ข้าคือหงส์พันปี 337

8 สิงหาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 337 ท่านก็ไม่รู้จักทำให้เบาหน่อย?

ซูเจ๋อกลับถึงหน้าประตูห้อง เมื่อเปิดประตูแล้ว และได้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงปิดอีกครั้ง

แต่แทนที่ตัวเขาจะเข้าไปในห้อง เขาหันเดินกลับออกไปจากจวน

และต่างจากตอนที่เขากลับมา เขาตั้งใจระวังเสียงหายใจและเสียงฝีเท้าของเขาให้เบาไม่มีเสียง จนทำให้เฉินเสียนไม่ได้ยินเสียงนั้น

ในช่วงเช้าตรู่ก่อนรุ่งสาง ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุด

ซูเจ๋อสวมชุดดำ เดินเบาๆ ในค่ำคืนที่บางลงเรื่อยๆ ท่าทีที่เงียบสงบเหมือนกับว่าไม่ได้ปะปนด้วยสิ่งที่ไม่สะอาดทางโลก ไม่ได้ยุ่งกับมนุษย์ ซึ่งดูผสานเข้ากับแสงยามค่ำคืน

ถนนที่เปลี่ยวร้าง หญ้าและต้นไม้บนถนนถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งบางๆ ในช่วงเวลานี้ไม่มีใครมาทำลายความสงบสุขนี้ได้

ซูเจ๋อไปที่ถนนที่รุ่งเรืองที่สุด ช่วงก่อนที่น้ำท่วมในฤดูใบไม้ร่วงนั้น การค้าผ้าไหมที่นี่เจริญรุ่งเรืองที่สุดแล้ว

ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยร้านผ้าไหม ผ้าซาตินและร้านผ้าสำเร็จรูป

เพียงแต่ตอนนี้พวกเขาส่วนใหญ่ไม่อยู่แล้ว และไม่มีธุรกิจใดเข้ามาใกล้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงปิดกิจการ

ซูเจ๋อยืนอยู่หน้าร้านผ้าสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดในถนนสายนั้น แล้วเคาะประตู

ชั่วโมงนี้แม้ว่าเรือนของเจ้าของจะอยู่ที่สวนหลังร้านนี้ก็ตาม บางทีทุกคนก็ยังคงหลับอยู่

ดังนั้นไม่ว่าซูเจ๋อจะเคาะประตูอย่างไรก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองของคน

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วางมือที่ประตูและใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อย เขาก็เขย่าสลักด้านในให้หลุดออกได้

ซูเจ๋อผลักประตูและก็ค่อยๆ เดินเข้าไป

ยังมีเสื้อผ้าใหม่จำนวนมากที่แขวนอยู่ในร้านเพื่อแสดงให้เห็น และซูเจ๋อเหลือบมองเบาๆ สีหน้าของเขาจางลง

เมื่อเจ้าของเรือนในสวนหลังเรือนได้ยินเสียงดัง และออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเชิงเทียน เขาเห็นซูเจ๋อยืนอยู่ในร้านของเขา กลัวมากจนเชิงเทียนสั่นแทบจะตกลงกับพื้น

เถ้าแก่ชายถามด้วยความวิตก “เจ้า เจ้าเข้ามาได้ยังไง?”

ซูเจ๋อพูด “ข้าเคาะประตูตั้งนาน ไม่มีคนมาเปิด ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเข้ามาด้วยตัวเอง”

คนคนนี้สามารถไขสลักประตูทั้งสองบานได้อย่างง่ายดาย โดยใบหน้าไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลง และเขาก็ยังมีท่าทางที่เฉยเมย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นบุคคลที่เก่งกาจมาก

แต่เมื่อเก่งกาจแบบนี้ ไม่ไปปล้นร้านฝากเงิน แล้วมาที่ร้านขายผ้าของเขาเพื่ออะไร!

เถ้าแก่ชายพูดด้วยความหวาดกลัว “แม้ แม้ว่าตอนนี้กิจการไม่ดี ตะ แต่แต่ข้าขอบอกเจ้า ถึงเรือนจะส่วนตัวแต่ทางราชการก็ยังควบคุมอยู่! เจ้า เจ้า เจ้ารีบออกไป ข้าจะถือว่าแล้วกันไป หากเจ้ายังจะเข้ามา ข้าก็จะรายงานให้เจ้าหน้าที่ทราบ! ”

หลังจากนั้นเถ้าแก่ชายพูดจบก็รีบไปคว้าท่อนไม้และกอดไว้ในมือ ราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูและตะโกนว่า “เจ้ารีบออกไปได้ยินหรือไม่!”

ซูเจ๋อดูการกระทำของเขาอย่างนิ่งเงียบสักครู่ แล้วพูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อเสื้อผ้า”

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ชายไม่เชื่อ “มาซื้อเสื้อผ้า เจ้ายังทำลายประตูร้านของข้า!”

“ข้าไม่เห็นมีใครออกมา ไม่แน่อาจจะมีคนอยู่ข้างใน”

เถ้าแก่ชายยังไม่เชื่อ “แต่ตอนนี้เป็นเวลากี่ยาม ฟ้ายังไม่สาง เจ้าก็มาซื้อผ้าแล้ว?!”

ซูเจ๋อตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่”

เถ้าแก่ชายกระอึกกระอักและมองดูเขาขึ้นๆ ลงๆ และเห็นว่าเขาไม่ได้ดุร้ายและร้ายกาจขนาดนั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ในร้านเสื้อผ้าแห่งนี้นอกจากเสื้อผ้าที่ไม่มีใครสนแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจให้ปล้นอีก

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างอดทน “แล้วเจ้าต้องการซื้อเสื้อผ้าอะไร?”

แขนเสื้อของซูเจ๋อได้วางไว้บนโต๊ะ และแท่งเงินได้ตกลงบนโต๊ะ

เถ้าแก่ชายเมื่อได้เห็นเงินแท่งนั่น สายตาก็แวววาวขึ้นทันที ในใจได้คิดว่าเขาจะมาซื้อผ้าจริงๆ

ดังนั้นเขาจึงวางไม้ลง แล้วชดใช้ด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “ดูเหมือนจะเป็นความเข้าใจผิดจริงๆ แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีนัก แต่ผ้าในร้านของเรามีรูปแบบที่ครบครันเหมือนกันที่สุด เชิญชมก่อนว่ามีตัวไหนที่จะถูกใจท่านไหม?”

ขณะที่พูดเถ้าแก่ชายได้พาซูเจ๋อไปที่ฝั่งของเสื้อผ้าผู้ชายอย่างกระตือรือร้น และสายตาที่เหลือบมองดูความสูงของซูเจ๋อ และให้คำแนะนำกับเขา

คาดไม่ถึงว่าซูเจ๋อไม่ได้มองแม้แต่น้อย แล้วพูดว่า “ข้ามาซื้อเสื้อผ้าผู้หญิง”

แม้ว่าผู้ชายคนหนึ่งจะมาซื้อเสื้อผ้าก่อนรุ่งสาง แต่ก็แปลกที่มาซื้อเสื้อผ้าผู้หญิง แต่เขาได้จ่ายเงินไปแล้ว และถึงอย่างไรก็มีเสื้อผ้าใหม่มากมายในร้านอยู่ดี สามารถขายได้ ก็ถือว่าขายได้

แต่เสื้อผ้าผู้หญิงเถ้าแก่ชายไม่ค่อยจะเข้าใจ จึงเรียกเถ้าแก่เนี้ยที่เรือนด้านในให้ออกมา

เถ้าแก่เนี้ยง่วงนอน แต่เมื่อเธอเห็นซูเจ๋อ เธอก็รู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นทันที และออกมาต้อนรับแขกอย่างคุ้นเคย “คุณชายต้องการซื้อเสื้อผ้าให้ใครหรือเจ้าคะ?”

ซูเจ๋อคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ซื้อให้ภรรยาใส่”

เถ้าแก่เนี้ยปิดริมฝีปากยิ้ม “นายหญิงท่านนั้นช่างโชคดีจริงๆ บังเอิญจริง ที่ร้านของข้ามีชุดกระโปรงผู้หญิงมากมาย คุณชายค่อยๆ เลือก ไม่ทราบว่าคุณชายมีแบบไหนที่ชื่นชอบอยู่หรือไม่?”

ซูเจ๋อพูดความต้องการของเขาว่า “คอปกตั้งสูง เรียบๆ หน่อย”

“แล้วไม่ทราบว่าสัดส่วนของนายหญิงเท่าไหร่รึเจ้าค่ะ?”

ซูเจ๋อรายงานขนาดสัดส่วนออกมาทีละอย่าง และเถ้าแก่เนี้ยก็เลือกเสื้อผ้าใหม่ให้ตามความต้องการของเขา

เมื่อซูเจ๋อออกจากร้าน ท้องฟ้าสีเทาขาวทำให้ถนนค่อยๆ สว่างขึ้นทีละน้อย

วันนี้ข่าวการตายของผู้พิทักษ์เมืองเผยแพร่ออกมา ทำให้ในเมืองมีความโกลาหลเกิดขึ้นมากมาย

เฉินเสียนไม่กล้านอนนานๆ รุ่งสางได้ตื่นขึ้น และลูบศีรษะที่ยังหนักอึ้งอยู่ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ก็ลุกจากเตียงทันที แล้วหยิบกระจกทองแดง แล้วยืดคอออกไปส่องดูตัวเอง

คราวนี้รอยจูบลึกกว่าครั้งก่อนๆ ทายาตอนกลางดึกก็ไม่หายขาดหรือลบไปเลย เพียงแค่คนที่มีสายตาเฉียบแหลมแค่มองเห็น ก็รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

เช้าตรู่การเต้นของหัวใจของเฉินเสียนมีความผิดปกติเล็กน้อย และก็สูดหายใจเข้ายาวๆ และได้มีความรู้สึกที่หดหู่เล็กน้อยจากปฏิกิริยาแบบนี้

ตอนนี้เธอควรจะหน้าม่อยคอตก รอยจูบยังไม่ได้ลบหายไปถ้าออกไปข้างนอกจะทำให้คนเห็นเรื่องตลก เช้าตรู่เช่นนี้ก็อดที่จะคิดถึงซูเจ๋อไม่ได้

เฉินเสียนวางกระจกลงแล้วหันกลับมามองที่เสื้อเกาะอกกระโปรงยาวสีแดงที่เธอถอดเมื่อคืนนี้ได้กระจัดกระจายอยู่ข้างหน้าฉากกั้น ถ้าเสื้อผ้าจวนนี้มีลักษณะเหมือนเสื้อเกาะอกทั้งหมด และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามเธอก็ไม่สามารถปกปิดมันได้

เฉินเสียนนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูแป้งสีแดงทาแก้มที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องแต่งหน้าแบบโบราณนี้ไม่ได้ดีไปกว่าเครื่องแต่งหน้าในตอนนี้ และเหมือนกันที่ไม่มีอะไรที่จะปกปิดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เวลานี้ซูเจ๋อได้เคาะประตูสองครั้งแล้วถามว่า “อาเซียน ท่านตื่นหรือยัง?”

เฉินเสียนพูดอย่างไม่ระวัง “ยังไม่ตื่น”

“อาจจะตื่นแล้ว ข้าได้ยินเสียงจากด้านในของห้องของท่าน”

เฉินเสียนได้ผลักแป้งสีแดงทาแก้มออกไป แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู

เธอยืนอยู่ที่กรอบประตูในชุดนอนบางๆ ของเธอ มองดูซูเจ๋อที่นอกประตู พลางเม้มปากแล้วพูดว่า “ท่านรู้ว่าข้าตื่นแล้วยังจะถาม มันไม่ฟุ่มเฟือยเหรอ?”

ซูเจ๋อหลับตาลงและจ้องมองไปที่คอของเธอ

เฉินเสียนพูดอีกครั้ง “ท่านคิดอย่างไร ทั้งที่รู้ว่าเมื่อคืนนี้เป็นการแสดง ท่านก็ไม่รู้จักทำให้เบาๆ หน่อย?”

สมองร้อนขึ้นครู่หนึ่ง และคำพูดก็โพล่งออกมา ก่อนที่ซูเจ๋อจะมีปฏิกิริยา แต่ตัวเธอมีปฏิกิริยาขึ้นมาเอง ใบหูก็เริ่มแดงขึ้น

ดวงตาของซูเจ๋อแน่นและเขาพูดว่า “ตอนนั้นข้าเข้าถึงกับการแสดงลึกเกินไป เมื่อคืนข้ากลับมาก็ดึกมากแล้ว ยาก็ทาช้าเกินไป คิดไปคิดมาเช้าวันนี้คงไม่สามารถหายไปทั้งหมดได้”

เขาถือกระโปรงยาวสีแอปริคอทตรงหน้าของเฉินเสียน และประดับด้วยการปักเย็บไว้บนปกคอสูงได้ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย ทำให้เฉินเสียนเห็นแล้วตกตะลึง

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง