ข้าคือหงส์พันปี 415

9 กันยายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 415 รับความรับผิดชอบนี้ไม่ได้

ซูเจ๋อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เฮ่อฟั่งได้พูดอีกครั้ง “ข้าจะถามท่านอีกครั้ง วันนี้ท่านไม่รับหรือไม่รับสารภาพ? หากท่านรับสารภาพ ยังจะทรมานน้อยลง หากไม่รับสารภาพ ข้างหลังยังมีอีกหลายวิธีที่จะทำให้ท่านรู้สึกตายทั้งเป็น!”

ซูเจ๋อถาม “ซูโหม่วรับหรือไม่รับสามารถมีผลลัพธ์ต่างกันเช่นไร?”

เฮ่อฟั่งอึ้งไปสักพัก และได้หัวเราะออกมา “ใต้เท้าซูเป็นคนละเอียดถี่ถ้วนมาก ที่ต้องการรู้ว่า รับหรือไม่รับสารภาพ ผลลัพธ์ก็คงไม่รอดพ้นจากความตาย มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนคือ หากท่านรับสารภาพ ก็จะดีหน่อย ก็จะประหยัดเวลาไปมาก”

ซูเจ๋อไม่พูดต่อ เพียงแค่ทิ้งรอยยิ้มไว้บนริมฝีปากของเขา

เฮ่อฟั่งถูกรอยยิ้มของเขายั่วยุรู้สึกหงุดหงิด และสูดลมหายใจอย่างเย็นชา “ท่านอาจจะแข็งแกร่ง แต่ข้าอยากจะดูว่า อีกสักพักท่านยังจะยิ้มออก!”

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องขัง และสั่งให้ผู้คุมลากซูเจ๋อออกจากห้องขังและมัดเขาเข้าไปในห้องทรมาน

เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับการดำเนินการแล้ว

ในห้องทรมานมีแส้เลือด แผ่นเหล็กนาบที่เผาจนแดง ยังมีตะขอเหล็กแหลมคมบนเกาะกระดูกไหปลาร้า ฯลฯ และเครื่องมือทรมานมากมายที่แขวนอยู่บนผนัง

เฮ่อฟั่งเล่นกับแผ่นเหล็กนาบบนกองไฟอย่างสบายๆ และพูดว่า “หากว่าลองใช้เครื่องมือทรมานในห้องทรมานนี้ทั้งหมด มันก็จะไม่ไร้ประโยชน์ต่อท่านที่มาถึงศาลยุติธรรมต้าหลี่ของข้า” ขณะที่เขาพูดได้ยกมือที่จับแผ่นเหล็กนาบขึ้น “งั้นเริ่มจากสิ่งนี่ก่อน”

เฮ่อฟั่งเดินไปหาซูเจ๋อทีละก้าว ยืดหัวแร้งในมือเข้าหาเขา และยิ่งเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เปลวไฟรนไปที่เส้นผมและคางของซูเจ๋ออย่างแผ่วเบา

เขาดูเงียบนิ่งราวกับนอนหลับไป กับการที่จะเริ่มทรมานในขณะนี้ แต่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฮ่อฟั่งทนเห็นท่าทางที่สงบนิ่งไม่สนใจและเป็นกังวลของเขาไม่ได้

เฮ่อฟั่งวางแผ่นเหล็กนาบบนหน้าอกของซูเจ๋อตรงนั้นทันที

อย่างไรก็ตามเพิ่งจะถึงเสื้อของซูเจ๋อ และแผ่นเหล็กนาบได้ทิ้งรอยดำไว้บนเสื้อของเขา มีคนรีบเดินเข้ามานอกห้องทรมาน เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เขาจึงตะโกน “หยุด!”

เฮ่อฟั่งหยุดและหันมองกลับไป ไม่คิดว่าเป็นผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่รีบเข้ามา และยังไม่รอให้เขานำแผ่นเหล็กนาบประทับไปยังหน้าอกของซูเจ๋อ ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ก้าวไปข้างหน้าสามก้าว แล้วหยิบเอาแผ่นเหล็กนาบออกจากซูเจ๋อไป

แผ่นเหล็กนาบถูกโยนกลับเข้าไปในเตาอั้งโล่อย่างเสียงดัง

ตักน้ำมาหนึ่งขันมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเทลงในเตาอั้งโล่อย่างเรียบร้อย จากนั้นมีควันโชยขึ้นมา และแผ่นเหล็กนาบแดงๆ ก็ดับลง

เฮ่อฟั่งใบหน้าเปลี่ยนสีและพูดอย่างเย็นชาว่า “ใต้เท้าสวีมาที่นี่เพื่ออะไร? ยังขัดขวางการทำงานของข้า?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่หันไปมองเฮ่อฟั่งและพูดว่า “ใต้เท้าเฮ่อไม่เคยพูดด้วยหลักฐานที่เป็นข้อเท็จจริงในการดำเนินคดี แต่จะทรมานและบังคับให้คนสารภาพอย่างนั้นหรือ?”

เฮ่อฟั่งเยาะเย้ย “เขาไม่รับสารภาพ ข้าเพียงแค่ต้องการทำให้เขาทรมานเล็กน้อย นี่ยังเป็นอุปสรรคใต้เท้า?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่พูดอย่างชอบธรรมว่า “ตามกฎหมายของต้าฉู่ ขุนนางที่ระดับห้าขึ้นไป จะไม่สามารถใช้การทรมานเมื่อหากว่าข้อเท็จจริงยังไม่ชัดเจนหรือไม่ทราบกรณี! ถ้าใต้เท้าเฮ่อไม่แม้แต่จะรู้ของข้อนี้แล้ว แล้วเข้ามาเป็นขุนนางในศาลยุติธรรมนี้ได้เช่นไร!”

เฮ่อฟั่งพูด “ใต้เท้าสวี ตอนนี้ข้าคือผู้พิจารณาคดีบัณฑิตที่กบฏบ้านเมือง ถ้าใต้เท้าสวีสนใจโปรดไปรออีกข้างหนึ่ง และอย่าขัดขวางการทำงานของข้า”

“หากการทำงานของเฮ่อฟั่งคือการดูหมิ่นกฎหมายของต้าฉู่ เกรงว่าเมื่อถูกเผยแพร่ออกไปจะต้องมีผู้คนหัวเราะเยาะเป็นได้!”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ยืนอยู่ต่อหน้าเฮ่อฟั่ง เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อความไม่เป็นธรรมและจะทำหน้าที่โดยไม่ลังเล

สถานการณ์อยู่ในภาวะชะงักงันอยู่พักหนึ่ง และใบหน้าเฮ่อฟั่งเต็มไปด้วยความโกรธ การแสดงออกของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย และกล่าวว่า “ข้าจะแนะนำใต้เท้าสวีอีกครั้ง ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือหลบไป!”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวว่า “ใต้เท้าเฮ่อเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย และผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ข้า ตำแหน่งขุนนางสูงกว่าใต้เท้าเฮ่อ! ทำไม ใต้เท้าเฮ่อยังจะกล่าวโทษต่อไปอีกหรือ? ถึงแม้ว่าคดีนี้จะเป็นใต้เท้าเฮ่อที่เป็นผู้พิจารณา ศาลยุติธรรมต้าหลี่ยังอยู่ในเขตอำนาจของข้า ถ้าเห็นใต้เท้าเฮ่อทำผิดกฎและวินัย ข้าไม่อาจจะนั่งดูนิ่งเฉยได้!”

เฮ่อฟั่งกล่าวว่า “ข้าได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิให้มาสอบสวนท่านบัณฑิต ใต้เท้าสวีน่าจะเข้าใจว่าจักรพรรดิหมายความว่าเช่นไร?!”

“หากหลักฐานของใต้เท้าเฮ่อเป็นที่แน่ชัดและยืนยันข้อกล่าวหาของท่านบัณฑิตแล้ว ใต้เท้าเฮ่อคิดจะลงโทษอย่างไร ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด”ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่

“หากเรื่องของวันนี้ได้กระจายออกไป จะทำได้แค่ให้คนบนโลกคิดว่าท่านใช้การทุบตีอย่างไม่เป็นธรรมเพื่อให้รับสารภาพ ท่านบัณฑิตเป็นนักวิชาการรุ่นแรก เป็นครูขององค์ชายและองค์หญิง ทั้งยังเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนที่เป็นแบบอย่างของต้าฉู่ ใต้เท้าเฮ่อทำเช่นนี้ เกรงว่าทำทำร้ายหัวใจของนักเรียนได้! จิตใจคนไม่เหมือนอดีต ทำให้บัณฑิตไม่เข้าราชสำนัก ราชสำนักก็จะตกต่ำ ใต้เท้าเฮ่อจะรับผิดชอบได้เรื่องนี้ได้อย่างไร!?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่เป็นคนที่ดื้อรั้นมาโดยตลอด ขัดขวางไม่ให้เฮ่อฟั่งทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หัวใจเฮ่อฟั่งนั่นโกรธเกินไป

วันนี้เขาต้องการที่จะทรมานซูเจ๋อ เกรงว่าจะไม่เพียงพอแล้ว

ในท้ายที่สุด เฮ่อฟั่งก็ปล่อยไป และพูดกับผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ “ใต้เท้าสวี ท่านอย่าลืม เราทุกคนต่างทำงานเพื่อจักรพรรดิ ท่านปกป้องเขาแบบนี้ อย่าให้จักรพรรดิคิดว่าท่านมีเจตนาอื่น”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวอย่างชอบธรรมว่า “เพราะว่าทำงานเพื่อจักรพรรดิ ข้าจึงต้องปฏิบัติตามกฎหมายของต้าฉู่ ทำงานต้องมีเหตุผลมีหลักฐาน และมีกฎเกณฑ์ให้ปฏิบัติตาม ไม่เช่นนั้นผู้ใดก็ตามที่คดโกงกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ราชสำนักของต้าฉู่จะเกิดอะไรขึ้น? หากทว่าใต้เท้าเฮ่อยืนกรานที่จะลงโทษ ครั้งต่อไปโปรดนำหลักฐานมาด้วย หากท่านบัณฑิตได้ถูกตัดสินว่าผิด ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด และจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด”

เฮ่อฟั่งจ้องไปที่ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ จากนั้นเหวี่ยงแขนเสื้อออกไปด้วยความโกรธ

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง หันหลังกลับและเดินออกจากห้องทรมานอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เฮ่อฟั่งจะเดินออกจากคุก ได้เรียกให้เขาหยุด “ใต้เท้าเฮ่อโปรดหยุดก่อน”

เฮ่อฟั่งหันกลับมาและพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ใต้เท้าสวีมีอะไรจะแนะนำอีกรึ?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า “ข้าคิดว่าใต้เท้าเฮ่ออาจจะเข้าใจผิด ข้าไม่ได้คิดต่างจากจักรพรรดิ หากจะพูดว่าคิดต่างนั้นก็คงจะมาไม่ถึงตัวข้า”

เฮ่อฟั่งได้ยินถึงคำที่มีนัยแฝงไปด้วยและกล่าวว่า “ทำไม หรือว่าใต้เท้าสวียังถูกคนอื่นยุยงอยู่?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวว่า “จะมีคนอื่นยุยงได้อย่างไร แต่ได้รับการมอบหมายจากผู้อื่น”

“มอบหมายจากใคร?” เฮ่อฟั่งถาม

“ใต้เท้าเฮ่อเป็นบุตรของเฮ่อเซียง และข้ากับเฮ่อเซียงเป็นขุนนางรับใช้ในราชวงศ์เดียวกันมาหลายปีแล้ว เฮ่อเซียงใช้หัวใจในการทำงานอย่างลำบากและหวังว่าใต้เท้าจะเข้าใจ”

สีหน้าของเฮ่อฟั่งเปลี่ยนไปอีกครั้ง

คาดไม่ถึงว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นเฮ่อเซียง

เนื่องจากเขาถูกขับไล่ออกจากจวนตระกูลเฮ่อ ก็ไม่ได้ติดต่อกับเฮ่อเซียงอีกเลย ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อลูกกัน และสักวันหนึ่งเขาก็อยากจะสามารถกลับไปที่จวนตระกูลเฮ่อได้อย่างสง่างาม

ในราชสำนักเฮ่อฟั่งยังคิดว่าเฮ่อเซียงเป็นพ่อของเขา จึงไม่เคยเผชิญหน้ากับเขา แต่ตอนนี้ เฮ่อเซียงต้องการเผชิญหน้ากับเขาแบบตัวต่อตัวหรือ?

เฮ่อฟั่งเยาะเย้ย “ทำงานอย่างยากลำบาก?”

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กล่าวว่า “ใต้เท้าเฮ่อไม่ได้คิดเกี่ยวกับเฮ่อเซียงผู้ชรา ก็ควรคิดถึงอนาคตของตัวเองด้วย ข้ารู้ว่าใต้เท้าเฮ่อทำเพื่อจักรพรรดิ แต่ก็กำเริบเสิบสานมากเกินไป ครั้งก่อนทำกับท่านแม่ทัพฉิน ครั้งนี้เป็นท่านบัณฑิต ใต้เท้าเฮ่อทุ่มเทเช่นนี้ แต่สุดท้ายได้แบกรับความผิดไว้ และก่อให้เกิดความคับข้องใจของประชาชนหรือจะเป็นตัวใต้เท้าเฮ่อเอง”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง