ข้าคือหงส์พันปี 331

8 สิงหาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 331 เจตนาไม่ดี

เมื่ออยู่ในสวนเขตพระราชวังเฉินเสียนรู้สึกว่าผู้คนด้านในมีความแตกต่างจากผู้คนที่ยากจนและเจ็บปวดที่อยู่ด้านนอกมากอยู่แล้ว แต่ผลลัพธ์เมื่อมาถึงที่จวนนี้ มันช่างแตกต่างมากเสียจริง

ผู้พิทักษ์เมืองไม่สนว่าจะมีผู้ลี้ภัยอยู่นอกเมืองกี่คน หรือทุกวันมีผู้ลี้ภัยตายกี่คน แม้แต่เขื่อนเจียงหนานก็ถูกน้ำท่วมซัดไป เขาก็เพียงแค่ตรวจดูแลขุนนางเท่านั้น และก็ไม่ได้เป็นเป็นห่วงเป็นใยมากนัก

ผู้พิทักษ์เมืองเป็นขุนนางที่เจียงหนานมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ถ้าหมดสิ้นอำนาจได้ก็คงหมดสิ้นอำนาจไปนานแล้ว เขามีคนอยู่ในราชสำนักและมักจะส่งเงินมาให้

ดังนั้นแม้เขื่อนจะพังทลาย เขาก็ไม่วิตกกังวลแต่อย่างใด ไม่แน่อาจรายงานว่า “เขื่อนทรุดโทรมตามกาลเวลาไม่อาจต้านทานน้ำท่วมได้” ในปีหน้าราชสำนักจะจัดสรรเงินอีกกอง ถึงเวลานั้นก็ต้องมีเงินสินบนอีกด้วย

ตอนนี้ ไม่ว่าเฉินเสียนจะแต่งตัวหลากหลายหรือสง่างามและหรูหรา ผู้พิทักษ์เมืองที่นั่งอยู่ในโถงเมื่อเห็นเธอเข้ามา เวลานั้นสายตาก็ต้องมาจรดอยู่ที่เธอ

เฉินเสียนยืนอยู่ในโถง การร้องเต้นในโถงเพราะเธอจึงแสดงออกมาไม่ค่อยดีนัก แขนเสื้อของสาวงามที่ร้องเล่นเต้นรำก็ลอยอยู่รอบตัวเธอ

เธอพูดอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “ใต้เท้าไม่เชิญข้านั่งหน่อยหรือ?”

ผู้พิทักษ์เมืองฟื้นดึงสติกลับมา ลุกขึ้นต้อนรับ กล่าวว่า “ในที่สุดองค์หญิงจิ้งเสียนก็มา ให้กระหม่อมรอตั้งนานพ่ะย่ะค่ะ ตามกฎแล้ว องค์หญิงจิ้งเสียนควรนั่งข้างบน เชิญองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”

ที่ด้านบนสุดของห้องโถงมีเพียงผู้พิทักษ์เมืองหนึ่งคน

เฉินเสียนเหลือบมองผู้พิทักษ์เมืองรูปร่างอวบอ้วน และให้เธอนั่งในตำแหน่งที่เขาเพิ่งนั่ง แต่เกรงว่าเฉินเสียนจะเอือมจนทานอาหารไม่ลงนี่สิ

เฉินเสียนยิ้มและเอ่ยปฏิเสธ “ไม่จำเป็นต้องนั่งหรอก นั่นเป็นที่นั่งของใต้เท้า ข้าจะนั่งลงได้อย่างไร ข้านั่งข้างๆ น่าจะดีกว่า”

กล่าวจบนั่งลงบนที่นั่งว่างข้างๆ ซูเจ๋อ

ผู้พิทักษ์เมืองตอบว่า “องค์หญิงเกรงใจไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างไรซะนี่ก็เป็นเรือนใต้เท้า ข้าคือแขก จะไม่เกรงใจได้เยี่ยงไร” เฉินเสียนเหลือบมองขุนนางที่ฝั่งตรงข้ามและกล่าวว่า “เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าข้างนอกเงียบเชียบจนได้ยินเสียงนกเสียงกาตามลม คือทุนคนในเรือนจับกลุ่มกันร้องเล่นเต้นรำ คึกคักมากทีเดียวเชียว”

ผู้พิทักษ์เมืองกล่าวว่า “น้ำท่วมไม่ใช่เป็นเรื่องจริง แต่วันเวลายังต้องดำเนินต่อไป ตราบเท่าที่ผู้คนในเมืองของข้าปลอดภัยและสมบูรณ์ ก็เพียงพอแล้ว มาเถิดพ่ะย่ะค่ะ นำเหล้ามาให้องค์หญิงและใต้เท้าซู”

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ดื่มในหมู่บ้านจนไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว เฉินเสียนจึงเลี่ยงเหล้านั่น ยิ่งไปกว่านั้นเธอจะไม่แตะเหล้าในโอกาสดังกล่าวเด็ดขาด

ผู้พิทักษ์เมืองเก็บท่าทางวาจาที่ไม่ค่อยให้เกียรติของเฉินเสียนไว้ในใจเท่านั้น สีหน้ายังคงเก็บอารมณ์ ไม่ยิ่งยโสโอหังเหมือนจ้าวเทียนฉีเมื่ออยู่เมืองเสวียน

ดังนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อจึงไม่ดื่ม เขาก็ไม่ได้บังคับ

งานเลี้ยงนั้นราบรื่นและดูเหมือนว่าบรรยากาศจะกลมกลืนกัน

ขุนนางเหล่านี้โดยผู้พิทักษ์เมืองเป็นผู้นำ ล้วนดื่มเหล้ากัน และค่อย ๆ เปิดเผยด้านที่แท้จริงของพวกเขา

เฉินเสียนนั่งหลังตรงจริงจัง และรู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมาที่ตัวเธอเป็นครั้งคราว

หลังจากดื่มกันไปสามรอบ ผู้พิทักษ์เมืองยิ่งมองไปที่เฉินเสียนในที่นั่งยิ่งรู้สึกสบายขึ้น เธอนั่งอย่างเงียบสงบ น่าสนใจกว่านางบำเรอที่กำลังร้องเล่นเต้นรำอยู่ในห้องโถงเสียอีก

โดยเฉพาะร่างสีแดงเข้ม ดูเหมือนจะเป็นสีเดียวที่เป็นจุดสนใจทั้งห้องโถงทั้งหมด

ทั้งร่างของผู้พิทักษ์เมืองเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าหึ่ง เข้ามาพร้อมกับจอกเหล้า ยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะของเฉินเสียน หัวเราะหึหึกล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียน ข้าเชิญท่านดื่มเหล้าสักแก้วพ่ะย่ะค่ะ?”

เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านใต้เท้าเชิญตามสบาย ข้าไม่สามารถดื่มได้”

ผู้พิทักษ์เมืองไม่เคือง และค่อยๆ วางจอกเหล้าลงบนโต๊ะของเฉินเสียน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น คุกเข่ารับพระราชโองการของจักรพรรดิองค์หญิงจิ้งเสียนสามารถทำได้ใช่ไหม?”

หลังจากนั้นเขายื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อและหยิบพระราชโองการสีเหลืองสดออกมา

ในเวลานี้ ผู้พิทักษ์เมืองรู้สึกว่าการร้องเพลงและการเต้นมีเสียงดังรบกวน ดังนั้นเขาจึงโบกมือและกล่าวว่า “ไป ถอยออกไปทั้งหมด องค์หญิงจิ้งเสียนจะต้องคุกเข่ารับพระราชโองการ”

เมื่อเห็นพระราชโองการ ขุนนางในห้องโถงแสดงท่าทีขี้เล่น ไม่มีใครเคร่งขรึมและให้ความเคารพ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรอให้เฉินเสียนคุกเข่าลงต่อผู้พิทักษ์เมืองเพื่อรับคำสั่ง

เฉินเสียนลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อนและเดินไปรอบๆ โต๊ะต่อหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเมือง เธอเหลือบมองเขาอย่างสงบ สีหน้าสุขุม และไม่มีความลำบากใจใด ๆ จากนั้นเธอก็ดึงกระโปรงของเธอและคุกเข่าลงช้าๆ แล้วพูดว่า “จิ้งเสียนรับพระราชโองการ”

ผู้พิทักษ์เมืองคิดว่ามันค่อนข้างน่าอายที่จะปล่อยให้เฉินเสียนคุกเข่าลงที่ที่ของเขา แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะไม่อับอาย แต่คุกเข่าอย่างเฉยเมย ทำให้พระราชโองการในมือของผู้พิทักษ์เมืองดูยิ่งใหญ่

เฉินเสียนไม่ได้คุกเข่าให้เขา แต่เป็นพระราชโองการในมือของเขา

ผู้พิทักษ์เมืองไม่รู้สึกอะไรไปชั่วขณะ และเหลือบมองที่ศีรษะที่ก้มอยู่เล็กน้อยของเฉินเสียน เผยให้เห็นคอเรียวยาวขาว

แม้ว่าเธอจะก้มศีรษะและคุกเข่า แต่เธอก็ไม่ได้งอหลังเลย

ผู้พิทักษ์เมืองเปิดพระราชโองการและเริ่มท่อง

หัวข้อของพระราชโองการนั้นกระชับและชัดเจนมาก ทำให้เฉินเสียนกลับเมืองหลวงโดยเร็ว

ผู้พิทักษ์เมืองท่องพระราชกฤษฎีกาเสร็จ กล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียนควรจะฟังเนื้อหาข้างต้นได้ชัดเจนแล้ว จักรพรรดิมีพระประสงค์ให้องค์หญิงจิ้งเสียนกลับเมืองหลวงทันที อย่ารีรอ ส่วนผู้ประสบภัยระหว่างการเดินทางครั้งนี้ จะไม่รบกวนองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”

เขามอบพระราชโองการแก่เฉินเสียนและกล่าวว่า “องค์หญิงรับพระราชโองการเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนยื่นมือออกมารับ

ผู้พิทักษ์เมืองเห็นว่ามือขาวเนียนของเธอ จึงไม่อยากที่จะปล่อยมือนี้เล็กน้อย ด้วยเหตุนี้จึงออกกลอุบาย เมื่อวางพระราชกฤษฎีกาไว้บนมือของเฉินเสียน มืออ้วนก็ถือโอกาสสัมผัสมือเฉินเสียน

หลังจากได้รับพระราชโองการ เฉินเสียนหมุนข้อมือได้อย่างชำนาญ และปัดป้องมือผู้พิทักษ์เมืองด้วยพระราชกฤษฎีกา

ผู้พิทักษ์เมืองไม่ทันมองได้ชัด ก็รู้สึกว่ามือของเขาว่างเปล่า ไม่เพียงแต่จะไม่ได้สัมผัสมือของสาวงาม แต่พระราชโองการของจักรพรรดิก็ถูกเธอเอาไปแล้วด้วย

ทันใดนั้นผู้พิทักษ์เมืองก็รู้สึกเหมือนมีไฟก่อในใจ

แม้ว่าจะเป็นองค์หญิงแล้วเยี่ยงไร ในเจียงหนาน ยังไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขาแบบนี้ นอกจากนี้เธอยังคงเป็นองค์หญิงเจ้าปัญหา

ผู้พิทักษ์เมืองยิ้มข้างนอกแต่ข้างในไม่ได้ยิ้มด้วย กล่าวว่า “องค์หญิงฝีมือดีจริงๆ ทำให้ข้าตาพร่าเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนยืนขึ้นอย่างเฉยเมยและกล่าวว่า “ท่านใต้เท้าตาพร่ามัวอยู่แล้วเถิด”

สีหน้าผู้พิทักษ์เมืองไม่ดีนัก กล่าวว่า “พอองค์หญิงจิ้งเสียนมา ก็ไม่สนใจแม่ทัพฉินและรองท่านทูตนอกเมืองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและกล่าวว่า “แน่นอนว่าต้องสนใจ ข้ายังคงรอให้ใต้เท้าเปิดประตูเมืองและพาพวกเขาเข้ามาในเมืองน่ะ”

“ในเมื่อองค์หญิงรู้ชัด” ผู้พิทักษ์เมืองกล่าว “ควรระวังสถานการณ์ปัจจุบัน มิฉะนั้นข้าจะปิดพวกเขาไว้นอกเมือง ดูแลกันเองกับพวกผู้ลี้ภัยพวกนั้น”

เฉินเสียนหรี่ตาและมองไปที่ผู้พิทักษ์เมืองและกล่าวว่า “นอกเมืองคือแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ของต้าฉู่ รองท่านทูตเฮ่อ เขายังเป็นลูกชายของอัครเสนาบดี ท่านกล้าปล่อยให้พวกเขาดูแลตัวเองหรือไม่?”

ผู้พิทักษ์เมืองหัวเราะคิกคักและกล่าวว่า “แม่ทัพไม่ได้นำทหารมา ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นแม่ทัพและรองทูตเฮ่อนั่น เขียนว่าเป็นลูกชายของอัครเสนาบดีบนร่างของเขาหรือไม่? เมื่อเข้าไปในกลุ่มผู้ลี้ภัยแล้ว ข้าต้องปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะผู้ลี้ภัย”

ดังคำกล่าวที่ว่าเสือสู้งูประจำถิ่นไม่ได้ เป็นเช่นนี้นี่เอง

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง