพื่อที่มันไม่สามารถแพร่กระจายได้อีกต่อไป”

องค์จักรพรรดิครุ่นคิดอยู่นานและตรัสว่า “นี่ก็เป็นวิธีที่ดีอีกวิธีหนึ่ง”

งานเลี้ยงเฉลิมฉลองค่ำในวัง สมเด็จพระราชชนนีและนางสนมที่เป็นที่โปรดปรานของแต่ละพระตำหนักก็ได้เข้าร่วม เฉินเสียนและฉินหรูเหลียงนั่งด้วยกัน และการเสียดสีของผู้หญิงเหล่านี้เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ในอดีตฉินหรูเหลียงเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ แต่ตอนนี้เทียบไม่ได้กับอะไรเลย สองมือที่สูญเสียไปเทียบกับคนธรรมดาไม่ได้แม้แต่น้อย ตอนนี้ที่สามารถเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองได้นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะยศท่านราชบุตรเขย

ส่วนองค์หญิงจิ้งเสียนนั้นก็ยิ่งแทบไม่ต้องใส่ใจ คนที่สมควรจะตายจากไป หากไม่ใช่เพราะเป่ยเซียเข้าไปแทรกแซง เธอจะได้รับอนุญาตให้มานั่งอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ทุกคนมองไปที่ทั้งสองคนด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายและเยาะเย้ย

องค์จักรพรรดิตรัสด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง “จากนี้ไปทุกคนคือคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องช่วยกันดูแลองค์หญิงจิ้งหญิงและพระโอรสของพระองค์”

ถ้าไม่นับเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงที่ทั้งสองดูไม่เข้ากันกับงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง งานเลี้ยงในวังครั้งนี้ก็นับว่ามีความสุขรื่นเริงดี

คนในวังนำอาหารอันโอชะที่มิอาจหาที่ใดเปรียบขึ้นมาถวาย นางสนมเหล่านี้แอบเปรียบเทียบชุดและเครื่องประดับหยก เพื่อดูว่าใครแต่งกายได้วิจิตรงดงามและประณีตกว่ากัน

และการแต่งหน้าที่จืดชืดของเฉินเสียนก็เสมือนราวกับคนบ้านนอกคอกนา

หลังจากที่ต้าฉู่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงก็ประสบกับภัยพิบัติมาอย่างต่อเนื่อง ประชาชนทุกหนทุกแห่งมีปัญหาเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ไม่มีพืชผลเก็บเกี่ยว คนจำนวนมากจึงไม่สามารถอยู่รอดได้ในฤดูหนาวที่ยาวนานเช่นนี้

ผู้หญิงเหล่านี้ไม่รู้ไปเอาความรู้สึกว่าตนเหนือกว่านี้มาจากไหน ไม่เข้าใจปัญหาที่เกิดขึ้นก็ยังพอเข้าใจได้ แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่เข้าใจด้วยงั้นหรือ?

ทรัพย์สินในท้องพระคลังว่างเปล่า แต่ในวังหลวงก็ยังอยู่ดีกินดี ใช้ชีวิตหรูหรา แต่ประชาชนอัตคัดขัดสนไม่มีอาหาร ยุ้งฉางของราชสำนักก็ไม่เคยเปิดออกเพื่อบรรเทาทุกข์ยากของประชาชนเลย

ปัญหาทั้งหมดนี้ถ้าไม่มีใครมาเตือนองค์จักรพรรดิ หรือหลังจากเตือนแล้วแต่ไม่พบวิธีแก้ไขปัญหา แน่นอนว่าเฉินเสียนก็คงไม่กล้าจะพูดอะไรมากเรื่องนี้

จะมีใครบ้างที่สามารถเพลิดเพลินกับความมั่งคั่งและความรุ่งโรจน์ในช่วงเวลาที่ปั่นป่วน? วันเวลาแบบนั้น ไม่ช้าก็จะค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ

ดังนั้นผู้ที่ควรจะร้องเพลงเต้นรำก็จะร้องเพลงและเต้นรำต่อไป นี่คือสิ่งที่ราชวงศ์ของเขาควรจะเป็น

ภายนอกพระตำหนักไท่เหอนั้น ยามพลบค่ำราวกับม่านสีดำที่ปกคลุมวัง

ครั้นเมื่อเวลาค่ำมาถึงที่นี่ กลับกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่ายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อมองจากชายฝั่ง แสงไฟใต้ชายคาจะมองเห็นได้เลือน ๆ แสงไฟสลัวเป็นระยะ ๆ

ทันใดนั้นลมที่ใสสะอาดก็พัดผ่านทะเลสาบอย่างเงียบ ๆ มีเพียงระลอกคลื่นน้ำตื้นเท่านั้น

จระเข้ในน้ำสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว และพวกมันก็ว่ายไปรอบ ๆ กัน แต่ไม่พบเหยื่อของมัน และหางของพวกมันก็ส่งเสียงใส ๆ ของน้ำ

ได้เวลาพักผ่อนของเจ้าน่องน้อยแล้ว หลังจากที่นางกำนัลนำเขาไปที่เตียง ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลใจ เขาจะเล่นอยู่บนเตียงสักพักแล้วก็หลับไป

ดังนั้นนางกำนัลจึงวางตะเกียงไฟไว้ และกลับออกไปข้างนอกห้อง

เสียงหน้าต่างเปิดออกอย่างเบา ในมือของเจ้าน่องน้อยยังจับกลองป๋องแป๋งเขย่าไปมา

เจ้าน่องน้อยเขย่าของเล่นในมือ พลางกับเหลือบมองไปที่หน้าต่าง

แต่เมื่อเห็นแสงและเงาวาบ ก็มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในห้อง

ชายผู้นี้แต่งกายด้วยชุดสีดำ สูงโปร่งและหล่อเหลา มีตาคู่หนึ่งที่ใกล้เคียงกับโครงร่างใกล้เคียงกับเจ้าน่องน้อย

เขามองดูเด็กที่อยู่บนเตียงโดยไม่ร้องไห้หรือไม่เอะอะโวยวาย เพียงแค่จ้องมองเขาอย่างชัดเจนด้วยดวงตาที่สดใสและไร้เดียงสา

แววตาที่อบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตาที่เรียวเล็กของเขา และเขายกนิ้วอันอบอุ่นขึ้นที่ริมฝีปากของเขา

เจ้าน่องน้อยก็เข้าใจได้ทันที ยังคงเงียบสงบไม่ส่งเสียงร้องใด ๆ เพียงเขย่ากลองป๋องแป๋งไปมาอยู่อย่างนั้น

เด็กคนนี้รู้ว่าคนอื่นต้องการอะไร เขาไม่เพียงแค่ไม่พูดอะไรเท่านั้น หนำซ้ำยังรู้ว่าต้องช่วยคุ้มกันเขาด้วย

ชายคนนั้นเดินไปที่เตียงและก้มตัวลงพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของต้นกฤษณา ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปกอดเจ้าน่องน้อย เจ้าน่องน้อยก็อ้าแขนของเขาและขอให้เขากอด

ชายคนนั้นชะงัก หรี่ตาลง และบีบหน้าเจ้าน่องน้อยเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของเจ้าทำใจไม่ได้ที่ปล่อยเจ้าไว้”

หลังจากนั้น เขาก็อุ้มเจ้าน่องน้อยขึ้นมา หันหลังกลับไปปิดบังใบหน้าไว้ และออกไปทางหน้าต่าง

คืนนี้มีเสียงดังมากในทะเลสาบ และจระเข้ก็ลอยอยู่ในน้ำอย่างกระสับกระส่าย ทำให้เกิดน้ำกระเซ็นขึ้น ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่สงบสุข

ส่งผลให้งานเลี้ยงเฉลิมฉลองในวังดำเนินไปได้เพียงครึ่งทาง และมีการเคลื่อนไหวภายนอก มีเสียงฝีเท้าและเสียงเกราะและอาวุธ

องค์จักรพรรดิตรัสถาม “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”

ในเวลานี้องครักษ์ได้เข้ามากราบทูลรายงาน “กราบบังคมทูลฝ่าบาท มีนักฆ่าลักลอบเข้ามาภายในวัง และเพิ่งจะหลบหนีออกมาจากพระตำหนักไท่เหอ! เพื่อปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยขององค์จักรพรรดิ เลยจัดเตรียมกองกำลังองครักษ์วังหลวงมาเพื่อเสริมความคุ้มกันพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉินเสียนส่ายหน้าไปมา ลุกขึ้นและผลักเก้าอี้ไปข้างหน้า และหันหน้าวิ่งออกไป ฉินหรูเหลียงก็ลุกขึ้น และกราบทูลองค์จักรพรรดิ “ฝ่าบาทได้โปรดทรงเย็นพระทัย เพราะจิ้งเสียนเป็นกังวลเลยทำให้เธอร้อนรน”

สีหน้าขององค์จักรพรรดิเปลี่ยนไป ใครจะมานึกถึงเรื่องมารยาทพิธีการ หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นและเสด็จออกไปจากท้องพระโรง เพื่อเสด็จไปยังพระตำหนักไท่เหอ

พระตำหนักไท่เหอมีเพียงลูกชายของจิ้งเสียนเท่านั้น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ใครพาเด็กคนนั้นไป!

องค์จักรพรรดิถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน!”

คนในวังตอบอย่างระมัดระวัง “หม่อมฉันได้สอบถามเมื่อสักครู่ ทราบว่าเด็กปลอดภัยดี โชคดีที่พวกเขารู้ทัน เลยทำให้นักฆ่าไม่สามารถนำเด็กไปได้”

องค์จักรพรรดิตรัส “ออกคำสั่งของข้าออกไป ปิดทางเข้าออกในพระราชวังทุกทาง จะต้องจับนักฆ่ามาให้ข้าให้ได้! ข้าให้จับเป็นเท่านั้น!”

นักฆ่ามาเพื่อลูกของจิ้งเสียน และต้องมีคนสั่งมา! แต่การได้เห็นปฏิกิริยาที่กระวนกระวายใจของเฉินเสียนแล้วนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ถูกไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า งั้นเป็นใครที่ต้องการที่จะลงมือโดยใช้เด็กคนนี้?

จากงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในท้องพระโรงไปจนถึงพระตำหนักไท่เหอ ผ่านสวนดอกไม้ มีแสงสลัว ๆ แต่จิ้งเสียนก็ไม่ได้สนใจและวิ่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นตระหนก

สิ่งที่เธอและองค์จักรพรรดิคิดก็ไม่เหมือนกัน

นอกจากองค์จักรพรรดิ จะยังมีใครอีกที่คิดทำร้ายลูกของเธอ และยังเลือกเป็นวันที่เธอเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง!

องค์จักรพรรดิไม่เพียงแค่ต้องการให้เธอเห็นว่าลูกของเธอถูกคุมขังไว้อยู่ในสถานที่ที่รายล้อมไปน้ำรอบด้าน สถานที่ที่เปล่าเปลี่ยวรกร้าง แต่เขายังต้องการกำจัดลูกชายของเธอ!

ดังนั้นเลยไม่รีรอที่จะจัดฉากลอบสังหาร เพื่อรอให้เธอได้ดู!

องค์จักรพรรดิไม่สามารถฆ่าเธอได้ ดังนั้นเขาจึงต้องการใช้ลูกชายของเธอเพื่อระบายความโกรธของเขา!

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง