ข้าคือหงส์พันปี 335

8 สิงหาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 335 สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หัวใจของเฉินเสียนบีบแน่น เธอรู้จักซูเจ๋อ ในกรณีนี้เธอต้องจัดการและขจัดปัญหา

เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาหรือพยายามโน้มน้าวตัวเอง กล่าวว่า “ยังไงซะเขาก็ตายแล้ว ตราบใดที่ไม่ทิ้งหลักฐานว่าไม่ได้ฆ่าเขาแต่ตายด้วยตัวเอง ก็ไม่เป็นไร”

ซูเจ๋อมองดูเธอและกล่าวว่า “แล้วชื่อเสียงของท่านล่ะ?”

“ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น”

“แต่ข้าสนใจ” ซูเจ๋อกล่าว “ข้าไม่ต้องการที่จะให้ในอนาคตผู้คนพูดถึง ตำราประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ มีร่องรอยของรอยเปื้อน”

เฉินเสียนบีบนิ้วของเธอแน่นในแขนเสื้อแล้วกล่าวว่า “ซูเจ๋อ พอแล้ว จริงๆ ท่านไม่ต้องคิดเยอะสำหรับข้าจริงๆ”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าแค่พยายามทำเท่าที่ทำได้”

“แต่ความพยายามของท่านทั้งหมด ข้าไม่สามารถตอบแทนได้”

“อาเสียน ข้าไม่ต้องการให้ท่านตอบแทนอะไร มันเป็นความเต็มใจของข้า”

เฉินเสียนเริ่มรู้สึกแปลกๆ อีกครั้งในหัวใจของเธอ ความทุกข์ทรมาน เจ็บปวดจนน้ำตาไหล

ซูเจ๋อพูดอีกครั้ง “ถ้าท่านไม่ยอมพูด ข้าก็ต้องเดา”

ซูเจ๋อพูดชื่อคนเหล่านั้นกับเฉินเสียน รวมทั้งพ่อบ้านในจวนนี้ ทหารยามอยู่นอกประตู สาวใช้ในเรือน และคนใช้ตัวที่ยกเกี้ยว

เขาเดาได้เก่งมาก ไม่ขาดแม้แต่คนเดียว

เฉินเสียนไม่สามารถโต้แย้งได้

ซูเจ๋อหรี่ตา ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดชาดที่มุมริมฝีปากของเฉินเสียนเล็กน้อย จากนั้นบีบผมเรียบร้อยของเฉินเสียน ทำให้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ด้วยวิธีนี้ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะผ่านความรุนแรงมา และเมื่อออกไปข้างนอกมันง่ายที่จะผ่านออกไปเมื่อทหารยามเห็น

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านไปก่อนและกลับไปบนเกี้ยว ข้าจะดูแลส่วนที่เหลือเอง”

เฉินเสียนลืมตาขึ้น และสบเข้ากับดวงตาของเขา

เขากระซิบ “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เป็นไรหรอก”

เฉินเสียนไม่ต้องการทิ้งเขาไว้ตามลำพัง แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด มีเพียงแค่เธอนั่งบนเกี้ยวออกไป ซูเจ๋อคนเดียวสามารถหนีไปได้ โดยไม่ต้องกังวล

มิฉะนั้นพาเธอไป มันจะเป็นอุปสรรค์

ในที่สุด เฉินเสียนก็พูดว่า “ซูเจ๋อ กลับมาเร็วๆ ล่ะ ข้าจะรอท่านกลับมาเสมอ”

ซูเจ๋อยิ้มอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “อืม รู้ว่าท่านกำลังรอข้าอยู่ ข้าจะรีบไปโดยเร็วที่สุดเลยล่ะ”

ในที่สุดเฉินเสียนก็เปิดประตูและเดินออกไป ปล่อยให้ซูเจ๋ออยู่คนเดียว

เฉินเสียนพูดกับทหารยามที่อยู่ด้านนอกว่าผู้พิทักษ์เมืองเหนื่อยมาก และตอนนี้หลับไปแล้ว

ซูเจ๋ออยู่ในห้องคนเดียว ยืนอยู่หน้าเตียงและมองดูคนที่เสียชีวิตไปนานแล้ว จากนั้นเขาก็สะบัดม่านอุ่นไปที่ด้านข้างของเตียง เมื่อลมพัดเข้ามา ใช้เวลาไม่นานรอยน้ำบนนั้นก็แห้งไป

เฉินเสียนนั่งเกี้ยวกลับมาที่เรือนคนเดียว

ในเรือนที่ว่างเปล่า เมื่อไม่เจอซูเจ๋อ เฉินเสียนก็รู้สึกว่าอ้างว้างอย่างมาก

คางของเฉินเสียนเต็มไปด้วยชาดสีแดงที่ริมฝีปาก สาวใช้พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามอะไร ตักน้ำไปอาบน้ำให้เฉินเสียนเงียบๆ

เฉินเสียนกล่าวว่า “ออกไปให้หมด”

แล้วสาวใช้ก็ปิดประตูเดินออกไป

เฉินเสียนแช่ตัวในน้ำร้อนเพียงลำพัง ตักน้ำล้างหน้า เพียงแค่เธอหลับตา ทั้งสมองของเธอที่คิดก็มีแต่ซูเจ๋อ

แม้ว่าเขาจะฆ่าใคร แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขา คิดถึงเขาอย่างบ้าคลั่ง

ลมหายใจที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้น เช่นเดียวกับจูบอันอบอุ่นและยาวนานที่เขาสัมผัสผิวของตัวเอง เมื่อภาพอันน่าทึ่งเข้ามาในหัวของเธอแล้ว ภาพเหล่านั้นจะไม่ปรากฏออกมาอีก

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูเจ๋อที่จวนของผู้พิทักษ์เมือง และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไง จะกลับมาเมื่อไร

เฉินเสียนอาบน้ำอย่างสับสน สวมชุดนอนบาง แล้วนอนลงบนเตียงโดยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

รู้สึกหนาวเล็กน้อย ไม่มีอุณหภูมิบนเตียงเป็นเวลานาน

เวลาผ่านไปไม่นาน

กลางคืนข้างนอกเงียบสงบ

ซูเจ๋อไม่กลับมา เฉินเสียนฟังอย่างตั้งใจและไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ จากใครในเรือน

กลับกันราวกับว่าเธอได้ยินเสียงของน้ำค้างแข็ง กระจายชั้นหนาทึบบนพื้น

บ้างก็เหมือนกับเสียงน้ำค้างที่เยือกแข็งจนกลายเป็นน้ำแข็ง

ไม่รู้อีกนานไหมกว่าจะรุ่งสาง ซูเจ๋อบอกเธอว่าเขาจะกลับมาโดยเร็วที่สุด

ขณะที่เฉินเสียนกำลังรอจนตัวแทบจะแข็งทื่อ ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ มาจากนอกสนาม ทุกย่างก้าวก็เบาราวกับสายลม

เฉินเสียนตกใจ เธอคิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาคือซูเจ๋อหรือเปล่า เธอรีบลุกจากเตียงด้วยความตื่นตระหนก ไม่ทันที่จะสวมรองเท้า เปิดประตูและรีบวิ่งออกไป

ซูเจ๋อผ่าน้ำค้างแข็งกลับมา ไม่ทันจะเดิน ประตูห้องเปิดออก เขามองขึ้นไปและเห็นเฉินเสียนวิ่งออกมา อดตกใจไม่ได้

จากนั้นเมื่อเห็นเฉินเสียนสวมชุดนอนสีเหมือนหิมะ ซูเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงเหนื่อยและแหบแห้ง “สวมชุดที่บางเช่นนี้วิ่งออกมาได้อย่างไร”

เฉินเสียนหูทวนลม ก้าวลงบันได เหยียบใบแปะก๊วยเย็นบนพื้น และยืนอยู่หน้าซูเจ๋อ

ซูเจ๋อสังเกตเห็นเท้าของเธอ หรี่ตาและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ทั้งยังไม่ได้สวมรองเท้าอีก”

เฉินเสียนมองขึ้นไปที่เขาในแสงสลัวใต้ทางเดินเป็นเวลานาน

เธอยื่นมือของเธอที่สั่นเล็กน้อยและสัมผัสใบหน้าของซูเจ๋อ

ซูเจ๋อหยุดและได้ยินเธอพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก “กลับมาแล้วหรือ?”

เขาละความเศร้าโศก และสุดท้ายก็เหลือแต่ความอ่อนโยน และกล่าวว่า “อืม กลับมาแล้ว”

ในเวลานั้นเฉินเสียนเห็นใบหน้าของเขาและได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าวิญญาณได้กลับมาอีกครั้ง

ซูเจ๋อมีเลือดจางๆ เปื้อนบนร่างกาย และเฉินเสียนไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ตราบใดที่เขากลับมา

เธอยืนเขย่ง คางของเธอวางอยู่บนไหล่ของเขา มือของเธอโอบรอบเอวของเขา และเธอกอดเขาขณะที่เธอโหยหามานับครั้งไม่ถ้วน

ซูเจ๋อตัวแข็งทื่อและกล่าวว่า “อาเสียน ร่างกายของข้าไม่สะอาด”

“นั่นไม่สำคัญ”

ซูเจ๋อสีหน้าดูลึกลับ และในวินาทีต่อมาเขาก็จับเฉินเสียนเข้าในอ้อมแขนอย่างรุนแรง ลูบไหล่บางๆ ของเธอ และลูบผ้าไหมที่หัวเธอ

เขาตระหนักว่าร่างกายของเฉินเสียนนั้นนุ่มและเย็นกว่าที่เขาคิด

ในคืนอันหนาวเหน็บที่ค่อยๆ เข้าสู่ฤดูหนาว เฉินเสียนสวมเพียงชุดนอนบางๆ จะไม่หนาวได้อย่างไร

ซูเจ๋อไม่รอช้าอีกต่อไป ลากเอวแล้วอุ้มเธอเข้าไปในห้องของเธอ

ซูเจ๋อห่มเธอด้วยนวมหนาๆ นั่งลงที่ขอบเตียง และมองดูเธออย่างลึกซึ้งเป็นเวลานาน

เฉินเสียนหดตัวลงในผ้าห่ม เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านคงจะเหนื่อยมาก อยากกลับไปนอนก่อนไหม”

“เห็นท่านเป็นแบบนี้ ข้าจะนอนได้อย่างไร”

“ท่านกลับมาก็ดีแล้ว กลับมาแล้วข้าก็สบายใจ”

ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ “มีอะไรที่ไม่สบายใจหรือ เมื่อท่านตื่นแล้ว ข้าก็จะกลับมา”

เธอกลัวแค่ไหน ตอนเธอหลับตาและเปิดตาอีกครั้ง ซูเจ๋อยังคงไม่กลับมา

ซูเจ๋อมองดูเธอครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านยื่นคอออกมาสักหน่อยได้ไหม ขอข้าดูหน่อยว่ารอยที่คอท่านจางลงหรือยัง”

เฉินเสียนให้ความร่วมมืออย่างมาก กดผ้านวมลง ยื่นคอที่เพรียวบางและสง่างามออกมา

##ลงสิบบทเหมือนเดิมค่ะ รอสักครู่

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง