ข้าคือหงส์พันปี 306

28 กรกฎาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 306 ซูเจ๋อหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ

ซูเจ๋อเหลือบมองที่โต๊ะ ช้อนตาขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “กินพริกหรือ”

เฉินเสียนเงียบ ตอนแรกเธอแค่อยากจะปิดริมฝีปากของเธอ ต่อมาเมื่อเฮ่อโยวมา เธอต้องการหลอกเขา ต่อมาเธอไม่คิดว่าเฮ่อโยวจะหลอกฉินหรูเหลียงเช่นกัน ตอนนี้ซูเจ๋อมาที่นี่แล้วและพวกเขาทั้งสองต้องการหลอกซู่เจ๋อ

แต่ซูเจ๋อหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ เมื่อมองดูสีหน้าและแววตาของเขา เฉินเสียนก็รู้ว่าเขามองออกทุกอย่าง

เฮ่อโยวกล่าวว่า “อย่าประมาทพริกไปล่ะ พริกเป็นยามีประสิทธิภาพที่สุดในการขจัดความชื้น ช่วงนี้บัณฑิตวิ่งวุ่นตากฝน ความชื้นทำให้ป่วยได้ง่ายมาก”

ซูเจ๋อเลิกคิ้ว “ป่วยอะไร?”

เฮ่อโยวพูดด้วยท่าทางลึกลับ “อย่างน้อยๆก็มีอาการเจ็บเอวปวดหลังแขนขาเย็น แต่ที่รุนแรงคือด้านนั้นมันไม่สามารถใช้งานได้ ท่านเข้าใจไหม?”

ซูเจ๋อถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ด้านไหน?”

“ก็คือด้านนั้น ท่านบัณฑิตยังไม่แต่งงาน ถ้ามีปัญหาในเรือนหอในอนาคตจะโดนบ่นเอาได้”

ซูเจ๋อมองเฉินเสียนอย่างมีความหมาย เฉินเสียนเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขา ฟังเขากล่าว “แม้ว่าข้าจะทำไม่ได้ แต่ข้าเชื่อว่านางจะสามารถเข้าใจได้”

ใบหน้าของเฉินเสียนแข็งค้างและใบหน้าของเธอร้อนผ่าว

ทั้งเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงสังเกตเห็นสายตาของเขา

เฮ่อโยวกล่าวว่า “ท่านบัณฑิตพูดก็พูดไปสิ จะมองเฉินเสียนทำไมกันเล่า!”

ฉินหรูเหลียงสีหน้าแย่ยิ่งกว่า กล่าวว่า “ใต้เท้าซูกล่าวกับองค์หญิงเช่นนี้ ไร้กาละเทศะสิ้นดี!”

ซูเจ๋อเดินมานั่งลง ในบรรยากาศที่สวยงามนั้นกล่าวขึ้นมาว่า “ไม่มองนาง จะให้มองดูพวกท่านที่เป็นบุรุษทั้งสองคนหรือ ไม่รู้สึกว่ามันแปลก?”

มันดูแปลกไปหน่อย

มาไกลจากหัวข้อมากทีเดียว เฮ่อโยวย้อนกลับไปทันเวลาแล้วกล่าวว่า “ท่านบัณฑิต มา กินพริกสิ ถ้าไม่กินจะป่วยเอาได้”

เมื่อเห็นซูเจ๋อถือพริกด้วยท่าทางขี้เล่น ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ ฉินรูเหลียงก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านจะกินก็กินซะสิ ไม่กินก็ให้เฮ่อโยว ไม่สมชายชาตรีเลย”

เฮ่อโยวกล่าวว่า “เฮ้ ท่านแม่ทัพฉิน ท่านช่วยทำตัวดีๆ หน่อย อย่าคิดแทนผู้อื่น ท่านควรคิดถึงตัวเองให้มากกว่านี้!”

ดวงตาของเฉินเสียนกระตุก กล่าวว่า “ซูเจ๋อ ไม่กินก็ช่างมันเถอะ”

ทันใดนั้นเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงก็มองพวกเขาด้วยสายตาบูดบึ้ง มีความคับข้องใจและตำหนิ

เมื่อตอนที่เธอหลอกพวกเขา เฉินเสียนก็ทุ่มสุดแรง ไม่เห็นบอกว่าไม่กินก็ไม่เป็นไร

ซูเจ๋อกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ปวดหลัง แขนขาเย็น และด้านนั้นก็ไม่สามารถใช้งานได้ ผู้ใดเป็นคนกล่าวอย่างนั้นหรือ?”

เฮ่อโยวกล่าวว่า “เฉินเสียนกล่าว นางเชี่ยวชาญเรื่องการรักษาและเรื่องยาท่านก็ทราบ”

เฉินเสียนขยี้มุมตาที่กระตุกของเธอ ดึงที่มุมของเสื้อเฮ่อโยวจากใต้โต๊ะและกล่าวว่า “หยุดพูดได้แล้วล่ะ”

ซูเจ๋อมองเฉินเสียน พยักหน้าอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง “เป็นเช่นนั้นนั่นเอง”

เขาผลักพริกไปที่เฮ่อโยวและฉินรูเหลียง หรี่ตาและกล่าวว่า “พวกท่านกินเถอะ ข้าไม่กลัวป่วย ข้าก็เชี่ยวชาญด้านการรักษาและยาเช่นกัน ข้ารักษาตัวเองได้ถ้าข้าป่วย”

เฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าการหลอกล่อล้มเหลว

เวลานี้ซูเจ๋อผลักพริกข้างมือของเฉินเสียนออก และกระซิบเบา ๆ ด้วยเสียงทุ้มลึกว่า “อย่ากินมันเลย กินมากไปก็จะร้อนเป็นไฟ” เขายิ้มลึกซึ้งอย่างมีความหมาย “ดูสิ ริมฝีปากของท่านแดงและบวมหมดแล้ว”

เฉินเสียน “…”

ซูเจ๋อไม่ได้เปิดโปงเธอ แต่ด้วยความฉลาดของเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงก็เข้าใจว่าเฉินเสียนนั้นหลอกลวง

ต่อมาเฉินเสียนเจอข้ออ้างที่จะหนีไปได้ เฮ่อโยวยังคงตบโต๊ะข้างหลังเขาและตะโกนว่า “เฉินเสียน! ทุกคำพูดของท่านเต็มไปด้วยเรื่องโกหก! เรื่องเข้าหอก็โกหกข้าด้วยใช่ไหม? ”

เฉินเสียนแอบปลื้มใจ แต่โชคดีที่เธอวิ่งเร็ว

เฉินเสียนรู้สึกถึงความร้อนในจมูกของเธอตลอดทั้งวัน เธอไม่ได้คิดจะกินพริกจริงๆ และจบลงด้วยการกัดไปสองสามคำ

ซูเจ๋อต้มชาอุ่นๆ ให้เธอ และเฉินเสียนก็ไม่รู้สึกคอแห้งมากหลังจากดื่มมัน

ซูเจ๋อนั่งลงข้างเธอและกล่าวอย่างสบายๆ “ทำไมท่านไม่กินพริกเพื่อขจัดความชื้น ท่านยังสามารถเตรียมชาสมุนไพรเพื่อขจัดความชื้นได้”

เฉินเสียนเม้มริมฝีปาก

เขาหันไปมองเธอ ดวงตาของเขาเพ่งลงที่ริมฝีปากของเธอ เขายิ้มทันทีและกล่าวว่า “ปกปิดหลักฐานอยู่หรือ?”

เฉินเสียนจ้องมองเขาเบา ๆ และจิบชาอีกสองจิบเพื่อดับความร้อนในใจ “ตั้งใจถามแบบรู้ทันนี่สนุกมากไหม?”

ซูเจ๋อกล่าวอย่างไตร่ตรอง “งั้นครั้งหน้า ข้าจะไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เพื่อที่ท่านจะได้ไม่ต้องกินพริกเพื่อปกปิดอีก”

หัวใจของเฉินเสียนสั่น “ยังมีครั้งหน้าอีกหรือ ครั้งหน้าเป็นท่านที่ควรกินพริก!”

ฝนหยุดตกแล้วหนึ่งวัน

ในเรือนยังชื้นอยู่ อากาศเย็นไม่เห็นแดดเลย ซึ่งมันต้องเป็นเช่นนั้น

คิดว่าทุกคนคงจะคิดถึงอากาศเย็นในฤดูใบไม้ร่วงและแสงแดดที่ส่องประกายเจิดจ้า

เวลากลางคืน และทุกคนก็หลับไป

เฮ่อโยวและแม่ทัพโฮ้วกินดื่มในค่ายทหาร อาหารในค่ายทหารไม่อร่อย ดังนั้นในเวลากลางคืนพวกเขาจึงหิวมากจนนอนไม่หลับได้แต่นอนพลิกตัวไปมา

เขาต้องไปครัวหลังเพื่อหาอะไรกินให้นอนหลับอย่างสงบสุข สิ่งนี้ได้กลายเป็นนิสัยที่เกิดขึ้นใหม่ในช่วงเวลานี้

เฮ่อโยวมักจะไปหาหมั่นโถวในห้องครัว กินไปพลางและเดินกลับมาพลาง

ไม่คาดคิดจะเจอซูเจ๋อที่ยังไม่นอน

ซูเจ๋อถือตะกร้าไว้ในมือ เดินใต้ทางเดินที่มีแสงสลัว

เขาเดินด้วยความเงียบ เสื้อผ้าสีดำวิบวับ กลมกลืน เสื้อผ้าของเขากระพือราวกับเวลาโพล้เพล้

เฮ่อโยวกล่าวออกไปว่า “ท่านบัณฑิต”

ซูเจ๋อหยุด มองไปรอบๆ

ดวงตาที่ดำราวกับหมึก ไม่เศร้าหรือสุข ทำให้เฮ่อโยวรู้สึกว่าเขาไม่ควรเรียกเขาออกมาดัง ๆ

หลังจากเดินเข้ามาใกล้ เห็นว่าใบหน้าของซูเจ๋อสงบนิ่ง และแววตาของเขาไม่อึมครึมเหมือนก่อน เฮ่อโยวคิดว่าเขาตาฝาด

เฮ่อโยวกล่าวว่า “ดึกแล้วเหตุใดท่านยังไม่นอนกัน?”

“ท่านก็ยังไม่นอน” ซูเจ๋อตอบเบาๆ

“ข้าหิว ไปหาอะไรกินน่ะ” เขามองดูตะกร้าในมือของเขา “ท่านถืออะไรอยู่หรือ”

ซูเจ๋อยกตะกร้าขึ้นมาตรงหน้าเฮ่อโยว และทันใดนั้นก็มีเสียงร้องแหบแห้งดังออกมา

เฮ่อโยวรีบถอยหลังหนึ่งก้าว มองดู และพบว่ามีหนูสองสามตัวอยู่ในกรง ทำให้เขาตกใจเล็กน้อย

เขาถาม “หนูนี้มาจากไหน”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “อาเสียน กลัวหนู พวกมันวิ่งพล่าน เสียงดังในตอนกลางคืนทำให้อาเสียนไม่สามารถนอนหลับได้ ข้าจึงไปจับมา”

คิดไม่ถึงว่าเฉินเสียนที่ไม่เคยกลัวอะไรบนโลก จะกลัวหนู! แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ ทุกคนมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องกลัว

เฮ่อโยวไม่สงสัยสิ่งใดอีก กล่าวว่า “ท่านจะเอาพวกมันไปจัดการกับที่ไหน? อย่าใจอ่อนปล่อยให้พวกมันไปล่ะ มิฉะนั้นจะกลับมาอีก”

เฮ่อโยวมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ และกล่าวว่า “หนูล้วนอยู่เป็นกลุ่มใหญ่และรังใหญ่ หากท่านจับได้สองสามตัวในวันนี้ พรุ่งนี้ก็มีอีกอย่างแน่นอน”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ข้าจะหาวิธีจับพวกมันทั้งหมด คุณชายเฮ่อรีบไปพักผ่อนเถอะ”

ดังนั้นทั้งสองจึงแยกย้ายกัน เฮ่อโยวกลับไปนอนที่ห้อง และซูเจ๋อก็เอาหนูไปจัดการ

หลังจากยุ่งวุ่นวาย เฮ่อโยวไม่ได้ล้อเฉินเสียนเรื่องที่กลัวหนู ไม่ได้พูดถึงมัน

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง