ข้าคือหงส์พันปี 340

8 สิงหาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 340 ฤดูหนาวปีนี้มาเร็วเป็นพิเศษ

“เจ้าเป็นเช่นนี้แม้แต่ข้าก็ยังโกหกไม่ได้ หลังจากรอกลับไปที่เมืองหลวง เจ้าจะโกหกทุกคนได้เช่นไร” ฉินหรูเหลียงหยุด และถามต่อว่า “เฉินเสียน เจ้าอยากกลับเมืองหลวงจริงๆ รึ?”

“อยากกลับสิ เจ้าน่องน้อยยังอยู่ในเมืองหลวง ข้าปล่อยเขาไว้คนเดียวไม่ได้”

การออกมาครั้งนี้ใกล้จะครึ่งปีแล้ว เจ้าน่องน้อยคงอายุหนึ่งขวบกว่าแล้ว เฉินเสียนมักจะจินตนาการอยู่ในใจถึงลักษณะเขาที่อายุหนึ่งขวบกว่า

ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงมากเท่าไหร่ อารมณ์ของเธอก็ยิ่งซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น ทั้งยังมีใจร้อนเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าน่องน้อยยังอยู่ที่จวนแม่ทัพ เฉินเสียนคงไม่อยากกลับไปที่เมืองหลวงอีก แต่เธอต้องกลับไป ถ้าเธอไม่กลับไป จักรพรรดิคงจะใช้น่องน้อยมาเป็นจุดอ่อนทันที

อยู่ข้างกายเจ้าน่องน้อยมีเพียงอวี้เยี่ยนและเออร์เหนียง พวกเธออาจจะไม่สามารถรับมือได้

เกี่ยวกับชีวิตของเจ้าน่องน้อย ฉินหรูเหลียงยังมีข้อสงสัยอยู่ในใจตลอดเวลา

ตอนแรกเขาคิดว่าเจ้าน่องน้อยคือลูกของเหลียนชิงโจว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ซูเจ๋อคิดวางแผนมาถึงในระดับได้ เฉินเสียนที่ตัวเขารักมาก แล้วจะปล่อยให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องกับเธอได้อย่างไร

เพราะในความเห็นของฉินหรูเหลียง ซูเจ๋อเป็นคนที่มีความพิเศษเฉพาะตัวสูงมาก

ตอนนี้เมื่อพูดถึงเจ้าน่องน้อย ฉินหรูเหลียงอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ได้หยุดเอาไว้ สุดท้ายเขาไม่ได้ถามอะไรเลย

ฉินหรูเหลียงพูดเพียงว่า “เจ้าควรจะเข้าใจ และเขาก็ควรจะเข้าใจมากเช่นกัน ว่าในเวลานี้เจ้าไม่เหมาะที่จะกลับไป หากยืนกรานที่จะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างเจ้ากับเจ้าน่องน้อย ข้าก็อยากจะรู้ว่า เขาจะเลือกอะไร”

เฉินเสียนไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับความหมายของคำพูดของฉินหรูเหลียง เพราะในเวลานี้ซูเจ๋อก็กลับมาแล้ว

สายตาและความสนใจของเฉินเสียนล้วนจดจ่ออยู่ที่ทางเข้าโรงเตี๊ยมในห้องโถงชั้นล่าง

ซูเจ๋อสวมชุดดำ และเดินผ่านประตูอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นการจ้องมองของเฉินเสียน และเขาเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชาหลังจากก้าวไปเพียงสองก้าว คิ้วของเขาเรียวยาวเข้มลึกดำราวกับหมึก และก็สบตากับเฉินเสียน

ขณะที่ซูเจ๋อขึ้นมาชั้นบน พูดว่า “คืนนี้พักผ่อนให้เร็วหน่อย พรุ่งนี้เช้าเมื่อประตูเปิด เราจะออกเดินทางทันที”

“รีบขนาดนั้นเลยรึ?”

ซูเจ๋อมองเฉินเสียน ดวงตาดูเข้มเล็กน้อย “มีคนมาจากเมืองหลวง เกรงว่าคนที่มาจะไม่ได้มาดี”

จักรพรรดิไม่อาจจะนิ่งเฉยได้ เขามีความกังวลมากกว่าเฉินเสียน

เนื่องจากไม่สามารถควบคุมเฉินเสียนให้อยู่ในมือได้แน่นหนา จักรพรรดิต้าฉู่จึงอยู่ในทางตันกับเป่ยเซี่ย และเขาจะไม่ยอมให้เฉินเสียนอยู่ข้างนอกห่างๆ

ยิ่งกว่านั้นในขณะนี้เฉินเสียนยังอยู่ข้างนอก แม้ว่าครั้งก่อนจะล้มเหลวในการฆ่าเธอและกล่าวโทษให้เย่เหลียงได้ แต่ตอนนี้ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอระหว่างทาง จักรพรรดิก็สามารถหลบเลี่ยงความรับผิดชอบได้อย่างสมบูรณ์

ดังนั้นเมื่อซูเจ๋อบอกว่าคนที่มานั้นอาจไม่ได้มาดี เขาไม่อาจจะผ่อนคลายได้แม้แต่น้อย

เฉินเสียนว่า “ข้าอยากกลับเมืองหลวง กลับอย่างเปิดเผยคงดีกว่า อย่างไรก็ตามพวกเขาคงไม่กล้าลงมือทำอะไร”

ซูเจ๋อพูดปฏิเสธ “หากด้วยวิธีนี้ องค์จักรพรรดิจะรู้ความเคลื่อนไหวของท่านได้อย่างมาก และมันจะยิ่งอันตรายมากขึ้นไปอีก”

ฉินหรูเหลียงไม่ได้พูดอะไร แต่ดูเหมือนจากคำพูดของซูเจ๋อเขาจะได้ยินการตัดสินใจของเขามานานแล้ว

ตอนนี้เพิ่งเข้าช่วงฤดูหนาว และไม่คาดคิดว่ากลางคืนจะหนาวเย็นมากแบบนี้

เมื่อถึงวันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง พอเปิดประตูออกไป ลมเย็นก็พัดเข้ามาในห้องทันที ท้องฟ้าทางเหนือเย็นกว่าทางใต้และฤดูหนาวก็ยาวนานกว่า

หลังจากออกจากโรงเตี๊ยม เฉินเสียนก็พบว่ามีหิมะเล็กๆ กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า

เกล็ดหิมะได้ค่อยๆ ตกลงบนพื้นจนกระดำกระด่าง

ซูเจ๋อเตรียมม้าหลายตัว และม้าก็พ่นไอน้ำสีขาวออกมา และกีบม้าของพวกมันก็ส่งเสียงกระทบกันบนพื้น

เขาถือเชือกบังเหียนไว้ในมือ แหงนมองท้องฟ้า และพูดอย่างมีความหมายว่า “ฤดูหนาวนี้มาเร็วมาก ขึ้นม้าเถอะ ได้เวลาเดินทางแล้ว”

เวลานี้ชาวเมืองไม่ทันได้ตื่นขึ้นมา

เวลาที่ประตูเมืองจะเปิดก็เร็วมาก และมีคนเดินทางอีกมากมายจะออกจากเมือง

เมื่อประตูเมืองเปิดออกช้าๆ คนเดินทางที่นอกเมืองก็รีบเข้ามาในเมืองด้วยเช่นกัน

เพียงแค่คาดไม่ถึงว่า ในเวลานี้ผู้คนที่จะเข้ามาในเมืองก็ไม่ใช่น้อย

นอกจากชาวบ้านธรรมดาแล้ว ยังมีกลุ่มม้าที่อยู่ข้างหลัง ประมาณคร่าวๆ ได้สิบกว่าคน

ทุกคนบนกลุ่มม้าสวมชุดธรรมดา แต่เมื่อมองดูท่าทางบนหลังม้าแล้ว ก็มีสีหน้าสงบนิ่งและเข้มขรึม และสายตาก็แสดงความคมชัดโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาคงไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาแน่นอน

ซูเจ๋อขี่ไปข้างหน้า ตามด้วยเฉินเสียน ฉินหรูเหลียง และเฮ่อโยว

พวกเขาแต่งตัวปลอม เปลี่ยนเสื้อผ้าและทรงผม ทั้งยังแต่งหนวดเครา จากนั้นได้ควบม้าผ่านกลุ่มม้านั้นโดยไม่สนใจพวกเขา

ใครก็ตามที่เห็นชายสี่คนมีหนวดมีเครา ก็จะคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงจิ้งเสียนเลย

เมื่อเกือบใกล้จะผ่านไปหมด ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มม้าก็หันหน้าและเหลือบไปมองที่หลังของทุกคน เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลย เขาจึงหันหลังกลับและพาคนของเขาเข้าไปในเมือง

ทั้งสี่ขี่ม้าออกไปไกลโดยไม่ชักช้า บรรยากาศบนท้องถนนเริ่มหดหู่ลง

หิมะยังเบาบางอยู่ใต้ดิน และถนนก็ค่อยๆ ถูกย้อมด้วยสีขาว เป็นหิมะที่ละลายไม่ทัน

เฮ่อโยวอดไม่ได้จึงพูดว่า “ตอนนี้ข้าพูดได้หรือยัง? เคราของข้าชอบทิ่มแทงจริงๆ! แทงจนปากข้าเจ็บไปหมด!”

ไม่รอให้พวกเขาตอบ เขาก็ได้ดึงเคราออกทันที แล้วถอดหมวกและถอนหายใจด้วยความโล่งอก “มันทำให้ข้าหายใจไม่ออกจริงๆ และรู้สึกร้อนเล็กน้อยที่ใส่หนาแบบนี้ในคราวเดียว”

เฉินเสียนไม่ได้ตื่นตระหนก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับเคราโบราณนี้ เธอไม่รู้ว่ามันทำมาจากขนหมูดำหรืออะไรสักอย่าง มันแข็งมาจนไม่ไหว

ฉินหรูเหลียงมองไปที่เฉินเสียน และพูดว่า “ท่านสามารถดึงมันออกได้เช่นกัน ตัวเขายังรู้สึกถูกแทง อย่าว่าแต่ท่านเลย”

ผิวหนังของเฉินเสียนนั้นบอบบางที่สุดในบรรดาคนอื่นๆ และเคราก็แน่นเวลาดึงมันออกคล้ายกับผิวหนังก็จะออกมาด้วย ความเจ็บปวดทำให้เธอทำปากบิดเบี้ยวไปมา

เมื่อซูเจ๋อหันไปมองเธอ ได้เห็นว่าคางของเธอถูกหนวดแทงแดงเต็มไปหมด

แค่เฉินเสียนไม่รู้สึกร้อนเท่าเฮ่อโยว เสื้อผ้าที่ชาวบ้านธรรมดาที่เธอได้สวมใส่นอกกระโปรงได้อย่างสบาย ส่วนหิมะตกได้ตกอยู่ตลอดเวลา และพอดีสามารถที่จะใช้ปกป้องเธอจากลมหิมะได้

ฉินหรูเหลียงพูด “เมื่อครู่ผ่านคนกลุ่มนั้นไม่ง่ายเลย”

ซูเจ๋อหรี่ตามองไปทางตรงหน้า แล้วพูดว่า “พวกเรารีบเดินทางกันเถอะ”

ทั้งสี่จึงรีบขี่ม้าผ่านถนนสายหลักไปโดยไม่ชักช้า

หลังจากที่กลุ่มคนพวกนั้นเข้ามาในเมือง ก็ไม่พบร่องรอยของเฉินเสียนและคนอื่นๆ

ต่อมา หัวหน้าก็ได้นำลูกน้องรีบขี่ม้าออกไปนอกเมือง และพบเคราที่เฮ่อโยวทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจที่ข้างถนนนอกเมือง

เขาเหลือบเงยหน้ามองบน และพูดด้วยเสียงที่เข้มขรึม “ตาม!”

ม้าเร็วตัวนี้วิ่งโดยไม่หยุดพัก เกรงว่าถ้าล่าช้าเพียงนิดเดียวแล้ว จะทำให้คนพวกนั้นตามมาทัน

เห็นว่าเวลานี้ก็ค่ำแล้ว ต้องรีบหาที่พักให้เร็วที่สุด

ซูเจ๋อพาพวกเขาออกจากถนนหลวง ได้ลงจากหลังม้า และเริ่มเดินบนเส้นทางบนภูเขา

หากยังคงเดินตามถนนหลวง คนเหล่านั้นก็จะตามทันไม่ช้าก็เร็ว

ซูเจ๋อไม่ได้วางแผนที่จะเดินทางกลับเมืองหลวงบนถนนหลวงเส้นนี้ไปตลอดจนมืดค่ำ

เขาต้องไปตลบหลังอีกฝ่ายหนึ่ง และเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายไล่ตามไปจนถึงเมืองหลวงแล้วเมื่อถึงแล้วถึงได้พบว่าพวกเขาไม่ได้กลับไปที่เมืองหลวงเลย

เพียงแต่ว่าหากอีกฝ่ายสามารถติดตามมาได้อย่างเก่งกาจ อาจจะยังกลับไปไม่ทันเมืองหลวงก็จะพบว่าพวกเขานั้นไม่ได้อยู่บนถนนหลวง

ก่อนที่ฟ้าจะมืด ทั้งสี่ได้มาถึงเชิงภูเขาและรับหาที่พักทันที

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง